FЯЗЗLY…FАLL!ИG

လြတ္လပ္စြာ

………..

က်ဆင္း

……..

ျခင္း

…..

…

.

PS- လြတ္လပ္စြာ ခံစားႏိုင္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့စေရးရျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ခုရွိပါတယ္…။ တစ္ခုက အမ်ားဆိုင္ျဖစ္ၿပီး…။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာ ခံစားခ်က္သက္သက္တစ္ခုမွ်သာျဖစ္ပါတယ္…။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္ေရးကိုယ္တာနဲ႕ (အထူးသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္၊ ခံယူခ်က္တစ္ခု လို႕ပဲေျပာရမွာေပါ့) ဆိုင္တဲ့အခ်က္ကိုေတာ့ ေထြေထြထူးထူး မေျပာေတာ့ပါဘူး…။ အမ်ားနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္ကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ အနည္းငယ္ ရွင္းျပလိုပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့ကုိ စတင္လုပ္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ခုထဲက အမ်ားနဲ႕သက္ဆိုင္ (အမ်ားကို အသိေပးရန္သင့္ေတာ္တယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ယူဆတဲ့ အခ်က္ပါ) တဲ့အခ်က္တစ္ခုဆိုတာကေတာ့…။ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ေလးကို နည္းပညာေတြ၊ အႏုပညာေတြ၊ ရသေတြ၊ သုတေတြ စသည္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ သိသေလာက္၊ တတ္သေလာက္ ငေျမာက္ငေခ်ာက္ အခ်က္အလက္ေလးေတြကို ေ၀ေ၀ဆာဆာ တင္ဆက္၊ ေဖာ္ျပေပးသြား ဖုိ႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ စေရးကတည္းက ငါ ဘာကိုပဲ တစ္မ်ိဳးထဲ ေရးမဟဲ့ ဆိုတဲ့ ေဘာင္သတ္မွတ္ထားျခင္းမရွိခဲ့ပါဘူး..။ မရွိဆို ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သိပါတယ္…။ (ေျပာရင္ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျမွာက္တယ္ျဖစ္ဦးမယ္) ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ အသံုးက်တဲ့ေကာင္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိေနခဲ့လို႕ပါ..။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ကြန္ေတာ္ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္လို႕ နာမည္တပ္ၿပီး အႏုပညာတစ္ခုထဲကိုပဲ တင္ဆက္ေရးသားရေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ေလာက္ သတိၱမရွိပါဘူး..။ အႏုပညာရဲ႕ သေဘာ၊ သဘာ၀၊ အႏွစ္သာရ၊ သိမ္ေမြ႕မွဳ၊ နက္နဲမွဳေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ ပုဇြန္ဆိတ္ဦးေႏွာက္ေလာက္နဲ႕ ဘယ္လိုမွ လိုက္မမွီႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ၾကီးက်ယ္ခန္းနားလြန္းပါတယ္…။ တစ္ခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ အႏုပညာကိုခ်စ္ပါတယ္…။ အႏုပညာကို ခ်စ္ရုံ၊ ေလးစားရံု၊ မျဖစ္စေလာက္ ေတာင္ျခစ္၊ ေျမာက္ျခစ္ စာေတြေရးယံုေလာက္နဲ႕ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မိမိကိုယ္ကိုဘယ္ေတာ့မွ “ငါအႏုပညာရွင္…၊ အႏုပညာတစ္ခုထဲကိုပဲ ဖန္တီးမယ္ကြ…” ဆိုၿပီးမေၾကြးေၾကာ္ရဲတာ အမွန္ပါ..။ ေဘာင္တစ္ခုထဲ သတ္မွတ္ၿပီး ဘေလာ့ေရးရေအာင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ မ်ားစြာအဆင့္မရွိေသာ သာမန္ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့စေရးခါစက မ်ိဳးစံုတင္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္တိုင္ ဘာေတြမွန္းမသိေအာင္ မဲမဲျမင္သမွ်အကုန္တင္ပါတယ္..။ ကဗ်ာဆိုလည္း ေရးပါတယ္..။ Software ဆိုလည္းကူးပါတယ္..။ စကားပံုေတြဆိုလဲ ေရးတာပါပဲ…။ သီခ်င္းေတြဆိုလည္း မလြတ္ေစရပါဘူး…။ ဗီဒီယိုလဲ လာထားပဲ..။ ဘာေတြမွန္းမသိေအာင္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္လုပ္၊ ေျမာက္လုပ္ ေလွ်ာက္လုပ္ခဲ့ပါတယ္…။ မယံုဘူးဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ အရင့္အရင္ ပို႕စ္ ေတြကို လိုက္လံရွာေဖြၾကည့္ပါ…။ အမွိဳက္သရိုက္ေပါင္းစံု ထြက္လာပါလိ့မ္မယ္…။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ခံစားရတာ တစ္ခုကို ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အေသအခ်ာမွတ္မိေနပါတယ္…။ ဘာလဲဆိုေတာ့ …။ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြေပါ့ပါးတယ္…။ (အခုေတာ့ေလးေနတယ္ဗ်ာ.. လည္ပင္းခဲဆြဲၿပီးေရးလို႕ ) လြတ္လပ္တယ္…။ တင္ခ်င္တာတင္ ေရးခ်င္တာေရး…။ ဘယ္သူမွမသိဘူး..။

ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့စေရးတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြ အခုေလာက္အင္အားမေတာင့္ေသးတာေတာ့အမွန္ပါပဲ..။ လက္ခ်ိဳးေရၾကည့္ အဲ့ဒိီ့အခ်ိန္က အေယာက္တစ္ရာ ႏွစ္ရာထက္မပိုေလာက္ပါဘူး..။ ( ကြ်န္ေတာ္အသံုးမက်လို႕ မသိတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္) အဲ့ဒီ့အခ်ိန္က ဘေလာ့ဂါ ေတြရွားပါးသလို ေနာက္ထပ္ရွားပါးတာ တစ္ခုရွိပါေသးတယ္…။ ဘာေတြလဲဆိုေတာ့ Comment ေတြပါ…။ ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့စေရးတဲ့အခ်ိန္ခန္႕ က ေတာ္ေတာ္ကိုဘုမသိဘမသိနဲ႕ စေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ ဘေလာ့ေတြလွည့္ၿပီး ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုယ္ Promotion လုပ္ရမွန္းလည္း ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ့ပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ကို အသံုးမက်တာသိသာပါတယ္..။ ယခု ေနာက္ပိုင္းမွာ ေပၚေပါက္လာခဲ့တဲ့ မ်ားစြာေသာ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေတာ္ၾကတယ္ဆိုတာ ေျပာေနစရာမလိုေလာက္ေအာင္ပါပဲ…။

လည္ဖို႕ေတာင္မသိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္…။ ေကာ္မန္႕ဆိုတာကေတာ့ ေ၀လာေ၀းပါပဲ…။ ပို႕စ္ ၁၀ ခုေလာက္မွ တစ္ခါ၊ ကံေကာင္းရင္ ေကာ္မန္႕ရတတ္ ပါတယ္.. ။ ( ကြ်န္ေတာ္အခုမွ ေသေသခ်ာခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္တာ တစ္ခုရွိပါတယ္…။  ကြ်န္ေတာ့္အရည္အခ်င္း သို႕မဟုတ္ ကြ်န္ေတာ္ေရး ေသာအေၾကာင္းအရာတစ္ခု၏ အရည္အေသြးမွာ ေကာ္မန္႕တစ္ခုရဖုိ႕ရန္ မထိုက္တန္ေလာက္ေအာင္ အသံုးမၾကျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..) သို႕ေသာ္…။ ထိုအခိ်န္ထုိကာလက ရခဲ့ဖူးေသာ ေကာ္မန္႕မ်ားကို ကြ်န္ေတာ္အထူးေလးစား တန္ဖိုးထားပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ထိုအခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္ရခဲ့ဖူးေသာ ေကာ္မန္႕မ်ားသည္ နယူတန္၏ ဒုတိယနိယာမ၏ လႊမ္းမိုးမွဳ ကင္းစင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ (ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါတယ္ သို႕ေသာ္ ေတာ္ေတာ္သိသိသာသာၾကီးကိုေတာ့ နဲပါတယ္) ျဖစ္ပါတယ္…။ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ….နဲနဲမ်ား ရွားပါးသြားၿပီ လားလို႕ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ေတြးမိပါတယ္…။

အေပၚကစကားကို ျပန္ဆက္ရရင္ နည္းပညာအေၾကာင္းေရးရေအာင္ကလဲ ကိုယ္တိုင္က ဘာမွျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္မသိ။ အႏူေတာ၊ လူမေခ်ာ တစ္ေခ်ာ အဆင့္ေလာက္ေတာင္ မနဲ က်ားကန္ၿပီး ဟန္ကိုေဖာ့ေနရတဲ့သူဆိုေတာ့..။ မိမိကိုယ္ကို နည္းပညာသမားလို႕ အမည္တပ္ဖို႕ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ဟာ ပုရြက္ဆိတ္ကို ဆန္အိတ္ထမ္းခိုင္းသလို ျဖစ္ေနမွာ အေသအခ်ာပါပဲ…။ အခုခ်ိန္အထိလည္း ေရာင္လည္လည္ ျဖစ္ေနတုန္းပါပဲ ..။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ သိတာတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္နည္းပညာကို စိတ္၀င္စားတယ္…။ တတ္ႏိုင္သေလာက္မ်ားမ်ားသိခ်င္တယ္…။ သူမ်ားေတြလို ပါရမီ မေကာင္းလို႕ မထူးခြ်န္ေပမယ့္ ဟိုစပ္စပ္၊ ဒီစပ္စပ္ ပါေလရာ ငါးပိခ်က္ အဆင့္မေရာက္တစ္ေရာက္ေလာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သိမယ္ထင္ပါတယ္…။ နာမ္စားေတြနဲ႕ လွဳပ္ရွားေနတဲ့ ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ မရဘူး တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ နာမည္တပ္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျဒပ္မဲ့တစ္ခုအျဖစ္သာ သတ္မွတ္လိုက္ၾကပါေတာ့လို႕…။

ဒါေပမယ့္ ဘာေတြ ဘယ္လိုျဖစ္သြားလဲေတာ့ မသိဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ မထင္မွတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ၊ မထင္မွတ္တဲ့ပို႕စ္ေတြနဲ႕၊ မထင္မွတ္ပဲ ေဘာင္တစ္ခုထဲ ေရာက္သြားခဲ့တယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္သတိထားမိခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ဒီေဘာင္ထဲမွာ ပိတ္မိေနခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနခဲ့ပါၿပီ။ ဒီေဘာင္ကို ကြ်န္ေတာ္ ဖန္တီးတိုး၀င္ခဲ့တာလဲ မဟုတ္ပါဘူး…။ ဘယ္သူကမွလဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခ်ိဳကဆြဲ၊ အမွီးကဆြဲၿပီး ဆြဲသြင္းခဲ့တာလဲမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေဘာင္တစ္ခုထဲကို ကြ်န္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာကို ေရာက္ရွိေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ သတိထားမိသမွ် ကတၱားနဲ႕ ကံ မရွိပဲ ၾကိယာ တစ္ခုေၾကာင့္ နာမ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပါပဲ။

ဒီေဘာင္တစ္ခုက ကြ်န္ေတာ့္ကို စင္ျမင့္တစ္ခုေပၚေတာ့ တင္ေပးေနတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္။ ဘာစင္လဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါဘူး (ျဖစ္ႏိုင္တာကေတာ့ နတ္စင္ ဒါမွမဟုတ္ ၾကိဳးစင္ပါပဲ ) ဒီပို႕စ္ကို ကြ်န္ေတာ္ေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ  ကြ်န္ေတာ့္လည္ပင္းက တစ္ခါတစ္ခါ ယားပါတယ္..။ ဘယ္ဘက္မ်က္ခံုးက Break Dance ကပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ ေက်ာကုန္းက မၾကာခဏဆိုသလို ခြ်န္ထက္တဲ့ အရာတစ္ခုနဲ႕ အေထာက္ခံထားရသလို ခံစားရပါတယ္…။ နိမိတ္ေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္အားရဖို႕ေကာင္းပါတယ္…။ နဂိုကတည္းက ကြ်န္ေတာ္က ေသြးေၾကာင္တတ္ပါတယ္…။ “ေနာက္က်တဲ့ ေျခေထာက္ သစၥာေဖာက္” ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္အၾကိဳက္ဆံုးထဲမွာပါတဲ့ ဆိုရိုးတစ္ခုပါ။

အရွိန္က တေျဖးေျဖးရလာတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ လက္က စာေရးရင္ မၾကာခဏ Break ေပါက္တယ္…။ စကားလံုးေတြက ဟိုခလုတ္တိုက္၊ ဒီခလုတ္ တိုက္ တိုက္တယ္…။ မထိတထိ အျပံဳးေတြနဲ႕ ကလိတိတိ၊ ရိတိတိ လာၾကည္စားၾကတယ္…။ ကီးဘုတ္ေပၚတင္တဲ့ လက္ဆုိလား..။ ေခြးထက္ မုိက္တဲ့ ဘာဆိုလား…။ Stop! ရပ္! ကြ်န္ေတာ္ေျပာတယ္ နဂိုကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ေၾကာက္တတ္ပါတယ္လို႕…။ ဂလိုေတြဆို မျဖစ္ေခ်ဘူး…။ ေလာကၾကီး မွာ ေၾကာင္သူေတာ္္ (အဲမွားလို႕) သူေတာ္ေကာင္းေတြ အရမ္းမ်ားတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ အိမ္က မိဘႏွစ္ပါး အမ်ားတကာရဲ႕ Custom Message မွာ လံုးပါး မပါးရခင္..။ မလံုလို႕ ပြင့္ခ်င္သလိုလိုျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္အိုးကိုယ္ျပန္ဖံုး…။ ဖေနာင့္နဲ႕တင္ပါး တစ္သားထဲ ျဖစ္ေအာင္ ေျပးရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အေၾကာက္တကာ့ အေၾကာက္ဆံုးထဲမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေမြးတဲ့ လဒ ကြ်န္ေတာ့္ ျပန္စားမွာကိုပဲ…။

ဒီလိုနဲ႕ ဖိုရမ္ေတြလုပ္လိုက္…။ WordPress ေတြစမ္းလိုက္…။ Joomla ေတြကလိလိုက္နဲ႕ ေျမာခ်င္တိုင္း ေျမာေနခဲ့တာ အခုထိပါပဲ…။ ဒီၾကားထဲ မသိတဲ့သူကို မတတ္တဲ့သူက အားကိုး…။ ဒီေမာင္ကလည္း လူကသာ နဲနဲမွသံုးစားမရတာ သူမ်ားကို ဆရာလုပ္ခ်င္လိုက္တာမွ အပိုင္းပိုင္းကို ျပတ္လို႕..။ တတ္သည့္ပညာမေနသာ ဆိုသလို…။ သူမ်ားေတြလုပ္ထားတဲ့ ဆိုဒ္ေတြကို ႏွမ္းေလး၀င္ျဖဴးေပးလိုက္၊ ထံုးေလး လိုက္သုတ္ ေပးလိုက္ နဲ႕ ဟန္ကိုက်ေနတာပဲ..။   “ကိုယ္ ေကာင္းရင္ ေခါင္းဘယ္မွမေရြ႕ပါဘူး” တဲ့…။ ဟီး ဟီး…။ ကိုယ္ကမွမေကာင္းတာ ေခါင္းက ဘယ္နားသြားရွာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး အဲ့လို အဲ့လို ေျပာရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေျမွာက္တယ္ျဖစ္ဦးမယ္..။ အခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကိစၥေတြၿပီးျပတ္လို႕ အမ်ားသူငွာအား အျမင္ဒုကၡ၊ အေတြးဒုကၡ အစရွိေသာ ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးအားေပးရန္ အလို႕ငွာ ထံုးစံ အတုိင္း ျပန္လည္ ဒုကၡေပး ပါေတာ့မယ္…။

ကြ်န္ေတာ္ ထင္ရာေတြေရးပါတယ္…။ ျမင္ရာေတြေရးပါတယ္…။ မထင္တာေတြလဲ ေရးပါတယ္…။ မျမင္တာေတြလဲ ေရးပါတယ္…။ ေရးေတးေတး ေပၚရင္လည္းေရးပါတယ္…။ ၀ိုးတိုး၀ါးတားေပၚရင္လဲေရးပါတယ္…။ ေရးပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ေရးေနပါတယ္…။ ေရးခဲ့ပါတယ္…။ ဆက္လည္း ေရးပါဦးမယ္…။

ဒါေပမယ့္…. ဒီေဘာင္ထဲမွာေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါေတာ့မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း…။

P.S- စာမေရးတာၾကာၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေရးခ်င္လြန္းလို႕ေရးျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ ဘာအေၾကာင္းလဲ လာမေမးပါႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္  ဘာအေၾကာင္းေရးထားမွန္း မသိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

Hello Sir,

I know that today gonna be your 100^th birthday ceremony, if you are still in this Mysterious Outlook! I just wrote this letter to let you know that you still keep alive in our souls, though you left our environment and society for a long time!

I have a lot to tell you about Today which you can’t know nor see! It is better you can’t see what’s going on this Earth. You know, that most of the things in our sights are ruined systematically, strategically, slightly, smoothly, delicately, and deeply day by day. I am sure that you will surprise what’s going on Today! Of course, the organization that you loved and loyally severed for many years is included as one of them!

Yes, I know very well that you able to block the river which is nearly flowed by tears and blood! I know very well that you let continue the birds flying in the sky which is nearly substituted by rockets and bullets! I know very well that you allowed the millions of lives to keep sing with their families. I know very well that you gave the chances to the parents to flower their children for new and bright generation. Yes, I do know that you sacrificed a lot for our beloved Union. But one question, please Sir! Does it deserve?

No, don’t think our Mother Land already forget about you! Please, don’t be misunderstood! It ain’t be right anymore! Don’t be doubt that there’s no one who can follow your step, yet! Untill today. Oops! Sorry, I was wrong! But…! Let it be…! I don’t want to talk about that & let’s make secret between you and me. You know what I mean, right?

Maybe we are stupid, useless. Maybe we are not bright enough like you. Maybe the century is already changed. Maybe there’s no chance for us. Maybe our fate was tricked by a magician. Maybe our dreams are locked. Maybe our histories are over written. Maybe we are screwed up. Maybe we are complicated. Maybe we are trapped!

But don’t think twice, Sir. If somebody destroyed our chances, we will find another ways! If our fates are tricked by a magician, we will use our inspiration to revolute that magician! If our dreams are locked, we will find the key for our freedom. If someone over written our history, we will try to re-write our history with our spirits again! We will cut the head of the illusion which makes us complicated and stuck between unnecessary worries.

You should know only one thing, Sir. Maybe our skin becomes pale, for lacking of rights. But the blood which flowing in our veins  still red, brilliantly as our Union’s Flag still red all over the sky! You know that we are still singing our own National Anthem which was written with our grand, grand generation’s blood and spirits! We sang, we still singing and we will sing as loud as we can, not with our mouths, but with our hearts till the end of the world, loudly….., proudly….! I bet you that you will be smiling at that time! Isn’t it?

Sir, I can promise you one thing that, no matter what happen to us we, our generation will keep walking till all the Countries, Nations in this Universe know WHAT WE ARE! WHAT OUR COUNTRY IS! HOW WE LOVE OUR UNION! HOW WE BRAVE! HOW WE PATRIOTIC….!

HAPPY 100^TH BIRTHDAY ANNIVERSARY, SIR!

I BELIEVE THAT GOD WILL BLESS US AND OUR BELOVED UNION, SIR!

BLACK DREAM

P.S- WITH REMINISCENCE

ဟူး…. ေမာလိုက္တာဗ်ာ….။ ဘယ္လုိျဖစ္လဲ မသိဘူး ဒီေန႕  မွ ေနက အေတာ္ပိုပူေနသလိုပဲဗ်…။

အမွတ္မထင္ ၾကားလိုက္ရေသာ တစ္ဘက္မွ စကားသံၾကားမွ သူ႕လိုပဲ ဒီသစ္ပင္အရိပ္ေအာက္မွာ အရိပ္ခိုရင္း ခရီးတစ္ေထာက္နားေနတဲ့ ေနာက္ထပ္ ခရီးသြားတစ္ဦးရွိမွန္း သူသတိထား မိလိုက္ပါ တယ္…။

အင္း…။ ခင္ဗ်ားေျပာတာ ဟုတ္တယ္ဗ်…။ ဒီေန႕  မွပဲ ေနက ပိုမ်ား ပူေနသလားမသိပါဘူးဗ်ာ…။

သူ႕  စကားသံေၾကာင့္ တစ္ဘက္မွ ခရီးသည္လည္း ျပံဳးရင္း သူ႕  ေဘးနားကို လာထုိင္ပါေတာ့တယ္..။

ေအးဗ်ာ…။ ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ားက ဘယ္ကိုခရီးဆက္မွာလဲဗ်…?

တစ္ဘက္လူရဲ႕   ေမးခြန္းေၾကာင့္ သူဆတ္ခနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္..။ သက္ျပင္းကို ေျဖးညွင္းစြာ ခ်ၿပီး ေတာ့မွ…။

က်ဳပ္ခရီးက ဘယ္ေလာက္အထိရွည္ဦးမလဲ မသိေသးဘူးဗ်…။ က်ဳပ္ တစ္စံုတစ္ခုကို လိုက္ရွာ ေနတာ…။ အခုထိမရေသးဘူး…။

ဒါမ်ားဗ်ာ…။ က်ဳပ္ကိုေျပာ…။ က်ဳပ္က ေနရာေတာ္ေတာ္စံုေအာင္ ေရာက္ခဲ့ၿပီးၿပီဗ်…။ ခင္ဗ်ားလို ပဲ အဆံုးမသိတဲ့ ခရီးတစ္ခုကို ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲေပါ့…။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားလို တစ္စံုတစ္ခုကို လိုက္ရွာေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်…။ က်ဳပ္က တစ္စံုတစ္ခုကိုလိုက္၀ယ္ေန တာဗ်…။

ပထမလူရဲ႕ စကား အဆံုးမွာ ဒုတိယခရီးသည္ဟာ ဘာအတြက္ေၾကာင့္မွန္း အမည္တပ္လို႕ မရတဲ့ ေနာက္ထပ္ သက္ျပင္းေမာတစ္ခုကို ထပ္မံ ဖန္တီးလိုက္ၿပီး…။ သူ႕  ရဲ႕  မ်က္လံုးေတြဟာ သူဆက္ ေလွ်ာက္ရမယ့္ က်ဲက်ဲေတာက္ပူေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္း တစ္ေလွ်ာက္ကိုသာ အဓိပၸါယ္မဲ့ ေငးေမာ ေနပါေတာ့တယ္…။

ေဟ့လူ…။ က်ဳပ္ေမးေနတယ္ေလဗ်ာ…။ ခင္ဗ်ား ဘာလိုက္ရွာေနတာလဲလို႕… က်ဳပ္ေနရာ သိရင္ ခင္ဗ်ားကို ကူညီၿပီး ဘယ္ေနရာမွာ ၀ယ္လို႕   ရႏုိင္ တယ္ဆိုတာကို ေျပာျပမလို႕ ဗ်…။

ဟင္း…။ ခင္ဗ်ားလည္း က်ဳပ္လိုက္ရွာေနတဲ့ ပစၥည္းကို ဘယ္မွာရွာလို႕ ရႏိုင္မယ္ဆိုတာ သိမွာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ…။ က်ဴပ္လည္း ခင္ဗ်ားလိုပါပဲ ေနရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစံုေအာင္ကို ေရာက္ခဲ့ ၿပီးပါၿပီ…။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ….။ ထားလိုက္ပါ…။ ဒါနဲ႕   ခင္ဗ်ားကေရာ္ ဘာလိုက္၀ယ္ေနတာလဲ? ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေရးၾကီးလို႕  ဒီေလာက္အထိ သဲၾကီးမဲၾကီး လိုက္၀ယ္ေနရတာလဲ…။

ဒုတိယခရီးသည္ရဲ႕  ေမးခြန္းအဆံုးမွာ ပထမခရီးသည္လည္း ယခင္ ဒုတိယခရီးသည္ ျဖစ္ခဲ့သည့္ အတုိင္းပင္ ေတာ္ေတာ္ေတြ ေ၀သြားပါ ေတာ့တယ္…။

ခင္ဗ်ားလဲ က်ဳပ္လိုပဲ ေျပာရခက္ေနမယ္ထင္တယ္…။ ထားလိုက္ဗ်ာ…။ က်ဳပ္တို႕စကားသာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနတာ အခုထိ မိတ္မဆက္ရေသးပဲ က်ဳပ္အရင္ စၿပီးမိတ္ဆက္ပါ့မယ္…။ က်ဳပ္နာမည္ အတၱဗ်..။

တစ္ဘက္လူမွလည္း မဆိုင္းမတြပင္ ျပံဳး၍ ျပန္မိတ္ဆက္ေလသည္…။ က်ဳပ္နာမည္….

မာန…!

ဒီလိုႏွင့္….ဒီလိုႏွင့္…. အတၱႏွင့္ မာနတို႕ အျပန္အလွန္ လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္ၾကေလေတာ့သည္….။

အခန္း (၂)

သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ အတူလက္တြဲၿပီး ခရီးဆက္ခဲ့သည္မွာ ေတာ္ေတာ္ပင္ ခရီးေရာက္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ေျမလွ်ိဳး၍ရွာၾကသည္…။ မိုးပ်ံ၍ရွာၾကသည္။ သံသရာ ေကာာက္ရိုးပံုထဲ ရွာၾကသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေခြးတိုးေပါက္ထဲရွာၾကသည္။ ယံုၾကည္မွဳ အိမ္သာတြင္းထဲရွာၾကသည္။ ေကာလဟာလ ေလာက္ေကာင္ေတြထဲ ရွာၾကသည္။ အေပါစား ေက်းဇူတင္စကားေတြထဲရွာၾကည္သည္။ ပုပ္ေစာ္နံေနေသာ ဟန္ေဆာင္အျပံဳးေတြထဲရွာၾကသည္။ ေနရာေတာ္ေတာ္စံုခဲ့ၿပီျဖစ္သည္…။ သို႕ေသာ္ ၎တို႕ အလုိရွိေသာအရာကား မွဳန္၀ါးဆဲပင္…။

လမ္းတြင္လူအခ်ိဳ႕ႏွင့္လည္း ၎တို႕ဆံုခဲ့ၾကသည္။ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ဆိုေသာလူက ျဖတ္လမ္းနည္းကို လိုက္ဖို႕ေျပာသည္။ တက္လမ္းဆိုေသာလူ က ေလွခါးပါေသာ ေက်ာကုန္းမ်ားကို ရွာဖို႕ေျပာသည္။ ေၾကာင္သူေတာ္ ၾကြက္သူခိုးမ်ားမွ စိတ္ပုတီးထဲတြင္ ရွာဖို႕ေျပာသည္။ ပြဲလန္႕တုန္းဖ်ာခင္းသူ မ်ားက သတင္းစာထဲတြင္ ရွာဖို႕ေျပာၾကသည္။ သုဘရာဇာတစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အေခါင္းမ်ားထဲတြင္ ရွာဖို႕ အၾကံေပးၾကသည္..။ ေနာက္ဆံုး နတ္ကေတာ္တစ္ေယာက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းထဲတြင္ရွာရန္ပင္ ေျပာသြားေသးသည္…။ သို႕ေသာ္….သို႕ေသာ္…၎တို႕ႏွစ္ေယာက္၏ ခရီးမွာ အဆံုး သတ္ဖို႕ ေ၀းလွေပေသးသည္။

၎တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ေလွ်ာက္လွမ္းရာ လမ္းခရီးသည္ ထင္သေလာက္ေတာ့ မလြယ္ကူခဲ့တာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ မၾကာခဏဆိုသလို ေနာင္တမ်ားႏွင့္ ခလုတ္တိုက္ေလ့ရွိၿပီး၊ ေတြေ၀ျခင္း ပင္လယ္မ်ားထဲတြင္လည္း မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရြက္လႊင့္ခဲ့ၾကရပါတယ္။

အခန္း (၃)

ကဲ… မိတ္ေဆြ ကိုအတၱ။ က်ဳပ္တို႕ေနရာေတြလည္း ေတာ္ေတာ္စံုခဲ့ၿပီ…။ ဒီ့ထက္ထပ္ၿပီး ရွာစရာေနရာလဲမက်န္ေတာ့္ဘူး…။ က်ဳပ္ေတာ့လက္ေလ်ာ့ ခ်င္ၿပီ…။ ခင္ဗ်ားသေဘာကေရာ….?

ေအးဗ်ာ…အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ က်ဳပ္လည္းေတာ္ေတာ္စိတ္ကုန္သြားၿပီ…။ က်ဳပ္လိုခ်င္တဲ့ဟာနဲ႕ အေပၚယံအားျဖင့္တူတဲ့အရာေတြေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႕ခဲ့ပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ အေပၚယံ အခြံေတြပဲတူတယ္ဗ်…။ အႏွစ္သာရေတြက တစ္ျခားစီျဖစ္ေနတယ္…။ တူေနတဲ့အေပၚယံ ေတြထဲမွာေတာင္ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အစစ္အမွန္ေတြမဟုတ္ပဲ လုပ္ယူထားတဲ့ဟာေတြဗ်…။ က်ဳပ္ေတာ္ေတာ္ ရြံရွာမိတယ္ဗ်ာ…။

ဟင္း…။ က်ဳပ္လဲ ခင္ဗ်ားလိုပဲ ကိုအတၱ ဟုတ္ေလမလား၊ ဟုတ္ေလမလားလို႕ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေလာက္တဲ့အရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတာ့ ေတြ႕ခဲ့ေလရဲ႕ …။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားလိုပါပဲဗ်ာ…။ ခင္ဗ်ားရွာေနတဲ့ဟာကမွ အထဲမွာ အႏွစ္ေလးဘာေလးပါၿပီး မတူတာလာက္ပဲရွိတာ..။ က်ဳပ္ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ဟာေတြက အေပၚယံအခြံေတြပဲ ရွိၿပီး အထဲမွာအႏွစ္ေတာင္မပါဘူး…။ က်ဳပ္လဲ စိတ္ကုန္ၿပီဗ်ာ…။

ကဲ… ကိုမာန။ က်ဳပ္တို႕အေကာင္းဆံုး ၾကိဳးစားခဲ့ၾကၿပီးၿပီပဲ…။ ဒီ့ထက္လည္း ပိုမတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး..။ က်ဳပ္တို႕မွာ တျခားလုပ္စရာေတြလည္း အမ်ာ ၾကီးရွိေသးတယ္…။ တစ္ခ်ိန္ က်ဳပ္တို႕နဲ႕ထိုက္တန္ရင္ လိုက္ရွာစရာ။ လိုက္၀ယ္စရာမလိုပဲနဲ႕ကို က်ဳပ္တို႕ဆီ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာလိ့မ္ မယ္လို႕ က်ဳပ္ေတာ့ယံုၾကည္တယ္…။ အဲ့ဒီ့လိုေရာက္လာတဲ့အခါၾကရင္သာ က်ဳပ္တို႕အေနနဲ႕ ထပ္ၿပီးမဆံုးရွံဳးရ၊ မပ်က္စီးရေလေအာင္ ေကာင္းေကာင္း ထိမ္းသိမ္းတတ္ဖို႕ပဲလိုတယ္…။

ဟုတ္တယ္…ကိုအတၱ က်ဳပ္တို႕အေရွ႕မွာ လမ္းခြဲလည္းေရာက္ေနၿပီ လမ္းခြဲၾကတာေပါ့ဗ်ာ…။

ဒါနဲ႕ကို အတၱ…။ က်ဳပ္တို႕ ခရီးတစ္ခုကိုသာ အခ်ိန္ကာလေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ လက္တြဲခဲ့ၾကတာ ခင္ဗ်ားရွာေနတာက ဘာလဲဗ်…။ က်ဳပ္ကိုေျပာျပ သြားပါဦး…။

ဟား…ဟား..ဟား…။ က်ဳပ္နာမည္က အတၱပါဆိုေတာ့မွဗ်ာ…။ က်ဳပ္ေပ်ာက္သြားလို႕ လိုက္ရွာေနတာ “နာမည္” ေပါ့ဗ်…။ နာမည္..။ ဟား..ဟား။

ခင္ဗ်ားကေရာဗ်…။ ဘာေတြလိုက္၀ယ္ခဲ့တာလဲ….။

မာန က သူတို႕ ရပ္ေနေသာ လမ္းခြဲရွိ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ရင္း ျပံဳး၍….

က်ဳပ္လိုက္၀ယ္ေနတာ “ဂုဏ္သိကၡာ” ဗ်…။

ဇာတ္သိမ္း

၎တို႕ လမ္းခြဲၾကရာ လမ္းစံုတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဆိုင္းဘုတ္သည္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေလအေ၀ွ႕တစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ဆိုင္းဘုတ္တြင္ ကပ္ေနေသာ ဖုန္အခ်ိဳ႕လြင့္စင္သြားကာ စာလံုးမ်ားထင္ရွားစြာ ေပၚလာခဲ့ေလသည္…။

“ေသျခင္းတရား…….”

P.S- ခံစားခ်င္တာခံစား၍ ေရးခ်င္တာေရးပါသည္။

တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ
ဖမ္းခ်ဳပ္ဆုပ္ကိုင္လုိ႕ မရတဲ့
အရိပ္တစ္ခုပါပဲ…..။
(Black Dream)

လူတိုင္းမွာ သူတို႕အတြက္ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ဆိုတာ ရွိတတ္ၾကစျမဲပါ…။ လူထဲက လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ (မိမိ ကိုယ္ကို သတ္မွတ္ထားျခင္းမွ်သာျဖစ္သည္) ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း အေပ်ာ္ဆံုး အခ်ိန္ဆိုတာရွိပါတယ္။ တစ္ျခား သူေတြနဲ႕ နဲနဲကြာျခားမယ္ထင္တာ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ သူမ်ားေတြက ျဖစ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ အတိတ္၏ ျဖစ္ရပ္မ်ားထဲ မွသာ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ဆိုတာကို သတ္မွတ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုး အခ်ိန္က ေတာ့ အနာဂတ္မွာပါ။ မေရာက္ေသးပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ေစာင့္ရအံုးမွာပါ…။ ဘယ္ေန႕လဲ..? ဘယ္ေလာက္ ေစာင့္ရမလဲ…? ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေသေသခ်ာခ်ာမသိေသးပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ အဲ့ဒီ့ေန႕ဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အေပ်ာ္ဆံုးေန႕ တစ္ခု ျဖစ္လာမယ္ဆိုတာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အယူအဆအရ အဲ့ဒီ့ေန႕ရက္ကို ကြ်န္ေတာ္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ေန႕ရက္ေတြထဲမွာ အျမင့္ ျမတ္ဆံုးလို႕ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုးေန႕အျဖစ္သတ္မွတ္ထားတဲ့ အဲ့ဒီ့ ေန႕မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္း၊ ေအာင္ျမင္ျခင္း၊ က်ဆံုးျခင္း စတဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ လူသားတိုင္း မလြဲမေသြ ၾကံဳေတြ႕ၾကရမယ့္ အစြန္းတရားေတြကေန လြတ္ေျမာက္စြာ ရုန္းထြက္သြားႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ပါပဲ။ စကားလံုးလွလွေလးနဲ႕ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ “ေသျခင္းတရားဆိုတဲ့ တံခါးတစ္ခ်က္ကို ဖြင့္ခြင့္ရမယ့္ေန႕” ေပါ့။

အခန္း (၂)

ရွင္သန္ျခင္းဆိုတာ
တကယ္ေတာ့
ေသျခင္းတရားရဲ႕ အဓိက တရားခံပါပဲ….။
(Black Dream)

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုးေန႕ေလးကို ဘယ္လိုပံု ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ ဆင္ႏြဲ မယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အဲ့ဒီ့ေန႕ေလးမွာ ဘာမွေထြေထြထူးထူး မေတာင္းဆိုခ်င္ပါဘူး။ လိုလည္းမလိုခ်င္ပါဘူး…။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ (လူသားတို႕ရဲ႕သဘာ၀အရ) နဲနဲေတာင္းဆိုခ်င္ပါ တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္၏ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း အခမ္းအနားသို႕….

၁။ မ်က္ရည္က်တတ္သူမ်ား မတက္ေရာက္ရ၊
၂။ ဟန္ေဆာင္ ပူေလာင္ျပသူမ်ား မတက္ေရာက္ရ၊
၃။ လူမွဳေရး အျမတ္ထုတ္လိုသူမ်ား မတက္ေရာက္ရ၊
၄။ သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္း ကိုယ့္ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာသူမ်ား မတက္ေရာက္ရ၊
၅။ “အနိစၥ” စကားလံုးအား စာလံုးမေပါင္းတတ္သူမ်ား မတက္ေရာက္ရ။

အခမ္းအနားအတြက္…

၁။ သတင္းစာအတြင္း ထည့္သြင္းေၾကာ္ျငာျခင္းမျပဳရ၊
၂။ ယပ္ေတာင္မ်ား၊ ေရသန္႕ဘူး ေ၀ျခင္းမ်ားမျပဳရ၊
၃။ ေနၾကာေစ့၊ ကြာေစ့၊ ဖရံုေစ့ အစရွိေသာ မည္သည့္ အေစ့မွ စားေသာက္ျခင္းမျပဳရ၊
၄။ ဖဲ၀ိုင္းမေထာင္ရ၊
၅။ မုန္႕ဟင္းခါးမေၾကြးရ။

ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းဆိုခ်င္တာ ဒီေလာက္ပါပဲ…။ က်န္တာေတာ့ေထြေထြထူးထူးမရွိပါဘူး။

အခန္း (၃)

လူ႕ဘ၀ဆိုတာ
တကယ္ေတာ့…
အကုသိုလ္ အေၾကြး၀ယ္တဲ့ေနရာတစ္ခုေပါ့…။
(သစၥာနီ)

ကြ်န္ေတာ့္ရင္ခုန္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုးေန႕ရက္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ျပင္ဆင္မွဳ တစ္ခိ်ဳ႕ကို ငယ္စဥ္က စိတ္ကူးထားခဲ့တဲ့အတိုင္း ေဆာင္ရြက္ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမဆံုး ျပင္ဆင္မွဳအေနနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အသက္ (၁၈) ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႕မွာ ရန္ကုန္မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာေခါင္း ေဆးရံုၾကီးမွာ ကြ်န္ေတာ္မ်က္ၾကည္လႊာလွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္မွ အသံုးမ၀င္ေတာ့တာဗ်ာ…။ ဒါၾကီးဘာသြားလုပ္မွာလဲ…။ တကယ္ေတာ့ အာရံုငါးပါးဆိုတာ (အဆိုးျမင္နဲ႕ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္) သတၱ၀ါေတြရဲ႕ သံသရာကိုမရွည္ရွည္ေအာင္ဆြဲဆန္႕ေပးေနတဲ့၊ အကုသိုလ္ေတြ ကို အလံုးလိုက္ အရင္းလုိက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဘ၀အတြင္း၀င္ခြင့္ေပးေနတဲ့ အရာေတြပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္အသက္ (၂၀) ျပည့္ႏွစ္ ေမြးေန႕မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သက္ဆိုင္ရာ ဆရာ၀န္ၾကီးမ်ားနဲ႕ စမ္းသပ္အစစ္ ေဆးခံျခင္းမ်ား၊ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားရယူ၍ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ (ရွိေနေသာလည္း ပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရတဲ့ အၾကီးစား အရိပ္ၾကီး ျဖစ္တဲ့) ဒီခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ နာမ္က ေနာက္ထပ္ဘ၀တစ္ခုသို႕ အကုသိုလ္မ်ားအေၾကြး ယူဖို႕ သြားတဲ့အခါ ေဆးပညာကိုေလ့လာေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားနဲ႕ ပညာရွင္မ်ား အသုံးျပဳဖို႕ အတြက္ Dead Body အျဖစ္ လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားခဲ့ဖူးတယ္ေလ ဒီဘာမွသံုးစားမရေတာ့တဲ့ ခႏၶာၾကီးကို ေျမျမွဳပ္ဖို႕ေနရာေပးမယ့္အစား ေလာကကို သာယာလွပေစမယ့္ သစ္ပင္၊ ပန္းမန္ေတြစိုက္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ လူသားနဲ႕ သတၱ၀ါေတြ အတြက္ခြန္အားျဖစ္ေစမယ့္ ဟင္းသီး၊ ဟင္းရြက္၊ သစ္သီးေတြ စိုက္ရင္ ပိုမ်ား အက်ိဳးရွိမလားလို႕…။ အဲ…။ မီးရွိဳ႕လိုက္ေတာ့ေရာ….။ အင္း….။ မီးရွိဳ႕လိုက္ေတာ့ လူေတြနဲ႕ သဘာ၀ပတ္၀န္း က်င္ကို ဒုကၡေပးမယ့္ မီးခိုးေငြ႕ေတြနဲ႕ Carbon Dioxide ေတြပဲ ထြက္လာမယ္ေလ…။ ဟုတ္တယ္မလား…?

ကဲ….။ ဒီလိုဆို ကိစၥအားလံုးေတာ္ေတာ္ေလးကို ရွင္းသြားၿပီ မဟုတ္လားဗ်ာ…?

ဇာတ္သိမ္း

ေသျခင္းတရားဆိုတာ
အလွပဆံုး
ေန၀င္ခ်ိန္ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ပါပဲ….။
(Black Dream)

ဒါေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ျပင္ဆင္မွဳတစ္ခ်ိဳ႕တစ္၀က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဆႏၵေတြ ကို သေဘာထားၾကီးစြာ နားလည္ လက္ခံေပးခဲ့ၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါးကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အလြန္တရာ ေက်းဇူးတင္ ဦးညြတ္ပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့ဗ်ာ….။

ကြ်န္ေတာ္ (တို႕) က သူမ်ားေတြ ေျပာေျပာေနၾက သလိုေပါ့ဗ်ာ…။ ” လူမဟုတ္တဲ့ လူေတြ” ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ (မပိုင္တာျခင္းအတူတူ) သူမ်ားေတြလို မပိုင္ဘူးေပါ့…။ ဘယ္ေနရာမွာေသမယ္…။ ဘယ္အခ်ိန္မွာေသမယ္….။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ ေသမယ္….။ မေရရာ လွပါဘူး…။ ေရွ႕တန္းတစ္ေနရာမွာပဲ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး အေသသတ္တမ္းကစားရင္း အသက္ထြက္ခ်င္ ထြက္သြားမယ္ ၊ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ရစရာမရွိေအာင္စုတ္ျပတ္ၿပီး ေသမယ္ဆိုရင္လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ေဆးရံုေပၚက မ်က္စိအလင္းမရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ (သို႕မဟုတ္) ႏွစ္ေယာက္နဲ႕၊ ေဆးေက်ာင္းနဲ႕ ေဆးရံုက ပညာရွင္နဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ “Sorry ပါ” ေပါ့…။

အကယ္၍မ်ား ကံၾကမၼာဆိုတဲ့ (ေျမနိမ့္ရာ လွံအျမဲစိုက္ေစတတ္တဲ့၊ ေရနစ္သူကို ၀ါးအျမဲကူထုိးတတ္တဲ့) အူေၾကာင္ၾကားေကာင္ကမ်ား သက္ညွာစြာ စဥ္းစားေပးလို႕ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အခန္းအနားေလးကို ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ကူး၊ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့လို ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ က်င္းပခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့…..။ အတိုင္းထက္အလြန္ေပ့ါဗ်ာ…။

p.s- ေမာင္မ်ိဳး Tag ထားတဲ့ ” ၁၀ ရက္သာက်န္ေတာ့မယ္ဆိုရင္” ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေလးကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အျမင္၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အခ်ိဳ႕နဲ႕ ျဖည့္စြက္ထားေၾကာင္းပါ…။ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့ရာ အျမင္မ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ့္၏ သီးသန္႕ အျမင္မ်ားသာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျပည့္အ၀မွန္ကန္သည္ဟု မဆိုလိုေၾကာင္းပါ……။ ။