အိပ္မက္ လက္ေဆာင္
နိဒါန္း
အေဖ…။ ညက…။ သား…။ အိပ္မက္ေတြမက္တယ္…။ အိပ္မက္ထဲမွာ အေရာင္ေတြ မညီညာဘူး..။ ပညတ္ေတြမညီညာဘူး..။ အသံေတြမညီညာဘူး။ ဘ၀ေတြ မညီညာဘူး..။ အင္း…။ ရင္ခုန္သံေတြလည္း မညီညာဘူးေပါ့ အေဖရယ္…။
အိပ္မက္ (၁)
အိပ္မက္ထဲမွာ…။ နံရံအခ်ိဳ႕လည္း ပါတယ္ အေဖ..။ ထူးျခားတာက အဲ့ဒီ့နံရံေတြမွာ “နား” မပါၾကဖူးတဲ့ေလ…။ ခပ္သဲ့သဲ့ ငိုရွိဳက္သံအခ်ိဳ႕ၾကားမွာ အခ်ိဳ႕ အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြက ခါးလွပါတယ္ အေဖရယ္..။ ေမတၱာမိုးေခါင္၊ သစၥာေရရွား..။ ဒီသဘာ၀တရား ႀကီးက တစ္ခါတစ္ေလ တစ္ကယ္ပဲ တရားရဲ႕လား အေဖ…?
အိပ္မက္ထဲမွာ…။ လူအခ်ိဳ႕…။ အစားတစ္လုပ္စာ လုံေလာက္တဲ့ ေငြအသျပာရဖို႕ သူတို႕အစာအိမ္ကိုသူတို႕ ျဖဳတ္ ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႕ ထုတ္ေနၾကတယ္…။ စပါးလံုးတစ္ေထာက္စာ အေရျပားတစ္ခု အ၀တ္အစား၀တ္ႏိုင္ဖို႕ ကိုယ့္သားေရကို ကိုယ္လွီးထုတ္ ပိတ္စတစ္အုပ္နဲ႕ လဲေနၾကတယ္…။ လူအခ်ိဳ႕ရွင္ သန္ဖို႕…။ လူအခ်ိဳ႕ ယဇ္စဥ္ တက္ေနရတယ္…။
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႕ရက္တဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္…။ ရုတ္တရက္..။ စုတ္တစ္ခ်က္အမွားမွာ…။ စုတ္ျပတ္သတ္သြားေတာ့..။ စေတးလိုက္ရတာ ဘ၀တစ္ခု လံုးေပါ့ အေဖ..။ ရမၼက္ေတြၾကား ရုန္းကန္လွဳပ္ရွား…။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ား..။ သားတို႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အနားေပးဖို႕ေတာင္ ေမ့ခဲ့ၾကတာ ၾကာၿပီ ထင္ပါတယ္ အေဖရယ္…။
အိပ္မက္ (၂)
အိပ္မက္ထဲမွာ…။ မ်က္မွန္ေတြ အရမ္း ေရာင္းေကာင္းတယ္ အေဖ…။ အဲ့ဒီ့မ်က္မွန္က ဘယ္သူ႕ကိုမဆိုၾကည့္ လိုက္တာနဲ႕ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ေက်ာကုန္းမွာ ေလွခါး ဘယ္ႏွစ္ထစ္ ပါတယ္ဆိုတာ ျမင္ရတယ္…။ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ဦးေႏွာက္ ထဲမွာ ဓာတ္ဆီ ဘယ္ႏွစ္ဂါလံ ပါတယ္ဆိုျမင္ရတယ္…။ အင္း…။ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ အတၱဘယ္ႏွစ္ပိသာ ပါတယ္ဆိုတာလည္း ျမင္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့အေဖရယ္..။
အိပ္မက္ထဲမွာ….။ သားမွ်ားမိတဲ့ငါးက…။ အရိုးထြားတယ္…။ ေခ်းခါးတယ္…။ ေဘးတိုက္သြားတယ္…။ ေရခဲ ရိုက္ထားတယ္…။ ေျခေထာက္မ်ား တယ္..။ ေနာက္ၿပီးေတာ့…။ အင္း…။ နားရြက္လည္း နဲနဲကားတယ္ အေဖ…။ သူကေျပာတယ္…။ ငါဟာ ရွားပါး “ငါး”…။ မင္း မမွ်ားလည္း..။ ငါ့ကို စားခ်င္တဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးတဲ့…။ စုပ္လည္းဆူး..။ စားလည္းရူး…။ မထူးပါဘူးအေဖရယ္…။ သား…။ စည္သြပ္ဘူးထဲ ထည့္လိုက္တယ္….။
သန္းေခါင္ထက္ ညဥ္႕မနက္ဖူး ဆိုတဲ့စကား…။ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ၾကားရင္…။ ဟားပါလိ့မ္မယ္ အေဖ…။ အလင္းနဲ႕ အေမွာင္ၾကား…။ သူသိတဲ့ အမွန္တရားက…။ အေရာင္ေတြ သိပ္မမ်ားလွပါဘူး…။ မယံုတစ္၀က္ ယံုတစ္၀က္နဲ႕…။ အလင္းဆိုတာ အေမွာင္ထက္ျမတ္ေၾကာင္း…။ ဘယ္ “ေတာင္” ကိုတက္ၿပီး…။ သားသူ႕ကို သက္ေသထားရမလဲ အေဖ…?
အိပ္မက္ (၃)
အိပ္မက္ထဲမွာ..။ သစ္ပင္ေတြ ေတြ႕တယ္အေဖ..။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့သစ္ပင္ေတြက ေျမျပင္မွာ အျမစ္မတြယ္ပဲ တိမ္ေတြထဲမွာ အျမစ္တြယ္တယ္ေလ..။ သူတို႕က တိမ္ညႊန္႕စားၿပီး ဖြားၾကတာတဲ့…။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ကမာၻ႕ဆြဲငင္အားက ဘယ္သူ႕ကိုမွ လက္လီ၊လကၠား ေစ်းစ ကား မမ်ားခဲ့ဘူး မဟုတ္လားအေဖ…? သူတို႕သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြေတာ့လည္း ဒီေျမျပင္ေပၚပဲ သက္ဆင္းခဲ့ရတာပဲ မဟုတ္လား အေဖ?
အိပ္မက္ထဲမွာ…။ ဧရာ၀တီဘက္က ျပန္လာတဲ့…။ ေလေျပအခ်ိဳ႕နဲ႕လည္းေတြ႕တယ္ အေဖ…။ “ဒီေကာင္ ေလပဲ ရွိတာပါကြာ..” လို႕ ေျပာတတ္တဲ့ လူေတြကို မေက်နပ္လို႕..။ ထိေတြ႕ကိုင္တြယ္ျခင္း၊ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏိုင္ျခင္း မရွိႏိုင္ေအာင္ေလာက္ေအာင္ ႏူးည့ံေပမယ့္..။ ေလမွာလည္း သူ႕အားနဲ႕ သူရွိ ေၾကာင္းသက္ေသျပၿပီး ျပန္လာတယ္လို႕ေတာ့ ေျပာသံၾကားမိတယ္..။
တစ္ကယ္ေတာ့ အိပ္မက္ဆိုတာ သားအတြက္ေတာ့ တစ္ခါက ေျပာဖူးသလို….။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေန႕စဥ္ရက္ဆက္မွန္မွန္ စားသံုးခဲ့တဲ့ နံနက္စာ သက္သက္ပါပဲ အေဖရယ္…။
နိဂံုး
ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဖူးေပါ့အေဖရယ္..။ ေလာကမွာ အေဖလို႕ ေခၚႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေလးရွိတုန္း…။ အေဖ့ ေမြးေန႕မွာ..။ အမွတ္တရအေနနဲ႕..။ မက္ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ေလးေတြအေၾကာင္း တိုင္တည္ ရံုေလာက္ပါ…။ သားလို တိုင္တည္ခြင့္မရေတာ့တဲ့ သူေတြရဲ႕ ကိုယ္စားလည္း ပါတာေပါ့ အေဖ ရယ္…။
P.S- HAPPY BIRTHDAY DAD!!!
Cateogry : Essay | 17 Comments
ပညတ္မဲ့…
“မင္းဘယ္သြားမလို႕လဲ…?”
“တစ္ေနရာရာေပါ့..။”
“ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးလဲ…?”
“ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ အသက္ရွင္ရျခင္းေတြမွ ကင္းေ၀းတဲ့ေနရာ..။ အိပ္မက္ဆိုတဲ့ ၀င္သက္၊ ထြက္သက္ေတြကို ရွဴရွိဳက္ရျခင္းေတြနဲ႕ ကင္းေ၀းတဲ့ေနရာ။ ျဖစ္သင့္တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္ေနတာေတြမရွိတဲ့ေနရာ…။ အတိတ္ဆိုတဲ့ အရိပ္ေတြမရွိတဲ့ေနရာ…။ ပစၥဳပၸန္ဆိုတဲ့ ျဖစ္တည္ျခင္းေတြ မရွိတဲ့ ေနရာ…။ အနာဂတ္ဆိုတဲ့ လွည့္စားျခင္းေတြ မရွိတဲ့ေနရာ…။”
“မင္းဟာက အဓိပၸါယ္မရွိတာ…”
“ေအး…ငါတစ္ခုေျပာဖို႕ေမ့သြားတယ္..။ ဟုတ္တယ္…။ မင္းေျပာတဲ့ “အဓိပၸါယ္” ဆိုတဲ့အရာေတြပါ မရွိတဲ့ေနရာ…။
“ေဟ့ေရာင္…။ မင္း..။ မင္း ရူးမ်ားေနလား…?”
“ဟင့္အင္း..။ အခုေတာ့ ငါထင္ထားသေလာက္ ရူးခြင့္မရေသးဘူး..။ အခုအဲ့ဒီ့ေနရာကိုသြားမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ထဲမွာ…။ “လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရူးသြပ္ခြင့္” ရခ်င္တာလဲ အဓိကအေၾကာင္းအရင္းထဲမွာ ပါတယ္..။”
” မင္း ဒီလိုေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာ..။ မင္းဘ၀အတြက္…။ မင္းေရွ႕ေရးအတြက္ ဘာမွမစဥ္းစားေတာ့ဘူးလား…။ မင္း ဒါေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနလို႕ မင္းဘ၀ ဘာျဖစ္လာမွာတဲ့လဲ..။ မင္းဘယ္လိုလုပ္ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေတာာ့မလဲ…?”
“ဟုတ္တယ္…။ ဘာမွျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး…။ ဟုတ္လား…? ဟား…ဟား…။ တကယ္လို႕မ်ား ဘာမွျဖစ္မလာျခင္းဆိုတဲ့အရာေတြဟာ ငါျဖစ္ျခင္တဲ့ ဆႏၵေတြပဲလို႕ ေျပာရင္ မင္းဘာေျပာမလဲ..။ ဘ၀ေတြ ဘာမွျဖစ္မလာဘူးဆိုတာ တကယ္ေတာ့ မွားတယ္..။ လံုး၀မွားတယ္…။ တကယ္က ျဖစ္လာ တယ္..။
“ဟမ္…။ ဘယ္လို…ဘယ္လို..။ ငါမူးလာၿပီ မင္းစကားကို ငါနားမလည္ဘူး…။ ဘာမွ ျဖစ္မလာျခင္းဆိုမွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ျဖစ္လာတယ္လို႕ မင္း ကေျပာဦးမလို႕လဲ…?”
“ဘာျဖစ္လာတာလဲဆိုေတာ့ ” ဘာမွ မျဖစ္ျခင္းဆိုတဲ့ ျဖစ္တည္ျခင္း” တစ္မ်ိဳးျဖစ္လာတယ္…။ မင္းစဥ္းစားၾကည့္ပါဦး..။ မင္းတို႕၊ ငါတို႕ ရွင္သန္ ေနတဲ့ ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ…။ လူေတြက အျမဲတမ္း တစ္ခုမဟုတ္ေသာ အရာေတြကို အျမဲေတာင့္တေနၾကတယ္..။ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕ရၾက တယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕မရဘူး..။ တစ္ခ်ိဳ႕ ရသေလာက္နဲ႕ မတင့္တိမ္ႏိုင္ပဲ ထပ္လိုခ်င္တယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕မလိုခ်င္တာေတြရတယ္…။ တစ္ခ်ိဳ႕ ရတာေတြ မလို ခ်င္ဘူး…။ ဘယ္ႏွခါမ်ား ျပည့္စံုခဲ့ၾကလဲ…? ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ျပည့္၀ခဲ့ၾကလဲ…? ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ၿပီးဆံုးခဲ့ၾကလဲ….? ငါတို႕လူသားေတြ အမ်ားစုပိုင္ဆိုင္ ေနတဲ့ (သို႕မဟုတ္) ပိုင္ဆိုင္တယ္လို႕ ထင္ေနၾကတဲ့ ဘ၀ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ သမင္ေမြးရင္း က်ားစားရင္ျဖစ္ေနတယ္..။
Cateogry : Essay | 27 Comments