ေသြးပူ…
အဟမ္း..။ အဟမ္း…။ စပြားပါမယ္…။
စိတ္ထဲရွိတာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာခ်င္လို႕ေရးတာပါ..။ ဘာအက်ိဳးမွ ရွိနိုင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ကိုေတာ့ အတိအက် အာမခံပါတယ္ ..။ 
ယံုခ်င္မွေတာ့ ယံုၾကပါလ့ိမ္မယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္ဘေလာ့ကို ကိုယ္တိုင္ ဖြင့္မၾကည့္တာ ၂ လေက်ာ္သြားပါၿပီ ။ ဘာေၾကာင့္ဖြင့္မၾကည့္ မိတာလည္း ဆိုတာကေတာ့ အေၾကာင္းမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သလို..။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာေၾကာင့္မွန္း တစ္ကယ္မသိႏိုင္တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါ လ့ိမ္မယ္..။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ စာေတြေရးသည္ျဖစ္ေစ မေရးသည္ျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ကို ဘယ္တုန္းကမွ မပိတ္ခဲ့ပါဘူး…။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့…။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ဆိုတာကို ဖဲၾကိဳးျဖတ္ၿပီး မဖြင့္လွစ္ခဲ့လို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။
ဘာေတြလုပ္ေနလဲ..? ဘယ္ေတြေပ်ာက္ေနလဲ…? ဘယ္သူမွမေမးေပမယ့္…? ကိုယ့္ကိုယ္ကို နာမည္ၾကီး လူသိမ်ားၿပီးေတာ့ လူေတြ စိတ္၀င္စားေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပံုစံဖမ္းၿပီး ေျပာၾကည့္ခ်င္ပါတယ္..။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ လိုင္းေျပာင္းသြား (တစ္မ်ိဳးမထင္ၾကပါကုန္) လို႕ပါ..။ အမွန္က လိုင္းေၾကာင္သြားတယ္လို႕ ေျပာလည္း ရပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ အခု အုန္းသီးတစ္လံုးရထားပါတယ္..။ ေန႕ေန႕ညည ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီ့ အုန္းသီးကို ကိုင္ကာ ဖင္တစ္ျပန္ေခါင္းတစ္ျပန္ေလ့လာေနပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ၀ါသနာတစ္ပင္ကေန အျခားတစ္ပင္ကို ခဏခဏခုန္ကူးတတ္တဲ့ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္မို႕ပါ..။
အရာရာကို စိတ္၀င္စားလြယ္တယ္…။ ေလ့လာလြယ္တယ္…။ တတ္ေျမာက္လြယ္တယ္…။ ကြ်မ္းက်င္လြယ္တယ္…။ ဒါေပမယ့္….။ ၿငီးေငြ႕လည္း လြယ္တတ္ပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွ ၿငီးေငြ႕မသြားတဲ့ အရာေတြ…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ထဲက ဘယ္လိုမွ ထုတ္ျပစ္လို႕မရႏိုင္ တဲ့အရာေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္…။ Romantic ဆန္ဆန္ေတြ…။ နက္နက္နဲနဲေတြ မေတြးၾကပါနဲ႕..။ ကြ်န္ေတာ္ အအိပ္၊အစားနဲ႕ ေဆးလိပ္ကိုေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ မၿငီးေငြ႕ခဲ့ပါဘူး…။ အႏွဳတ္ ၂၀ ေလာက္ေရာက္ေနတဲ့ ႏွင္းေတာထဲမွာ ေဘာလံုးကန္ရဲ ေလာက္တဲ့ သတၱိမရွိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္…။ အခုဆိုေပါင္ခ်ိန္က ၁၅၀ ေက်ာ္စျပဳလာပါၿပီ…။
အခုဆို ပထမႏွစ္၀က္စာေမးပြဲၿပီးလို႕ ဒုတိယႏွစ္၀က္ ျပန္စေနပါၿပီ..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ဘ၀ကေနၿပီးေတာ့ မၾကာေတာ့တဲ့ ကာလမွာ ရရွိေတာ့မယ့္ မဟာဘြဲ႕အတြက္ စာတမ္းျပဳစုေနရတဲ့ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္သို႕ စတင္ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္..။ တကယ္ကို အခ်ိန္ေတြက အကုန္အျမန္လွပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ တကယ္ပဲ အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတာ သိပ္ကို သိသာလြန္းပါတယ္…။
ကြ်န္ေတာ့္ကို ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြက စာမေရးေတာ့ဘူးလားလို႕ေမးၾကပါတယ္…။ တကယ္ဆုိ ဒီေမးခြန္းကို ကြ်န္ေတာ္ေျဖစရာ မလိုလွဘူး ထင္ပါတယ္..။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မွ စာေရးဆရာ တစ္ေယာာက္ မဟုတ္ခဲ့တာပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ Website ေတြက ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွစ္မေတြက ေမတၱာပို႕ၾကတယ္..။ သူတို႕ ေတာင္းထားတဲ့ အကူအညီေတြ မေပးေတာ့ဘူးလားတဲ့…။ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ပဲ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ ေနမိ ခဲ့တယ္…။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အေပၚမွာေျပာခဲ့သလိုပဲ မေရရာလွပါဘူး..။ လူမွဳေရး ခံစားခ်က္ေတြ လည္းနဲနဲပါတယ္..။ ကိုယ္ပုိင္ခံစားခ်က္ေတြလည္း နဲနဲပါတယ္ (မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေတာ္ရံုတန္ရံုေလာက္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ကို သိပ္ၿပီး ဦးစားေပး ေရွ႕တန္း တင္ေလ့မရွိပါဘူး..။) လူမွဳေရးညံ့ဖ်င္းေသာကာ စကားအေျပာအဆိုမတတ္ေသာ (ကြ်န္ေတာ္ညံ့တာထက္ ပိုည့ံၾကပါတယ္) လူေတြေၾကာင့္ လည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္..။
ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူကေမးေမး…။ အားလားဆိုရင္ေတာ့…။ လံုး၀ပါပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ မအားပါဘူး…။ ဘာလို႕မအားတာလဲ…။ မအားခ်င္လို႕ မအား တာပါ..။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႕ အခ်ိန္နဲ႕အမွ်ေတြးေနရတဲ့ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ မအားပါဘူး…။
“မင္းအႏုပညာသမားစစ္တယ္ဆိုရင္ မင္းေရးမယ့္စာေတြကို ေလးေလးနက္နက္ေစာင့္ဖတ္ေနမယ့္ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကို မင္းေလးစားသင့္တယ္။” အဟမ္း အဟမ္း..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆရာၾကီးအထာနဲ႕ ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ..။ ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ ငတိက မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာနဲ႕ တစ္လံုးပဲ သူ႕ကိုျပန္ေမးမိတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အႏုပညာသမားလို႕ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္သူကအခြ်န္နဲ႕ မလိုက္တာလဲ…?
ဒီေမးခြန္းကို အတည္တက်ေမးလာမယ္ဆိုရင္ ..။ တစ္ကယ္လဲ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေျဖစရာမရွိပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလဲ..? အႏုပညာသမားလား..? အင္ဂ်င္နီယာလား…? စစ္သားလား…? ဓာတ္ပံုဆရာလား..? အားကစား သမားလား…? ကြ်န္ေတာ္ ဘာလားမွ မဟုတ္ပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္စစ္စစ္ျဖစ္ဖို႕ ၾကိဳစားေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ မျဖစ္ေသးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပါပဲ..။ ဒီ့ထက္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာမွ မပိုပါဘူး..။ ( တစ္ကယ္ပါ တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္လို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသံုးရတာေတာင္ မလံုမလဲ ျဖစ္မိတယ္..။ “တကယ္ေရာ မင္းကိုယ္ တိုင္ဟုတ္ရဲ႕လား? မင္းကိုယ္မင္း ပိုင္ရဲ႕လား? ” လို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ေတြးမိပါတယ္..။)
အာ…။ မရဘူး..။ အၿမွီးကဆြဲ…။ ေခါင္းကဆြဲ…။ လူမွန္ရင္ (လူမွန္မွန္၊ မမွန္မွန္ လူေတြနဲ႕မလြတ္ကင္းႏိုင္ေသးရင္၊ လူလို႕သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕သတ္မွတ္ထားတဲ့ လူေတြရဲ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ေနေနေသးတယ္ဆိုရင္) ေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုေပး..။ ဒါပဲ…။
Cateogry : Personal | 19 Comments