ဓာတ္ပံုမွတ္တမ္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိက္ထားပါတယ္..။ လက္ရွိ ၅ ရက္ေလာက္အတြင္းကို စုစုေပါင္း Camera သံုးလံုးေပါင္း ပံု ၂၀၀၀ ေလာက္ ရွိေနပါၿပီ..။ (သိပ္မရိုက္ပါဘူးေနာ္ ) ပံုေတြနဲ႕ပတ္သတ္လို႕ ဒီေနရာမွာေတာ့ ရွဳခင္းပံုအခ်ိဳ႕နဲ႕ အထင္ကရေနရာေတြရဲ႕ ပံုေတြေလာက္ပဲ ေတာ္ရံု ေလာက္ တင္မွာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ လက္စြမ္းျပထားတဲ့ပံုေတြနဲ႕၊ အမွတ္တရဓာတ္ပံုေတြကေတာ့ ခါတိုင္းတင္ေနၾကေနရာမွာပဲ ျပန္လာရင္ တင္ပါ့မယ္

၁၅.၇.၂၀၀၉

မေန႕က အခ်ိန္မရွိတဲ့ၾကားထဲမွာပဲ ရသေလာက္ကဲထားတဲ့အရွိန္ေတြရယ္..။ ခရီးပန္းထားတဲ့အရွိန္ေတြ ရယ္ေပါင္းၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလးအိပ္လို႕ ေကာင္းေနတုန္းပဲ..။ သူငယ္ခ်င္းက အျပင္သြားမယ္..။ ဆရာမဖုန္းဆက္ေနၿပီဆိုတာနဲ႕ မ်က္ႏွာသစ္၊ ေရေျပးခ်ိဳး၊ အ၀တ္အစားလဲ၊ မနက္စာစားၿပီး ဆရာမ လာေခၚမယ့္ အခ်ိန္ကို ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္ပါတယ္…။

ခဏၾကာေတာ့ ဆရာမေရာက္လာၿပီး ဒီေန႕သြားမယ့္ အစီအစဥ္ကိုေျပာျပပါတယ္..။ ဒီေန႕အဖို႕ကေတာ့ မနက္၊ ေန႕လည္၊ ည Non Stop Schedule ဆြဲထားပါတယ္…။

ဒီေန႕သြားမယ့္ ခရီးစဥ္အေၾကာင္းမေျပာခင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အခုေရာက္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ေလးအေၾကာင္းကို နဲနဲေျပာျပျခင္ပါတယ္..။ ဒီျမိဳ႕ေလးကို လြန္ခဲ့ တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၃၆ ႏွစ္ျဖစ္တဲ့ ၁၇၇၃ ခုႏွစ္မွာ စတင္ တည္ေထာင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ ယခင္က ဒီျမိဳ႕ေလးဟာ သာမာန္ျမိဳ႕တစ္ခုမဟုတ္ပဲ ေမာ္ေတာ္ကား အပါအ၀င္ အာကသသိပံနဲ႕သက္ဆိုင္တဲ့ နည္းပညာဆိုင္ရာ၊ စမ္းသပ္မွဳေတြ၊ ထုတ္လုပ္မွဳေတြ အစရွိတဲ့ စက္ကိရိယာမ်ားကို အဓိက ထုတ္လုပ္ရာ ျမိဳ႕ေလးျဖစ္တဲ့အတြက္ အစိုးရက ခြင့္ျပဳထားတဲ့သူမ်ားနဲ႕ သက္ဆိုင္ရာလုပ္ငန္းခြင္မွ မိသားစုမ်ားကလြဲလို႕ က်န္တဲ့ အျခားျမိဳ႕ကလူေတြ လာခြင့္ မရွိပါဘူး။ အျပင္လူအထဲမ၀င္ရ အထဲကလူ အျပင္မထြက္ရဆိုတာ ဒီျမိဳ႕ကမွ အစစ္ပါ..။ သိပံပညာရွင္မ်ားစြာ ေပၚထြန္းခဲ့တဲ့ ျမိဳ႕ေလးတစ္ခုဆုိလည္း မမွားပါဘူး…။

ဒါက အခု ကြ်န္ေတာ္သြားမယ့္ေနရာနဲ႕ အနည္းငယ္ဆက္စပ္ေနတာရယ္..။ ဗဟုသုတအျဖစ္ မွတ္သားလို႕ရေအာင္ရယ္ပါ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဒီေန႕အ တြက္ ပထမဆံုး စတင္ေရာက္ရွိေလ့လာခဲ့တဲ့ေနရာကေတာ့ အၾကီးစားေမာ္ေတာ္ယဥ္မ်ား ထုတ္လုပ္တဲ့ ေမာ္ေတာ္ကားစက္ရံုပဲျဖစ္ပါတယ္..။ ကုန္တင္တဲ့ေနရာ၊ သစ္ထုတ္တဲ့ေနရာ စသည္ျဖင့္ အၾကီးစား၀န္သယ္မွဳေတြ ျပဳလုပ္တဲ့ေနရာမွာ အသံုးျပဳတဲ့ ကားၾကီးေတြ ထုတ္လုပ္တဲ့ေနရာပါ..။ IVECO Company ျဖစ္ပါတယ္..။

အဲ့ဒီ့ Company က Director နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဆရာမက သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေတာ့ သူကလာေရာက္ ေလ့လာဖို႕ ဖိတ္ေခၚတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ တို႕ေရာက္ရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ ကားတစ္စီးလံုးကို အစကေနစၿပီး..။ ေနာက္ဆံုးတပ္ဆင္ျပီးတဲ့အထိ အဆင့္ဆင့္ျပဳလုပ္ပံုမ်ား..။ အသံုးျပဳသည့္ နည္းပညာမ်ား..။ စသျဖင့္ စိတ္၀င္စားဖို႕ေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းပါတယ္..။

Company က Italy ပိုင္ျဖစ္ပါတယ္..။ အင္ဂ်င္က France ကပါ…။ စက္ကရိယာေတြက Germany Made ပါ…။ တာရာေတြနဲ႕ Body က ဒီမွာ လုပ္ပါတယ္…။ ၾကည့္ရတာ…။ ဟဲ…ဟဲ…။ သူတို႕လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို အားက်လို႕ ထင္ပါတယ္ေနာ္…။

ကားစက္ရံုၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္ျပန္ေန႕လည္စာစားၿပီး ခဏနား…။ ေနာက္ေတာ့ ဒီျမိဳ႕ရဲ႕ အထင္ကရ ေနရာဆိုလဲဟုတ္ ျပယုဂ္ဆိုလည္း ဟုတ္တဲ့ ေရကန္ၾကီးမွာ သြားေရာက္အပန္းေျဖလည္ ပတ္ၾကပါတယ္..။ မေန႕ကသြားခဲ့တဲ့ေနရာနဲ႕ မတူပါဘူး..။ ဒီေနရာက အခုကြ်န္ေတာ္ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပေပးထားတဲ့ပံုအခ်ိဳ႕ကိုၾကည့္ပါ..။ အမွတ္တမဲ့ၾကည့္ရင္ တကယ့္ ပင္လယ္ကမ္းေျခတစ္ခုလိုျဖစ္ေအာင္ကို ဖန္တီးေပးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ အမွန္က ရန္ကုန္က အင္းယားကန္လို၊ ကန္ေတာ္ၾကီးလို ကန္မ်ိဳးပါပဲ (အဟဲ..။ သူကေတာ့ အဆ ၅၀ ေလာက္ ပိုၾကီးတာေပါ့ ) အနားယူ အပန္းေျဖတဲ့သူေတြ ကလည္း တကယ့္ကို စိတ္လြတ္လက္လြတ္…။ အကုန္လႊႊတ္ၿပီးေတာ့ကို အနားယူၾကပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္အပါ အ၀င္ေပါ့

သူတို႕စီစဥ္ဖန္တီးေပးထားတဲ့ ကမ္းေျခ (ကမ္းေျခပဲဆိုပါေတာ့ဗ်ာ..။ ေရကန္ေဘာင္ကို သဲေလးေတြခင္းၿပီး တစ္ကယ့္ကမ္းေျခလိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးထားေတာ့…။ ) တစ္ေလွ်ာက္မွာ တစ္ျမိဳ႕လံုးက လူေတြဟာ တကယ့္ကုိ အခ်ိန္ျပည့္ ကမ္းလံုးကြ်တ္အမွ်ပါပဲ..။ သူတို႕လိုေအးႏိုင္ငံေတြအ တြက္ အခုလိုပြင့္လင္းရာသီမွာ ဒီလိုမ်ိဳးေနပူဆာလံွဳရတာသိပ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာက်ပံုရပါတယ္..။ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အသား ဘယ္သူ ပိုမဲသြားသလဲ၊ ေနပူဘယ္သူ ပိုေလာင္သြားလဲဆိုၿပီး အမဲျပိဳင္ၾကပါတယ္..။ ပိုမဲတဲ့သူက ႏိုင္ပါတယ္ ( သူတို႕မုိ႕အမဲျပိဳင္ရတယ္လို႕ေနာ္ ) ကြ်န္ေတာ္တို႕လား? မေမးပါနဲ႕ ကမ္းေျခတစ္လံုးမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သူငယ္ႏွစ္ေယာက္က ဘုရင္ပါပဲ..။ ဟိုလူကၾကည့္ ဒီလူကၾကည့္နဲ႕..။ အားက်ေနတဲ့ မ်က္လံုးရြဲၾကီးေတြနဲ႕ေပါ့ဗ်ာ..။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေကာင္စလံုးက ေနပူဆာမလံွဳခင္ကတည္းက သူတို႕ထက္မဲၿပီး သားျဖစ္ေနလို႕ပါပဲ

ဒီေနရာမွာေျပာစရာတစ္ခုရွိတာက စည္းကမ္းပိုင္းပါ..။ လူေတြဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား..။ ဘယ္ေလာက္ စားထားၾက ေသာက္ထားၾက..။ သူတို႕လူမ်ိဳး ေတြဆို ဘီယာကိုေရလိုေသာက္၊ ေဗာ္ကာကို ဘီယာလို ေသာက္ေနတဲ့ လူမ်ိဳးေတြဆိုေတာ့ ေျပာမယ္ဆိုရင္ အမူးသမားေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားႏိုင္မလဲ ခန္႕မွန္းၾကည့္လို႕ရပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ Privacy ကို တစ္ေယာက္က ထိခိုက္ျခင္းမရွိေအာင္ ေနၾကျခင္း၊ ေျပာမယ္ဆို ကမ္းေျခကလည္းျဖစ္၊ ဒီႏိုင္ငံကလူေတြကမ္းေျခမွာ ဘယ္လိုေနၾကသလဲဆိုတာ အားလံုးသိၿပီးသားျဖစ္တဲ့အတိုင္း လက္ကျမင္း၊ ေျခကျမင္းလို႕ ရေသာ္လည္း အဲ့လိုသရုပ္ပ်က္မွဳမ်ိဳးေတြမရွိပါဘူး (သူတို႕အတြက္ ရိုးေနလို႕ေနမွာေပါ့ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လက္ ခံႏိုင္မယ္ မထင္ပါ။ ဒီလိုသရမ္းတာမ်ိဳးက ရိုးသြားတဲ့အရာဟာမ်ိဳးမဟုတ္တဲ့အတြက္..။ အဓိက စိတ္ဓာတ္က စကားေျပာတယ္လို႕ပဲ ကြ်န္ေတာ္ ယူဆပါတယ္) မိမိစားၿပီးေသာက္ၿပီးတဲ့ အမွိဳက္သရွိက္ေတြကို စနစ္တက်လႊင့္ျပစ္ျခင္း (အမွိဳက္ပံုးထားေပးထားလို႕ အမွိဳက္ပံုးထဲ ထည့္တာေတာင္မဟုတ္ပါဘူး။ အမွိဳက္ပံုးမရွိေပမယ့္…။ ကိုယ့္အသိစိတ္ဓာတ္နဲ႕ကို စားထား ေသာက္ထားတဲ့ အမွိဳက္ေတြကို ကြ်တ္ကြ်တ္အိပ္ေတြ ေက်ာပိုးအိတ္ေတြနဲ႕ ျပန္ထည့္ သြားၾကတာပါ။) ဒါေၾကာင့္ အမွိဳက္ပံုးမရွိလို႕ ေတြ႕တဲ့ေနရာမွာ ျပစ္တာပါဆိုတဲ့ ေရႊႏိုင္ငံၾကီးသားမ်ားအတြက္ ဒါေတြဟာ အတုယူသင့္ပါတယ္။

ဒီေန႕အဖို႕ေနာက္ဆံုးအစီအစဥ္ကေတာ့ တကယ့္ကိုထူးထူးဆန္းဆန္းပါပဲ..။ သူတို႕ လူမ်ိဳးေတြလဲ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳးမရုိးရေအာင္ တတ္လဲ တတ္ႏိုင္ ၾကလြန္းပါတယ္…။ ဒီလိုပါ…။

သိတဲ့သူေတြလည္း သိၾကမွာပါ..။ မၾကားဖူးေသးတဲ့သူေတြလည္း အခုသိရတာေပါ့ဗ်ာ..။ ညေနကြ်န္ေတာ္တို႕သြားတဲ့ေနရာက Sauna ပါ..။ ဒီကအသံထြက္ကလည္း အဲ့ဒီ့အတိုင္းပါပဲ..။ သိပ္မကြာပါဘူး။ ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ အပူခ်ိန္ ၁၀၀ ဒီဂရီအထိ (အတိအက် ၁၀၀ ဒီဂရီပါ..။ တစ္ခါတစ္ေလ ၁၀၁/၁၀၂ အထိ ျဖစ္ပါတယ္) ေရာက္ေအာင္အပူေပးထားတဲ့ ေပ ၂၀ ပတ္လည္ေလာက္ေလးရွိတဲ့ အခန္းထဲကို လူေတြ ဆံ့သေလာက္ ၀င္ၾကပါတယ္..။ ပံုမွန္ကေတာ့ တစ္ခါ၀င္ ၅ ေယာက္ ၁၀ ေယာက္..။ ဒီေလာက္ပါ..။ အဲ့လို၀င္ၿပီးရင္ ၁၀ မိနစ္ကေန ၁၅ မိနစ္ေလာက္အထိ အထဲမွာ ေခြ်းကတစ္ကိုယ္လံုး မိုးမိထားသလို မ်ိဳးရႊဲဆိုေနတဲ့အထိ ထိုင္ၾကပါတယ္..။ ေရကူး၀တ္စံုေတြနဲ႕ပါ..။ အဲ့လိုမ်ိဳး ၁၀ မိနစ္ေလာက္ထုိင္ၿပီးလို႕ တစ္ကိုယ္လံုး ကင္ထားသလိုျဖစ္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အခန္းထဲက ထြက္ၾက..။ ၿပီးရင္ကမ္းေျခကိုေျပး…။ ေရကန္ထဲ ဒိုင္ဗင္ထိုးၿပီး ၅ မိနစ္ေလာက္ ေရျပန္ဆင္းကူးၾက…။ ၿပီးရင္ အခန္းထဲ ျပန္၀င္ၾက..။ ေရကန္ထဲ ျပန္ေျပးၾကနဲ႕..။ သတ္မွတ္ခ်ိန္မျပည့္မခ်င္းပါပဲ…။

ၿပီးရင္ အဲ့လို ေခြ်းျပိဳက္ျပိဳက္ၾကေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ထင္းရွဴးပင္က သစ္ခက္ေတြနဲ႕ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ရိုက္ေပးၾကပါတယ္…။ Sauna ဆိုင္က တစ္ခါထဲစီစဥ္ေပးထားတာပါ..။ (အိပ္ခန္းထဲက ေမြ႕ယာေနပူထဲ ထုတ္ၿပီး တုတ္နဲ႕ ရိုက္သလိုေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်ာ။ အသက္ပါ ပါသြားမွာေပါ့ ) အေၾကာအခ်ဥ္ေျပေစတယ္လို႕ ေျပာတာပါပဲ..။ တစ္ခန္းလံုးက ပူက်စ္..။ ထင္းရွဴးနံ႕ေလးေတြကသင္း။ မသိရင္ ငရဲျပည္က ထင္းရွဴးပင္းေအာက္မွာ မီးလံွဳေနရသလိုပါပဲ…။

ေနာက္တစ္ခါ ျပန္လာ..။ ေခြ်းျပန္ထုတ္ၾက..။ ျပန္ေျပးဆင္းၾက…။ အာ…။ ရွဳပ္ရွက္ကို ခတ္ေနေတာ့ တာပါပဲ…။ ဒီလိုလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ေခ်းေတြ၊ ေခြ်းေတြအားလံုးကို သန္႕စင္ျပစ္လိုက္ တဲ့သေဘာပါ..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႕လိုပဲ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့လိုက္လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္းဗ်ာ ဆင္လည္းဆင္အထြာနဲ႕ ဆင္..။ ဆိတ္လဲ ဆိတ္အထြာနဲ႕ ဆိတ္ဆိုသလိုေပါ့..။ ရွင္းရွင္း ေျပာတာပါ..။ သူတို႕ေလာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မမိုက္ႏိုင္ပါဘူး..။ ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ..။ အရွင္လတ္လတ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ငရဲခန္းထဲပို႕ရတယ္လို႕..။

နဂိုကတည္းကမွ အကုသိုလ္က သိပ္ကင္းတာမဟုတ္ဖူး..။ ေတာ္ၾကာ အထဲမွာ ၾကပ္တင္ျပီးသားျဖစ္သြားမွျဖင့္…။ ဘယ့္နယ္….။ မနက္ျဖန္ ဆက္မကဲ လိုက္ရပဲေနမွာေပါ့ဗ်ာ..။ ဟုတ္ဖူးလား..။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ တစ္ရက္ကုန္သြားခဲ့ပါတယ္…။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္…

အပိုင္း (၁)

အပိုင္း (၃)

P.S- ကြ်န္ေတာ္ Post တစ္ခုကို ႏွစ္ရက္စာေရးမလို႕ပါပဲ..။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြက တစ္ေန႕ထဲမွာ သြားတာလာတာေတြကလည္းမ်ား၊ ေရးခ်င္စရာ သိသင့္တာေလးေတြျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ႏွစ္ရက္စာေပါင္းေရးရင္ တအားရွည္ၿပီး ဖတ္ရတာ အိုင္သြားမွာစိုးတဲ့အတြက္ ဒီေန႕ေတာ့ တစ္ရက္စာပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္..။ ေနာက္ေန႕ေတြက်ရင္ေတာ့…..။ အဆင္ေျပသလိုေပါ့

Final Stage မေရာက္ခင္ တစ္ဆင့္အလိုပါ

တကယ္ဆြဲမယ့္ပံုၾကီး

အဖိုးၾကီးေတြေရာ၊ အဖြားၾကီးေတြေရာ၊ ကေလးေရာ၊ ေခြးေရာ စံုေနတာပဲ

Yatch Club ပါ..။

အရွင္လတ္လတ္ငရဲခန္းပါ၊ အိုက္ခမန္းရဲ႕ ငရဲခန္း ထက္ ပိုဆိုးမယ္ထင္ပါတယ္…

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ဘာပဲလုပ္လုပ္ တစ္ဘက္စြန္းကို ေရာက္တတ္ေလေတာ့..။ ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္..။ ကြ်န္ေတာ့္အယူအဆ…။ ကြ်န္ေတာ့္ အေတြးအေခၚေတြဟာလဲ..။ သူမ်ားနဲ႕ေတာ့ နဲနဲကြာျခင္ ကြာဟေနပါလိ့မ္မယ္…။ ၾကိဳက္တဲ့သူက ခံစားလိုက္ပါ..။ မၾကိဳက္တဲ့လူကေတာ့ ပိတ္လိုက္ရံု ေပါ့ဗ်ာ..။

Blackout – Scorpions

Numb – Linkin Park

Enter Sadman – Metallica

P.S- ထြက္ေပါက္ေပ်ာက္ေနတဲ့သူေတြအားလံုး အျမန္ဆံုး ျပန္လန္းႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ..။

“အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး…………တစ္အိမ္လံုးဆူညံေနတာပဲ… အေစာၾကီးရွိေသးတယ္…။ ဘယ္လိုမွကို ဆက္အိပ္လို႕မရဘူး….။”

ကြ်န္ေတာ္ အသားကုန္ ၾကံဳးေအာ္လိုက္ပါတယ္…။ ခဏေတာ့ တစ္အိမ္လံုး ေၾကာင္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကပါတယ္…။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ ဘူး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ႕ အားရပါးရ ၀ိုင္းေလွာင္ၾကပါေတာ့တယ္….။

“အံမယ္…။ အိပ္လို႕မရဘူးသာ ေလွ်ာက္ေအာ္ေနတာ…။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ျပန္ၾကည့္ပါဦး ကိုၾကီးရယ္…။ ေရခ်ိဳး၊ အ၀တ္အစားလဲၿပီးလို႕ ေရေမႊး နံ႕တစ္ေထာင္းေထာင္းနဲ႕….။ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက အေစာၾကီးထၿပီး ျပင္ထားမွန္းေတာင္မသိဘူး…။ ဒီမွာ ဘယ္သူမွေတာင္ မ်က္ႏွာမသစ္ရေသး ဘူး…”

ကြ်န္ေတာ့္ညီမမွ ဆက္တိုက္ျပစ္လိုက္ေသာ စကားလံုးမ်ား ၾကားမွ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို နဲနဲျပန္သတိထားမိသြားပါတယ္..။ အနဲငယ္ အံ့ၾသသလို လည္း ျဖစ္သြားပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္အခန္းဟာ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ တြဲလွ်က္မဟုတ္ပါဘူး။ ေအာက္က အခန္းက ျပင္ထားတဲ့အတြက္ သံုးလို႕မရ ပါ။ အေပၚမွာ အေဖတို႕အခန္း…။ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္အခန္းတြင္ ၀င္ခ်ိဳးလိုက္မွန္းမသိပါ…။ ဒါေပမယ့္ ခဏပါပဲ..။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဒါအဆန္းမဟုတ္ ေတာ့ပါ..။ အိပ္ယာကထရင္ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ လုပ္စရာရွိတာေတြ ဒါမွမဟုတ္ လုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္ၿပီး တစ္ခါတစ္ေလ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး ႏိုးလာမွ ကိုယ္ဘာေတြလုပ္ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို မမွတ္မိတာမ်ိဳးေတြ ခဏခဏပါ..။

“ေဟ…။ ေအး…။ ဟုတ္လား…။ ဟီး ဟီး…။ ေဆာတီး ေဆာတီး…။ မွားတဲ့အခါလည္း မွားေပမေပါ့ကြယ္…။ ျဖဲခ်င္တဲ့ စိတ္ကမ်ားသြားလို႕ ဟဲ ဟဲ”

“ေသနာေလး…။ ငါ့မွာလန္႕သြားတာပဲ ဘာမ်ားျဖစ္တာလဲလို႕….။” ဒါက မာတာမိခင္ရဲ႕ တိုက္စစ္….။

“အေဖရာ…? အေဖ….?”

” နင့္အေဖ အိမ္သာတက္ေနတာ တစ္ကမာၻေလာက္ရွိၿပီ..။ အခုထိမၿပီးေသးဘူး…။ က်န္တဲ့ေရခ်ိဳးခန္းေတြ မေန႕က ျခံထဲက အလုပ္သမားေတြလာ ၿပီး ျပန္ျပင္ထားလို႕ အဲ့ဒီ့တစ္ခန္းပဲ အားတာ…။ အဲ့ဒါ နင့္အေဖက ဇိမ္စြဲၿပီး လုပ္ေနလို႕ ငါေရာ နင့္ညီမေရာ အခုထိ ေရမခ်ိဳးရေသးဘူးေဟ့…။”

ေၾသာ္….။ တစ္ခုေျပာျပရဦးမယ္ ကြ်န္ေတာ့္ ဖခမည္းေတာ္က အိမ္သာတက္ရင္ စာအုပ္တစ္အုပ္မဟုတ္ တစ္အုပ္ပါမွ တက္တတ္ပါတယ္..။ အဲ…။ အိမ္သာထဲ ၀င္သြားၿပီဆိုရင္လည္း မသိရင္ အိမ္သာထဲ၀င္ၿပီး နားေအးပါးေအး စာထိုင္ဖတ္ေနတာလား…။ အိမ္သာသြားတတ္တာလား ခြဲျခားမရ ေအာင္ကို ၾကာပါတယ္…။ တစ္ခါက အျပင္က ျပန္လာတုန္း ကမူးရွဴးထိုးနဲ႕ အိမ္သာထဲ၀င္မယ္ဆိုၿပီး ေတြ႕ကရာ စာအုပ္ဆြဲသြားလိုက္တာ အဲ့ဒီ့တုန္းက ကြ်န္ေတာ့္ညီမ သင္ေနရတဲ့ သူငယ္တန္း ဖတ္စာအုပ္ၾကီး ပါသြားေလရဲ႕ဗ်ာ….။ တကယ့္ကို စံပါပဲ…။

” ငါ့အေၾကာင္း ဘာေတြအတင္းတုပ္ေနတာလဲ…။ အကုန္ၾကားတယ္…။ မင္းတို႕ သားအမိေတြ အူေၾကာင္ေၾကာင္မလုပ္နဲ႕…”

“အဲ့….သရဲ”

ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုး ေၾကာင္သြားပါတယ္..။ အသံပဲ ၾကားရၿပီး လူမျမင္ရဘူးေလ…။

“၀ါးးးးးးးး…..ဟား…ဟား…ဟား…။ ဒီလိုလုပ္လို႕ရရိုးလား…”

မွားပါတယ္ အေဖရယ္….။ ကြ်န္ေတာ္တို႕တိုက္က ႏွစ္ထပ္ပါ..။ အေပၚထပ္ကိုတက္တဲ့ ေလွခါးက ႏွစ္ဆင့္ပါ…။ ပထမအဆင့္နဲ႕ ဒုတိယအဆင့္ၾကား မွာ အျမင့္ေပ ၂၀ ေလာက္ရွိတယ္ ဇီးမွန္တစ္ခ်ပ္ အျပည့္တပ္ထားပါတယ္..။ အဲ့ဒီ့မွာ လိုက္ကာအရွည္ၾကီးေတြလည္း တပ္ထားပါတယ္…။ အဲ့ဒီ့ လုိက္ကာၾကားထဲ ကြ်န္ေတာ့္အေဖ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ၀င္ပုန္းေနမွန္းမသိပါဘူး…။ သူ႕အသံျဗဲၾကီးနဲ႕ ကေလးေတြလို “တူတူေရ…၀ါး” လုပ္ လိုက္မွပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာ အျဖစ္မွန္ကို သေဘာေပါက္သြားပါေတာ့တယ္…။

သူ႕ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက အျပတ္ရွိဳင္းထားၿပီးေနပါၿပီ..။ သေဘာကေတာ့ အျပင္သြားဖို႕အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၿပီ ဆိုပါေတာ့…။

” အံမယ္..။ ဘာမွ အတင္းတုပ္စရာမလိုဘူး..။ ေပၚတင္ေျပာေနတာ…။ ေနပါဦး ရွင္က အိမ္သာတက္ေနတာ မဟုတ္ဘူးလား..။ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဒီ လိုက္ကာေနာက္ေရာက္ေနတာလဲ…။ မၾကီးမငယ္နဲ႕ တူတူပုန္းတမ္းက လာကစားေနေသးတယ္..။ ကြ်န္မတို႕က ရွင္ ပြဲေတာ္တည္..။ အဲ.. မွားလို႕..။ အိမ္သာတက္တာ ၾကာလို႕ ေအာက္မွာ ေကာင္းခ်ီးေပးေနတာ…။”

“ေသဦးမယ္ ဒီမိန္းမ..။ ငါ့ကို ပြဲေတာ္တည္တယ္ေလး ဘာေလးနဲ႕…။ အိမ္သာတက္ၿပီးတာက ၾကာေပါ့…။ တစ္ခါထဲ ေရခ်ိဳးေနလို႕…။ ေရခ်ိဳးအ၀တ္ လဲၿပီးလို႕ေအာက္ဆင္းလာတုန္း မင္းတို႕ေတြ ငါ့အတင္းတုတ္ေနတာျမင္လို႕ ဘာေတြမ်ား ဆက္ေျပာမလဲ ဆိုၿပီး ဒီထဲ ၀င္ပုန္းေနတာ..ဟဲ ဟဲ “

ေျပာရင္းေလွခါးမွ ေအာင္ျမင္သူစစ္သူၾကီး ေျခလွမ္းမ်ိဳးျဖင့္ ဆင္းလာေသာ ခမည္းေတာ္သည္ ေအာက္ဆံုး ေလွခါးထစ္အား ေျချခၿပီးသကာလတြမူ..

“အား..အား..။ နာတယ္ မိန္းမရ..။ ဟ နာတယ္ဟ..။ ဟဲ ဟဲ..။ အား နာတယ္ဆို…။ ေအးေအး ေနာက္မလုပ္ေတာ့ပါဘူးဟ…”

မာတာမိခင္ရဲ႕ အႏွစ္ ၁၀၀၀ အတြင္းအားအျပည့္ပါေသာ “ဗိုက္ေၾကာလိမ္ဆြဲ” သိုင္းပညာႏွင့္ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္လိုက္ရေလေတာ့သည္…။

အခ်ိန္မွာ မနက္ ၅ နာရီေလာက္ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္…။

အခန္း (၁)

” ဘုရားအရင္သြားမယ္မလား…”

ကြ်န္ေတာ့္အေမးကို အဖက ခပ္တိုတိုသာေျဖသည္…။

“ေအး…”

ကြ်န္ေတာ္က ကားေမာင္းပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာက အေဖ ထုိင္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ အေနာက္တည့္တည့္ ေနာက္ခန္းမွာက ကြ်န္ေတာ့ညီမ။ အေဖ့ေနာက္တည့္တည့္မွာက အေမ…။ အားလံုးအသီးသီးေနရာယူထားပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ကားစက္ႏွိဳးၿပီး အင္ဂ်င္နဲနဲပူတဲ့အထိ ေစာင့္ေန လိုက္ပါတယ္..။ အင္ဂ်င္ပူသြားလို႕ စက္သံၿငိမ္သြားတဲ့အခိုက္အတန္႕ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ ရိပ္ကနဲ ျဖတ္ေျပးသြားေသာ အေတြးစတစ္ခုေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပၚမွာ အျပံဳးစတစ္ခု အမွတ္မထင္ ပြင့္ဖူးသြားခဲ့ပါတယ္…။ ဒါကို သတိထားမိလိုက္တဲ့ အေဖက….

“သား..။ မင္းဘာျပံဳးတာလဲ…?”

ကြ်န္ေတာ္ နံပါတ္ ၁ ဂီယာကို အသာအယာပဲ ထိုးလိုက္ပါတယ္..။ ဘယ္ဘက္ေျခေထာက္ကလည္း ကလပ္ကို အဆင္သင့္ နင္းၿပီးသားေပါ့…။

“ေၾသာ္ သားေမာင္းတဲ့ကားကို အခုလို အေဖထိုင္စီးဖို႕ သားဘယ္ေလာက္ေစာင့္စားခဲ့ရတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုေပါ့ အေဖရယ္…”

ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ႏွာမွာ အျပံဳးေတြ ရွိေနပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ အေဖ့ကိုမၾကည့္ပဲ ကားအေရွ႕တည့္တည့္ကိုသာ ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္..။ အေဖျပံဳးေနပါလိ့မ္မယ္….။ ထို႕အတူ ကြ်န္ေတာ့္စကားသံကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကားလိုက္ရတဲ့ ေနာက္ခန္းက ကြ်န္ေတာ့္ အေမနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ ညီမေလးလဲ ျပံဳးေနၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္…။

ဒါေပမယ့္ သူတို႕ေတြရဲ႕ အျပံဳးေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ မသိတဲ့ (သို႕မဟုတ္) ကြ်န္ေတာ္ မသိႏိုင္တဲ့ တစ္စံုတစ္ခုေသာအေၾကာင္းအရာ ရွိေနတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သတိမထားမိခဲ့ရိုး အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္ေမာင္းႏွင္ေသာ ကားသည္ အမွားအယြင္းမရွိ ညင္သာစြာပင္ ျခံ၀င္းထဲမွ ေမာင္းထြက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္….။

အခန္း (၂)

ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ရဲ႕ နံနက္ခင္းဟာ သိပ္ကိုသာယာလွပါတယ္..။ မလင္းတလင္းေကာင္းကင္ေအာက္…။ ညင္သာစြာ ျဖတ္သန္းတိုက္ခိုက္သြားတဲ့ ေလ ေျပေလညွင္းေလးေတြၾကား…။ ခပ္သဲ့သဲ့ ၾကားေနရတဲ့ ဆည္းလည္းသံေတြဟာ ေက်ာက္သား သံမဏိကဲ့သို႕ မာထန္ေသာ ႏုလံုးဘ၀င္ကိုပဲ အရည္ ေပ်ာ္က်သြားေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ ခြ်င္းခ်က္မရွိ ယံုၾကည္ပါတယ္..။

လူသားေတြရဲ႕ ေလာဘေတြ၊ ေမာဟေတြ၊ ေသာကေတြ…။ ဟုတ္တယ္…။ ဒီဆည္းလည္းသံေလးေတြနဲ႕ ဘုရားရွင္ေတာ္ရဲ႕ ၿငိမ္းေအးတဲ့ အရိပ္ဟာ လူ သားေတြရဲ႕ မဆံုးႏိုင္ေအာင္ ေလာင္ၾကြမ္းေနတဲ့ မီးေတြကို အမွန္တကယ္ပဲ ၿငိမ္းေအးေစႏိုင္ပါတယ္..။ မီးေတြအရွိန္ေကာင္းတုန္းေတာ့ လံုး၀ၿငိမ္း ေအာင္ မၿငိွမ္းသက္ေပးႏိုင္သည့္တိုက္ အခိုက္အတန္႕ တစ္ခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ႏုလံုးသားကို ေအးခ်မ္းေစပါတယ္…။ အၾကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႕ ဆို တာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႕ တစ္ဘက္တစ္လမ္းက ၾကိဳးစားၾကဖို႕လည္း လိုေသးတယ္ေလ….။

ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚေရာက္ၿပီးေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေရႊတိဂံုေစတီၾကီးကို လက္ယာရစ္ ဖူးေမွ်ာ္ၾကပါတယ္..။ ပထမဆံုး အေဖနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ေမြးေန႕ ေထာင့္ကိုေရာက္ပါတယ္..။ အဲ့ဒီ့မွာ ဘုရား၀ပ္ျပဳ…။ ေရသပၸာယ္…..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမြးေန႕ေထာင့္နဲ႕ ကပ္ရပ္မွာ အေမ့ရဲ႕ ေမြးေန႕ေထာင့္ပါ…။ သူလည္း ေသေသခ်ာခ်ာဘုရား၀တ္ျပဳ..။ ၿပီးေတာ့ ေရႊတိဂံုရဲ႕ အံ့ဖြယ္ကိုးပါးကို တစ္ေနရာျခင္းလိုက္ဖူးေမွ်ာ္…။ အားလံုးၿပီးေတာ့..။ ဘုရားေပၚက ျပန္ဆင္းေပါ့..။ ဘုရားေပၚက အဆင္း ေဆာင္းတန္းနားမွာ ကြ်န္ေတာ့္ညီမရဲ႕ ေမြးေန႕ေထာင့္ရွိပါတယ္..။

ရင္ျပင္ေပၚတစ္ေလွ်ာက္လံုး စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာပဲ ဘုရားစာရြတ္ရင္း လိုက္လာေသာ အေဖက ဘုရားေပၚမွဆင္းခါနီး ကြ်န္္ေတာ့္ကို ေမးခြန္းတစ္ ခု ရုတ္တရက္ ေမးလိုက္ပါတယ္…။

“ငါ့သား..။ ဘုရား၀ ေအာင္ဖူးခဲ့ရဲ႕လား….”

“ဟုတ္ကဲ့…”

အေဖက ျပံဳးကာ ေခါင္းညိတ္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕မွာ အရင္ဆင္းသြားပါတယ္..။ အေမနဲ႕ ညီမေလးက ကြ်န္ေတာ့္လက္ေမာင္း တစ္ဘက္စီကို တြဲရင္း အေဖ့ေနာက္မွ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လိုက္ဆင္းခဲ့ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္သတိထားမိတာတစ္ခုက အေဖ့လိုပဲ အေမနဲ႕ ညီမေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာလည္း အျပံဳး ေတြ ကိုယ္စီနဲ႕ေလ…။

အခန္း (၃)

” ရွမ္းကန္ မလား အေဖ…”

” အင္းေကာင္းသားပဲ…။ ဂိုးေလ…”

သူက ဒီလိုသာေျပာေပမယ့္…။ အမွန္က ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစု မနက္ပိုင္း ေရႊတိဂံုလာၿပီးလို႕ နံနက္စာစားမယ္ဆိုရင္ ရွမ္းကန္မွာ Dim Sam စားေန ၾကပါ…။ ဒါဟာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႕ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစုရဲ႕ အစဥ္အလာတစ္ခုဆိုလည္း မွားမယ္မထင္ပါဘူး..။

ရွမ္းကန္ေရာက္ေတာ့

“အထဲမွာထိုင္မလား..။ အျပင္မွာပဲ ထိုင္မလားအေဖ…”

“လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အျပင္မွာပဲ ထိုင္တာေပါ့ကြာ…။ ေရကန္နားက ခံုမွာ လူလြတ္တယ္မလား..?”

“အင္း…။ ေကာင္းတယ္..။ သားလဲ ေဆးလိပ္ေသာက္လို႕ရတာေပါ့…”

အေဖကေတာ့ ဘာမွမေျပာ..။ သူ႕လက္ေမာင္းကို ယံုၾကည္မွဳ၊ နားလည္မွဳ၊ အားကိုးမွဳ ေတြျဖင့္ ခိုင္ျမဲစြာ တြဲထားတဲ့ အေမ့ဘက္ကို ၾကည့္ရင္း ေခါင္းတၿငိတ္ၿငိတ္ျဖင့္သာ…။ အေမက တစ္ခ်က္ေတာ့လွည့္ၾကည့္သည္..။ ကြ်န္ေတာ္ လွ်ာထုတ္ျပလိုက္ပါတယ္…။ ညီမက တြဲထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လက္ေမာင္းကို ျဖဳတ္ကာ မ်က္ေစာင္းထိုးပါတယ္..။

မွာစရာရွိတာေတြမွာ…။ နံနက္ေစာေစာမွာ ကန္ေတာ္မဂၤလာ ေရကန္ကို ျဖတ္ၿပီးတိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလညွင္းေတြကို ခံစားရင္း  မိသားစု စကားလက္ ဆံု ၾကပါေတာ့တယ္..။

“သား…။ မင္းဟိုမွာေနရတာ အဆင္ေျပရဲ႕လား..?”

“ကိုယ့္တိုင္းျပည္မဟုတ္ေတာ့လည္း ေျပတာေတြရွိသလို မေျပတာေတြလည္း ရွိတာေပါ့ အေဖရယ္..။ ဒါေပမယ့္လည္း သိပ္ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား မရွိ ပါဘူး..။ သူမ်ားေနသလို လိုက္ေန..။ သူမ်ားစားသလိုစား..။ သူမ်ား လုပ္သလို လုိက္လုပ္ေနရံုပါပဲ…။ ဒါေတြက အက်င့္ရေနပါၿပီ အေဖရာ..”

ဟင္းခြက္အခ်ိဳ႕နဲ႕..။ Jasmine Tea ေရာက္လာပါတယ္…။

“ကိုၾကီးတို႕ဆီမွာ ေဆာင္းတြင္းေတြဆို ႏွင္းေတြ က်မွာပဲေနာ္..။ တအားလွမွာပဲ…။ ညီမေလးက ႏွင္းေတြ တစ္ခါမွ အဲ့လိုမျမင္ဖူးဘူး..။ ေရာက္ဖူးျခင္ လိုက္တာ..။ ႏွင္းေတြၾကားထဲမွာ ေဆာ့ရတာ..။ Snow Man ေတြလုပ္ရတာ သိပ္ကို ေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းမွာပဲ…။ ေနာက္တစ္ခါ ကိုယ္ၾကီးထပ္သြားျဖစ္ရင္ လိုက္ျဖစ္ေအာင္ လိုက္ခဲ့ဦးမယ္…။”

“အာ…။ ဘယ့္နဲ႕ ငါ့ကို ေနာက္တစ္ခါ ထပ္သြားခိုင္းေနတာလဲ…။ တစ္ခါဆို ဆိုသေလာက္ မွတ္ေနပါၿပီဟာ..။ နင့္ဘာသာ သြားျခင္ရင္ ေယာက်ာ္းရမွ ဟန္းနီးမြန္းလိုက္ပို႕ခိုင္း…။”

“ဟြန္႕…။ အေကာင္းေျပာတာကို…။ ကိုယ္ၾကီးက စိတ္ကိုပုတ္တယ္…။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ညီမေလးတို႕ မိသားစုနဲ႕ အတူတူ မေန…”

“သမီး…။ ဟိုမွာၾကည့္စမ္း သစ္ခြေတြ လွလိုက္တာ…။ အေမတို႕ ျခံထဲမွာစိုက္ထားတဲ့ အမ်ိဳးအစားေတြပဲမလား…?”

“ဟယ္..။ ဟုတ္တယ္အေမ…။ လွတယ္ေနာ္..။ အမ်ားၾကီးပဲ…။ ဒါေပမယ့္ သမီးတို႕ ျခံထဲက အပြင့္ေတြက ပိုၾကီးတယ္ေနာ္…”

“ဟိတ္ေကာင္…။ အငယ္မ..။ နင္ေလ…။ ဒီေလာက္ႏွင္းေတာထဲ ေနျခင္တာ..။ ႏွင္းေတြပိုမ်ားမ်ားစားစား ၾကတာျမင္ျခင္ရင္ ဆိုက္ေဘးရီးယားသာ တန္းသြား..။ အဲ့ဒီ့မွာ ႏွင္းပိုၾကတယ္…။ ဟီး ဟီး”

ကြ်န္ေတာ့္ညီမလဲ လွ်ာထုတ္ျပရံုသာ ထုတ္ျပကာ ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ေပ..။

“သား..။ မင္း စာေတြေရာ လိုက္ႏိုင္ရဲ႕လား…။”

“အေဖ စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းၾကားဖူးတယ္မလား…?”

“ဟ ဘာလဲဟ မင္းဟာက အဆန္းပါလား..။ ဘာဆိုင္လို႕လဲ…။ လုပ္စမ္းပါဦး…”

“ဘယ္ကစလဲ…ဘယ္မွာဆံုးလဲ….သိသလို…. မသိသလိုပါပဲ…”

<<<<<<<ဟား…ဟား…ဟား….>>>>>

သားမိသားအဖအားလံုး တဟားဟား ျဖင့္ပြဲေတာ္ေတာ္ၾကသြားပါတယ္…။ စားၿပီးေသာက္ၿပီးေတာ့….။ ကြ်န္ေတာ္ စီးကရက္တစ္လိပ္ထုတ္ကာ မီးညိွ လိုက္ပါတယ္…။ အေဖနဲ႕အေမကေတာ့ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရင္း ကန္ေရျပင္ဘက္ကိုသာ ေငးၾကည့္ေနၾကပါတယ္..။ အငယ္မကေတာ့ နာေခါင္း ကို တမင္တကာ ရွံဳၿပီး လက္ကလည္း ေဆးလိပ္မီးခိုးေငြ႕ေတြကို ဖယ္ထုတ္ေနပါတယ္…။ အမွန္က မီးခိုးေငြ႕ေတြက သူ႕ဘက္ကို သြားျခင္းမဟုတ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတဲ့ အခိုက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းဟာ တိတ္ဆိတ္လို႕သာ ေနခဲ့ပါတယ္…။

“အေဖ…။ အေမ…။ ဒီမွၾကည့္ပါဦး..”

ကြ်န္ေတာ္ ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွ တစ္စံုတစ္ခုကို ထုတ္ယူလိုက္ပါတယ္…။ ဆင္တူ နာရီေလး ႏွစ္လံုးပါ..။ တစ္လံုးက ေယာက်ာ္း၀တ္…။ တစ္လံုးက မိန္းမ၀တ္ေလးပါ…။

“သား မုန္႕ဖိုးစုၿပီး..။ အေဖနဲ႕ အေမအတြက္ ၀ယ္ထားတာ….ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာေကာင္းတဲ့ ေငြရတုမဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ပါ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမ”

အေဖေရာ အေမေရာ ျပံဳးေနၾကပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြဟာ သာမန္အခ်ိန္ထက္ အနဲငယ္ပိုမို အရည္လဲ့ေနၾကပါတယ္..။ မေျပာ ျဖစ္တဲ့ စကားလံုးေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္…။ အငယ္မက ဟန္မေဆာင္ႏိုင္…။ ” ခဏ” ဟု ေျပာက စားပြဲ၀ိုင္းမွ ထသြားၿပီး အမ်ိဳးသမီး သန္႕စင္ခန္းဘက္ ထြက္သြားပါတယ္…။

” အာ အေဖတို႕ကလည္း အမွတ္ရလက္ေဆာင္ေပးတာ ၀မ္းနည္းစရာလား…။ ဒါကို သားေပးခ်င္လြန္းလို႕ ေရလည္စုထားရတာ..။ Brand ကိုလည္း ၾကည့္ဦး Tissot…! ဟဲ..ဟဲ..။ လွတယ္မလား အေမ…”

ကြ်န္ေတာ္ အာက်ယ္ အာက်ယ္သာ လုပ္ေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္၀န္းေတြထဲမွာေရာ သူတို႕လို မေျပာျဖစ္တဲ့ စကားေတြ ရွိေနသလား၊ မရွိေနဘူးလားဆိုတာကိုေတာ့….

ကြ်န္ေတာ္ ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ အေဖ့လက္ကို ယူ..။ သူ႕နာရီကိုခြ်တ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္နာရီကို ပတ္ေပးလိုက္ပါတယ္..။ ေနာက္ေတာ့ အေမ့လက္ကိုယူၿပီး ပတ္ေပးလိုက္ပါတယ္..။ အေမ့မွာေတာ့ နာရီမရွိပါ..။ အေမ့ကို ပတ္ေပးလိုက္တဲ့ နာရီအေပၚ ရုတ္တရက္ မ်က္ရည္စက္ တစ္စက္ ထိုးဆင္းသြားပါ တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကလား…? အေမ့ဆီကလား…? ကြ်န္ေတာ္ မေ၀ခြဲႏိုင္ခဲ့ပါဘူး…။

ဇာတ္သိမ္း

အေဖက ကားေသာ့ကို ဆြဲယူလိုက္ရင္း

” ကဲ ထုိင္ေနတာလဲ ၾကာၿပီသားေရ…။ တုိ႕ေတြ ျပန္ၾကရေအာင္..”

“အင္း ..။ ကားေသာ့ေပးေလ…။ သားေမာင္းမွာကို..”

အေဖက ကြ်န္ေတာ့္ပုခံုးကို ညင္သာစြာ ဖတ္လိုက္ပါတယ္…။ အေမက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္လက္ေမာင္းကို တြဲလိုက္ပါတယ္..။ အငယ္မက ကားနားမွာ ကားကိုမွီရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ၾကည့္ေနပါတယ္..။ ခပ္ေ၀းေ၀းကမို႕ သူငိုေနေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ့ရပါ…။

“သား..။ မင္းျပန္ဖို႕အခ်ိန္တန္ၿပီ သား…”

“အင္းေလ အခုလည္းျပန္မွာပဲေလ…။”

“မဟုတ္ဘူးသား.. မဟုတ္ဘူး…။ အခု မင္းျမင္ေနတာေတြ မင္းသိေနတာေတြအားလံုးဟာ အစစ္အမွန္ေတြမဟုတ္ဘူး..။ ဒါဟာ မင္းအိပ္မက္ မက္ေနတာပဲသား…”

ကြ်န္ေတာ္ အၾကီးအက်ယ္ တုန္လွဳပ္သြားပါတယ္..။ မဟုတ္ဘူး..။ မဟုတ္ဘူး..။ ဒါလံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခ်ိန္လံုးသူတို႕နဲ႕အတူတူ ရွိေနခဲ့တာ ဒါဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ အိပ္မက္မျဖစ္ႏိုင္ဘူး..။ အဓိပၸာယ္မရွိဘူး..။ ကြ်န္ေတာ့္အေတြးေတြ ဆူပြက္သြားပါတယ္..။

တစ္ခ်ိန္လံုးၿငိမ္ေနေသာ အေမက

“မင္းအေဖေျပာတာ ဟုတ္တယ္သား..။ ဒါဟာ မင္းအိပ္မက္ မက္ေနတာပါသားရယ္…။ ယံုလိုက္ပါ…။ တစ္ကယ္တမ္းဆို မင္းက အေမတို႕နဲ႕ မိုင္ေပါင္း ၈၀၀၀ ေက်ာ္ ေ၀းတဲ့ေနရာမွာပါသားရယ္….။ မင္းလက္ခံလိုက္ပါ…”

“အာ မဟုတ္ဘူး မဟုတ္ဘူး..။ ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ..။ အိပ္မက္ဆိုလည္း မျပန္ဘူးဗ်ာ..။ သားအေမတို႕ အေဖတို႕ ညီမေလးတို႕နဲ႕ပဲ ေနမယ္..။ မျပန္ဘူး…။ သားဟိုမွာ သိပ္အထီးက်န္တယ္..။ သားမေနျခင္ဘူး..။ သားအေမတို႕ အဖတို႕နဲ႕ပဲေနပါရေစ..။ သားကို ခြဲမသြားၾကပါနဲ႕ဗ်ာ။ သား အေမတို႕နဲ႕ပဲ အတူေနပါရေစ…သား…သား..။”

ကြ်န္ေတာ့္စကားေတြ မဆံုးလိုက္ပါ…။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေခါင္းေပၚသို႕ ညင္သာစြာ သပ္ငင္ေပးလိုက္တဲ့ အေဖနဲ႕ အေမရဲ႕ လက္အစံုႏွင့္အတူ….။

အေမွာင္ထုထဲသို႕ ………………….ကြ်န္ေတာ္………………လြင့္………….ထြက္…………ေျမာ……………..ပါ………..။

P.S- ဒီေန႕ (၉.၆.၂၀၀၉) ခုႏွစ္မွာက်ေရာက္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ မိဘႏွစ္ပါးရဲ႕ (၂၅) ႏွစ္ျပည့္ေငြရတုမဂၤလာပြဲ အထိမ္းအမွတ္ ခံစားေရး ဖြဲ႕ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ တစ္ျမိဳ႕ထဲမွာ လက္ရွိ, ရွိေနတဲ့ေရာင္းရင္းမ်ားကေတာ့ ဒီမ်က္ႏွာနဲ႕ ဒီမ်က္ႏွာ မျမင္ခ်င္မွအဆံုး ျဖစ္ေနေလေတာ့ကာ ထည့္မေရးေတာ့ ပါဘူး..။ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္က ေတြ႕ၿပီဆိုတာနဲ႕ ခ်စ္စႏိုးေလး လည္မ်ိဳတက္နင္းတာတို႕…။ အရွိဳက္ျဖတ္ကန္တာတို႕…။ လုပ္ေနၾကဆို ေတာ့..။ (ဦးတဲ့သူလုပ္တာပါ ) ေတာ္ေတာ္ေလး ႏွိပ္စက္လို႕ ၀ေနပါၿပီ..။ ဒါေၾကာင့္ အခု အေ၀းမွာေရာက္ေနတဲ့သူမ်ားကို ရာဇသံေပးတဲ့ ေနနဲ႕ စစ္ေၾကျငာျခင္းျဖစ္ပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္ ရာဇသံေပးတဲ့ သူမ်ားစာရင္း ေအာက္မွာပါ…။ ေတြ႕လို႕ကေတာ့လားဗ်ာ…။

ကိုလင္းထက္

ထိပ္ဆံုးကေနစၿပီး ေခါင္ကိုအရင္ျပစ္ပါမယ္…။ (အသက္အငယ္ဆံုးမို႕ အေပၚဆံုးမွာတင္ထားေပးတယ္ေနာ္ ) ကြ်န္ေတာ္ ပထမဆံုး ဒုကၡေပးခ်င္ တာကေတာ့ ကိုလင္းထက္ပါ…။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့..။ အြန္လုိင္းမွာေတြ႕တိုင္း သူႏွိပ္စက္တာခ်ည္းခံရပါတယ္..။ သူကလည္းႏိုပ္စက္ သူ႕ရဲ႕ ဘိုးေတာ္ဘုရားေလးဘက္ေထာက္သြားတဲ့ ေခတ္တုန္းက၀ယ္ထားတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ( Monitor 22″ ျဖစ္ပါတယ္ ) မိုက္ကရိုဖုန္း အစုတ္ပလုတ္ ကလည္း သခင္အားကိုး မ်က္ႏွာလို မ်က္ႏွာရနဲ႕…။ ဒီဘက္က စကားေျပာတဲ့သူအား စကားေျပာတိုင္း တက်ီက်ီနဲ႕ ဒုကၡေပးပါတယ္..။ တစ္ဘက္က လူမွာ သြားေတြက်ိန္း..။ မ်က္လံုးေတြျပာ..။ ေနာက္ဆံုး နားေတြပါအူၿပီး ကန္းသြားမလားပါပဲ..။

ဒါတင္မကပါဘူး..။ တစ္ဘက္က ကိုယ့္ညီ ဘိုင္ျပတ္ေနမွန္းမသိ..။ ေရနစ္ေနမွန္းမသိ..။ တစ္ဘက္ေနၿပီးေတာ့ ဟိုဟာစားျပလိုက္ (စားလို႕ရတဲ့ဟာ အကုန္အၾကံဳး၀င္ပါတယ္)၊ ဒီဟာေသာက္ျပလိုက္ (တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ မေသာက္ပါဘူး စုပ္ပါတယ္..။ ပိုက္ကေလးနဲ႕ ) အဲ့လိုမ်ိဳး အမ်ိဳးမိ်ဳးကို စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး လုပ္ေလ့လုပ္ထရွိပါတယ္..။ ဒါေၾကာင့္ အထက္ပါ ပုဂၢိဳလ္အား ေတြ႕ရာသခ်ိဳင္းဓားမဆိုင္း..။ ေတြ႕သည့္ေနရာတြင္ ႏွိပ္စက္၊ ညွင္းပန္း၊ ဒုကၡေပး၊ မ်ိဳးျဖဳတ္မည္ ျဖစ္ပါတယ္…။

ညမီးအိမ္

အထက္ပါ သရဲနီဂိုင္းခ်ဳပ္ၾကီးနဲ႕ အတူခင္ခြင့္ရတဲ့ ညီတစ္ေယာက္ပါ..။ အခုေတာ့ ဘေလာ့ေလာကကို ေျခစုံျပစ္ထြက္ခြာသြားပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ ထြက္ခြာသြားမွဳဟာ မွန္ကန္တယ္လို႕ပဲ ေျပာရမွာျဖစ္ပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့..။ သူဟာ ဘေလာ့ေလာကကို ေျခစုန္ျပစ္သြားေပမယ့္ အခုဆို MZ မွာ အေကာင္ျဖစ္ေနပါၿပီ..။ (ဘာေကာင္လဲသိခ်င္ရင္ေတာ့ MZ မွာသာသြားၾကည့္ပါေတာ့) သူ႕အတြက္ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။ နည္းပညာေတြလည္း အခုဆို ေတာ္ေတာ္ကြ်မ္းက်င္ေနတဲ့ ဆရာတဆူျဖစ္ေနပါၿပီ…။ (မသိတာရွိရင္ သူ႕သြားေမးပါ..။ အားမနာၾကပါနဲ႕..။ )

ကြ်န္ေတာ့္ညီ ညမီးအိမ္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုလဲ ရိုးသားတဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္ပါ..။ ပါးစပ္ထဲ လက္ထည့္ေတာင္ မကိုက္တတ္ပါဘူး (စုပ္ပဲ စုပ္ပါတယ္…။ ဒါကလည္း သူငယ္နာမစင္ေသးလို႕ပါ   ) သို႕ေသာ္….။ အဲ့ဒီ့ သို႕ေသာ္က ေတာ္ေတာ္အေရးၾကီးပါတယ္..။ ဒီေကာင္ေလး ဒီေလာက္ လိမၼာရဲ႕သားနဲ႕ ဘာေၾကာင့္ ဒုကၡေပးခ်င္ရပါသလဲဆိုေတာ့…။ ဇာတ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္နာတယ္ဗ်ာ…။ သူ႕ဘာသာသူ ရည္းစားနဲ႕ အဆင္မေျပလို႕ ျပတ္သြားကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္ ညီမကိုခ်ည္းေတာင္းေနလို႕ ျဖစ္ပါတယ္..။ (ဟဲ ဟဲ..။ အမွဳၾကီးတယ္မလား ) ဒါေၾကာင့္ ဒင္းအားလည္း မည္သည့္ေနရာ၊ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ ေတြ႕ေတြ႕…။ အမ်ိဳးျပဳတ္ေအာင္ (ဘယ္လိုျဖဳတ္မလဲေတာ့မေမးနဲ႕ ) ႏိွပ္စက္မည္ ျဖစ္ပါတယ္။

ေပါက္ကရ ၈၀

နာမည္ၾကားရံုနဲ႕ လူရွိန္သြားမယ္ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္..။ ဒါကလည္း သူ႕ပါရမီပဲ ေျပာရမွာေပါ့..။ နာမည္ကတင္ ” ဇ” မဟုတ္ပါဘူး..။ လူက လည္း ဇကြဲအၾကီးစားပါ..။ သေဘာေကာင္းတယ္..။ ဓားထိုးပက္စက္တယ္ဆိုတာ သူမွအစစ္ပါ (ဖြၿပီ..။ ဖြၿပီ…။ ) စိတ္ဓာတ္ၾကီးသေလာက္ Body Structure ကလဲ အပ်ံစားပါ..။ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ ေဗလု၀နဲ႕ နင္လား ငါလား နီးနီးကိုရွိပါတယ္..။ စိတ္ကလည္းၾကီး..။ ခြန္အားကလည္း ၾကီး ေတာ့..။ သူ႕ေရွ႕က အိမ္ေျမွာင္ျဖတ္မေျပးနဲ႕ အိမ္ေျမွာင္ျဖတ္ေျပးတာနဲ႕ အျမွီးကကိုင္ၿပီး ကိုင္ေပါက္..။ (သိပ္အားၾကီးတာေနာ္ ) ပိုးဟပ္ျဖတ္မေျပး နဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးက ကိုင္ၿပီးေစာင့္ဆြဲ ( သန္မာပံု…သန္မာပံု.. ) အဲ့ေလာက္ကို စိတ္ၾကီးတဲ့သူပါ..။

သေဘာကေတာ့ ဘာေကာင္းသလဲ မေမးနဲ႕..။ သူက ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ Myanmar Genius Forum မွာ Admin ေလ..။ သူသေဘာေကာင္းပံုမ်ား။ သူကေျပာတယ္ ” ညီေလး..။ မင္းအရမ္းပင္ပန္းတယ္..။ ဖိုရမ္ေရာ MMGenius Blog Service ေရာ အစ္ကို႕ ကိုေပးတဲ့ အစ္ကိုအကုန္အစအဆံုး လုပ္ေပးမယ္တဲ့” အဲ့ေလာက္ကို သေဘာေကာင္းတာဗ်ာ (ဟုတ္တယ္ေနာ္..။ ခ်ဳပ္တာ…။ ခ်ဳပ္တာ ) သူ႕ၾကေတာ့ အေပၚကလူေတြနဲ႕ မတူျပန္ ဘူး အဲ့ေလာက္ၾကီးကုိ သေဘာေတြေကာင္းေနလို႕..။ အျပင္ေရာက္ရင္ ညွင္းစဲျခင္တာပါ..။ သူက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေတြ႕ရင္ လာသမွ်သူငယ္ ခ်င္း သူ႕မွာရွိတာအကုန္ခ်ေကြ်းတာ..။ ပိုက္ဆံလိုရင္ အကုန္ထုတ္ေပး (ေခ်းတာမဟုတ္ဘူးေနာ္ အပိုင္ေပးတာ ) အဲ့လိုဗ်ာ..။ အဲ့ဒီ့ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကို ေတြ႕ခ်င္တာ ဆန္းသလားဗ်ာ…။ (ေျပာထားတယ္ေနာ္..။ အဲ့ဒီ့အတိုင္းမဟုတ္လို႕ကေတာ့ ဖြမွာ )

အိုင္လြယ္ပန္

သူကေတာ့ အားလံုးသိတဲ့ အတိုင္းနာမည္ၾကီး ကဗ်ာဆရာေပါ့ဗ်ာ..။ ေရးးခ်က္ေတြက စက္ေသနတ္နဲ႕ ျပစ္ေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္..။ စကား လံုးေတြမ်ား စက္ထဲကေန ထုတ္ေနသလားထင္ရတယ္..။ သူလည္း ငယ္ငယ္က ဒီဖတ္စာအုပ္..။ ဒီအတန္းပဲ တက္ခဲ့တာပဲ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕လဲ ဒီဖတ္စာအုပ္ ဒီအတန္းေတြက ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တာပဲ..။ သူ႕ၾကမွဗ်ာ..။ စကားလံုးေတြက ဘာလို႕ ဒီေလာက္ ၾကြယ္၀ေနမွန္းကို မသိပါဘူး..။ တကယ္ကို မနာလိုျဖစ္ဖို႕ေကာင္းတဲ့လူပါ..။ ဘာလို႕ေတြ႕ခ်င္ရတာလဲ…? လာမယ္..။ ေနာက္တစ္ပိုင္မွာ …

သူ႕ကို ႏွိပ္စက္ခ်င္တဲ့အမွဳကလည္း ေတာ္ေတာ္ၾကီးပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူနဲ႕အတူ ၾကံရာပါ ေနာက္တစ္ေယာက္ရွိပါေသးတယ္။ သူတို႕က ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမိုက္တာပါ..။ (ေသၿပီ မွ်ားတစ္ဆင္း ငွက္ႏွစ္ေကာင္ ) တစ္ေန႕တစ္ေန႕သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္မ ဟုတ္ တစ္ေယာက္ တက္လာမွာကို ကြ်န္ေတာ့္မွာ စိုးရိမ္ေနရပါတယ္..။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ခမ်ာေတြကတက္လာရင္ ႏွစ္ေယာက္ပူးၾကီးဗ်ား.. ( ဓာတ္ပုံကိုေျပာျခင္းျဖစ္ပါသည္ ) သူမ်ားသားသမီး ဘာေတြကိုေတြးလို႕ ဘာေတြကိုေဆြးေနမွန္း ဒင္းတို႕မသိ..။ အဲ့လို ႏွစ္ေယာက္ပူးၾကီး ( ဓာတ္ပံု) တက္တက္လာေတာ့ဗ်ာ..။ ရင္ထဲမွာ အျပားၾကီးဆို႕ဆို႕သြားၿပီး ေတာ္ေတာ္ ေနရထိုင္ရခက္ခက္သြားပါတယ္..။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္အား ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္၏ ဆင္းရဲျခင္းကို အျမဲေပးေသာေၾကာင့္ အိုင္လြယ္ပန္အား (သူ႕ရဲ႕ ၾကံရာပါႏွင့္အတူ) ေတြ႕သည္ ေနရာေတြ ေတြ႕သည့္အခ်ိန္မွာ ေတြ႕သည့္နည္းျဖင့္ ဒုကၡေပးပါမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း..။

HAPPY CLOUD (ကိုမိုးေမာင္၊ ကိုးဖိုးေမာင္)

သူတို႕ကလည္း စံုတြဲပါပဲ..။ (အင္းေလ..။ ဟုတ္ပါ့ေနာ္..။ ေယာက္်ားအခ်င္းခ်င္းၾကီး တြဲရတယ္လို႕ ရိုးၾကရဲ႕လားမသိဘူး ) သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ကို ဒုကၡေပးမယ့္စာရင္းထဲ ထည့္ရျခင္းရ႕ဲ အဓိက တရားခံစာ ကိုမိုးေမာင္ျဖစ္ပါတယ္..။ (ကိုဖိုးေမာင္ၾကီးက ေအးပါတယ္..။ ေရခဲတံုးအျမဲ -င္ခုထိုင္ ထားလို႕ပါ..။ ေသာက္ေတာ္ပုလင္းဖြင့္တဲ့အခါ ေရခဲရွာရမွာစိုးလို႕တဲ့ )

သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကို ဒုကၡေပးျခင္ရျခင္းမွာ ကိုးမိုးေမာင္လက္ခ်က္လို႕ အထက္မွာ ေရးထားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လို ဘုရားနဲ႕ တရားနဲ႕ေန၊ အေသာက္ King အစား King ၊ ေဆးလိပ္မေသာက္ (ေဆးလိပ္ကေသာက္လို႕မရပါ ) စသည္ျဖင့္ မေရမတြက္ႏိုင္ေလာက္ေသာ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စံုသည့္ သူအား သူ႕ရဲ႕ အျမည္းတို႕ရဲ႕ ပထ၀ီီ ထဲမွာ အရက္သမားအျဖစ္ စြပ္စြဲေရးသားခဲ့ပါတယ္..။ ဒါတင္မက ကြ်န္ေတာ္ ဘုရားတရားအာရံုျပဳေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာလဲ ” မဲၾကီး..။ မနက္ျဖန္…။ ငါတုိ႕အဖြဲ႕ေတြ…။ !@#$ သိလား..။ အဲ့ဒါလိုက္ဦးမလား” ဆိုၿပီး အာရံုေတြလြင့္ပါးေအာင္ ဒုကၡေပးပါတယ္..။ ဒါေၾကာင့္ အရက္ေၾကြး (မွားလို႕ ) ေသြးေၾကြးျပန္ဆပ္တဲ့အေနနဲ႕ ထုိ Happy Cloud (မတတ္ႏိုင္ဘူး ကိုဖိုးေမာင္ၾကီးလဲ ပါသြားၿပီ ) အဖြဲ႕အား ဒုကၡေပးမည့္ စာရင္းထဲတြင္ ထည့္သြင္းထားရျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။

မိုးေသာက္ယံ

ကြ်န္ေတာ့္ညီတစ္ေယာက္ပါပဲ…။ အၾကီးဆံုးပါ (အသက္..။ ) အရမ္းလဲ လိမ္….။ အရမ္းလဲ မာ….။ ပါတယ္ တကယ္ပါ..။ ကြ်န္ေတာ္ အတည္ ေနာက္တာပါ…။ သူ႕မိသားစုေလးကို အကိုၾကီး အဖိရာ ဆိုတဲ့ စကားေလးအတိုင္း ၾကိဳးၾကိဳးစားစား ရိုးရိုးသားသား လုပ္အားျဖင့္ႏိုင္ငံတည္.. (အဲ မွားကုန္ၿပီ) ၾကိဳးစား ရိုးသားစြာ ရွာေဖြ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ ညီေလး ျဖစ္ပါတယ္…။ သို႕ေသာ္ သူ႕မွာလည္း အျပစ္မကင္းပါဘူး..။ သူ႕အျပစ္က အထက္ပါ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ားေလာက္ မၾကီးမားေပမယ့္ သူ႕အေနအထားနဲ႕သူေတာ့ ၾကီးပါတယ္။ (အျပစ္ကိုေျပာျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ျဖည့္ေတြးၾကပါကုန္)

ဒီလိုပါ..။ သူအျပစ္ရွိရျခင္းက..။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေက်ာ္ ႏွစ္လေလာက္က ျဖစ္ပါတယ္..။ မ်က္လံုးျပဴးမ်က္ဆံျပဴး (နဂိုျပဴးမျပဴးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မသိ ပါ..။ နဂိုထက္ပိုျပဴးေနတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ခန္႕မွန္းလို႕ရပါတယ္) ” အစ္ကိုေရ ..။ အစ္ကိုေရ..။ လုပ္ပါဦး ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ၾကီး ဂန္႕သြားၿပီ” ဆို ၿပီး အေျပးအလႊားေရာက္လာပါတယ္..။ အိုေက ဒါဆိုလဲ ျပင္ၾကတာေပါ့ဆိုၿပီး ကြ်န္ေတာ္၀င္ျပင္ေပးဖို႕ သူ႕ဆီက FTP အခ်က္အလက္ေတြေတာင္း ပါ တယ္..။ သူကလည္းေပးပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုမွကို ၀င္လို႕မရပါဘူး..။ ငါ့ညီ မင္းေသခ်ာရဲ႕လားဆိုေတာ့..။ အာ…။ အစ္ကိုကလည္း ေသခ်ာပါတယ္တဲ့ေလ….။ (သူကေျပာတာ..။ အံမယ္…။ ရုပ္တည္ၾကီးနဲ႕ဗ် ) ဒါနဲ႕ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွမရေတာ့လို႕ သူ႕ Hosting ထဲအထိ ၀င္စစ္ေတာ့မွ သေကာင့္သားေပးထားတဲ့ FTP Domain Name က မွားေနပါေတာ့တယ္..။ ထို႕ေၾကာင့္ ၎၏အမွဳမွာ ကြ်န္ေတာ့္အား ရုပ္တည္ၾကီး နဲ႕ ျဖဲေသာေၾကာင့္ ယေန႕ ဒီအခ်ိန္ ဒီေနရာမွစၿပီး ေတြ႕တဲ့ေနရာေတြ ဒုကၡေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ရာဇသံေပးလိုက္ပါသည္..။ (ဒူ ေ၀ ေ၀ ေ၀…)

ေႏြမုန္တိုင္း

မိုက္ကန္း..။ နာမည္ကသာ မိုက္ကန္းတာပါ..။ လူကေတာ့ လူဆိုးပါ..။ (အဲ ဟုတ္ပါဘူး ) ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းလို႕ အစ္ကိုလို ခင္ရတဲ့ သူငယ္ ခ်င္းဆိုလည္းဟုတ္..။ ညီအစ္ကိုဆိုလည္း ဟုတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ..။ အခုေတာ့ မဘက္လိုက္ၿပီး မိုက္ဘက္ပါ (အာ…မွားလို႕ ) အိမ္ေထာင္ ရက္သား၊ လသား၊ ႏွစ္သား က်လို႕ ဘ၀အတြက္ရုန္းကန္ရင္း ဘေလာ့မေရးေတာ့တာ ၾကာပါၿပီ..။ အခုဆို သားဦးေလးေတာင္ ေမြးထားၿပီျဖစ္ပါ တယ္ ( အေဖနဲ႕မတူပါေစနဲ႕လို႕ ကြ်န္ေတာ္ၾကိတ္ဆုေတာင္းမိတယ္…။ ဟီး ဟီး ) မေတြ႕ရတာၾကာေပမယ့္ အခုထိ ရင္ထဲမွာ အမွတ္တရရွိတုန္း။

ဒီေလာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီး အဆင္ေျပေနတဲ့ သေကာင့္သားအား ဒုကၡေပးျခင္ရျခင္း အေၾကာင္းအရင္းမွာ…။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႕..။ သူဘေလာ့ ေရးေနစဥ္တုန္းက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဖူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုေၾကာင့္ပါ..။ အျဖစ္က ဒီလိုပါ..။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို EOT လုပ္ခိုင္းပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း လုပ္ေပးပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက..။ သူက မရဘူးခ်ည္း ထိုင္ေအာ္ေနပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ပညာသာကုန္သြားတယ္ ထူး မျခားနားပါပဲ..။ ေနာက္ဆံုး အရင္းစစ္ေတာ့ ေအာက္ကေပၚ (မွားလို႕..) အျမစ္ကေပၚ ..။ သူေပးထားလို႕ ကြ်န္ေတာ္ ၀င္ျပင္ေနတဲ့ အေကာင့္က တစ္ခု..။ သူထိုင္ၾကည့္ၿပီး မရဘူးေအာ္ေနတဲ့ ဘေလာ့က တစ္ခုျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္..။ ဒါေၾကာင့္….။ အသင္ ေႏြမုန္တိုင္း (ေခၚ) မိုက္ကန္းအားလဲ ဒီစားရင္းထဲတြင္ တို႕ထားလိုက္ပါတယ္..။ (အဲ့ဒီ့အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ပို႕စ္ေလးတစ္ခု ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္)

မင္းတေစ

မင္းတေစ ေဟ့…။ ဆိုလွ်င္ ျမန္မာဘေလာ့ေလာကမွာ မသိသူမရွိၾကပါဘူး..။ သူ႕ရဲ႕ အျပင္းစားအက္ေဆးမ်ားဟာ မင္းခိုက္စိုးစံနဲ႕ သစၥာနီကိုေတာင္ ထိုင္ငိုသြားေစေလာက္ပါတယ္…။ ေရးခ်က္ေတြက ပက္စက္ပါတယ္..။ လန္ထြက္လြန္းလို႕ ဒန္ခြက္ေလးနဲ႕ အုပ္အုပ္ထားရပါတယ္ (စကားလံုးေတြ ခုန္ထြက္မွာစိုးလို႕ ) ဒါေပမယ့္ သူဘေလာ့မေရးေတာ့တာၾကာပါၿပီ..။ ေတြ႕လို႕ ေရးဖို႕ ျပန္ေျပာတိုင္းလဲ အခုပဲေရးေတာ့မလိုလုိဘာလိုလို..။ ေမးလိုက္ရင္ စာအုပ္ထဲမွာေရးထားတယ္ဆိုတာခ်ည္းပါပဲ…။

အထက္ပါ တရားခံအား ဒုကၡေပးျခင္ရျခင္း အေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ ႏွစ္ကခုပါ။ တစ္ခုက အမ်ားနဲ႕ဆိုင္ပါတယ္..။ ေနာက္တစ္ခုက ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ဆိုင္ပါတယ္..။ အမ်ားနဲ႕ဆိုင္တဲ့အခ်က္က သူ႕ရဲ႕ လက္ရာေတြကို လည္ပင္း သစ္ကုလားအုပ္ျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ပရိတ္သတ္အေပါင္းမွ အားမနာ ျပန္ေရးပါ ဒီေလာက္ေျပာေနတာကို မေရးပဲ ျပစ္ထားတာ အခုဆို တစ္ႏွစ္နီးပါးရွိသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။ ေနာက္တစ္ခု ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ဆိုင္တာ ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ပံုေျပာေျပာသြားလို႕ပါ..။ လာမယ္..။ ေရးမယ္..။ ဘာညာ သရကာ ေျပာေျပာၿပီး ေဖာသြားလို႕ပါ…။ ဒါေၾကာင့္ သူသည္လည္း လက္ရွိစာရင္းေတြ အၾကံဳး၀င္သြားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေကာင္ေလး

သရဲနီ ဂိုင္းခ်ဳပ္ၾကီးရဲ႕ အမ်ိဳးပါ…။ ဘာေတာ္လည္းသိခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္နည္းကုိယ့္ဟန္နဲ႕သာ စံုစမ္းၾကပါ..။ သူ႕ကို ဒုကၡေပးျခင္တဲ့အေၾကာင္းအရင္း ကလည္း ႏွစ္ခုပါပဲ…။ ပထမတစ္ခုကေတာ့ (ဒီကိစၥကို ကိုလင္းထက္ၾကီးလဲ သဘူေတာမယ္ ထင္ပါတယ္ ) ဒီမွာငတ္ျပတ္ေနၿပီး စားစရာမရွိလို႕ ေဒါသေတြ အေခ်ာင္းလိုက္ အတစ္လိုက္၊ အတံုးလိုက္ အျပားလိုက္ ပံုစံမိ်ဳးစံုထြက္ေနပါတယ္ဆိုမွ..။ သူက သူ႕ Lady အားကိုးနဲ႕ အစ္ကိုေရ ဒီေန႕ ေလ သိလား..။ ဟိုဟာေလးခ်က္စားတယ္..။ စားပါဦး…။ အစ္ကိုေရ ဒီေန႕ေတာ့ ဒီလိုေလးဗ်..။ စားဦးမလား..။ စသည္ျဖင့္ ရက္ရက္စက္စက္ ထိုးႏွက္ တိုက္ခိုက္ခဲ့လို႕ပါ။

ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ လူၾကီးကို မ်က္ကလူးဆန္ျပာျဖစ္ေအာင္ အမွဳဆင္လိမ္လည္လို႕ပါ..။ သူေျပာေတာ့ ကိုယ့္မွာအဟုတ္ၾကီးထင္ၿပီး ၀ိုင္းစဥ္း စားရ..။ ပူရ..။ ပန္ရ…။ နည္းလမ္းေတြရွာရနဲ႕….။ ၿပီးလဲ ၿပီးကေရာ…။ ဒင္းမ်က္ႏွာၾကီးက…။ (ဟင္း ဟင္း ေတြ႕လို႕ကေတာ့လားကြာ) အဲ့ဒီလိုမ်ိဳး အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြရွိေသာေၾကာင့္ ၎အားလည္း ၎၏ ဦးရီးေတာ္ႏွင့္အတူ ေတြ႕သည့္ ေနရာတြင္ အျပတ္ ဒုကၡေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္..။

အညတရ (HeartMuseum)

ျပတိုက္ၾကီးပါ…။ ဘေလာ့ဂါတိုင္း မသိတဲ့သူမရွိပါဘူး..။ သူဟာ သူမ်ားေတြရဲ႕ စာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ၿပီး တေလးတစား ေသေသခ်ာခ်ာ Comment ေပးတတ္တဲ့အက်င့္ေတြေၾကာင့္ လူသိလည္းမ်ား လူခ်စ္လူခင္လည္းမ်ားတဲ့သူပါ…။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥေတြ..။ အျခားျခားေသာ အေၾကာင္း ေတြေၾကာင့္ ဘေလာ့ရပ္၀န္းေလးမွာ ေပ်ာက္သြားလိုက္၊ ေပၚမလာလိုက္ (အဲေလ) ေပၚလာလိုက္ျဖင့္ နစ္လိုက္ ျမဳပ္ လိုက္ (အာ..အတူတူပါပဲ မထူးပါ ဘူး ) ျဖစ္ေနသူပါ…။

ဒီေလာက္လူခ်စ္လူခင္ေပါမ်ားပါလွ်က္ ဘာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကို ဒုကၡေပးခ်င္ရပါသလဲဆိုေတာ့…။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္..။ အတိအက်ေျပာရ ရင္ သၾကၤန္တြင္းေပါ့ဗ်ာ…။ အ ဲ့ဒီ့အခ်ိတုန္းက ျပဳခဲ့တဲ့ အမွဳေၾကာင့္ပါပဲ…။ ျမန္မာအႏုပညာေလာကမွာ သၾကၤန္ဆုိရင္ ေဇာ္၀မ္းမပါရင္မၿပီးသလို..။ ဘေလာ့ဂါ ရပ္၀န္းေလးမွာလဲ သၾကၤန္ဆို ေမာင္အညတရတို႕မပါရင္ မၿပီးပါဘူး…။ သူ႕အမွဳက ကိုမိုးေမာင္အမွဳနဲ႕ တူပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္လို လူလိမၼာ၊ လူေအးေလးကို အရက္သမား ျပားျပားျဖစ္ေအာင္ စြတ္စြဲေျပာဆိုေရးသားခဲ့လို႕ပါ ( ဒါေပမယ့္ နဲနဲေတာ့တန္နတယ္..။ သူေသာက္ခိုင္းတာ က ကိုမိုးေမာင္ၾကီးလို႕ အာမီမဟုတ္ဘူး Chevas ) သို႕ကလိုေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ကို ႏွလံုးသားျပတိုက္ (ေခၚ) ေမာင္အညတရအား ေတြ႕သည့္ေနရာေတြ ဒုကၡေပးမည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း…။

P.S- တကယ္တမ္း ကြ်န္ေတာ္ ဒုကၡေပးခ်င္တဲ့သူေတြ ဆက္ေရးမယ္ဆို က်န္ပါေသးတယ္။  အပိုင္း (၂) အထိေရာက္သြားႏုိင္ပါတယ္။  Tag တဲ့သူက ၁၀ ေယာက္ပဲဆိုလို႕ (ဒါေတာင္ ဆုိက္ကား တြဲထားတာ ၁၂ ေယာက္ျဖစ္သြားတယ္ ) ဒီ Tag ေလးကို ကြ်န္ေတာ္ေရးရတာ ေပ်ာ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေရးခိုင္းတဲ့ အစ္မ ေကာင္းကင္ျပာ ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႕ ေျပာပါရေစ

၁၉၉၈ ဧၿပီလ ၁၃ ရက္ (သၾကၤန္အၾကိဳေန႕)

“မိန္းမေရ…မိန္းမ… လာပါဦးဟ…။ အား…”

ရုတ္တရက္ ထေအာ္လိုက္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အေဖအသံေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္လန္႕ျဖန္႕ၿပီး ႏိုးသြားပါတယ္..။ အမွန္က ကြ်န္ေတာ္ႏိုးေနပါၿပီ..။ အျခား ေန႕ေတြသာ ကြ်န္ေတာ္အိပ္ပုပ္ၾကီးရင္ၾကီးမယ္ ဒီလိုေန႕မ်ိဳးကေတာ့ မနက္ ၅ နာရီ ၆ နာရီကတည္းက ႏိုးေနၿပီး ဒီသၾကၤန္ဘယ္လိုကဲရမလဲ ဆိုၿပီး ေတြးေနတတ္တာ ကြ်န္ေတာ့္အက်င့္ပါ…။ ကြ်န္ေတာ့္အခန္းက ကြ်န္ေတာ့္အေဖအေမအခန္းႏွင့္ ကပ္လွ်က္အေပၚထပ္မွာရွိပါတယ္..။ (ေပါက္ ကရေတြ လုပ္တတ္လြန္းလို႕ စိတ္မခ်လို႕ သူတို႕ေဘးခန္းေခၚထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္…။ ခ်စ္လြန္းလို႕ ေခၚထားတယ္ မထင္ၾကပါကုန္ ) ကြ်န္ေတာ္ ကလည္း ဒီေလာက္ၾကီးမေသာင္းက်န္းပါဘူး..။ ညဘက္ လူၾကီးတဲ့အိပ္တဲ့အခ်ိန္ အေနာက္ဘက္ ၀ရန္တာကဆင္း..။ သူငယ္ခ်င္းေတြလာေခၚတဲ့ ကားေပၚတက္..။ Club သြားရံုေလာက္ပါ..။ အဲ့လိုလုပ္လို႕ ကြ်န္ေတာ့္ကို လူဆိုးမထင္ပါနဲ႕..။ ကြ်န္ေတာ္က ညသာခိုးထြက္တာပါ..။ ၿပီးရင္ေတာ့ လူၾကီးေတြ စိတ္မပူရေအာင္ အေစာၾကီးျပန္လာေလ့ရွိပါတယ္…။

မနက္ ၃ နာရီတို႕ ၄ နာရီတို႕ေလ…။ ပဲျပဳတ္သည္ေတာင္မႏိုးေသးဘူး..။ ဟုတ္တယ္မလား

ဒါနဲ႕ ေစာေစာက စကားျပန္ဆက္ပါ့မယ္…။ အေဖအဲ့လို ရုတ္တရက္ထေအာ္လိုက္တာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာမ်ားျဖစ္တာပါလိ့မ္ဆိုၿပီး လန္႕ ျဖန္႕ၿပီး အေဖတို႕ အခန္းဘက္ကို ထေျပးပါေတာ့တယ္…။ အခန္းထဲမေရာက္ခင္ တံခါးအ၀မွာပဲ…။  ကြ်န္ေတာ္အသံတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္..။ ဒီအသံၾကားလိုက္ရတယ္ဆိုရင္ပဲ….။ ကြ်န္ေတာ္ အထဲကို ဆက္၀င္စရာမလိုေတာ့မွန္း သိလိုက္ပါတယ္…။ တစ္မ်ိဳးမထင္ၾကပါကုန္လင့္….။ ေျပာတာ ကို ဆံုးေအာင္ဆက္နားေထာင္ေစခ်င္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံကေတာ့….။

“ဗြမ္းးးးးးးးးး….ဟား ဟား ေအာင္ၿပီ…။ ေအာင္ၿပီ…။ ေအာင္ၿပီ…ကြ”

သူ႕ကိုသူ ရဟန္းစားရေသာ ဆြမ္းတစ္နပ္ထဲက ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ အကယ္ဒမီမင္းသားၾကီး ေဇာ္လင္းေအာ္တဲ့ အသံမ်ိဳးျဖင့္ ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာ ေအာ္ဟစ္ေနတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ဖခမည္းေတာ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ….။

“အာ…။ ရွင္ သိပ္လူလည္ၾကတယ္…။ ကြ်န္မကဘာမ်ား ျဖစ္လဲလို႕ လန္႕ျဖန္႕သြားတာပဲ…။ ဒါရွင္ မတရားအႏိုင္က်င့္တာ…။ မရဘူး…။ ဒီပြဲကို အသိ အမွတ္မျပဳဘူး…”

“မရေတာ့ဘူး ေကာင္မေလး…။ ပြဲကၿပီးသြားၿပီ…။ ဟဲ ဟဲ…။ အခ်စ္နဲ႕စစ္မွာ တရားတာေတြ မတရားတာေတြမရွိဘူး..။ အခုမွ ဘာမွလာရွင္းျပမေနနဲ႕ ေတာ့…။ ရွင္းျပျခင္လဲ ေနာက္ႏွစ္ေရာက္မွသာ ရွင္းျပေပေတာ့…။ ဟဲ ဟဲ…။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ကိုယ့္အရွံဳးကိုသာ ရဲရဲတင္းတင္းလက္ခံလိုက္စမ္းပါ မိန္းက ေလးရယ္..။ ဟဲ ဟဲ…”

အသံေတြတိုးသြားသည္….။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႕အခန္းဘက္မွ မိဘႏွစ္ပါး၏ အရွက္ေတာ္ရွ၍ အညိဳျငင္မခံရခင္ တရုတ္သိုင္းသမားတို႕အလား ကိုယ္ေဖာ့ကာ အခန္းအတြင္းသို႕ ျပန္၀င္ၿပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္ပါေတာ့တယ္…။ စိတ္ထဲမွာေတာ့….

“အင္း….။ ဒီႏွစ္လဲ ငါ့အေဖပဲ ဖလားသိမ္းသြားျပန္ၿပီ…။ ေစာင့္ေလဦးေပါ့အေမေရ….။ ေနာက္တစ္ႏွစ္…။ ဟီး ဟီး…”

အခန္း (၂)

၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၃ ရက္ (သၾကၤန္အၾကိဳေန႕)

ကြ်န္ေတာ့္အေဖက မနက္အေစာထကာ ဘုရား၀တ္ျပဳေလ့ရွိပါတယ္..။ သူက မနက္ဆို အျမဲ ၅ နာရီ ၆ နာရီဆိုႏိုးတတ္ပါတယ္..။ အရင္ကေတာ့ အဲ့ ေလာက္အေစာၾကီးမထပါဘူး…။ ၇ နာရီ ေလာက္အထိအိပ္တတ္ပါတယ္..။ ေနာက္ပိုင္းသူ Golf ရိုက္ျဖစ္ေတာ့ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္ဆို ႏိုးႏိုးေနတတ္ပါတယ္။ ပံုမွန္ကေတာ့ သူဘုရား၀တ္ျပဳၿပီးတာနဲ႕ Golf သြားသြားကစားေလ့ရွိပါတယ္…။ လြန္ခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္းက ကြ်န္ေတာ္ၾကားထားရသေလာက္ ဒီသၾကၤန္ တြင္း သူတို႕ ျပိဳင္ပြဲရွိတယ္ဆိုလားပါပဲ…။ ဒါေၾကာင့္အေဖ အရင္ရက္ေတြထက္ ေစာေစာ ထေနတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္…။

ထံုးစံအတိုင္းပဲေပါ့…။ သေကာင့္သားကလည္း တစ္ျခားရက္ေတြသာ ေနဖင္ထိုးေအာင္ အိပ္ရင္အိပ္မယ္…။ ဒီလိုရက္မ်ိဳးကေတာ့ ညကတည္းက သၾကၤန္အတြင္းဆံုရမယ့္ ေကာင္မေလးေတြ (အဲဟုတ္ပါဘူး ) သၾကၤန္အတြင္း ေပ်ာ္ရမယ့္အစီအစဥ္ေလးေတြေတြးၿပီး အိပ္လို႕ကသိပ္ေပ်ာ္တာ မဟုတ္ဘူး..။ အိပ္တစ္၀က္ ႏိုးတစ္၀က္နဲ႕ေပါ့…။ ဒီလိုနဲ႕ မနက္ေရာက္ေတာ့ အေဖဘုရား၀တ္ျပဳတဲ့အသံကို အိပ္ယာထဲက အတိုင္းသားၾကားေနရပါ တယ္..။ စိတ္ထဲမွာလည္း Father ၾကီးလစ္တာနဲ႕ အိမ္ကေနအျမန္ဆံုး ခ်ီတက္ႏိုင္ဖို႕ တိုင္မင္ ကိုက္ေနတာေပါ့…။ အဲ့လုိမ်ိဳး ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ ကိုယ္ျမဴးေနတုန္း….

“အာမဘေႏၱပါ အရွင္ဘုရား….”

“ဗြမ္း….”

ေသၿပီ…။ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ အလစ္အငိုက္ ျခံဳခိုတိုက္ခိုက္ခံလိုက္ရတာ ေသခ်ာသြားပါၿပီ…။ ဒီႏွစ္ဒိုင္းကိုေတာ့ ဘယ္သူလက္၀ယ္ပိုင္ဆိုင္ သြားၿပီလဲမသိ…။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေတာ့ လက္နက္ပုံးသံုးလိုက္တာေသခ်ာသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။

“ဟား..။ မင္းဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ… ဒီမွာ အကုန္ရႊဲကုန္ၿပီ..”

“အိုး…။ ေရေလာင္းပါတယ္ဆိုမွ ရႊဲမွာေပါ့…။ ဒါဆန္းသလား…?”

“အြန္….။ ေရေလာင္းရင္ ရႊဲတာေတာ့ ငါလဲသိတာေပါ့ဟ..။ အခုေျပာတာက လူရႊဲလို႕ေျပာတာမဟုတ္ဘူး..။ ဘုရားခန္းတစ္ခန္းလံုး ေကာ္ေဇာေတြပါ ရႊဲကုန္လို႕ေျပာတာ…။ မင္းဒါေလးေတာင္ နားမလည္ဘူးလား…?”

“ဘာမွလာရွင္းျပမေနနဲ႕ လူကေလး..။ ပြဲကၿပီးသြားၿပီ…။ ဘာတဲ့…။ အခ်စ္နဲ႕စစ္မွာ ဘုရားခန္းမပါဘူးဆိုလား…။ ကဲ..။ ဒီေတာ့ ရွင္းျပျခင္ရင္ ေနာက္တစ္ႏွစ္ကိုသာ ေစာင့္လိုက္ပါေတာ့ရွင္…။ ဟြန္း..။ မွတ္ၿပီလား”

“ေၾသာ္..။ မင္းက ဒီလိုလား…။ ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့…။ လြတ္ေအာင္သာေျပးေပေတာ့….”

“မွီမယ္ထင္ လုပ္လိုက္ေလ… ရွင့္ကိုယ္ရွင္ အရင္ကလို ဗလံေလးမ်ားေအာက္ေမ့ေနလား..။ လာလိုက္စမ္းပါ..”

“အာ ဒီမိန္းမ…။ နာၿပီသာမွတ္…။ ငါလာၿပီ…”

ေနာက္ေတာ့အသံေတြေပ်ာက္သြားသည္…။ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ ကြ်န္ေတာ္လဲမသိပါ..။ အေမက ဘယ္ေျပးလို႕ အေဖက ဘယ္ကိုလိုက္ကာ..။ ဘယ္ေနရာမွာပဲ မိသြားသလား…။ မမိဘူးလား…။ ကြ်န္ေတာ္မသိပါ…။ ကြ်န္ေတာ္သိတဲ့ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့…..။ ဒီတစ္ႏွစ္ အိမ္ေထာင္စု သၾကၤန္ဒိုင္းစုၾကီးကို ကြ်န္ေတာ့္မာတာမိခင္မွ ဂိုးျပတ္သြင္းကာ ရယူသြားပါၿပီ…။

ကြ်န္ေတာ္ ဘာရယ္လို႕မဟုတ္ စိတ္ထဲမွာ အလုိလိုျပံဳးမိသည္…။ အမည္မေဖာ္ျပႏိုင္ေသာ ခံစားမွဳတစ္မ်ိဳး ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ ညိ့မ္ေညာင္းကစီးဆင္း သြားသည္…။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ၾကည္ႏူးမိတယ္…။ သူတို႕ကို ၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္မိတယ္…။ တကယ္ပါ…။ ကြ်န္ေတာ္ တို႕ မိသားစုေလး အရမ္းေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဗ်ာ….။

အခန္း (၃)

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၃ ရက္ (သၾကၤန္အၾကိဳေန႕)

ဒီႏွစ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစုအတြက္ အနဲငယ္ထူးျခားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ျပည္ပကို ပညာေတာ္သင္သြားဖို႕အတြက္ ရပ္နီးကပ္ေနပါ ၿပီ..။ သၾကၤန္အတြင္း ခြင့္အျဖစ္ ရန္ကုန္ကို ႏွစ္ပတ္ျပန္ခြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးပါ..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ျပန္ေရာက္ကတည္းက သြားဖို႕လာဖို႕အတြက္..။ လိုအပ္တာေတြ ျပင္ဆင္..။ ၀ယ္စရာျခမ္းစရာရွိတာေတြ ၀ယ္နဲ႕..။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဗ်ာမ်ားေနပါတယ္..။ ရတဲ့ရက္နဲ႕ ျပင္ဆင္ရတဲ့အခ်ိန္က မနဲေသာ္လည္း..။ စိတ္ထဲေတာ့ မေလာက္သလို ခံစားရပါတယ္..။ အဲ…။ ေနာက္….။ သြားခါနီး လာခါနီး ႏွဳတ္ဆက္စရာေလးေတြ ကလည္းရွိေသး တယ္ေလ…။ ဟဲ…ဟဲ…။ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေျပာပါတယ္…။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ သၾကၤန္မတုိင္ခင္ ၄၊ ၅ ရက္အလိုေလာက္ကတည္းကျပန္ေရာက္တာ ရက္ေတြဘယ္လိုကုန္သြားမွန္းေတာင္ မသိလုိက္ရပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္အေဖလည္း အိမ္မွာမရွိပါဘူး…။ ခရီးသြားေနပါတယ္…။ ျပင္ဦးလြင္ သစ္ေတာေက်ာင္းဆင္းပြဲကိုသြားရင္း..။ အဲ့ဒီ့မွာ သၾကၤန္တြင္း Golf ျပိဳင္ပြဲရွိလို႕..။ ျပိဳင္ပြဲၿပီးမွ (သၾကၤန္ၿပီးမွ) ျပန္လာမယ္လို႕သိရပါတယ္….။ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး..။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ တစ္မ်ိဳးပဲ ၀မ္းနည္းသလိုလို..။ ဟာေနသလိုလို…။ တစ္ခုခုလိုေနသလိုလိုၾကီးပဲ…။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ျပည္ပကို ႏွစ္ရွည္လမ်ားမသြားခင္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာ…။ ဒီႏွစ္အတြက္ အိမ္ေထာင္စု သၾကၤန္ဖလားၾကီးကို ဘယ္သူရမလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ကယ္ကို သိခ်င္ေနခဲ့လို႕ျဖစ္ပါတယ္..။

ဒီလိုနဲ႕….. သၾကၤန္အၾကိဳေန႕သို႕ေရာက္ရွိလာပါေတာ့တယ္…။

“တီ တီ … တီ…တီ…”

“ဟုတ္ကဲ့ေျပာပါ…”

“သား..။ ကိုဦးလား…။”

“ဟုတ္ကဲ့ အေဖ… အေဖဘယ္က ဆက္ေနတာလဲ…”

“ေအး…။ အေဖအေရးေပၚကိစၥတစ္ခုေပၚလာလို႕ ရန္ကုန္ကို မေန႕ကပဲ ခ်က္ျခင္းျပန္ဆင္းလာတာ..။ အခု ရန္ကုန္ေရာက္ေနၿပီ..။ အဲ့ဒါ ခဏေနရင္ ေရာက္မယ္..။ ဧည့္သည္ေတြလဲပါတယ္..။ အဲ့ဒါ မင္းအေမကို ေအာက္ဆင္း ေစာင့္ေနပါလို႕ ေျပာလိုက္စမ္းပါ…။”

“ဟုတ္ကဲ့ အေဖ..။ သားေျပာလိုက္ပါ့မယ္..။ ဒါပဲေနာ္…”

“အေမ…။ အေဖ အခုရန္ကုန္ေရာက္ေနၿပီတဲ့..။ ခဏေန အိမ္ေရာက္မယ္တဲ့…။ ေနာက္ၿပီး ဧည့္သည္ေတြပါလာလို႕တဲ့..။ အဲ့ဒါအေမဆင္းၾကိဳပါတဲ့”

“ဟြန္႕…။ ဒါမ်ိဳးေတြ ရိုးေနၿပီလို႕ နင့္အေဖကိုေျပာလိုက္..”

“ဖုန္းျပန္ဆက္ၿပီး ေျပာလိုက္ရမွာလားအေမ.. ဟဲ ..ဟဲ “

“ေသဦးမယ္ ဒီေကာင္ေလး…။ နင့္အေဖဟာေလ..။ သူ႕ဥာဏ္ေလး တစ္ထြာတစ္မိုက္ေလာက္နဲ႕ ငါ့ကို ဒါမ်ိဳးလုပ္လို႕ရမယ္ ထင္ေနသလားမသိဘူး..”

“အာ အေမထင္သလို ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာပါ..။ ေတာ္ၾကာ တကယ္ ဧည့္သည္ေတြပါလာလို႕ အေမ့ကိုမေတြ႕ရင္ အေဖတင္းေနဦးမယ္..”

“ေအးပါ..။ အေမဆင္းၾကိဳမွာပါ…။ ဒါေပမယ့္ ဒီအတိုင္းေတာ့မရဘူး..။ ဧည့္သည္မကလို႕ ဘာၾကီးပါပါ…။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ငါအရွံဳးမခံႏိုင္ဘူး..။ ႏွစ္ႏွစ္ ဆက္တိုင္ ေအာင္ပြဲခံႏိုင္မွ ျဖစ္မယ္..။ ေနဦး..။ ေရခြက္သြားယူဦးမယ္…”

ကြ်န္ေတာ္တို႕ သားအမိႏွစ္ေယာက္စကားေျပာေနတာက အိမ္ေရွ႕ဧည့္ခန္း တံခါး၀နားမွာပါ..။ ေျပာေျပာဆုိဆိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္အေမလည္း ေရခ်ိဳးခန္း ထဲ၀င္သြားၿပီး..။ ေရခြက္တစ္ခြက္နဲ႕ အတူျပန္ထြက္လာပါတယ္..။

“ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့..။ ငါ့ကို ဒီလို သူငယ္ႏွပ္စားနည္းနဲ႕ ဒင္းလုပ္လို႕ရမတဲ့လား…”

“အြန္…။ ဟုတ္ပါၿပီ..။ ေအာင္ျမင္ပါေစ အေမ…ဟဲ ဟဲ”

အေမလဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေန ငါလုပ္ျပမယ္ဆိုတဲ့ အမူအယာနဲ႕ အျပင္ထြက္ဖို႕အတြက္ အိမ္တံခါးကို ဖြင့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ…။

“ဗြမ္းးးးးးးးးးးးးးးးး”

“သၾကၤန္ခါေတာ္ ေရကစားၾကတာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ..။ ေလာင္းကာပက္ကာ ေမာင္ေရးႏွမဖြယ္ ၾကည္လင္စြာ…။ ေၾသာ္ ေမရြက္၀ါ ေမရြက္၀ါ ေရခ်ိဳးရင္..”

“ေတာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာ္”

ဟိုက္…။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ပင္ ေၾကာင္သြားပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္လညး္ ကမန္းကတန္း တံခါး၀ကို ေျပးၾကည့္မိပါတယ္…။ လားလား….။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ…။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ ဖခမည္းေတာ္က တံခါး၀မွာ ဘယ္ကရလာမွန္းမသိေသာ ေရပံုးၾကီးကိုင္ၿပီး သၾကၤန္ သီခ်င္းနဲ႕ ေကြးေနေအာင္က ေနပါေရာလား…။ (ေနာက္ပိုင္းသိရတာကေတာ့..။ ေအာက္ထပ္က ကားေရေဆးတဲ့ေကာင္ေလးကို မုန္႕ဖိုးေပးၿပီး ေရပံုးနဲ႕ေရေတြကို ယူလာတယ္လို႕ သိရပါတယ္ ပိုင္တယ္ေနာ္ ) စိတ္မေကာင္းပါဘူး အေမရယ္..။ ေနာက္ႏွစ္ၾကိဳးစား လိုက္ဦးေပါ့…။

“မင္း ငယ္ပါေသးတယ္ မိန္းမရယ္…။ ဟဲ ဟဲ”

“ရွင္ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေရာက္ေနတာလဲ…”

“ငါ ကိုဦးဆီဖုန္းဆက္ကတည္းက ေရာက္ေနတာ…ဟဲ ဟဲ..။ မင္းတို႕သားအမိေျပာတာေတြ အကုန္ၾကားရတယ္…။ မင္းေယာက်ာ္းပါကြာ..။ မင္းထက္လည္လို႕ မင္းတို႕အိမ္ေထာင္ဦးစီးလုပ္ေနတာ… ငွဲ ငွဲ…”

ကြ်န္ေတာ့္ ဖခမည္းေတာ္ ျမဴးတူးေနသေလာက္..။ ကြ်န္ေတာ့္မာတာမိခင္မွာေတာ့….။ ႏွဳတ္ဆိတ္…..။

“ေရာ္…။ ခက္လၿပီကြယ္…။ ဒီကေလးေတြမၾကီးမငယ္နဲ႕ တယ္လည္းေဆာ့သကိုး..။ တစ္အိမ္လံုးလဲ ပါေကးေတြေရာ..။ ေကာ္ေဇာေတြေရာ ရႊဲကုန္ၿပီ။ ေနာက္တစ္ခါ ေဆာ့လို႕ကေတာ့ ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္စလံုး ေႏွာင္ႏွစ္ခါၾက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းပို႕ျပစ္မယ္…။”

“အံမယ္…။ ေသနာေလး..။ နင္က အေဖနဲ႕ အေမကို အခုကတည္းက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းပို႕မယ္ေျပာေနတယ္ေပါ့ေလ..။ ေသၿပီသာမွတ္…”

“ေအးဟုတ္တယ္..။ ငါ့မိန္းမကိုေျပာရင္ ငါလည္းမခံဘူး..။ လာမိန္းမ…။ ဒီေကာင့္ကို နဲနဲေလာက္ ၀ိုင္း Lesson ေပးလိုက္ရေအာင္…”

မွားလၿပီ…။ မွားလၿပီ…။ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး မွားလၿပီ…။ မာတာမိခင္ရဲ႕ ဖခမည္းေတာ္ေပၚ က်ေရာက္လို႕မရေသာ ေဒါသ (ေဒါသေတာ့ ေဒါသပဲ..။ ဒါေပ မယ့္ ကြ်န္ေတာ္အထင္တာေတာ့ ခ်စ္ေဒါသျဖစ္မယ္…။ ဟီး ဟီး..။ ) မ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚသို႕ တဟုန္ထိုးတိုက္စစ္ဆင္ပါေတာ့တယ္..။ စီး ပြားေရးသမား ပီသလွေသာ ဖခမည္းေတာ္မွလည္း သူ႕မိန္းမ စိတ္ေကာက္ေျပေစရန္ သူ႕မိန္းမဘက္က လိုက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏွစ္ေယာက္လိုက္ဖမ္း ပါေတာ့တယ္..။ အိမ္က က်င္းတယ္ဗ်ာ..။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးနဲ႕ ပိတ္ဖမ္းမွေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လြတ္ပါ့မလဲ…။ ဘယ္ေျပာေကာင္း မလဲ မိလဲမိေရာ…။ ႏွစ္ေယာက္ခ်ဳပ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ကလိ ၀ိုင္းထိုးၾကပါေလေရာဗ်ာ…။ ေၾသာ္…။ (အမွန္က ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေနရာထိုးထိုး ကလိထိုး ရင္မရားတတ္ပါ..။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္မသိ အဲ့ဒီ့ေန႕ကရားလိုက္တာ..။  အူေတြေတာင္ ျပတ္ထြက္မလား ေအာင့္ေမ့ရတယ္… )

ဒီေန႕ေမာင္ကိုဦး ကံမေကာင္းပါလားေနာ္….။

ဇာတ္သိမ္း

ကြ်န္ေတာ့္မိသားစုေလးထဲမွာ အမွန္တကယ္ တည္ရွိခဲ့တဲ့ သို႕မဟုတ္ တည္ရွိေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အေဖနဲ႕အေမရဲ႕ အစဥ္အလာေလး တစ္ခုပါ..။ သူတို႕ ေတြ အိမ္ေထာင္စက်ကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ တစ္ႏွစ္မွ မပ်က္မကြက္ ဆင္ႏြဲခဲ့ၾကတဲ့ အစဥ္အလာေလးတစ္ခုလဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ ဒီအစဥ္အလာေလး ဟာ အျခားသူေတြအတြက္ေတာ့မသိပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ တကယ့္ကို ေႏြးေထြးၾကည္ႏူးေစတာ အမွန္ပါပဲ…။ သူတို႕ရဲ႕ အစဥ္အလာ ေလးဟာ ကာယကံရွင္ေတြေပၚမွာသာမက..။ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚမွာပါ လႊမ္းမိုးမွဳရွိပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ပိုင္း မိသားစုနဲ႕ခြဲခြာခဲ့ရသည့္တုိင္ ႏွစ္ တိုင္း သၾကၤန္အၾကိဳေန႕ဆို အႏိုင္အရံဳွးသတင္းကို အျမဲနားစြင့္ေမးျမန္းခဲ့ေလ့ရွိပါတယ္..။ အႏိုင္မ်ားတာကေတာ့ အေဖေပါ့ဗ်ာ…။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္…။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ အႏိုင္၊အရွံဳးဟာ အဓိကမက်ႏိုင္ဘူး…။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အဓိကက်တာ ကေတာ့ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦးထားရွိတဲ့ အခ်စ္၊ ေမတၱာတရား..။ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းလဲသြားျခင္းမရွိတဲ့ သစၥာတရား…။ ေလ်ာ့သြားဖို႕မေျပာနဲ႕ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႕အမွ် တစ္ရစ္ၿပီး တစ္ရစ္ ရစ္ပတ္မ်ားျပားလာတဲ့ သံေယာဇဥ္…။ ဒါေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲ တကယ့္ကို နက္နက္ ရွိဳင္းရွိဳင္း ထိုး၀င္ခဲ့ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္မွတ္မွတ္ရရ..။ ဒီကိုမလာခင္ အဲ့ဒီ့ သၾကၤန္အၾကိဳေန႕က သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္၀ဲခဲ့ရပါ တယ္..။ ဘာေၾကာင့္လဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး…။ ျဖစ္ႏိုင္တာေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးေပါ့ဗ်ာ…။

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ…။ ဒီႏွစ္ June လဟာ ကြ်န္ေတာ့္အေဖနဲ႕အေမတို႕ရဲ႕ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ ၂၅ ႏွစ္ေျမာက္ ေငြရတုႏွစ္ျဖစ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ ေတာ္ကေတာ့ အနားမွာမရွိႏိုင္ဘူးေပါ့ဗ်ာ…။ သူတို႕ေတြ ဒီလိုပဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္လက္ၿပီး အတာေရသဘင္ပြဲကို ႏွစ္ဦးေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆင္ႏြဲႏိုင္ ၾကပါေစလို႕ ကြ်န္ေတာ္အျမဲဆုေတာင္းေနမိပါတယ္..။ သူတို႕ရဲ႕ ဒီအစဥ္အလာေလး တည္ရွိေနသ၍ သူတို႕ရင္ထဲမွာရွိတဲ့ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦးထား ရွိတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြ၊ ေမတၱာတရားေတြ၊ သစၥာတရားေတြဟာ ကုန္ဆံုးသြားမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို ယံုၾကည္ရင္း…။

ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာမိဘႏွစ္ပါးအား ႏွစ္သစ္ႏွင့္အတူ အေ၀းမွပင္ ရွိခိုးကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ….။

P.S- မနက္ျဖန္ဆို သၾကၤန္အၾကိဳေန႕ေရာက္ၿပီဗ်ာ…။ (အခုပို႕စ္ေရးေနခ်ိန္ဆို ဒီေန႕ေပါ့..။ နာရီပိုင္းပဲ နဲနဲလိုေတာ့မယ္) …။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ဘယ္သူ အႏိုင္ရမလဲ ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းကိုသိခ်င္ေနမိပါတယ္…။

ေနာက္ဆံုးျဖည့္စြက္ခ်က္…။    ။ ကြ်န္ေတာ္အခုပဲ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီးပါတယ္..။ အေဖ့ဆီတစ္ေခါက္…။ အေမ့ဆီတစ္ေခါက္ပါ..။ ထံုးစံအတိုင္း ဖခမည္းေတာ္က Golf ကြင္းမွာပါ…။ ဒီႏွစ္အေမႏိုင္သြားပါတယ္..။ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုပါ..။ အခုသူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ၾကား ျပႆနာတက္ေနပါတယ္..။ အေဖက အေမ့ကို အေ၀းကေန အႏိုင္ပိုင္းႏိုင္ေအာင္ဆိုၿပီး ေရျပြတ္ေသနတ္ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ၀ယ္ထားမွန္းမသိ၀ယ္ထားပါတယ္…။ အဲ့ဒါ ဒီမနက္ အေဖက ေရျပြတ္နဲ႕ပတ္တာကို အေမက မစိုဘူးခ်ည္း ဘူးခံျငင္းကာ..။ အဲ့လိုျငင္းေနတုန္း အေမက ေရပံုးနဲ႕ ျပန္ေလာင္းလိုက္ပါတယ္..။  အေဖ့ေျပာစကားအရ “မင္းအေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ငါသူ႕ပဲ အႏိုင္ေပးလိုက္ပါတယ္ကြာ…” တဲ့… ကြ်န္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီဗ်ာ..။

အမွန္တရားဆိုသည္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ မည္သို႕ေသာအရာကို ေခၚေၾကာင္း…။ မည္သို႕ေသာ္ စံသတ္မွတ္ခ်က္ျဖင့္ သတ္မွတ္ေၾကာင္း…။ မည္သို႕ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ေၾကာင္း…. သူ သိခ်င္လွသည္…။ ” ဒီအခ်ိန္ဟာ ည” ဟုေျပာလွ်င္ သူရပ္တည္ရာ ေဒသႏွင့္ အခ်ိန္ ၊ ေနရာမတူ  ေသာ အျခားကမာၻတစ္ဘက္ျခမ္းမွ လူမ်ားက သူ႕အား “မဟုတ္ဘူး ေန႕ကြ” လို႕ ျပန္ေျပာၾကမည္မွာ အေသအခ်ာပင္ျဖစ္သည္..။ ထိုသို႕ဆိုလွ်င္ အမွန္တရားဟူသည္ ကာလံေဒသံ ဆိုသည့္ အခ်ိန္ႏွင့္ ေနရာအေပၚတြင္လိုက္၍ ေျပာင္းလဲျခင္း သေဘာမ်ား ရွိေလသေလာ…? ကမာၻ႕ေရွးေဟာင္း ေတြးေခၚပညာရွင္မ်ား၏ ကမာၻဗဟုိျပဳ လည္ပတ္မွဳသည္ ကိုပါးနိကပ္၏ အခ်ိန္သို႕ေရာက္လာေသာအခါ အားလံုး ေဇာက္ထိုးမိုး ေမွ်ာ္ ျဖစ္ခဲ့ၾကရေလသည္။

လူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀တြင္ မၾကာခဏဆိုသလို အေျခအေနႏွစ္ရပ္ၾကားတြင္ ေရြးခ်ယ္ရခက္ ေျဖရွင္းရခက္ေသာ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕ရေလ့ ရွိတာ အဆန္းတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါ..။ အမွားႏွင့္ အမွန္…။ အေကာင္းႏွင့္အဆိုး…။ ကိုယ္စီျပဌာန္းခ်က္မ်ား သီးသန္႕ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္…။ ဒါ ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဒီလိုဆန္႕က်င္ဘက္ႏွစ္ခုရဲ႕ ၾကားမွာ ညပ္ေနျခင္းဟာ ေသေသခ်ာခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္လာမယ့္ အေျခအေနတစ္ခုထက္စာရင္ အမ်ားၾကီးခံသာေနေသးပါတယ္…။ ေနာက္ထပ္လာမယ့္ အေျခအေနဆိုတာ???? ဒီလို အမွန္အမွား ေ၀ခြဲဆံုးျဖတ္ရ တာ ထက္ပဲ ခက္ခဲတဲ့ အေျခအေနဆိုတာရွိႏိုင္ေသးလို႕လား…? ရွိပါတယ္…။ အတိအက်ကိုရွိေနပါတယ္…။ အဲ့ဒါကေတာ့ အမွန္တရား ႏွစ္ခုၾကား မွာ ေရြးခ်ယ္ရျခင္း Jeopardize ျဖစ္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။

လူတစ္ေယာက္ဟာ အမွန္ႏွင့္အမွား၊ အေကာင္းနဲ႕အဆိုး ေရြးၾကစတမ္းဆို မည္သူမဆို အမွန္ဘက္ကို ေရြးခ်ယ္ၾကမွာပါပဲ…။ ဒါဟာသိပ္ရိုးရွင္းပါ တယ္..။ သို႕ေသာ္ အမွန္ႏွင့္ အမွန္ၾကားသို႕ မထင္မွတ္ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေရာက္ရွိသြားၾကေသာ အခ်ိန္တြင္မူ…..။

အခန္း (၁)

“ရွင္ဘယ္ေတာ့ ကြ်န္မဆီ ေငြလဲႊမွာလဲ…? ဒီမွာ ကေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းစရိတ္၊ က်ဴရွင္စားရိတ္ေတြ…အိမ္လခေတြက ရွင္းရေတာ့မယ္…။ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းေတြ ကလည္း ရွင္သိတဲ့အတိုင္းပဲ…။ အဲ့ဒါ လႊဲမယ္ဆိုရင္ ေဒၚလာေစ်းေလးေကာင္းတုန္း ျမန္ျမန္လဲႊဦး…”

Gtalk ေခၚ ေခတ္သစ္ ဆက္သြယ္ေရး အခ်က္အခ်ာေနရာတစ္ခုသူ ေျခခ်လွ်င္ ျခခ်င္းတစ္ဘက္မွ အဆက္မျပတ္၀င္ေရာက္လာေသာ ထိုးေဖာက္ တိုက္စစ္မ်ားေၾကာင့္ သူဘာျပန္ေျပာရမွန္းပင္မသိျဖစ္သြားပါတယ္….။

“ဟ…။ မင္းကလြန္လြန္းၿပီထင္တယ္ကြာ…။ ငါဒီမွာ ပိုက္ဆံကို တြင္းထဲက ႏွိဳက္ထုတ္ၿပီးေပးေနတာမဟုတ္ဘူးကြ…။ သူမ်ားႏိုင္ငံ…။ သူမ်ားလူမ်ိဳး လက္ေအာက္မွာ ကြ်ဲလို၊ ႏြားလို ရုန္းကန္ၿပီး ရွာေဖြေနရတာ…။”

“အိုး…။ ဒါကေတာ့ ရွင္က ေယာက္်ားေလ၊ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေလ…။ ကိုယ့္မိသားစုေကာင္းစားဖို႕ ၾကီးပြားတိုးတက္ဖို႕အတြက္ ၾကိဳးစားရမွာ ရွင့္တာ၀န္ ပဲ မဟုတ္ဘူးလား..။ ဒါဆိုရင္ ရွင္ဘာလို႕ မိန္းမယူထားေသးလဲ…?”

“မင္းေလွ်ာက္မေျပာနဲ႕..။ ငါမင္းတို႕ကို တာ၀န္မယူခ်င္ရင္ အစကတည္းက အခုလို ေရျခားေျမျခားကို ဒုကၡခံၿပီးလာေနစရာေတာင္မလိုဘူး..။ အဲ့ဒါကို မင္းနားလည္…။ ငါအခုေျပာေနတယ္ဆိုတာက မင္းကို အတိုင္းအတာေလးနဲ႕ ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ သံုးဖုိ႕စြဲဖို႕ ေျပာေနတာ..။”

“ရွင္က ကြ်န္မကိုအဲ့လို ေျပာရေအာင္ ကြ်န္မကဘာေတြလုပ္ေနလို႕လဲ…။ ရွင္ တာ၀န္မယူခ်င္တိုင္း ကြ်န္မကိုလာမစြတ္စြဲနဲ႕…”

“ေတာက္….။ မင္းကြာ..။ မင္းမုိ႕အဲ့ဒီ့စကားေျပာထြက္တယ္…။ ငါဒီမွာ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ကြ်န္ခံၿပီးရွာေဖြေပးခဲ့တဲ့ ေငြေတြမင္းဘာလုပ္ျပစ္လဲ မင္းသိတယ္..။ ႏွစ္လံုးဆိုလဲ မင္းပါတယ္…။ သံုးလံုးဆိုလဲ မင္းမလြတ္ဘူး…။ မင္းဘယ္ေလာက္ ရွံဳးခဲ့လဲဆိုတာမင္းအသိဆံုး…။ မင္းသာ လိမၼာခဲ့မယ္ ဆိုရင္ အခုလိုအိမ္လခေပးေနဖို႕မေျပာနဲ႕…။ ဒီအခ်ိန္မွာ ငါပို႕ေပးခဲ့တဲ့ ေငြနဲ႕ ငါတို႕မိသားစု ျခံနဲ႕၊ ကားနဲ႕ တင့္တင့္တယ္တယ္ေနႏိုင္ေနၿပီ…။ အခု မင္းၾကည့္စမ္း…။ ငါ့မွာ ပလိုင္းေပါက္နဲ႕ ဖားေကာက္ေနသလို ျဖစ္ေနၿပီ…။ ငါဒါေတြ ခဏခဏ ထပ္မေျပာခ်င္ဘူးကြာ…။

“ဒါကေတာ့ ကြ်န္မလဲ ကြ်န္မနည္း ကြ်န္မဟန္နဲ႕ အဆင္ေျပမလားလို႕ ၾကိဳးစားၾကည့္တာပဲ…။ ကံၾကမၼာက မ်က္္ႏွာသာမေပးလို႕ ျဖစ္သြားတာ ကြ်န္မ လဲ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ?”

“ေတာ္စမ္းဘာကြာ…။ ေအး ထပ္ေျပာဦးမယ္..။ ငါရွာေနတဲ့ စီးပြားက ငါ့မိသားစုေလး သာယာဖို႕..။ လူတန္းေစဖို႕..။ လူအမ်ားၾကားမ်ာ မ်က္ႏွာမငယ္ ပဲ တင့္တင့္တယ္တယ္ေလး ျဖစ္ဖို႕ရွာေနတာကြ…။ မင္းအေမေတြ..။ မင္းေမာင္ေတြ…။ ရွိရွိသမွ် မင္းအမ်ိဳးေတြကို အိမ္ဦးခန္းတင္ၿပီး ထမင္းေကြ်း ထားဖို႕မဟုတ္ဘူး…။ ငါဒီလိုေျပာေတာ့…။ ငါလူမိုက္ျဖစ္ဦးမယ္..။ ေစတနာမရွိဦးျဖစ္ဦးမယ္…။ အတိုင္းနဲ႕အထြာနဲ႕ မင္းမိသားစုကို မင္းေထာက္ပံ့၊ မိဘကို ျပန္ၾကည့္ရွဳတာကို ငါမေျပာလိုဘူး..။ အခုဟာက ရွိရွိသမွ် ခ်ီးကအစ…။ ေသးကအစ…။ ေတာက္…။ ငါမေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး…။ ၿပီးရင္လဲ ကြယ္ရာၾက အပုပ္ခ်ခံရေသး…။ ငါ့ဘ၀က “……ေသးတယ္…….ေသးတယ္ ဆုိသလို ျဖစ္ေနၿပီ…။ မင္းကေတာ့ မင္းအမ်ိဳးဆိုေတာ့ ဘယ္နာမလဲ..။ ၾကာေတာ့ ဒီဒဏ္ေတြ ငါမခံႏိုင္ေတာ့ဘူးကြ…။ မင္းတို႕ သိပ္တရားလြန္ၿပီ…။ ငါ့ကိုမကူညီရင္ေနၾကပါကြာ..။ တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳးစိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ေတာ့ မလုပ္ၾကပါနဲ႕…။ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္…။”

“ရွင္တရားလြန္လာၿပီ..။ ကြ်န္မမိဘေတြ…။ ေဆြမ်ိဳးေတြကိုပါ ရွင္ကစြတ္စြဲတယ္ေပါ့ေလ…”

“ဟူး…။ ေအး…။ ေျပာကြာ…။ ေျပာ….။ မင္းပဲေျပာေတာ့…။ ငါမေျပာေတာ့ဘူး….။ ငါ့သားသမီးေလးေတြ မ်က္ႏွာသာမရွိခဲ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္ကြာ။ အခုေတာ့ ၀ဋ္ရွိသ၍ မင္းနဲ႕ မင္းအမ်ိဳးေတြ ႏွိပ္စက္သမွ် ၀န္ကိုထမ္းဖို႕…။ ငါကြ်န္သြားခံလိုက္ဦးမယ္..။ ဒါပဲကြာ…။ ေနာက္တစ္ခါအေရးအေၾကာင္း ရွိရင္ ငါဖုန္းဆက္မယ္..။ အြန္လိုင္းလဲ လာမေနနဲ႕ေတာ့…။ မင္းလိုခ်င္တဲ့ ေငြ ငါပို႕ေပးလိုက္မယ္….။ ဒါဆိုၿဖစ္ၿပီမလား..။ ျပန္ေတာ့ကြာ….။”

“ဟူး…။”

သက္ျပင္းေမာတစ္ခုႏွင့္အတူ သူ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ဆိုဖာေပၚသို႕ လွဲခ်လိုက္မိသည္…။

အခန္း (၂)

“တီ တီ တီ….။ တီ…တီ….တီ…။

ဖုန္းသံေၾကာင့္ သူ ဆိုဖာေပၚမွ ထကာ ဖုန္းကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္…။ အမွန္တြင္ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ သူမည္သူႏွင့္မွ် စကားေျပာလိုစိတ္မရွိေပ။ သို႕ေသာ္…။ ဒီ Call ကိုေတာ့ သူကိုင္မွ ျဖစ္မည္…။

“အင္း…။ ေျပာ….”

“ငါ့ကို ငါ့မိဘေတြက အိမ္ေထာင္ျပဳခိုင္းေနၿပီ Darlin။ မင္းငါ့ကို လပ္မထက္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ သူတို႕စီစဥ္တာကို ငါလက္ခံရလိမ့္မယ္…။”

ကံၾကမၼာတို႕မည္သည္ ဆိုးၿပီဆိုလွ်င္ အေဖာ္ႏွင့္အေပါင္းႏွင့္ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ၀င္လာတတ္ၾကစျမဲမွာထံးစံပင္ျဖစ္သည္..။ ထုိ႕ေၾကာင့္လဲ  ခပ္ေနာက္ေနာက္ရွိေသာ ေရွးလူၾကီးမ်ားမွ “ၾကမၼာၿဂိဳလ္စီး ကိုယ့္….ေျမြထင္” ဆိုၿပီး မျဖစ္သင့္တာ မျဖစ္ရေလေအာင္ သတိထားဖို႕  အသိေပးဆံုးမခဲ့ ၾကဟန္ရွိေလသည္။ သူအေတြးအာရံုေတြ ပို၍ရွဳပ္ေထြးသြားသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္…။ တစ္ခုခုကို သူဆံုးျဖတ္မွ ျဖစ္ေတာ့မည္..။ သူ႕အတြက္ အခ်ိန္ သည္ မ်ားမ်ားစားစားမရွိေတာ့ေပ…။

“ငါစဥ္းစားမယ္ကြာ…။ ငါ့ကိုအခ်ိန္ခဏေပး…။ မနက္ျဖန္ မင္းငါ့ဆီကုိလာတဲ့ အခါၾကရင္ ငါမင္းကို တစ္ခုခုျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္ေပးပါ့မယ္။”

ဒီတစ္ခါတြင္ေတာ့ သူအရုပ္ၾကိဳးျပတ္ျဖစ္သြားခဲ့ေလၿပီ..။ ဆိုဖာေပၚေတာင္ ျပန္မတက္လိုက္ႏိုင္ေတာ့..။ ၾကမ္းျပင္ေပၚသာ လွဲခ်လိုက္မိေတာ့သည္။ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးလဲ ေနစရာေနရာမရွိ…။ ဘယ္လွိမ့္လိုက္ ညာလိွမ့္လိုက္…။ မပဒါ ေျမလူးတုန္းက ဒီလိုမ်ိဳး လွိမ့္ေနတာမ်ိဳးျဖစ္ႏိုင္သည္…။ သူကေတာ့ မပဒါေလာက္အေျခအေနမဆိုး…။ ၾကမ္းျပင္က ေကာ္ေဇာခင္းထားသျဖင့္ အနည္းငယ္ေတာ့ ပိုမိုသက္သာမည္ ထင္သည္။ ဟိုဘက္လွိမ့္ လိုက္..။ ဒီဘက္လွိမ့္လိုက္ျဖင့္ ေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ရဲ႕ မ်က္၀န္းတစ္စံုဟာ အမွတ္မထင္ ခုနေလးကတင္ သူလွဲေလွ်ာင္းခဲ့ေသာ ဆိုဖာခံု တြင္ ရပ္တန္႕သြားခဲ့သည္…။ တစ္ခ်ိန္က ဒီႏွစ္ေယာက္ထုိင္ ဆိုဖာခုံေလးသည္…။ ထို႕ေနာက္ သူ႕အၾကည့္ေတြက ထမင္းစားပြဲသို႕ေရာက္သြားျပန္ သည္…။ တစ္ခ်ိန္က ထိုထမင္းစားပြဲသည္လည္း…။ ထုိ႕ေနာက္…။ ထို႕ေနာက္…။ သူ႕အခန္းတစ္ခုလံုး ထို, ထို႕ေနာက္မ်ားျဖင့္ ျပည့္သြားသည္…။ သူ႕အၾကည့္ေတြကို “ထို႕ေနာက္” မ်ားျဖင့္ လြတ္ကင္းေအာင္ မည္သည့္ေနရာတြင္မွ ထားစရာမရွိေတာ့ေပ….။

သူဒီကို ေရာက္ရွိခဲ့သည္မွာ ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ ၆ ႏွစ္ခန္႕ရွိေနၿပီ ျဖစ္သည္။ သူခ်စ္ေသာ ဇနီးႏွင့္ သား၊သမီးမ်ား လူပံုအလည္တြင္ တင့္တင့္တယ္တယ္ေန ႏိုင္ဖို႕အတြက္ သူၾကိဳးစားရုန္းကန္ဖို႕ ေရာက္ရွိလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္…။ ေန႕စဥ္ႏွင့္အမွ်ဆိုသလို အလုပ္ကို အလုပ္ႏွင့္တူေအာင္ခိုင္းေသာ တိုင္းတပါး သားမ်ား၏ လက္ေအာက္တြင္ “မိသားစု” ဟူေသာ မ်က္ႏွာတစ္ခုထဲျဖင့္ သူ ၾကိဳးစားအားတင္းခဲ့ရသည္…။ ထိုသို႕ေသာ အထီးက်န္သည့္ သူ႕ရဲ႕ ဘ၀ ထဲသို႕ မထင္မွတ္ေသာအခ်ိန္တြင္…။ မထင္မွတ္ေသာေနရာမွ နားလည္ေဖးမေပးမည့္သူတစ္ဦး ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။ သူ႕ရဲ႕ အလံုးစံုေသာ ခံစား ခ်က္တို႕အား မွ်ေ၀ခံစားေပးခဲ့သည္။ ႏွစ္သိမ့္ေျဖေဖ်ာက္ေစခဲ့သည္…။ ႏူးညံ့ေႏြးေထြးေစခဲ့သည္…။ အၾကင္နာတရားေခါင္းပါးေသာ သူ႕ကႏာၱရတြင္ မစဲေသာ ေမတၱာမိုးကို ရြာသြန္းေစခဲ့သည္…။ ဒီလိုႏွင့္ သူ႕ေန႕ရက္ေတြ ျပန္လည္ စိန္းလမ္းလာခဲ့သည္…။ လွစ္လပ္ေနေသာ ကြက္လပ္တစ္ခုအား အတိအက် မဟုတ္ေတာင္ သူအနီးစပ္ဆံုး ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ခဲ့သည္ ဟု သူထင္မွတ္ခဲ့သည္..။ ဒီလိုႏွင့္ တစ္ႏွစ္…။ ႏွစ္ႏွစ္…။ သံုးႏွစ္…။ ေလးႏွစ္….။

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႕ရဲ႕ေျခာက္ေသြ႕ကႏာၱရအတြင္း အဆက္မျပတ္ရြာသြန္းခဲ့ေသာ မိုးတို႕သည္ မၾကာခင္တြင္ တိတ္ေတာ့မည့္အေၾကာင္းကို မိုးေခါင္ သံတို႕ျဖင့္ သတိေပးေလၿပီ..။ သူမသည္ သူ႕ရဲ႕အေၾကာင္းစံုကို သိရွိေသာ္လည္း အရာအားလံုးကို နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးခဲ့သည္..။ သူမသည္လည္း သူ႕လိုပင္ မိဘေဆြမ်ိဳး၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ေမတၱာတရားတို႕ ျဖင့္ကင္းေ၀း၍ ဒီေနရာကိုေရာက္ရွိေနျခင္းျဖစ္သည္…။ ထုိ႕ေၾကာင့္ သူ႕တြင္မည္သို႕ ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားရွိေနေစကာမူ သူမသည္ သူ႕ထံမွရရွိေသာ ေမတၱာတရားတို႕၏ အင္အား..။ အၾကင္နာတရားတို႕၏ အကာအကြယ္ျဖင့္ သူ႕ရဲ႕ အျခားေသာ ေနာက္ခံအေျခအေနမ်ားကို မသိက်ိဳးကြ်ံ႕ျပဳေပးခဲ့သည္။ သူမသည္လည္း သူမ တတ္ႏိုင္သေလာက္ သူ႕နည္းသူ႕ဟန္ျဖင့္ သူ႕ အား အစြမ္းကုန္ ျပဳစုယုယခဲ့သည္…။ သူ႕အတြက္ သူမ၏ အေသြးအသားသာမက သူမ၏ ႏုလံုးသားကိုပါ ၾကည္ျဖဴနားလည္စြာ ေပးအပ္ခဲ့သည္။

“ရွင္ ကြ်န္မကို လက္မထပ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ကြ်န္မသိပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လဲ ကြ်န္မ ရူးရူးမိုက္မိုက္ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္”

သူမရဲ႕ စကားသံေတြသည္ သူ႕ရဲ႕ ခံစားတတ္ေသာ ႏုလံုးသားနားစည္အား အဆက္မျပတ္ တုန္ခါေစခဲ့သည္။

“ကြ်န္မတို႕ အတူတူၾကိဳးစားၿပီး ဘ၀သစ္တစ္ခုကို ထူေထာင္ၾကမယ္လို႕ ရွင့္ကိုေျပာဖို႕ ခဏခဏၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္…။ ကြ်န္မသာ အဲ့လိုေျပာလိုက္ရင္ ရွင့္ရဲ႕ ေယာက်ာ္းပီသတဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ႕ ရွင့္မိသားစုအေပၚထားရွိတဲ့ ရွင့္ရဲ႕ သစၥာတရားကို ခ်ိဳးေဖာက္ဖို႕ ျမဴဆြယ္ဖ်ားေရာင္းရာ ေရာက္သြားမွာပဲဆိုၿပီး စဥ္းစားမိတိုင္း ကြ်န္မေျပာမ ထြက္ခဲ့ဖူး Darlin “

သူမဘာေၾကာင့္ သူ႕အေပၚ ဒီေလာက္ေတာင္ နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးႏုိင္ခဲ့ရပါသလဲ…။ ေလာကမွာ ဘာမွမေမွ်ာ္လင့္ေသာ ေပးဆပ္မွဳ…။ သို႕မဟုတ္ မိမိရဲ႕ေပးဆပ္မွဳရွိေသာ္လည္း ထိုေပးဆပ္မွဳအတြက္ ရင္ထဲမွာရွိေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အလင္းတန္းတစ္ခုကို ကိုယ့္ခ်စ္သူ စိတ္ေသာကေရာက္ရမည့္  အေရးကိုစိုး၍ တရား၀င္ထုတ္ေဖာ္ျခင္းမရွိပဲ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူအတြက္ အနစ္နာခံသိမ္းဆည္း ျမိဳသိပ္ကာ ေပးဆပ္ရဲတဲ့ သူေတြရွိေၾကာင္းကို သူမက သက္ေသခံခဲ့ေလသေလာ….? သူတို႕လူမ်ိဳးဓေလ့ထံုးတမ္းစာလာအရ အေသြးအသားဆိုတာ အေလးထားစရာမဟုတ္လို႕ပဲေနမွာေပါ့ ဆိုတဲ့ အေတြး မ်ိဳးကိုေတာ့ သူ႕စိတ္ကူးထဲ တစ္ခါမွပင္ ၀င္ေရာက္ခဲ့ျခင္းမရွိတာကိုေတာ့ သူ႕ကိုသူ ယံုၾကည္ေလသည္။ ဒီလိုအေတြးမ်ိဳးကို ေတြးခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း သူဟာ တကယ္ကို အသံုးမက်သည့္ ေမတၱာတရားရဲ႕ တန္ဖိုးမထားတတ္သည့္ သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ မိမိကိုယ္မိမိ တစ္သက္လံုးအရွက္ရသြား ေစႏိုင္ ပါတယ္..။

ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ဒီအခ်ိန္ဟာ သူေတြေ၀ေနဖို႕ လံုး၀မဟုတ္ေတာ့ဖူးဆိုတာပါပဲ…။ သူမ်က္၀န္းေတြကို မွိတ္လိုက္သည္…။ ေပၚလာေသာ ပံုရိပ္ေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ၾကိဳးစားဖယ္ရွားလိုက္မိသည္…။

အခန္း (၃)

“Darlin…”

ေခၚသံႏွင့္အတူ…။ သူမသည္ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ သူ႕ရဲ႕ေဘးသို႕ အသာ၀င္လွဲေလွ်ာင္းလိုက္ပါတယ္။ သူေခါင္းကိုေစာင္းကာ သူမ ဘက္သို႕ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕အား စူးစိုက္ကာ ၾကည့္ေနေသာ သူမရဲ႕မ်က္၀န္းအစံုက သူ႕အားေစာင့္ၾကိဳလွ်က္ ရွိေနပါတယ္..။ သူမရဲ႕ မ်က္ ၀န္းေတြထဲမွာ စကားလံုးမ်ားစြာကို သူေတြ႕ရွိေနရပါတယ္…။ တစ္လံုးခ်င္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္…။ တစ္ေၾကာင္းျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္…။ အားလံုးအားလံုး၏ အဓိပၸါယ္ကို ေလးႏွစ္ေက်ာ္ က်က္စားခဲ့ေသာ သူ႕ရဲ႕ႏုလံုးသားက ေကာင္းမြန္စြာ ဘာသာျပန္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္…။ သူမသည္လဲ သူ႕မ်က္၀န္းထဲမွ စကား လံုးမ်ားအား အတိအက် ပံုေဖာ္ႏိုင္မည္ဆိုတာကို သူသိၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္…။

“Darlin ငါ့ကို…”

သူ…။ သူမရဲ႕ ႏွတ္ခမ္းအစံုကို သူ႕လက္ညိွဳးျဖင့္ အသာအယာဖိကပ္ရင္း ဆက္မေျပာဖို႕ ထားဆီးလုိက္ပါတယ္…။

“ဒီအခ်ိန္မွာ ဘာမွမေျပာၾကတာအေကာင္းဆံုး ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္ Victoria “

သူမရဲ႕ မ်က္၀န္းမွ မေျပာျဖစ္ေသာ စကားလံုးအခ်ိဳ႕ ပါးျပင္တစ္ေလွ်ာက္စီးဆင္းလာတာကို သူေငးၾကည့္ေနရံုကလြဲၿပီး သူ႕မွာေျဖသိမ့္စရာ ဘာသာစ ကားရွားပါးခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။

“မင္းဘာကို ဆံုးျဖတ္လိုက္လဲ ငါအရမ္းသိခ်င္တယ္ Darlin …။ ငါမင္းနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး တစ္ခါမွ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးပါဘူး..။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ရင္ဆိုတာထက္..။ ပ်က္စီးသြားခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ အေတြးက ငါ့စကားလံုးေတြကို အျမဲတမ္းစြံ႕ အေစခဲ့တယ္ေလ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ပထမဆံုးနဲ႕ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ ရူးမိုက္စြာ ငါေမွ်ာ္လင့္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါသိတယ္…။ ငါက်ဆံုးရေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕ Darlin”

“ငါဘာမွ ေျပာရေသးတာမွ မဟုတ္တာ Vitoria ရယ္..။ မင္းမထင္မွတ္တာေတြ ျဖစ္လာႏိုင္ပါေသးတယ္…” သူတတ္ႏိုင္သမွ် ၾကိဳးစားျပံဳးၿပီး အားေပးမိသည္။

“ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ မင္းသိေအာင္ ငါ့ကိုေျပာျပခြင့္ေပးပါ…။ မင္းဘယ္လိုပဲ ဆံုးျဖတ္ ဆံုးျဖတ္ ငါေၾကနပ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ မင္းကိုသိေစခ်င္ တယ္..။ ငါအေနနဲ႕ကေတာ့  ျဖစ္မလာေသးတဲ့ အနာဂတ္တစ္ခုအတြက္ ၾကိဳတင္ေၾကကြဲမယ့္အစား..။ ငါတို႕အတူရွိခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြဟာ ဘုရားသ ခင္ရဲ႕ ႏူးညံ့ေသာ ေမတၱာတရားေတြနဲ႕ လႊမ္းျခံဳေစခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္တစ္ခုပါပဲ…။ ငါတို႕ ဒါကို တန္ဖိုးထားၾကရမယ္ မဟုတ္လား..? မင္းတို႕ ဘာသာ တရားကလည္း ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပစ္ကို ခြင့္လႊတ္ေပးမယ္လို႕ ငါယံုၾကည္ပါတယ္..။”

သူမစကားမ်ား ဆက္ေျပာေနသည္သကို သူမရဲ႕ ႏွုဳတ္ခမ္းေတြလွဳပ္ရွားေနျခင္းကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သူသိေနပါသည္..။ သို႕ေသာ္သူ႕ရဲ႕ အၾကား အာရံုေတြကေတာ့ သူမရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြမွ စကားလံုးမ်ားမွလြဲ၍ မည္သည့္စကားလံုးကိုမွ ၾကားႏိုင္စြမ္းမရွိခဲ့ေပ…။ သူ႕ရဲ႕အျမင္ေတြသည္လည္း တေျဖးေျဖး ေ၀၀ါးလာခဲ့သည္…။ သူ႕ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တို႕သည္လည္း ႏုလံုးသားစစ္ေျမျပင္တြင္ အလဲလဲအကြဲအကြဲ..။ သူမရဲ႕မ်က္၀န္းေတြသည္ ျပင္းထန္ေသာစြဲအားမ်ားျဖင့္ သူ႕ရဲ႕ ႏုလံုးသားကို ရစ္ပတ္ေနၾကေလၿပီ..။ သူ..။ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ေပါက္ကြဲထြက္သြားမတတ္ပင္..။ အခုခ်ိန္ထိ ဘာကိုမွ သူျပတ္ျပတ္သားသား မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ေသးေပ…။ သူ႕ရဲ႕အၾကားအာရံုထဲ ပထမဆံုး ျပန္လည္၀င္ေရာက္လာေသာ အသံတစ္ခုမွာ…။

“ငါ ျပန္ေတာ့မယ္ Darlin…”

သူမအား စိုက္ၾကည့္ေနရံုမွလြဲ၍ သူဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္…။ သို႕ေသာ္ ႏွစ္ဦးစလံုး၏ ေျခလွမ္းမ်ားကေတာ့ အိမ္တံခါးဆီသို႕သာ ဦးတည္ေနပါတယ္။

“ဒံုး…..ခြမ္း………” ရုတ္တရက္ ေပၚေပါက္လာေသာအသံေၾကာင့္ ႏွစ္ဦးသား အသံလာရာဆီသို႕ အလန္႕တၾကားၾကည့္လိုက္ပါတယ္..။ သူေမြးထား ေသာ ေၾကာင္ေလးသည္ ေဆာ့ကစားရင္း စားပြဲေပၚမွ တစ္စံုတစ္ခုအား တိုက္ခ်လိုက္ သျဖင့္ က်ကြဲသြားေသာ အသံျဖစ္သည္။သူ သက္ျပင္းတစ္ခု ခပ္တိုးတိုးခ်လိုက္မိပါတယ္…။

ႏွစ္ဦးသား ထုိျမင္ကြင္းမွ အၾကည့္မ်ားကိုျပန္လႊဲလိုက္သည္..။ သူမသည္ စလင္းဘတ္အိတ္ထဲမွ ေသာ့တြဲကိုထုတ္ကာ သူမအတြက္ေပးထားေသာ ေသာ့ျဖင့္ အိမ္ခန္းတံခါးအား ဖြင့္လိုက္ပါသည္…။ အျပင္တြင္ကား ေဆာင္းသည္ ေအးခ်င္တိုင္း ေအးလို႕ေနပါတယ္…။

“Darlin ရွင့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ကြ်န္မကိုမေျပာရေသးဘူးေနာ္”

သူဘာမွ ျပန္မေျပာမိပါ….။ သူမလက္ထဲမွ ေသာ့တြဲကိုသာ ေလးကန္ေသာ လက္မ်ားျဖင့္ သူအသာအယာလွမ္းယူလိုက္မိသည္..။ ဒီေသာ့တြဲေလး သည္ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ တစ္ဦးကို တစ္ဦးနားလည္မွဳ စတင္ရရွိခဲ့ေသာေန႕က သူ႕အခန္းေသာ့တူ တစ္ေခ်ာင္းႏွင့္အတူ သူမအားလက္ေဆာင္ေပးခဲ့ ေသာ ေသာ့တြဲေလးျဖစ္ပါတယ္…။

“Good Bye, Victoria”

ေၾကကြဲစို႕နင့္မွဳေတြနဲ႕ ျပည့္၀ေနေသာ သူ႕ရဲ႕ႏွဳတ္ဆက္သံႏွင့္တူ…..။ သူ….။ ေသာ့တြဲမွ သူ႕အခန္းေသာ့ကို ျဖဳတ္ယူၿပီး ေသာ့တြဲအား သူမ၏ လက္ အတြင္းသို႕ လက္ႏွစ္ဖက္ကို တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ျပန္လည္ ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္…။

“ငါ့ကိုခြင့္လႊတ္ပါ Vitoria…” စိတ္ထဲမွသာ သူေတာင္းပန္စကားဆိုျဖစ္ခဲ့သည္…။ ကႏာၱရတြင္ မိုးစဲ ခဲ့ေလၿပီ….။

ဇာတ္သိမ္း

သူေလးလံေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ စားပြဲရွိရာသို႕ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္..။ ထုိ႕ေနာက္ စားပြဲေအာက္တြင္ က်ကြဲေနေသာ အရာေလးအား ေကာက္ယူ ကာ သူ႕လက္ထဲတြင္ တင္းၾကပ္စြာ စုပ္ကိုင္ထားလိုက္မိသည္…။ တစ္ေျဖးေျဖးစီးက်လာေသာ သူ႕လက္မွ ေသြးစီးေခ်ာင္းႏွင့္အတူ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ ေတာ့…။

သူ႕သမီးေလး၏ ဓာတ္ပံုထည့္ဖို႕အတြက္ Photo Stand အသစ္တစ္ခု မနက္ျဖန္၀ယ္ရေလဦးမည္…..။

P.S- Dedicated To….

]]> http://www.blackdream21.com/2009/04/09/dreamon/feed/ 21 http://www.blackdream21.com/2009/03/07/primate-dream/ http://www.blackdream21.com/2009/03/07/primate-dream/#comments Sat, 07 Mar 2009 18:13:23 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=514 လက္ေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနပံုမ်ား…။ အိမ္ေျမွာင္ဥေတြပဲ အျပြတ္လိုက္ ကိုင္ထားမိသလိုလို..။ ဒါမွမဟုတ္ ေနညိဳခ်ိန္ ေလမျပိဳရလို႕လိုလို…။ ဘာလိုလို…။ ညာလိုလိုနဲ႕…။ မသိတဲ့သူေတြေတြ႕ရင္ တစ္မ်ိဳးေတာင္ထင္သြားႏိုင္တယ္…။ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားေတာ့ လက္တင္ဘယ္ဟုတ္ မလဲ…။ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး မိုးၾကိဳးပဲ အတြဲလိုက္ အျပစ္ခံထားရသလား..။ ဒါမွမဟုတ္ ဗို႕ဒ္အား တစ္ေသာင္းေလာက္ရွိတဲ့ ဓာတ္မ်ားလိုက္ထား သလား…။ ဒါမွမဟုတ္ အေမဂ်မ္း သို႕မဟုတ္ ကိုၾကီးေက်ာ္မ်ား ၀င္ပူးေနသလားထင္ရေအာင္ တတုန္တုန္တရင္ရင္…။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကမ်ား အေ၀းက လွမ္းၾကည့္လိုက္မယ္..။ ဒါမွမဟုတ္ အမွတ္တမဲ့ လွမ္းၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္..။ အဲ့ဒီ့တုန္းက ကြ်န္ေတာ့္ပံုက အိမ္ေျမွာင္ေရွာ့ရိုက္ခံထားရ တဲ့ ပံုမ်ိဳးျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္..။

တကုိယ္လံုးတုန္ေနတာထက္ အဆိုးဆံုးက…။ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ႏိုင္ငံေတာ္ စစ္တီး၀ိုင္းၾကီးပဲ တီးေနသလား..။ ဒုတိယကမာၻစစ္တုန္းက အာဖရိကမွာ အဂၤလိပ္ေတြကိုတိုက္ဖို႕ အာဆင္ရြမ္းမဲရဲ႕ တင့္ကားတပ္မၾကီပဲ ခ်ီလာသလားေအာက္ေမ့ရေအာင္ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး တဒုန္းဒုန္းနဲ႕…။ အခုေနမ်ား အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ဆိုသလိုလဲက်သြားရင္ အေမရိကန္က Twin Tower ျပိဳတာထက္ ပိုၿပီး ရုပ္ပ်က္စင္းပ်က္ႏိုင္ၿပီး ပိုးစိုးပက္စက္ျဖစ္မွာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ..။ တဂုတ္ ဂုတ္ ျမည္ေနလို႕ ေခြး၀ဲစားတစ္ေကာင္မ်ား ေဘးနားလာ အရိုးကိုက္ေနလားဆိုၿပီး ေအာက္ငံုၾကည့္ေတာ့…။ အေမာင္ ဒူးေခါင္းႏွစ္လံုးက တစ္စကၠန္႕ကို အၾကိမ္တစ္သန္းႏွဳန္းေလာက္နဲ႕ ဒူးတိုက္ေဆြးေႏြးပြဲလုပ္ေနလို႕ အသံထြက္ေနျခင္းသာ…။ မယံုမရွိနဲ႕ ဗႏၶဳလေသြး အျပည့္ပါတယ္..။

“ေဟ့ေရာင္…။ အူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္မေနနဲ႕…။ လုပ္စရာရွိတာ အျမန္လုပ္…။ အခိ်န္မရဘူး…။ ေတာ္ၾကာအားလံုး ျပန္လာကုန္လို႕ သမခံေနရမယ္”

“ေအး..။ ေအးပါကြာ…။ ငါအရွိန္ယူေနပါတယ္…”

“ေအး အရွိန္ယူေနတယ္ဆိုလဲ ျမန္ျမန္ယူကြာ…။ ေတာ္ၾကာ မင္းနဲ႕ေပါင္းမွ ငါပါ ဆြမ္းၾကီးေလာင္းခံရတဲ့အထဲ ပါေနဦးမယ္…။”

ဟုတ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေျပာလဲ ေျပာစရာပါပဲ…။ ကြန္ေတာ္ တစ္ကိုယ္ေတာ္ နတ္ကနားပြဲကေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ..။ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း လွမ္းသတိေပးလိုက္မွ ရြမ္းမဲရဲ႕ တင့္ကားတပ္မၾကီးက ပိုၿပီးအရွိန္ျပင္းထန္လာပံုရပါတယ္…။ သူေျပာတာလဲ မွန္ေတာ့မွန္သည္…။ တစ္ကယ္ဆို လွဳပ္ရွားဖို႕ အခ်ိန္ကသိပ္ရသည္မဟုတ္..။ အေျခအေနေပးတုန္း..။ အခ်ိန္အခါေပးတုန္းေလး လွဳပ္ရွားရတာ..။ ေနာက္တစ္ခါ ဒါမ်ိဳး အခြင့္အေရးရဖို႕ဆိုတာက သိပ္မေသခ်ာ…။ တစ္ဘက္မွာလည္း အဆက္အသြယ္ေတြရဲ႕ ေထာက္လွမ္းသတင္ေပးမွဳအရ ကိုယ့္အတြက္ ေသခ်ာ ေပါက္ အခြင့္အေရးတစ္ခု အပိုင္ရရွိေနၿပီးသားပါ…။ ကိုယ့္ဘက္မွာကလည္း အေျခအေနက ေတာ္ေတာ္ေလး မ်က္ႏွာသာေပးေနတယ္  ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လဲ သိေနပါတယ္…။ ဒီလို ၾကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ခန္႕မွန္းေျခ အားျဖင့္  မိနစ္ ၃၀ ၊ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ရွိေန ၿပီျဖစ္ပါ တယ္..။

“ေဟ့ေရာင္…ကိုထက္…။ ျဖစ္ပါ့မလားကြာ…။ ေတာ္ၾကာ အကုန္ဒုကၡေရာက္ကုန္မယ္ေနာ္…။ လက္ရွိရထားသေလာက္ကေလးနဲ႕ပဲ ေက်နပ္လိုက္ ရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္…။ အလိုၾကီးအရနဲတဲ့ေနာ္….။ “

“ကိုဦး..။ မင္းဘာေသြးေၾကာင္ေနတာလဲ…။ ငါတို႕ထဲမွာ မင္းလက္ရဲ ဇက္ရဲအရွိဆံုး..။ အခုမွ ဘာေတြေသြးပ်က္ေနတာလဲကြာ..။ ကိစၥျဖတ္စရာရွိ ျမန္ ျမန္ဖ်က္ကြာ…။ ဒီေန႕မွ ဒီကိစၥ အျပတ္မရွင္းႏိုင္ရင္ ေနာက္ေန႕ဆိုတာမရွိေတာ့ဘူးေနာ္..။ မင္းလဲအဲ့ဒါသိရဲ႕သားနဲ႕…”

“သိေတာ့ သိတာေပါ့ကြာ..။ ငါလဲ ဒီေလာက္ပိုင္တဲ့ အခြင့္အေရး ဘယ္လက္လြတ္ခံခ်င္ပါ့မလဲ…။ ဒါေပမယ့္…”

“ဒါေပမယ့္ မေနနဲ႕ကြာ…။ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူးကြ…။ မင္းလုပ္စရာရွိတာလုပ္လိုက္လို႕ ဘာမွမျဖစ္ဘူး..။ ေအး..။ မင္း လုပ္စရာရွိတာကို မလုပ္ေတာ့မွ အစီအစဥ္ေတြ အားလံုးပ်က္ၿပီး အကုန္ ဒုကၡေရာက္ကုန္မွာ…။ ငါတို႕ရထားတဲ့ သတင္းက အတိအက်ပဲကြာ…။ မင္းဘာစိုးရိမ္စရာ လုိလို႕လဲ”

“ဖူး….။ ေအးကြာ…။ ခ်မယ္..။”

ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ဆံုး ထြက္သက္တစ္ခုကို ခပ္ျပင္းျပင္း မွဳတ္ထုတ္လိုက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္ေတြက ခလုတ္ေတြေပၚ လွ်င္ျမန္စြာလွဳပ္ရွားလိုက္ျပီး ျဖစ္သြားပါတယ္..။ ဒီအထိအမွားအယြင္းမရွိ..။ Digital ဒိုင္ခြက္ေတြေပၚမွာ ေပၚေနတဲ့ နံပါတ္ေတြ ျပန္စစ္ၾကည့္လိုက္္ေတာ့ တစ္လံုးမွ အမွားအယြင္း မရွိ..။ တကယ္တမ္းမွာလဲ တစ္လံုးမွ လြဲေခ်ာ္သြားလို႕မျဖစ္ေပ..။ တစ္စံုတစ္ခုေသာ နံပါတ္တစ္ခုမွားယြင္းသြားပါက ကြ်န္ေတာ္တို႕အတြက္ အစက ျပန္စဖို႕ အခြင့္အေရးဟာ ရရွိႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး..။ ဒီခလုတ္ေတြရဲ႕ ေနာက္…။ အျခားတစ္ဘက္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ တစ္စံုတစ္ခုဟာ ေမွ်ာ္ လင့္ခ်က္ၾကီးမားစြာနဲ႕ တည္ရွိေနပါတယ္..။

တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀မွာ ပထမဆံုး စြန္႕စားခဲ့ဖူးျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္..။ ဒီအလုပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သမွ်မလုပ္ခ်င္ပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ေတြကို ဘယ္လိုမွ ခ်ဳပ္ထိန္းႏိုင္ျခင္းမရွိေတာ့ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီလုပ္ရပ္အတြက္ လုပ္သင့္မလုပ္သင့္ စဥ္းစားခဲ့ရတဲ့ အၾကိမ္ေပါင္းလဲ မနဲေတာ့ပါဘူး..။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လုပ္ရပ္ တစ္ခုရဲ႕ အျခားတစ္ဘက္မွာ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာေတြ ျဖစ္လာႏိုင္သလို…။ မေမွ်ာ္လင့္ထားတာေတြလဲ ျဖစ္ႏုိင္ေနတယ္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနခဲ့လို႕ ျဖစ္ပါတယ္..။ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အတိုင္း ျဖစ္လာခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ အေတြးထက္..။ မေမွ်ာ္လင့္တာေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ကြ်န္ေတာ္ေပးဆပ္လိုက္ရမယ့္ အရာတစ္ခုဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀က လြဲ ၿပီး ဘာမွမရွိႏိုင္ေတာ့ပါဘူး…။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွမလုပ္ရင္ ဘာမွ ျဖစ္မလာဘူးဆိုတဲ့ သေဘာတရားအတိုင္း အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး အဆိုးဆံုး အတြက္ ရင္ဆိုင္ဖို႕ ကြ်န္ေတာ္ မိမိကိုယ္ကိုသာ အားေပးလိုက္မိပါတယ္…။

“ကိုဦး…။ အေျခအေန…။ ဘယ္လိုလဲ..?”

“နံပါတ္ေတြေတာ့မွန္သြားၿပီ…။ မင္း ပတ္၀န္းက်င္ကိုလဲ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ထားဦး…။ ငါဒီမွာ ဆက္လုပ္ရွားမယ္..။”

“ေအးပါ..။ ငါေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ထားမယ္..။ အဲ့ဒီ့အတြက္ မင္းစိတ္မပူနဲ႕…။ မင္းသာ လုပ္စရာရွိတာကို တစ္ဆင့္ျခင္း စိတ္ေအးေအးနဲ႕ ေအာင္ျမင္ ေအာင္လုပ္…။ က်န္တာ ငါ့တာ၀န္ထား..”

” အိုေက..”

ေျပာသာေျပာေနရတယ္..။ လူတစ္ကိုယ္လံုးက ေဇာေခြ်းေတြနဲ႕ ရြဲနစ္ေနပါၿပီ..။ အခုကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာသာ အျဖစ္အပ်က္က ၾကာသ လိုလုိ ရွိေနေပမယ့္..။ အျပင္မွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကေတာ့ သိပ္ကို လွ်င္ျမန္ၿပီး အသဲတယားယားရွိလွပါတယ္..။ တစ္ခုလိုျခင္ရင္ အနဲ ဆံုးတစ္ခုေတာ့ စေတးၾကရဲစျမဲပါ..။ တစ္ခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာေတာ့ အရင္းၾကီးသေလာက္ အျမတ္အရနဲတတ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သိပ္ မ်ားမ်ား စားစားမေမွ်ာ္လင့္ထားတာ အမွန္ပါ..။ ဒီလုပ္ရပ္တစ္ခုအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ေပးဆပ္လိုက္ရ၊ စေတးလိုက္ရတာနဲ႕ ဆတူေလာက္ ျပန္ရရင္ ကြ်န္ေတာ္ေက်နပ္ပါတယ္..။

လြင့္ေနတဲ့ စိတ္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ အျမန္စုစည္းၿပီး ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးမွာရွိတဲ့ အသိတရားေတြ သတိေတြအကုန္လံုးကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အၾကားအာရံု တစ္ခုထဲမွာ စုစည္းလိုက္ပါတယ္..။ ဒီအခ်ိန္က သိပ္ကိုအေရးၾကီးေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ခဲ့တဲ့အရာေတြကို တစ္ဆင့္ျခင္း စနစ္တက် မွန္ကန္စြာ လုပ္သြားဖို႕ သိပ္ကိုအေရးၾကီးပါတယ္..။ အထစ္အေင့ါတစ္ခုခု သို႕မဟုတ္ လြဲေခ်ာ္မွဳတစ္ခုခုျဖစ္သြားပါက ကြ်န္ေတာ့္ၾကိဳးစား မွဳေတြအားလံုး သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ကုန္မွာ ေသခ်ာပါတယ္..။ ဒီအေျခအေနေရာက္မွေတာ့ ေပါက္တဲ့နဖူး မထူးဇာတ္ခင္းရံုကလြဲၿပီး ကြ်န္ေတာ့္မွာ အျခားေရြးစရာ လမ္းမရွိေတာ့ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးၾကိဳးစားမွဳကို အတည္ၿငိမ္ဆံုးနဲ႕ အလွပ အေသသပ္ဆံုး အဆံုးသတ္ႏိုင္ဖို႕ သာလွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ထြက္ေပါက္တစ္ခုျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္…။

“တီ တီ…..။ တီ တီ….။ တီ တီ….။”

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ထြက္ေပါက္အတြက္ ပထမဆံုး တစ္ခါးတစ္ခ်ပ္ေတာ့ ပြင့္သြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ကြ်န္ေတာ္ဆက္လုပ္စရာ အဆင့္ေတြ သိပ္မက်န္ေတာ့ပါဘူး…။ ေနာက္ထပ္ ကြ်န္ေတာ္ တံခါးတစ္ခ်ပ္သာဖြင့္ဖို႕ က်န္ပါေတာ့တယ္..။ ဒီေနာက္ဆံုးတံခါး တစ္ခ်ပ္ရပ္ တစ္ဘက္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ခပ္ေရးေရး ျမင္ေနရပါၿပီ..။ ကြ်န္ေတာ့္အသိအာရံုေတြကို အရင္ကထပ္ပိုၿပီး စုစည္းလိုက္ပါ တယ္..။ က်န္ေနတဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ဟာလဲ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ အခက္ခဲဆံုး ျဖစ္ေနႏိုင္မည္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကိဳတင္မွန္းဆ ထားၿပီးသားပါ..။ ေနာက္ဆံုး တံခါးတစ္ခ်ပ္ရဲ႕ စစ္ေၾကျငာသံကို ကြ်န္ေတာ္ၾကားလိုက္ရပါၿပီ….။

“ဟဲလို…ေမႏွင္းပါ။”

“ငါ ကိုဦးပါ..။ ငါ နင့္ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္ဟာ….။ နင္ငါ့ကို ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ မနက္ျဖန္ေက်ာင္းေနာက္ဆံုးေန႕မွာ နင့္အတြက္ ငါေမြးေန႕လက္ေဆာင္ ေပးခဲ့တဲ့ ရင္ထိုးေလး ထိုးခဲ့ပါေနာ္…။”

“ဂေလာက္…”

“ေဟးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွ အျမွီးမလွဳပ္၊ နားရြက္ကုတ္ကာ နားေထာင္ေနၾကေသာ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကြ်န္ေတာ့္ကိုမခ်ီကာ ျခံထဲေျပးဆင္းၿပီး အတူ တကြ ေအာင္ပြဲခံၾကပါေတာ့တယ္…။

ေနာက္ဆံုးတစ္ခါး တစ္ခ်ပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေအာင္ျမင္စြာ ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။ ဒီစစ္ဆင္ေရးကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ လွိ်ဳ႕၀ွက္နာမည္ေပးထားတယ္ “ႏုလံုးသားတံခါး စစ္ဆင္ေရး” တဲ့…။

*******************************************************************************************

နတ္သံေႏွာၿပီး ဇာတ္စံုေျပာၿပီ

ကြ်န္ေတာ္ ၅ တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ရည္းစားစကားေျပာတုန္းက တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ ေလးပါ..။ အဲ့ဒီ့တုန္းက မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြဘက္မွ အသိေပးခ်က္အရ ေကာင္မေလး အိမ္မွာလူၾကီးေတြမရွိတုန္း..။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာ လည္း လူၾကီးေတြ လစ္တုန္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး (ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးၾကပါတယ္) ကို ဖုန္းခိုးဆက္ၿပီး ရည္းစားစကားေျပာခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ ေလးပါ…။ တစ္ကယ္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေရးထားတာပါ..။ အခုခ်ိန္ေတြးၾကည့္ရင္ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ဖို႕…။ ေတာ္ေတာ္ရယ္ဖို႕ ေကာင္း ပါတယ္..။ အခ်စ္ဆိုတာကို ဘုမသိ၊ ဘမသိ စူးစမ္းမိခဲ့စဥ္ အခ်ိန္က ေပ်ာ္စရာေလးတစ္ခုေပါ့..။ အခုေတာ့လဲ…။

၀ိွဳက္ က တစ္ခ်ိန္ကဒုကၡ အခုေတာ့ဟာသ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႕ Tag လို႕ အမွတ္တရ ေရးေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။

P.S – ေနာက္ဆံုးေန႕ ရင္ထိုးတပ္လာလားေတာ့ မေမးပါနဲ႕..။ ၁၉၉၅ က ေျပာခဲ့တဲ့ ရည္းစားစကားဟာ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္မွ အေျဖရပါတယ္..။  အမွတ္စဥ္သာခ်ိတ္မယ္ဆိုရင္ သူ႕ဆီက ကြ်န္ေတာ္အေျဖျပန္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ခ်စ္သူမ်ားဇယားထဲမွာ 1 T0 10 ေတာင္ မ၀င္ ေတာ့ပါဘူး ဒီလိုပါပဲ..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႕ဇယားမွာ 1 To 10 မ၀င္ေတာ့ပါဘူး အခုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအျဖစ္ ဆက္လက္ ရွိေနပါေသးေၾကာင္း…။

ညေန : ၄း၀၀

Golden Triangle Cafe, ျပင္ဦးလြင္။

နိဒါန္း

“ဒီေန႕ ဘာေန႕လဲသိလား..?” လို႕ ကြ်န္ေတာ္ေမးလိုက္ေတာ့…။

” အင္း….ေနဦး…။ တို႕ကေန႕ေတြ ရက္ေတြ သိပ္မွတ္ေလ့မွတ္ထမရွိဘူး…။ အမွတ္တမဲ့ပဲ…။ ဘာေန႕မ်ားပါလိ့မ္…။”

“ဟာ…ဟ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ေတာ့ လံုး၀ ဆန္႕က်င္ဘက္ပဲ…”

ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ သူမၾကားမွာ လားရာတူေသာ ဆန္႕က်င္ဘက္ ဦးတည္ခ်က္မ်ားနဲ႕ စတင္ခဲ့ပါတယ္။ သဘာ၀ရဲ႕ သေဘာတစ္ရားတစ္ခုမွာ ခပ္သိမ္းေသာ အရာေတြဟာ လားရာတူရင္ ဦးတည္ခ်က္တူၾကပါတယ္..။ ဦးတည္ခ်က္တူတဲ့အရာမ်ားဟာလဲ လားရာတူတက္ၾကပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ သူမအတြက္ကေတာ့ ခံစားမွဳဆိုေသာလားရာမ်ားတူခဲ့ၾကေပမယ့္ ခံယူခ်က္တည္းဟူေသာ ဦးတည္ခ်က္တို႕ ကြဲျပားခဲ့ၾကျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုကလည္း သူမနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ လက္တြဲမ်ားကို ပိုမုိခိုင္ခ့ံေစခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..။ ဆန္႕က်င္ ဘက္ ဦးတည္ခ်က္ႏွစ္ခုဟာ တစ္ေနရာရာ၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ေတြ႕ဆံုၾကမယ္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္..။

အခန္း (၁)

“ေျပာစမ္းပါဦး…။ ဒီေန႕က ဘာေန႕မို႕လို႕လဲ…” သူမက ကြ်န္ေတာ့္မ်က္၀န္းေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာစူးစူး စိုက္စိုက္ၾကည့္ၿပီးေမးလိုက္ပါတယ္။

“အိုေကေလ…။ သိခ်င္တယ္ဆိုေတာ့လဲ ေျပာျပရမွာေပါ့…။ ဇာတ္လမ္းကေတာ့…”

” Coffee ရပါၿပီ…”

” ေၾသာ…။ Okay..! သူ႕ကို Cappachino ေပးလိုက္ပါ…။ ကြ်န္ေတာ္က Espresso Double…!

“အင္း…။ ဆက္စမ္းပါဦး…။”

“ေၾသာ္…။ အိုေက…။ ခဏ….”

“ခြ်င္….”

ကြ်န္ေတာ္ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို မီးညိွလိုက္ပါတယ္…။ ၿပီးေတာ့ Espresso ရဲ႕အရာသာကို နဲနဲျမည္းၾကည့္လိုက္တယ္…။

“အင္း…။ ဒီေန႕ ေကာ္ဖီက ခါတိုင္းထက္ နဲနဲပိုျပင္းတယ္ဗ်…”

ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ တစ္စံုတစ္ခုကို ေလးေလးနက္နက္ေပါ့ပါး ျပစ္တတ္ၾကဖို႕လိုပါတယ္….။ တစ္ခါတစ္ရံ တစ္စံုတစ္ခုကို ေမ့ ေဖ်ာက္ဖို႕… တစ္စံုတစ္ခုကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သတိရေနဖို႕လိုပါတယ္…။ မမ်ားလွတဲ့ေလာကရဲ႕ လွည့္ကြက္ေတြၾကားမွာ တစ္ခါတစ္ရံ ကြ်န္ေတာ္ တို႕က ေလာကကို ျပန္လည္လွည့္စားဖို႕ အခြင့္အေရးေတြရတတ္ၾကပါတယ္…။ ဒီအခြင့္အေရးကို အမိအရဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အသက္ရွဴသံေတြကို ဦးေႏွာက္နဲ႕အျပည့္ျဖန္႕က်က္ထားဖို႕လိုပါလိမ့္မယ္…။ အဲ…။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ကိုရဖို႕ဆိုရင္ေတာ့ သူမ မ်က္ ၀န္းက အၾကည့္ေတြကို စကၠန္႕မလပ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ႏွလံုးသားနဲ႕ အျပည့္ သိမ္းဆည္းထားတတ္ဖို႕လိုတာေပါ့…။

အခန္း (၂)

“ဒီေန႕က March လ တစ္ရက္ေန႕ဗ်…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အခုလူေတြ အသံုးျပဳေနၾကတဲ့ ေန႕ေတြ၊ ရက္ေတြ၊ လေတြ၊ ႏွစ္ေတြကို ေရာမေခတ္မွာ စတင္, တီထြင္အသံုးျပဳခဲ့ၾကတယ္…။ အျခားလေတြကိုေတာ့ မဆိုင္လို႕ ကြ်န္ေတာ္မရွင္းျပေတာ့ဘူး..။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာက ဒီလိုေန႕မွာ ေရာမစစ္သည္ေတြဟာ သူတို႕ရဲ႕ ရန္သူေတြကို ေခ်မွဳန္းဖို႕ စတင္ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္ဗ်…။ ဒါကိုအစြဲျပဳၿပီး ဒီလကို March လလို႕ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကတယ္…။ အဂၤလိပ္ လိုဆိုရင္ေတာ့ March ဆိုတာ စစ္ခ်ီတက္တယ္လို႕ အဓိပၸါယ္ရတာေပါ့ဗ်ာ…။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ဒီလိုရက္မ်ိဳးမွာ ေရာမေခတ္က စစ္သည္ေတာ္ေတြဟာ ရဲေဘာ္ရဲဘက္အခ်င္းခ်င္း လက္တြဲၿပီး သူတို႕ရဲ႕ ရန္သူေတြကို စတင္ခ်ီတက္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတယ္ေပါ့…။”

ကြ်န္ေတာ္စကားစကို ျဖတ္ၿပီးသူမကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့…။ မ်က္လံုးေလးမွိတ္ၿပီး..။ ဆိုင္ထဲမွာဖြင့္ထားတဲ့ သီခ်င္းရဲ႕ စာသားကို တိုး တိုးေလးလိုက္ဆိုေနပါတယ္…။ ေသခ်ာပါၿပီ…။ သူမ ကြ်န္ေတာ့္စကားကို ေသေသခ်ာခ်ာစူးစိုက္ၿပီးနားေထာင္ေနတယ္…။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သူမ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ့အေၾကာင္းကို စိတ္၀င္စားေနၿပီ ဆိုတာကိုေပါ့…။

“ရွင္ေဆးလိပ္ ေနာက္တစ္လိပ္ေသာက္ဦးမလို႕လား…?” မ်က္လံုးမွိတ္ထားရာမွ သူမ ကြ်န္ေတာ့္ကို လွမ္းေမးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္…။

“မဟုတ္ဘူးဗ်…။ ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးပိတ္ က်ည္ဆံတစ္ေတာင့္ကို ပစ္မလို႕…။” ေျပာရင္းသူ႕လက္ထဲက အခြံသာက်န္ေတာ့တဲ့ စီးကရက္ဘူးခြံ ကို အမွိဳက္ျခင္းထဲ ပစ္ထည့္လိုက္ပါတယ္..။ သူမရဲ႕အၾကည့္ေတြကေတာ့ စားပြဲေပၚမွာရွိတဲ့ ျပာခြက္ထဲက က်ည္ခြံေတြေပၚမွာပါခိုနားလ်က္ရွိပါတယ္။

အခ်စ္မွာ ေပးဆပ္ျခင္းေတြမရွိဘူး..။ အခ်စ္မွာရယူျခင္းေတြမရွိဘူး..။ အခ်စ္မွာ ပူေလာင္မူေတြမရွိဘူူး..။ အခ်စ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြမရွိဘူး..။ လူတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္တယ္ ဆိုတာအဲ့ဒီ့လူတစ္ေယာက္ကို ပိုင္ဆိုင္ဖို႕လဲ မဟုတ္ပါဘူး..။ စြန္႕လႊတ္ဖို႕လဲမဟုတ္ပါဘူး…။ လူတစ္ေယာက္ကို တစ္ကယ္ခ်စ္ရင္..။ အဲ့ဒီ့လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘယ္ေလာက္လုပ္ေပးႏုိင္လဲ ဆိုတာကိုပဲ စဥ္းစားပါ…။ မေမ့ပါနဲ႕…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာ ေမွ်ာ္လင့္တတ္တဲ့ စိတ္တစ္ခုရွိေနသမွ် ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးျပည့္စံုလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး…။ ဒါေပမယ့္..။ ဘာမွမေမွ်ာ္လင့္တတ္တဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ အရာအားလံုးနဲ႕ အလိုလို ျပည့္စံုေနၿပီဆိုတာကို သင္ေတြ႕ ပါလိမ့္မယ္…။ တစ္ကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာဟာ မရွိျခင္းေတြနဲ႕ ျပည့္၀ေနတဲ့ ေလဟာနယ္တစ္ခုပါပဲ…။ ခ်စ္သူေတြဆိုတာကေတာ့ အဲ့ဒီ့ ေလဟာ နယ္ေလးထဲက မရွိျခင္းေတြရဲ႕ သစၥာတရားနဲ႕ ေႏြးေထြးမွဳကို ျမင္ေတြ႕ သိရွိၿပီး ခံစားႏိုင္သြားၾကတဲ့သူေတြေပါ့ဗ်ာ…။

အခန္း (၃)

“ဒီလိုခမ္းနားတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြနဲ႕ ျပည့္၀ေနတဲ့ ေန႕မ်ိဳးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာေကာင္းျခင္းေတြ၊  ဆိုးျခင္းေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႕ အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ရဲေဘာ္၊ ရဲဘက္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လက္ကိုတြဲၿပီး ရင္ဆိုင္ တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႕ ခင္ဗ်ားကို ဖိတ္ေခၚပါတယ္…။”

အခ်ိဳ႕ေသာအရာမ်ားသည္ အစရွိေသာ္လည္း အဆံုးမရွိပါ…။ အခ်ိဳ႕ေသာအရာမ်ားမွာေတာ့ အဆံုးရွိ၍ အစကိုရွာမေတြ႕ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္..။ ျပႆနာမရွိပါဘူး…။ ေမးခြန္းတိုင္းအတြက္ အေျဖမရွိသလို…။ အေျဖတိုင္းတြက္လဲ ပုစာၦေတြလိုက္ထုတ္ေနစရာမလိုပါဘူး..။ အဆံုးမရွိတဲ့  ေလဟာနယ္ကို ခံစားတတ္ဖို႕အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ အတြက္ အလိုအပ္ဆံုးက ခံစားတတ္တဲ့ႏွလံုးသားတစ္စံုရွိရင္ လံုေလာက္ပါၿပီ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ နားနဲ႕မၾကားႏိုင္တဲ့ အသံေတြမ်ားစြာရွိပါတယ္..။ အခ်ိဳ႕ေသာအသံေတြကို ၾကားျခင္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ နားေတြအစား ႏွလံုးသားကို ခဏေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ နားေထာင္ခြင့္ေပးဖို႕ေတာ့ လိုပါလိ့မ္မယ္…။

နိဂံုး (သို႕မဟုတ္) အိပ္မက္တစ္ခု၏ နိဒါန္း

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေကာ္ဖီစားပြဲေပၚတင္ထားတဲ့ ညာဘက္လက္မွာ ေႏြးေထြးႏူးညံတဲ့ ထိေတြ႕မွဳတစ္ခုကို ခံစားလိုက္ရပါတယ္…။ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ  ကြ်န္ေတာ္ အခ်စ္ဆိုတဲ့ေလဟာနယ္တစ္ခုကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အဲ့ဒီ့ေန႕ ကစၿပီး ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး အဆိုးအေကာင္းေတြ အားလံုးကို အတူလက္တြဲ တိုက္ပြဲ၀င္ၾကဖို႕ သံဓိဌာန္ ခ်မွတ္လိုက္ၾကၿပီးျဖစ္ပါတယ္..။

“ရွင္အခုလာေနတဲ့ သီခ်င္းကို ဘယ္လိုခံစားရလဲ…”

” ဒီသီခ်င္းက ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေရွ႕ေျပးနိမိတ္ပဲေလ….။ အေရးၾကီးတာက လက္တြဲေတြ ခိုင္ခိုင္ျမဲဖို႕ပါ…။”

“ဒါနဲ႕ အခုခ်ိန္ထိ ရွင္ကြ်န္မနာမည္ကို မေမးေသးဘူးေနာ္…”

” မလိုပါဘူး…။ ကိုယ့္ဆီမွာ မင္းအတြက္ ကိုယ္တိုင္ ထုဆစ္ထားတဲ့ နာမည္တစ္လံုးရွိၿပီးသားပါ….ငယ္”

လက္တြဲၿပီး ထြက္ခြာသြားတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေနာက္….။ ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးထဲမွာေတာ့ အဲလက္စ္ရဲ႕ “အိပ္မက္ထဲက အိပ္မက္မ်ား” ဆိုတဲ့ ေတးသံ ဟာ ပ်ံ႕လြင့္လို႕သာေနပါေတာ့ တယ္…။

P.S- ၃ ႏွစ္ျပည့္ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႕မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မင္းနဲ႕အတူ အိပ္မက္ေတြ ဆက္မက္ေနခြင့္ျပဳပါခ်စ္သူ…။

ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့စေရးရျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ခုရွိပါတယ္…။ တစ္ခုက အမ်ားဆိုင္ျဖစ္ၿပီး…။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာ ခံစားခ်က္သက္သက္တစ္ခုမွ်သာျဖစ္ပါတယ္…။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္ေရးကိုယ္တာနဲ႕ (အထူးသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္၊ ခံယူခ်က္တစ္ခု လို႕ပဲေျပာရမွာေပါ့) ဆိုင္တဲ့အခ်က္ကိုေတာ့ ေထြေထြထူးထူး မေျပာေတာ့ပါဘူး…။ အမ်ားနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္ကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ အနည္းငယ္ ရွင္းျပလိုပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့ကုိ စတင္လုပ္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ခုထဲက အမ်ားနဲ႕သက္ဆိုင္ (အမ်ားကို အသိေပးရန္သင့္ေတာ္တယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ယူဆတဲ့ အခ်က္ပါ) တဲ့အခ်က္တစ္ခုဆိုတာကေတာ့…။ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ေလးကို နည္းပညာေတြ၊ အႏုပညာေတြ၊ ရသေတြ၊ သုတေတြ စသည္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ သိသေလာက္၊ တတ္သေလာက္ ငေျမာက္ငေခ်ာက္ အခ်က္အလက္ေလးေတြကို ေ၀ေ၀ဆာဆာ တင္ဆက္၊ ေဖာ္ျပေပးသြား ဖုိ႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ စေရးကတည္းက ငါ ဘာကိုပဲ တစ္မ်ိဳးထဲ ေရးမဟဲ့ ဆိုတဲ့ ေဘာင္သတ္မွတ္ထားျခင္းမရွိခဲ့ပါဘူး..။ မရွိဆို ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သိပါတယ္…။ (ေျပာရင္ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျမွာက္တယ္ျဖစ္ဦးမယ္) ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ အသံုးက်တဲ့ေကာင္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိေနခဲ့လို႕ပါ..။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ကြန္ေတာ္ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္လို႕ နာမည္တပ္ၿပီး အႏုပညာတစ္ခုထဲကိုပဲ တင္ဆက္ေရးသားရေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ေလာက္ သတိၱမရွိပါဘူး..။ အႏုပညာရဲ႕ သေဘာ၊ သဘာ၀၊ အႏွစ္သာရ၊ သိမ္ေမြ႕မွဳ၊ နက္နဲမွဳေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ ပုဇြန္ဆိတ္ဦးေႏွာက္ေလာက္နဲ႕ ဘယ္လိုမွ လိုက္မမွီႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ၾကီးက်ယ္ခန္းနားလြန္းပါတယ္…။ တစ္ခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ အႏုပညာကိုခ်စ္ပါတယ္…။ အႏုပညာကို ခ်စ္ရုံ၊ ေလးစားရံု၊ မျဖစ္စေလာက္ ေတာင္ျခစ္၊ ေျမာက္ျခစ္ စာေတြေရးယံုေလာက္နဲ႕ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မိမိကိုယ္ကိုဘယ္ေတာ့မွ “ငါအႏုပညာရွင္…၊ အႏုပညာတစ္ခုထဲကိုပဲ ဖန္တီးမယ္ကြ…” ဆိုၿပီးမေၾကြးေၾကာ္ရဲတာ အမွန္ပါ..။ ေဘာင္တစ္ခုထဲ သတ္မွတ္ၿပီး ဘေလာ့ေရးရေအာင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ မ်ားစြာအဆင့္မရွိေသာ သာမန္ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့စေရးခါစက မ်ိဳးစံုတင္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္တိုင္ ဘာေတြမွန္းမသိေအာင္ မဲမဲျမင္သမွ်အကုန္တင္ပါတယ္..။ ကဗ်ာဆိုလည္း ေရးပါတယ္..။ Software ဆိုလည္းကူးပါတယ္..။ စကားပံုေတြဆိုလဲ ေရးတာပါပဲ…။ သီခ်င္းေတြဆိုလည္း မလြတ္ေစရပါဘူး…။ ဗီဒီယိုလဲ လာထားပဲ..။ ဘာေတြမွန္းမသိေအာင္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္လုပ္၊ ေျမာက္လုပ္ ေလွ်ာက္လုပ္ခဲ့ပါတယ္…။ မယံုဘူးဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ အရင့္အရင္ ပို႕စ္ ေတြကို လိုက္လံရွာေဖြၾကည့္ပါ…။ အမွိဳက္သရိုက္ေပါင္းစံု ထြက္လာပါလိ့မ္မယ္…။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ခံစားရတာ တစ္ခုကို ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အေသအခ်ာမွတ္မိေနပါတယ္…။ ဘာလဲဆိုေတာ့ …။ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြေပါ့ပါးတယ္…။ (အခုေတာ့ေလးေနတယ္ဗ်ာ.. လည္ပင္းခဲဆြဲၿပီးေရးလို႕ ) လြတ္လပ္တယ္…။ တင္ခ်င္တာတင္ ေရးခ်င္တာေရး…။ ဘယ္သူမွမသိဘူး..။

ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့စေရးတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြ အခုေလာက္အင္အားမေတာင့္ေသးတာေတာ့အမွန္ပါပဲ..။ လက္ခ်ိဳးေရၾကည့္ အဲ့ဒိီ့အခ်ိန္က အေယာက္တစ္ရာ ႏွစ္ရာထက္မပိုေလာက္ပါဘူး..။ ( ကြ်န္ေတာ္အသံုးမက်လို႕ မသိတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္) အဲ့ဒီ့အခ်ိန္က ဘေလာ့ဂါ ေတြရွားပါးသလို ေနာက္ထပ္ရွားပါးတာ တစ္ခုရွိပါေသးတယ္…။ ဘာေတြလဲဆိုေတာ့ Comment ေတြပါ…။ ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့စေရးတဲ့အခ်ိန္ခန္႕ က ေတာ္ေတာ္ကိုဘုမသိဘမသိနဲ႕ စေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ ဘေလာ့ေတြလွည့္ၿပီး ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုယ္ Promotion လုပ္ရမွန္းလည္း ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ့ပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ကို အသံုးမက်တာသိသာပါတယ္..။ ယခု ေနာက္ပိုင္းမွာ ေပၚေပါက္လာခဲ့တဲ့ မ်ားစြာေသာ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေတာ္ၾကတယ္ဆိုတာ ေျပာေနစရာမလိုေလာက္ေအာင္ပါပဲ…။

လည္ဖို႕ေတာင္မသိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္…။ ေကာ္မန္႕ဆိုတာကေတာ့ ေ၀လာေ၀းပါပဲ…။ ပို႕စ္ ၁၀ ခုေလာက္မွ တစ္ခါ၊ ကံေကာင္းရင္ ေကာ္မန္႕ရတတ္ ပါတယ္.. ။ ( ကြ်န္ေတာ္အခုမွ ေသေသခ်ာခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္တာ တစ္ခုရွိပါတယ္…။  ကြ်န္ေတာ့္အရည္အခ်င္း သို႕မဟုတ္ ကြ်န္ေတာ္ေရး ေသာအေၾကာင္းအရာတစ္ခု၏ အရည္အေသြးမွာ ေကာ္မန္႕တစ္ခုရဖုိ႕ရန္ မထိုက္တန္ေလာက္ေအာင္ အသံုးမၾကျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..) သို႕ေသာ္…။ ထိုအခိ်န္ထုိကာလက ရခဲ့ဖူးေသာ ေကာ္မန္႕မ်ားကို ကြ်န္ေတာ္အထူးေလးစား တန္ဖိုးထားပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ထိုအခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္ရခဲ့ဖူးေသာ ေကာ္မန္႕မ်ားသည္ နယူတန္၏ ဒုတိယနိယာမ၏ လႊမ္းမိုးမွဳ ကင္းစင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ (ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါတယ္ သို႕ေသာ္ ေတာ္ေတာ္သိသိသာသာၾကီးကိုေတာ့ နဲပါတယ္) ျဖစ္ပါတယ္…။ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ….နဲနဲမ်ား ရွားပါးသြားၿပီ လားလို႕ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ေတြးမိပါတယ္…။

အေပၚကစကားကို ျပန္ဆက္ရရင္ နည္းပညာအေၾကာင္းေရးရေအာင္ကလဲ ကိုယ္တိုင္က ဘာမွျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္မသိ။ အႏူေတာ၊ လူမေခ်ာ တစ္ေခ်ာ အဆင့္ေလာက္ေတာင္ မနဲ က်ားကန္ၿပီး ဟန္ကိုေဖာ့ေနရတဲ့သူဆိုေတာ့..။ မိမိကိုယ္ကို နည္းပညာသမားလို႕ အမည္တပ္ဖို႕ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ဟာ ပုရြက္ဆိတ္ကို ဆန္အိတ္ထမ္းခိုင္းသလို ျဖစ္ေနမွာ အေသအခ်ာပါပဲ…။ အခုခ်ိန္အထိလည္း ေရာင္လည္လည္ ျဖစ္ေနတုန္းပါပဲ ..။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ သိတာတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္နည္းပညာကို စိတ္၀င္စားတယ္…။ တတ္ႏိုင္သေလာက္မ်ားမ်ားသိခ်င္တယ္…။ သူမ်ားေတြလို ပါရမီ မေကာင္းလို႕ မထူးခြ်န္ေပမယ့္ ဟိုစပ္စပ္၊ ဒီစပ္စပ္ ပါေလရာ ငါးပိခ်က္ အဆင့္မေရာက္တစ္ေရာက္ေလာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သိမယ္ထင္ပါတယ္…။ နာမ္စားေတြနဲ႕ လွဳပ္ရွားေနတဲ့ ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ မရဘူး တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ နာမည္တပ္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျဒပ္မဲ့တစ္ခုအျဖစ္သာ သတ္မွတ္လိုက္ၾကပါေတာ့လို႕…။

ဒါေပမယ့္ ဘာေတြ ဘယ္လိုျဖစ္သြားလဲေတာ့ မသိဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ မထင္မွတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ၊ မထင္မွတ္တဲ့ပို႕စ္ေတြနဲ႕၊ မထင္မွတ္ပဲ ေဘာင္တစ္ခုထဲ ေရာက္သြားခဲ့တယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္သတိထားမိခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ဒီေဘာင္ထဲမွာ ပိတ္မိေနခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနခဲ့ပါၿပီ။ ဒီေဘာင္ကို ကြ်န္ေတာ္ ဖန္တီးတိုး၀င္ခဲ့တာလဲ မဟုတ္ပါဘူး…။ ဘယ္သူကမွလဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခ်ိဳကဆြဲ၊ အမွီးကဆြဲၿပီး ဆြဲသြင္းခဲ့တာလဲမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေဘာင္တစ္ခုထဲကို ကြ်န္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာကို ေရာက္ရွိေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ သတိထားမိသမွ် ကတၱားနဲ႕ ကံ မရွိပဲ ၾကိယာ တစ္ခုေၾကာင့္ နာမ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပါပဲ။

ဒီေဘာင္တစ္ခုက ကြ်န္ေတာ့္ကို စင္ျမင့္တစ္ခုေပၚေတာ့ တင္ေပးေနတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္။ ဘာစင္လဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါဘူး (ျဖစ္ႏိုင္တာကေတာ့ နတ္စင္ ဒါမွမဟုတ္ ၾကိဳးစင္ပါပဲ ) ဒီပို႕စ္ကို ကြ်န္ေတာ္ေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ  ကြ်န္ေတာ့္လည္ပင္းက တစ္ခါတစ္ခါ ယားပါတယ္..။ ဘယ္ဘက္မ်က္ခံုးက Break Dance ကပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ ေက်ာကုန္းက မၾကာခဏဆိုသလို ခြ်န္ထက္တဲ့ အရာတစ္ခုနဲ႕ အေထာက္ခံထားရသလို ခံစားရပါတယ္…။ နိမိတ္ေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္အားရဖို႕ေကာင္းပါတယ္…။ နဂိုကတည္းက ကြ်န္ေတာ္က ေသြးေၾကာင္တတ္ပါတယ္…။ “ေနာက္က်တဲ့ ေျခေထာက္ သစၥာေဖာက္” ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္အၾကိဳက္ဆံုးထဲမွာပါတဲ့ ဆိုရိုးတစ္ခုပါ။

အရွိန္က တေျဖးေျဖးရလာတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ လက္က စာေရးရင္ မၾကာခဏ Break ေပါက္တယ္…။ စကားလံုးေတြက ဟိုခလုတ္တိုက္၊ ဒီခလုတ္ တိုက္ တိုက္တယ္…။ မထိတထိ အျပံဳးေတြနဲ႕ ကလိတိတိ၊ ရိတိတိ လာၾကည္စားၾကတယ္…။ ကီးဘုတ္ေပၚတင္တဲ့ လက္ဆုိလား..။ ေခြးထက္ မုိက္တဲ့ ဘာဆိုလား…။ Stop! ရပ္! ကြ်န္ေတာ္ေျပာတယ္ နဂိုကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ေၾကာက္တတ္ပါတယ္လို႕…။ ဂလိုေတြဆို မျဖစ္ေခ်ဘူး…။ ေလာကၾကီး မွာ ေၾကာင္သူေတာ္္ (အဲမွားလို႕) သူေတာ္ေကာင္းေတြ အရမ္းမ်ားတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ အိမ္က မိဘႏွစ္ပါး အမ်ားတကာရဲ႕ Custom Message မွာ လံုးပါး မပါးရခင္..။ မလံုလို႕ ပြင့္ခ်င္သလိုလိုျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္အိုးကိုယ္ျပန္ဖံုး…။ ဖေနာင့္နဲ႕တင္ပါး တစ္သားထဲ ျဖစ္ေအာင္ ေျပးရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အေၾကာက္တကာ့ အေၾကာက္ဆံုးထဲမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေမြးတဲ့ လဒ ကြ်န္ေတာ့္ ျပန္စားမွာကိုပဲ…။

ဒီလိုနဲ႕ ဖိုရမ္ေတြလုပ္လိုက္…။ WordPress ေတြစမ္းလိုက္…။ Joomla ေတြကလိလိုက္နဲ႕ ေျမာခ်င္တိုင္း ေျမာေနခဲ့တာ အခုထိပါပဲ…။ ဒီၾကားထဲ မသိတဲ့သူကို မတတ္တဲ့သူက အားကိုး…။ ဒီေမာင္ကလည္း လူကသာ နဲနဲမွသံုးစားမရတာ သူမ်ားကို ဆရာလုပ္ခ်င္လိုက္တာမွ အပိုင္းပိုင္းကို ျပတ္လို႕..။ တတ္သည့္ပညာမေနသာ ဆိုသလို…။ သူမ်ားေတြလုပ္ထားတဲ့ ဆိုဒ္ေတြကို ႏွမ္းေလး၀င္ျဖဴးေပးလိုက္၊ ထံုးေလး လိုက္သုတ္ ေပးလိုက္ နဲ႕ ဟန္ကိုက်ေနတာပဲ..။   “ကိုယ္ ေကာင္းရင္ ေခါင္းဘယ္မွမေရြ႕ပါဘူး” တဲ့…။ ဟီး ဟီး…။ ကိုယ္ကမွမေကာင္းတာ ေခါင္းက ဘယ္နားသြားရွာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး အဲ့လို အဲ့လို ေျပာရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေျမွာက္တယ္ျဖစ္ဦးမယ္..။ အခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကိစၥေတြၿပီးျပတ္လို႕ အမ်ားသူငွာအား အျမင္ဒုကၡ၊ အေတြးဒုကၡ အစရွိေသာ ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးအားေပးရန္ အလို႕ငွာ ထံုးစံ အတုိင္း ျပန္လည္ ဒုကၡေပး ပါေတာ့မယ္…။

ကြ်န္ေတာ္ ထင္ရာေတြေရးပါတယ္…။ ျမင္ရာေတြေရးပါတယ္…။ မထင္တာေတြလဲ ေရးပါတယ္…။ မျမင္တာေတြလဲ ေရးပါတယ္…။ ေရးေတးေတး ေပၚရင္လည္းေရးပါတယ္…။ ၀ိုးတိုး၀ါးတားေပၚရင္လဲေရးပါတယ္…။ ေရးပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ေရးေနပါတယ္…။ ေရးခဲ့ပါတယ္…။ ဆက္လည္း ေရးပါဦးမယ္…။

ဒါေပမယ့္…. ဒီေဘာင္ထဲမွာေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါေတာ့မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း…။

P.S- စာမေရးတာၾကာၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေရးခ်င္လြန္းလို႕ေရးျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ ဘာအေၾကာင္းလဲ လာမေမးပါႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္  ဘာအေၾကာင္းေရးထားမွန္း မသိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးတြင္ တိတ္ဆိတ္မွဳမ်ား ဆူညံစြာ ဖုန္းလႊမ္းေနပါတယ္…။ စည္းခ်က္မွန္မွန္ ျမည္ေနေသာ နာရီ လက္တံတစ္ခု၏ စကၠန္႕သံတစ္ခ်က္တိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ ခံႏိုင္ရည္ေတြ တစ္စစီ ေၾကြၾကေနေလရဲ႕။ တစ္ခ်ိန္ က အဲ့ဒီ့စကၠန္႕သံေတြကို ေရတြက္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ရင္ခုန္ ၾကည္ႏူးစြာ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္…။ ဒီတစ္ခါလည္း ကြ်န္ေတာ္ ဒီစကၠန္႕သံေတြကို ရင္ခုန္စြာ ေစာင့္ၾကည့္ေနရ ျပန္ပါၿပီ…။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ၾကိမ္မွာေတာ့ ေၾကကြဲစြာ နဲ႕ေပါ့…။ ကြ်န္ေတာ္ တယုတယ ထုစစ္ခဲ့ရတဲ့ ရင္ခြင္ကမ္းပါးတစ္ခု…။ အခု…။ စကၠန္႕ေတြရဲ႕ တိုက္စားျခင္း ခံရေလၿပီ။

ဘာေၾကာင့္လဲ..? ဘာေၾကာင့္လဲ…? တစ္ခ်ိန္တစ္ခါတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရဖူးတဲ့ စကၠန္႕တံေတြရဲ႕ လားရာေတြနဲ႕ အခု တေရြ႕ေရြ႕ စီးေျမာေနတဲ့ စကၠန္႕တံေတြရဲ႕ လားရာေတြ တူေနပါလွ်က္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ေျပာင္းျပန္စီးဆင္းေနၾကရပါသလဲ…? ဒါဟာေလာကရဲ႕ မတည္ျမဲျခင္းမ်ားစြာထဲက ခပ္ပါးပါး မတည္ျမဲျခင္း တစ္ခုပဲလား? ဒါမွမဟုတ္ မိမိကိုယ္ကို လွည့္စားထားေသာ အေပါစား မ်က္လွည့္ပြဲ တစ္ခုလား? အနဲဆံုးေတာ့ ရြက္ၾကားေရၾကိဳ ခံစားခ်က္တစ္ခုအျဖစ္ ေက်းဇူးျပဳ၍ အသိအမွတ္ျပဳေပးဖို႕ ဘုရား သခင္ထံမွာ ကြ်န္ေတာ္ အယူခံ၀င္ျခင္ပါတယ္။

တစ္ရိပ္ရိပ္ေျပးလြႊားေနတဲ့ အာရံုေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ဖမ္းဆုပ္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားတယ္…။ ခဏရပ္..။ ျပန္စဥ္းစားတယ္…။ ထားလိုက္ပါေလ…။ ဒီအတိုင္းေလးပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပးလႊားၾကပါေစ..။ မိၿပီးသား ရင္ခုန္သံတစ္ခ်ိဳ႕ကိုပါ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္တယ္…။ လြတ္လပ္ျခင္းကုိ ျမတ္ႏိုးတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႕ေပါ့။ ပ်ံသန္းပါေစ…။ သူအေတာင္ေတြေညာင္းလို႕ နားခိုမယ္ ၾကံတဲ့ေနရာတိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ခြင္ ရွိေနရင္ၿပီးတာပါ ပဲေလ…။ ပ်ံသန္းခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ၾကရင္လည္း မစိုးရိမ္ၾကပါနဲ႕…။ ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းကင္ တစ္ခုအျဖစ္ ရွိေနေပးဦး မွာပါ…။

နင္စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြေလ
ဒီရင္ဘတ္ထဲမွာ အလွ်႕ံအပယ္ပဲ
နင့္လက္နဲ႕ ျပန္ႏွဳတ္မယ့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနၾကေလရဲ႕…။
BLACK DREAM

ကြ်န္ေတာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စကားလံုးတစ္လံုးကို အသက္သြင္းဖို႕ ၾကိဳးစားမိတယ္…။ တစ္ညလံုးပဲ…။ ဟုတ္တယ္။ တစ္ညလံုးပဲ…။ ဒီစကားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ မနက္ျဖန္မွာ အၿပီးတိုင္ အသက္သြင္းၿပီး ျဖစ္ဖို႕ အေရးတၾကီးလိုအပ္ တယ္…။ အဲ့ဒီ့စကားလံုးထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲကို ျမင္ႏိုင္တဲ့ မွန္တစ္ခ်ပ္ပါရမယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ႏွဳတ္ခမ္းက မေျပာျဖစ္လိုက္တဲ့ အသံေတြကို ၾကားႏုိင္ဖို႕ ၾကားခံေလဟာနယ္တစ္ခုပါရမယ္။ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ အၾကင္ နာတရားေတြနဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ အနမ္းေတြအတြက္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ တံဆိပ္တစ္ခုပါရမယ္။ ျပန္လည္ ေ၀းကြာရ ေတာ့မယ့္ အခ်ိန္ေတြကို ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ဖိနပ္တစ္ရံ ပါရမယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ေတြကို အမွန္ကန္ဆံုး အတိက်ဆံုး တိုင္းတာျပႏိုင္မယ့္ ေပတံတစ္ေခ်ာင္းပါရမယ္…။ ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ့္ အခ်စ္ေတြကို တိုင္တည္ဖို႕ သူမသိပ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ အျဖဴေရာင္ ႏွင္းဆီ တစ္ပြင့္ပါရမယ္။

သူမရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြ…။ စကားသံေတြ….။ ပံုရိပ္ေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲက ရုန္းထြက္ဖို႕ ကြ်န္ေတာ္မၾကိဳးစားခ်င္ပါ…။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီအရာေတြအားလံုးကို တယုတရ လိုက္ေကာက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ အိပ္ယာရဲ႕ အေပၚတည့္တည့္ မ်က္ႏွာခ်က္ေလးမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားခ်င္ပါတယ္။ အတူလက္တြဲ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ဖူး တဲ့ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ လမ္းတို႕မွ ေျခရာမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ နံရံေတြနဲ႕ အျပည့္ခ်ိတ္ဆြဲ အလွဆင္ထားျခင္ပါ တယ္…။ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ လွပခဲ့ဖူးေသာ အျပံဳးမ်ားနဲ႕ အနမ္းေတြကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေကာ္ဖီခြက္ေလးထဲ မွာ ထာ၀ရအတြက္ ဖြက္ထားခ်င္ပါတယ္…။ လြမ္းတဲ့အခါတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ ထုတ္ေသာက္ႏိုင္ေအာင္ေပါ့….။

တရိပ္ရိပ္ေပၚေနတဲ့ ဒီအတိတ္ပုံရိပ္ေတြကို မ်က္၀န္းတစ္စံု မွိတ္ရံုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္မပိတ္ျပစ္ႏိုင္တာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ည့ံဖ်င္းမွဳေၾကာင့္ပဲ ဆုိၾကပါေတာ့…။ ဒီလိုဆိုလဲ ကြ်န္ေတာ္ အလင္းႏွစ္ တစ္သန္းစာေလာက္ မိုက္မဲ လိုက္ခ်င္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ အိပ္ယာတစ္ေလွ်ာက္ ကြ်န္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြ လူးလိုက္လြန္႕လိုက္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ ခ်စ္သူရဲ႕ အရိပ္ေတြကို လိုက္ရွာေနပံုမ်ား…။ ထားလိုက္ပါေလ…။ တစ္ေန႕ေတာ့ သူတို႕သခင္မရဲ႕ အရိပ္ေတြကို သူတို႕ နမ္းရွိဳက္ရ ေကာင္းပါရဲ႕….။ အိပ္မက္မွာလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ေလ…..။

မနက္ျဖန္ေပါင္းမ်ားစြာထဲကမွ
ငါအမုန္းဆံုးက မနက္ျဖန္က
မနက္ျဖန္ပဲ….။
BLACK DREAM

အေကာင္းဆံုးကိုေမွ်ာ္လင့္ဖို႕ထက္ အဆိုးဆံုးအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ပိုၿပီးအခ်ိန္ေပး ျပင္ဆင္ခဲ့ပါလွ်က္….။ တစ္ကယ္ တမ္း ရင္ဆိုင္ရျပန္ေတာ့လဲဗ်ာ…။ ရင္ထဲနင့္လွပါတယ္…။ ဆို႕တက္လာတဲ့ အမည္မဲ့ခံစားခ်က္ေတြကို အရင္က လို ေကာ္ဖီခါးခါးေတြနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္မျမိဳခ်ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး…။ မီးခိုးေငြ႕ေတြ အျဖစ္ေလာင္တိုက္သြင္း ျပာခ်ဖို႕လည္း ကြ်န္ေတာ္ မေအာင္ျမင္ေတာ့ပါဘူး…။ စကားလံုးေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းဖို႕အတြက္လည္း ကြ်န္ေတာ့္လက္ ေခ်ာင္းေတြ အင္အားမဲ့ခဲ့ရပါၿပီ…။ ကြ်န္ေတာ္ေလ…။ ကြ်န္ေတာ္….. သူမကို အရမ္းျမတ္ႏိုးမိပါသည္။

” နင္သိလားခ်စ္သူ…ငါေလ တိတ္တဆိတ္ရူးသြပ္ေနေလရဲ႕…။ နင္မရွိႏိုင္ေတာ့တဲ့ ငါ့ရဲ႕နံနက္ခင္းေတြဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ အရင္လို အၾကင္နာေတြျပည့္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီနံ႕သင္းသင္းေတြ မရွိႏို္င္ေတာ့ဘူး ဆုိတာ နင္သိပါ ေလရဲ႕… ေနာက္ဆံုး အလြမ္းေတြပဲ ပြင့္လာရမယ္မွန္းသိရက္နဲ႕ ငါၾကည္ျဖဴသေဘာတူစြာနဲ႕ပဲ ဒီပန္းတစ္ပြင့္ကို စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တာပါ…။ ခဏတာအတြက္ပဲ ခြဲရတာဆိုရင္ေတာင္ အဲ့ဒီ့ခဏေတြကို ငါေနာက္ဘ၀က်မွ အတိုးနဲ႕ ျပန္ ဆပ္လိုက္ျခင္ရဲ႕…။ နင္မသိလို႕ပါ ခ်စ္သူ…။ ငါ့ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးဟာ နင္ေပးတဲ့ အနမ္းေတြနဲ႕ လည္ပတ္ေနခဲ့ ရတယ္ဆိုတာကိုေပါ့….”

ဒီအာရုဏ္တက္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ေတာ့ အက်ည္းတန္ဆံုး ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ပါပဲ…။ အခြင့္ရွိေသးရင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လစ္ဟင္းမွဳေတြ၊ အသံုးမက်မွဳေတြ၊ မွားယြင္းမွဳေတြအတြက္ သူမရဲ႕ ေျခဖမိုးထက္က ယဇ္စင္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ကို ကားစင္တင္ၿပီး ေပးစပ္ျခင္ပါေသးတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ ခံစားခဲ့ရတဲ့ သူမရဲ႕ အလိုမက်မွဳေတြ၊ ေဒါသေတြ၊ နာၾကည္းမွဳေတြ၊ အနစ္နာခံ ေပးဆပ္မွဳေတြအတြက္ သူမရဲ႕ ေျခဖမိုး ယဇ္စင္ကို ကြ်န္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ေဆးေၾကာ သုတ္သင္ေပးခ်င္ပါေသးတယ္…။

အခြင့္ရွိေသးရင္ေပါ့ဗ်ာ…
…………….ေနာက္ထပ္ အခြင့္ရွိေသးမယ္ ဆုိရင္ေပါ့….
……………………………….ကြ်န္ေတာ္ေလ…..
…………………………………………..သူမရဲ႕ နဖူးေလးကို ေနာက္တစ္ေန႕မွာ ထပ္မံ နမ္းရွိဳက္ခြင့္ ရွိခ်င္ပါေသးသည္။

နင္သိလား….ခ်စ္သူ
နင့္ရဲ႕ အနမ္းတစ္ခ်က္တိုင္းမွာေလ…
ငါ့ ခံႏိုင္ရည္ေတြ တစ္စစီ ပဲ့ေၾကြခဲ့ ဖူးတယ္ဆိုတာကိုေပါ့…။
BLACK DREAM

p.s- အခ်ိန္အၾကာဆံုး ဖန္တီးခဲ့ရတဲ့ စည္းခ်က္တစ္ခုပါပဲ…။