Kaluga 2010 (The End)
ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ Kaluga 2010 ခရီးစဥ္ ဒုတိယပိုင္းေလးဆက္လိုက္ရေအာင္…။ ဒီေန႕ (၅.၂.၂၀၁၀) (Thanks Ko zkaungkhant for pointing my typing error 
) ကေတာ့ မနက္ကေနညအထိ Schedule က အျပည့္ပါပဲ…။ အစီအစဥ္ေတြအားလံုးကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႕ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ေတြခ်ည္းပါပဲ…။
ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ့ေန႕က ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ဓာတ္ပံုဆရာၾကီး Dragonz (မိတ္ကပ္လိမ္းတဲ့ နဂါးၾကီး) ရဲ႕ ၂၅ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႕ျဖစ္လို႕ပါ..။ သူနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕က ေမြးလတူလို႕လားေတာ့မသိဘူး..။ အႏုပညာကိုရူးသြပ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး တူၾကပါ တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ထက္စာရင္ ဒီေကာင္က ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ အႏုပညာဆန္တယ္လို႕ ေျပာလို႕ရပါတယ္..။ (အတည္ေနာက္တာပါ ဒီေကာင္ၾကီးက ရုပ္သာၾကမ္းတာ..။ စိတ္ထားကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္..။ 
) ကြ်န္ေတာ္က အလုပ္တစ္ခုလုပ္ရင္ စိတ္မရွည္သေလာက္ ဒီေကာင္က အလုပ္တစ္ခုကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ ေသေသခ်ာခ်ာ အေသးစိတ္လုပ္တတ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္က ၀လံုးေတာင္ ၀ိုင္းေအာင္မေရးတတ္ သေလာက္ ဒီေကာင္က ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္း ေကာင္းေကာင္းဆြဲတတ္ပါတယ္..။ စာေတြဘာေတြလည္းေရးပါတယ္..။ ဒါေတြက သိပ္မထူးဆန္း ဘူးလား? အိုေက ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ ထူးဆန္းတာေလးတစ္ခုေျပာျပပါမယ္..။ အဲ့ဒီ့ နဂါးက Paper Art ( ေရာင္စံု ကဒ္ထူစကၠဴမ်ားကို သံုးကာ ဒီဇိုင္းေတြေဖာ္တဲ့ ပညာလို႕ပဲ အၾကမ္းဖ်ဥး္သတ္မွတ္ၾကတာေပါ့ ) ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ကြ်မ္းက်င္ပါတယ္..။ အခု ေအာက္မွာ ဒီေကာင္လက္ေဆာင္ ေပးဖို႕လုပ္ထားတဲ့ Paper Art Design တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ ရိုက္ေပးထားတဲ့ ပံုတင္ေပးထားပါတယ္..။ (Order မွာယူလိုပါက လက္လီလက္ကား လက္ခံပါတယ္တဲ့..။ 
)
ဆိုေတာ့..။ သူေမြးေန႕အမွတ္တရ ျဖစ္ဖို႕..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အဲ့ဒီ့ျမိဳ႕မွာရွိတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ခ်ိန္းၿပီး မနက္ပိုင္းမွာ ႏွင္းေလ်ာစီးသြားၾကပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ တကယ့္ပထမဆံုး စလုပ္ဖူးတဲ့အလုပ္တစ္ခု အေနနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္သြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက Skate (In-Line Roller) စီးတတ္တဲ့အတြက္ အစပိုင္း ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ယိုင္တိုင္ ယိုင္တိုင္စီးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ..။ ေတာ္ေတာ္ေလးအသားက် သြားပါတယ္..။ လိပ္ ရယ္..။ အၾကိဳင္ရယ္…။ ဂါးဂါးရယ္ကေတာ့ တပိုင္းပိုင္း တဗုန္းဗုန္းပါပဲ..။ (သိကၡာခ်တာမဟုတ္ပါဘူး..။ အမွန္က အပုပ္ခ်တာပါ ) ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးရဲ႕ ႏွင္းေလ်ာစီးအနီးကပ္ နည္းျပကေတာ့ ဒီႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံေက်ာ္ကဗ်ာဆရာ ပူရွကင္နဲ႕ တေထရာတည္းတူတဲ့ (အထူးသျဖင့္ သူ႕ရဲ႕ လန္ထြက္ ေနတဲ့ Hair Stlye က ခြ်တ္စြတ္တူပါတယ္) ခ်စ္စရာနာမည္ေလးကို ပိုင္ဆိုင္ထားသူ လီဆူးမပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။
ကြ်န္ေတာ္တို႕သြားတဲ့ ခရီးစဥ္မွာပါ၀င္သူေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရယ္..။ ဂါးဂါးရယ္..။ လိပ္ (မ) ရယ္..။ အၾကိဳင္ ရယ္..။ ေပါက္စီရယ္..။ လီဆူးမရယ္။ ေနာက္္တစ္ေယာက္ရယ္ပါ (ဒီေကာင့္ Nick Name ကေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ဖဲ့သလိုျဖစ္ေနမွာစိုးလို႕ ကြ်န္ေတာ္ ထည့္မေရးေတာ့ပါဘူး 
) စုစုေပါင္း (၇) ေယာက္ပါ..။
Skate စီးတုန္းက ဒူးေလာက္ပဲ ေညာင္းပါတယ္..။ အခု ႏွင္းေလ်ာ Skate မွာေတာ့ လက္က တုတ္ေခ်ာင္းႏွစ္ေခ်ာင္းကို အားယူၿပီးတြန္းရတဲ့အတြက္ လက္ေမာင္းေတြပါ အီစလံေ၀သြားပါတယ္..။ (စီးေနတုန္းကေတြးထားတဲ့အတိုင္းပဲ ညလည္းေရာက္ေရာ လက္ေမာင္းေတြ ကိုက္ပါေတာ့တယ္..။) ဒီေနရာမွာ ၾကံဳၾကိဳက္လို႕ ႏွင္းေလ်ာစီးနည္း တက္ကနီကြီးေလး နဲနဲေပးလိုက္ပါမယ္..။ (Skate စီးတတ္ၿပီးသူေတြကေတာ့ စက္ဘီးစီးတတ္တဲ့သူ ဆိုင္ကယ္စီးသင္ သေလာက္ပါပဲ) ဒူးနဲနဲေကြးပါ..။ ခါးနဲနဲညြတ္ပါ..။ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ Weight ကို အတင္းအားမထည့္ထားပါနဲ႕ (အတြင္းအားမသံုးပါနဲ႕..။ သံုးပါက ေခ်ာေနတဲ့ႏွင္းျပင္ေပၚမွာ ဖြတ္ကနဲ ဖင္ထိုင္လွ်က္က်ပါလိ့မ္မယ္) စိတ္ကိုေလ်ာ့ထားပါ..။ ႏွင္းေလ်ာစီးတဲ့အျပားႏွစ္ခု Parallel ျဖစ္ဖို႕ကို သတိထားပါ (မထားပါက ထုိအျပား ႏွစ္ခု ေ၀းသြားလွ်င္ ေပါင္ျပဲကာ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္း ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္..။ ပူးသြားပါက ေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းလိမ္ၿပီးေတာ့ Blackie က် (Black Dream က် မဟုတ္ပါ) က်ပါလိ့မ္မယ္..။) ထို႕ေနာက္ တုတ္တံ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို မိမိရဲ႕ေနာက္နားခပ္က် က်ကိုထားကာ အားယူၿပီးတြန္းပါ..။ အရွိန္မရခင္ အနဲငယ္ အားစိုက္ရေပမယ့္ အရွိန္ရသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ဟပ္ထိုးလဲ..။ မွားလို႕…။ သက္ေတာင့္ သက္သာ တြန္းရံုနဲ႕ ရႊီးကနဲ ရႊီးကနဲ သြားပါလိ့မ္မယ္…။
ထိုကဲ့သို႕ စနစ္တက် (ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႕) နာရီ၀က္ေလာက္ ထရိန္နင္ဆင္းၿပီးသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အားလံုးဟာ ဂ်ိန္းစဘြန္းနဲ႕ ငါလား ငါလား စီးႏိုင္ေလာက္တဲ့အေျခအေနကို ေရာက္သြားပါေတာ့ တယ္..။ (မယံုပါက ညာသည္ဟု မွတ္ၾကကုန္..)
ဒီေနရာမွာ ဗဟုသုတအေနနဲ႕ တစ္ခုေျပာစရာရွိလာပါတယ္..။ ဒါကေတာ့ အေအးခ်ိန္ပါပဲ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွင္းေလ်ာသြားစီးတဲ့ေန႕က ကြ်န္ေတာ္ ထင္တာမမွားဘူးဆိုရင္ အႏွဳတ္ ၁၅ ရွိပါတယ္..။ (ေသခ်ာတာကေတာ့ အႏွဳတ္ ၁၀ ေအာက္မေရာက္ပါဘူး) ေတာ္ေတာ္ေလး ေအး တယ္လို႕ယူဆလို႕ ရပါတယ္..။ ဒီအတိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ေနရင္ လက္ေတြ၊ နားရြက္ေတြ၊ ႏွာေခါင္းေတြ ကိုက္လာသည္အထိ ေအးေစတဲ့ အေအးခ်ိန္ပါ…။ ဒါေပမယ့္ ႏွင္းေလွ်ာစီးတဲ့အခ်ိန္မွာကေတာ့ လူက ေခြ်းေတြေတာင္စို႕ၿပီး ( ေစာေခြ်းေတြ၊ ေၾကာက္ေခြ်းေတြလားေတာ့ မသိပါဘူး ) ေတာ္ေတာ္ေလး လန္းလန္းဆန္းဆန္း တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႕ အေအးဒဏ္ကို လံုး၀သတိမထားမိေတာ့ပါဘူး..။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္အထင္ ဒီဘက္အေနာက္ႏိုင္ငံေတြ လို အေအးခ်ိန္မ်ားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ ႏွင္းေလ်ာစီးၾကျခင္းဟာ အေပ်ာ္အတြက္လည္းျဖစ္ႏိုင္သလို..။ က်န္းမာေရး အတြက္လည္း အမ်ားၾကီး အေထာက္အကူျပဳႏိုင္တဲ့ အပန္းေျဖနည္းတစ္မ်ိဳးအျဖစ္ ႏွစ္သက္ၾကျခင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..။ (အစီးမေတာ္ရင္ေတာ့ က်န္းမာေရးမေကာင္းပဲ အေရးေပၚ ေတာ့ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္..) ဒီလိုနဲ႕ ၃ နာရီခန္႕ ကေလးေတြနဲ႕အၿပိဳင္အဆိုင္ (ကေလးနဲ႕ေတာင္ မနိုင္ပါဘူး..။ လူၾကီးဆိုရင္ေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့) စီး ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ငွားထားတဲ့ တိုက္ခန္းကို ျပန္ကာ ညေနက်ရင္ ျပဳလုပ္မယ့္ ဂါးဂါးရဲ႕ ေမြးေန႕ အတြက္ ေကြ်းဖို႕ေမြးဖို႕ ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္..။
ေသြးပူ…
အဟမ္း..။ အဟမ္း…။ စပြားပါမယ္…။
စိတ္ထဲရွိတာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာခ်င္လို႕ေရးတာပါ..။ ဘာအက်ိဳးမွ ရွိနိုင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ကိုေတာ့ အတိအက် အာမခံပါတယ္ ..။
ယံုခ်င္မွေတာ့ ယံုၾကပါလ့ိမ္မယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္ဘေလာ့ကို ကိုယ္တိုင္ ဖြင့္မၾကည့္တာ ၂ လေက်ာ္သြားပါၿပီ ။ ဘာေၾကာင့္ဖြင့္မၾကည့္ မိတာလည္း ဆိုတာကေတာ့ အေၾကာင္းမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သလို..။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာေၾကာင့္မွန္း တစ္ကယ္မသိႏိုင္တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါ လ့ိမ္မယ္..။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ စာေတြေရးသည္ျဖစ္ေစ မေရးသည္ျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ကို ဘယ္တုန္းကမွ မပိတ္ခဲ့ပါဘူး…။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့…။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ဆိုတာကို ဖဲၾကိဳးျဖတ္ၿပီး မဖြင့္လွစ္ခဲ့လို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။
ဘာေတြလုပ္ေနလဲ..? ဘယ္ေတြေပ်ာက္ေနလဲ…? ဘယ္သူမွမေမးေပမယ့္…? ကိုယ့္ကိုယ္ကို နာမည္ၾကီး လူသိမ်ားၿပီးေတာ့ လူေတြ စိတ္၀င္စားေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပံုစံဖမ္းၿပီး ေျပာၾကည့္ခ်င္ပါတယ္..။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ လိုင္းေျပာင္းသြား (တစ္မ်ိဳးမထင္ၾကပါကုန္) လို႕ပါ..။ အမွန္က လိုင္းေၾကာင္သြားတယ္လို႕ ေျပာလည္း ရပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ အခု အုန္းသီးတစ္လံုးရထားပါတယ္..။ ေန႕ေန႕ညည ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီ့ အုန္းသီးကို ကိုင္ကာ ဖင္တစ္ျပန္ေခါင္းတစ္ျပန္ေလ့လာေနပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ၀ါသနာတစ္ပင္ကေန အျခားတစ္ပင္ကို ခဏခဏခုန္ကူးတတ္တဲ့ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္မို႕ပါ..။
အရာရာကို စိတ္၀င္စားလြယ္တယ္…။ ေလ့လာလြယ္တယ္…။ တတ္ေျမာက္လြယ္တယ္…။ ကြ်မ္းက်င္လြယ္တယ္…။ ဒါေပမယ့္….။ ၿငီးေငြ႕လည္း လြယ္တတ္ပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွ ၿငီးေငြ႕မသြားတဲ့ အရာေတြ…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ထဲက ဘယ္လိုမွ ထုတ္ျပစ္လို႕မရႏိုင္ တဲ့အရာေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္…။ Romantic ဆန္ဆန္ေတြ…။ နက္နက္နဲနဲေတြ မေတြးၾကပါနဲ႕..။ ကြ်န္ေတာ္ အအိပ္၊အစားနဲ႕ ေဆးလိပ္ကိုေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ မၿငီးေငြ႕ခဲ့ပါဘူး…။ အႏွဳတ္ ၂၀ ေလာက္ေရာက္ေနတဲ့ ႏွင္းေတာထဲမွာ ေဘာလံုးကန္ရဲ ေလာက္တဲ့ သတၱိမရွိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္…။ အခုဆိုေပါင္ခ်ိန္က ၁၅၀ ေက်ာ္စျပဳလာပါၿပီ…။
အခုဆို ပထမႏွစ္၀က္စာေမးပြဲၿပီးလို႕ ဒုတိယႏွစ္၀က္ ျပန္စေနပါၿပီ..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ဘ၀ကေနၿပီးေတာ့ မၾကာေတာ့တဲ့ ကာလမွာ ရရွိေတာ့မယ့္ မဟာဘြဲ႕အတြက္ စာတမ္းျပဳစုေနရတဲ့ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္သို႕ စတင္ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္..။ တကယ္ကို အခ်ိန္ေတြက အကုန္အျမန္လွပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ တကယ္ပဲ အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတာ သိပ္ကို သိသာလြန္းပါတယ္…။
ကြ်န္ေတာ့္ကို ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြက စာမေရးေတာ့ဘူးလားလို႕ေမးၾကပါတယ္…။ တကယ္ဆုိ ဒီေမးခြန္းကို ကြ်န္ေတာ္ေျဖစရာ မလိုလွဘူး ထင္ပါတယ္..။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မွ စာေရးဆရာ တစ္ေယာာက္ မဟုတ္ခဲ့တာပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ Website ေတြက ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွစ္မေတြက ေမတၱာပို႕ၾကတယ္..။ သူတို႕ ေတာင္းထားတဲ့ အကူအညီေတြ မေပးေတာ့ဘူးလားတဲ့…။ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ပဲ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ ေနမိ ခဲ့တယ္…။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အေပၚမွာေျပာခဲ့သလိုပဲ မေရရာလွပါဘူး..။ လူမွဳေရး ခံစားခ်က္ေတြ လည္းနဲနဲပါတယ္..။ ကိုယ္ပုိင္ခံစားခ်က္ေတြလည္း နဲနဲပါတယ္ (မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေတာ္ရံုတန္ရံုေလာက္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ကို သိပ္ၿပီး ဦးစားေပး ေရွ႕တန္း တင္ေလ့မရွိပါဘူး..။) လူမွဳေရးညံ့ဖ်င္းေသာကာ စကားအေျပာအဆိုမတတ္ေသာ (ကြ်န္ေတာ္ညံ့တာထက္ ပိုည့ံၾကပါတယ္) လူေတြေၾကာင့္ လည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္..။
ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူကေမးေမး…။ အားလားဆိုရင္ေတာ့…။ လံုး၀ပါပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ မအားပါဘူး…။ ဘာလို႕မအားတာလဲ…။ မအားခ်င္လို႕ မအား တာပါ..။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႕ အခ်ိန္နဲ႕အမွ်ေတြးေနရတဲ့ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ မအားပါဘူး…။
“မင္းအႏုပညာသမားစစ္တယ္ဆိုရင္ မင္းေရးမယ့္စာေတြကို ေလးေလးနက္နက္ေစာင့္ဖတ္ေနမယ့္ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကို မင္းေလးစားသင့္တယ္။” အဟမ္း အဟမ္း..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆရာၾကီးအထာနဲ႕ ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ..။ ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ ငတိက မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာနဲ႕ တစ္လံုးပဲ သူ႕ကိုျပန္ေမးမိတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အႏုပညာသမားလို႕ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္သူကအခြ်န္နဲ႕ မလိုက္တာလဲ…?
ဒီေမးခြန္းကို အတည္တက်ေမးလာမယ္ဆိုရင္ ..။ တစ္ကယ္လဲ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေျဖစရာမရွိပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလဲ..? အႏုပညာသမားလား..? အင္ဂ်င္နီယာလား…? စစ္သားလား…? ဓာတ္ပံုဆရာလား..? အားကစား သမားလား…? ကြ်န္ေတာ္ ဘာလားမွ မဟုတ္ပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္စစ္စစ္ျဖစ္ဖို႕ ၾကိဳစားေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ မျဖစ္ေသးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပါပဲ..။ ဒီ့ထက္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာမွ မပိုပါဘူး..။ ( တစ္ကယ္ပါ တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္လို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသံုးရတာေတာင္ မလံုမလဲ ျဖစ္မိတယ္..။ “တကယ္ေရာ မင္းကိုယ္ တိုင္ဟုတ္ရဲ႕လား? မင္းကိုယ္မင္း ပိုင္ရဲ႕လား? ” လို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ေတြးမိပါတယ္..။)
အာ…။ မရဘူး..။ အၿမွီးကဆြဲ…။ ေခါင္းကဆြဲ…။ လူမွန္ရင္ (လူမွန္မွန္၊ မမွန္မွန္ လူေတြနဲ႕မလြတ္ကင္းႏိုင္ေသးရင္၊ လူလို႕သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕သတ္မွတ္ထားတဲ့ လူေတြရဲ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ေနေနေသးတယ္ဆိုရင္) ေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုေပး..။ ဒါပဲ…။
Cateogry : Personal | 19 Comments