မေမ့ေၾကာင္း…
သိတဲ့သူေတြလည္း သိခ်င္ရင္ သိလိမ့္မယ္..။ သိခ်င္မွလည္း သိလိမ့္မယ္…။ သတိရတဲ့သူေတြလည္း ရွိရင္ရွိလိမ့္မယ္..။ ရွိခ်င္မွလည္းရွိလိမ့္မယ္…။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မေမ့ေသးဘူးအစ္ကိုေရ…။
ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ေမြးေန႕တစ္ခုျဖစ္ပါေစ အစ္ကိုၾကီး ကိုစိုးထက္ေရ…။
Cateogry : Personal | 9 Comments
လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျခင္း
နိဒါန္း
သင့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ လမ္းေတြကိုဘယ္အရာနဲ႕ လွမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါသလဲ…? ကြ်န္ေတာ္ေရာ ဘယ္အရာျဖင့္ ေလွ်ာက္ေနတယ္လို႕သင္ထင္ပါ သ လဲ?
အခန္း (၁)
သင္ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ခဲ့ဖူးပါသလား…?
အျမင္ နဲ႕ အသံဟာ
ေထာင့္မွန္က်တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကိုေပါ့….။
BLACK DREAM
ဒီလိုနဲ႕….
သူ ေလွ်ာက္လက္စ လမ္းကိုသာ ဆက္ေလွ်ာက္ေနလိုက္ပါတယ္…။ ပတ္၀န္းက်င္ကို သိပ္အေလးအနက္ၾကီးမဟုတ္ေတာင္ တစ္ခ်က္ခ်က္ ေတာ့ လူ႕သဘာ၀အတိုင္း ခပ္ေစာင္းေစာင္း သတိထားမိတာေပါ့…။ သူ ေလွ်ာက္လာတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဘယ္အသံကိုမွ တစ္ခ်က္ေလး ေလာက္မွ် ေတာင္ တည့္တည့္မတ္မတ္ မၾကားခဲ့ရပါဘူး..။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါတယ္…။ လူေတြရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းေတြရြဲ႕ ေနၾကလို႕…။ ဒါမွမဟုတ္ ႏွဳတ္ခမ္းေတြေပၚက ထြက္က်လာတဲ့ စကားလံုးေတြကိုယ္တိုင္က ရြဲ႕ေစာင္းေနၾကလို႕..။ ဒါမွမဟုတ္ လူေတြရဲ႕ အတြင္း စိတ္ေတြက ရြ႕ဲေစာင္းေနၾကလို႕…။ ဒါမွမဟုတ္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ကမာေျမၾကီးကို တိုင္က ၂၃ ႏွစ္ပိုင္း တစ္ပိုင္း ဒီဂရီ ရြဲ႕ေစာင္းေနလို႕…။ ဒါမွမဟုတ္ အျခား အျခားေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္…။
ဒါေပမယ့္ အသံေတြကေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ အခုခ်ိန္ထိ သူ႕နားထဲကို တည့္တည့္မတ္မတ္ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ၾကျခင္းမရွိေသးပါဘူး..။ သူ မ်က္ႏွာမူ ရာရဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ (သို႕မဟုတ္) သူ႕ ဦးတည္ရာကေနၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အသံေတြဟာ သူ႕ရဲ႕လားရာေတြနဲ႕ ေထာင့္မွန္ၾကေနပါတယ္…။ သိပ္ၿပီး ေတာ့ ေထြေထြထူးထူး မစဥ္းစားၾကပါနဲ႕…။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ နားေတြဟာ နဖူးေပၚတက္ ေပါက္ေနျခင္းမဟုတ္ပဲ…။ နားထင္ နားတြင္ ေပါက္ေနၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္…။ တကယ္လို႕မ်ား နားေတြဟာ အခုလို နားထင္နားမွာေပါက္တာမဟုတ္ပဲ နဖူးေပၚ၊ ႏွာေခါင္းေပၚ၊ မ်က္ခံုးေပၚ အစရွိသည့္ အေရွ႕မ်က္ႏွာစာျပင္ဘက္တြင္ ေပါက္ေနၾကမည္ဆိုပါက..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၾကားေနရတဲ့ အသံမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အာရံုမ်ားထဲသို႕ တည့္တည့္မတ္မတ္ ၀င္ေကာင္း၀င္လာႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္..။
ေထာင့္မွန္က်ေနတဲ့ အသံေတြကို အရင္အတိုင္းမသိမသာ နားေထာင္ရင္း သူ႕ ေျခဖေနာင့္ေတြ ဦးတည္ရာသို႕ သူ ပံုမွန္အတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္ေန လိုက္ပါတယ္..။ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုကို ေကာင္းမြန္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ဖို႕အတြက္ သင့္မွာရွိတဲ့ ဦးေႏွာက္တစ္ျခမ္း၊ မ်က္လံုးႏွစ္ဘက္ နဲ႕ ေျခေထာက္တစ္စံု ဘယ္အရာဟာ ပိုအေရးၾကီးမယ္ထင္ပါသလဲ…။ အေျဖမေပးမွီ သင့္ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြနဲ႕အရင္ လမ္းေလွ်ာက္ ၾကည့္ပါ။ ထိုအခိုက္ အတန္႕ သင့္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္နဲ႕ ေျခေထာက္မ်ားကို လံုး၀အသံုးမျပဳဖို႕လိုပါလိ့မ္မယ္..။ ထုိ႕ေနာက္ သင့္ဦးေႏွာက္ျဖင့္ တစ္ဖန္ထပ္ၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္း ၾကည့္ပါ..။ ပထမ အေခါက္ကကဲ့သို႕ပင္ အျခားအရာႏွစ္ခုျဖစ္ေသာ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ေျခေထာက္မ်ားကို အသံုးမျပဳရပါ..။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သင့္ေျခေထာက္မ်ားျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ပါ…။ ထိုအခိုက္ ဦးေႏွာက္ႏွင့္ အျမင္အာရံုအား ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ လ်စ္လွ်ဴရွဳၾကည့္လိုက္ပါ။
Cateogry : Article , Essay | 19 Commentsဆင္ေျခ…
ကြ်န္ေတာ္ ဒီရက္ပိုင္း စာမေရးျဖစ္ပါ..။ ဘယ္မွလည္း မေရာက္ျဖစ္ပါ..။ အတိအက် ေျပာရရင္ Blog ေလာကႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနပါသည္။ ထိုကဲ့သို႕ ျဖစ္ရျခင္းမွာ ေအာက္ပါ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားေၾကာင့္ဟု ကိုယ့္ဘာသာ ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ပါသည္..။
၁။ ဦးေႏွာက္စက္ရံု အတြက္ ကုန္ၾကမ္းရွားပါးလာျခင္း။
၂။ ေရးၿပီးေသာစာမ်ားအား အားရေက်နပ္မွဳမရွိေသာေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္ျခင္း။
၃။ ေရးလိုက္ေသာ စာမ်ားအား, အားရ ေက်နပ္လြန္းအားၾကီးေသာေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္ျခင္း။
၄။ စာေရးလိုက္တိုင္း လက္မ်ား ဘရိတ္ေပါက္ေပါက္သြားေသာေၾကာင့္ အရွိန္သတ္ထားျခင္း။
၅။ စာေရးျခင္းထက္ နည္းပညာပိုင္းႏွင့္ဆိုင္ေသာဘက္တြင္ အနဲငယ္ ပိုမို အာရံုရေနျခင္း။
၆။ လုပ္ျခင္တာမ်ား မ်ားေနေသာေၾကာင့္ ဘာမွ လုပ္မရျခင္း။
၇။ မု႕န္ဖိုးရလိုရျငား ကိုယ္တတ္သည့္ပညာေလး (မျဖစ္စေလာက္) ႏွင့္ တစ္ဘက္တစ္လမ္းမွ ၀င္ေငြရွာေနျခင္း။
၈။ စာေမးပြဲမ်ား မဟားတရား နီးကပ္လာျခင္း။
၉။ စာက်က္ရန္ စာအုပ္ႏွင့္ Lecture မ်ား ရွာမရျခင္း။
၁၀။ စာေရးျခင္စိတ္ အလ်ဥ္းမရွိျခင္း။
မည္သို႕ပင္ ျဖစ္ေစ..။ ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့မပိတ္ပါ..။ ရပ္ပါဦးမည္…။ ျပန္ေရးေနၿပီ ဆိုၿပီး ပိတ္လိုက္ဖြင့္လိုက္ လုပ္မည္လည္းမဟုတ္ပါ..။ အေရးၾကဲ ျခင္းသာလွ်င္ ရွိမည္ျဖစ္ပါသည္…။ မေရးျခင္တဲ့ အဆံုး ျပစ္ထားရံုမွလြဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွလုပ္မည္မဟုတ္ပါ…။
ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ မနက္ျဖန္မ်ားစြာ ရွိေနပါေသးသည္..။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္တြင္ ဖက္တြယ္ထားေသာ အိပ္မက္မ်ားစြာလည္း အတိအက်ရွိေနပါ ေသးေၾကာင္း…။
P.S- မၾကာမွီ လာမည္….။ ေမွ်ာ္….။
Cateogry : Personal | 16 Commentsတူညီေသာ ျခားနားခ်က္မ်ား…
နိဒါန္း
“ေၾသာ္….။ အခုေတာ့လဲ မင္းေရာက္ၿပီလာပဲ…”
တစ္ဘက္မွ စီးၾကိဳၿပီးေျပာလိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သူခပ္ရဲ႕ရဲ႕ အျပံဳးတစ္ခုျဖင့္သာ တံု႕ျပန္လိုက္ပါတယ္…။ မလိုဘူးေလ…။ ဒီလူနဲ႕ ဒီလူ ေလာက နီတိေတြ..။ အေပၚယံ စကားလံုးေတြ….။ ဒီေလာက္ဆို သူ႕ရင္ထဲရွိတာေတြကို သေဘာေပါက္သြားမွာပါ…။
“ေအးေဆးေပါ့ကြာ…။ ထိုင္…။ ေရာ့…။ ေဆးလိပ္ေလးဘာေလးေသာက္ဦး…။ အေမာေျပမွ စကားေျပာၾကတာေပါ့…”
“ဟင့္အင္း…။ ငါေဆးလိပ္မေသာက္တတ္တာ မင္းေမ့သြားၿပီထင္တယ္….”
တစ္ဘက္မွ သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ၿငိတ္ရင္း ျပံဳးလို႕သာေနပါတယ္…။
“ဘာပဲ ေျပာေျပာငါက ဒီေနရာကို မင္းအရင္ေရာက္ေနတာဆိုေတာ့ ငါက အိမ္ရွင္ပဲေလ..။ ဧည့္၀တ္ေက်ရေပမေပါ့…။”
သူဘာမွ ျပန္မေျပာမိ…။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကိုသာ ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္…။ တကယ္ကုိ မယံုႏိုင္စရာပင္…။ သူနဲ႕ သူ႕သူငယ္ခ်င္းၾကား ဘာေတြကြာျခားသြားခဲ့လဲ…? ဘယ္လိုအေျခအေနေတြက မတူညီမွဳေတြကို ဖန္တီးခဲ့လဲ…။ တကယ္ဆို အနဲနဲ႕အမ်ားေတာ့ တူညီေနသင့္တာေပါ့..။ အခုေတာ့…။ သူ႕အတြက္ အံ့ၾသျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ စကားတစ္ခြန္းသာ ဆိုႏိုင္ခဲ့သည္…။
“မင္းအရင္လိုပဲ….။ ဘာမွ ေျပာင္းလဲမသြားဘူးေနာ္….”
အခန္း (၁)
တကယ္ေတာ့ သူတို႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေ၀းကြာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။ အတိအက် နီးပါးေျပာရရင္ ႏွစ္ (၄၀) နီးပါးေပါ့။ သူနဲ႕ သူ႕သူငယ္ခ်င္းဆိုတာက တကယ့္ကို ညီအစ္ကိုပမာ..။ တိုင္ပင္ဖက္..။ ေဆြးေႏြးဖက္…။ ျငင္းခုန္ဘက္…။ တူညီတာေတြရွိခဲ့သလို..။ သဘာ၀ အတိုင္း မတူညီမွဳေတြကလဲ ပံုမွန္ေမြးဖြားခဲ့ၾကတာ အဆန္းတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ရာ…။ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္…။ မထင္မွတ္ တဲ့ေနရာမွာ သူတို႕ေတြ ခြဲခြာၾကဖို႕ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့သည္…။ သူတုန္လွဳပ္ခဲ့သေလာက္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဘာမွမခံစားရသည့္ အတုိင္း တကယ့္ကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တည္ၿငိမ္လြန္းလွခဲ့သည္…။
သက္တူရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေပမယ့္…။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြ…။ အယူအဆေတြ…။ အျမင္ေတြဟာ သူ႕ထက္ပိုမို တည္ၿငိမ္ခဲ့ တာေတာ့ သူ၀န္ခံရေပလိ့မ္မည္..။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စကားလံုးေတြတိုင္းဟာ သူ႕အတြက္ေတာ့ ဘာသာေဗဒ အသစ္တစ္ခုလို အျမဲျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ သူအၾကိမ္ၾကိမ္ နားလည္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္…။ သူ႕အတြက္ေတာ့ အလွမ္းေ၀စျမဲ ေ၀းေနခဲ့ဖူးပါတယ္..။ သူတစ္ခါတစ္ေလ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ဘာ ေတြကိုမ်ား ေတြးေနပါလိ့မ္…။ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္လိုမ်ားေတြးေနပါလိ့မ္လို႕ သိခ်င္လြန္းလွပါတယ္…။
“မင္းကို ၾကည့္လိုက္ရင္ အျမဲတမ္း ဘာမွမခံစားရသလိုပဲ..” သူရဲ႕စကားဟာ ဟာသတစ္ခု မဟုတ္သည့္တိုင္ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ႏွဳတ္ ခမ္းတစ္စံုမွာ မထီတရီ အျပံဳးေတြ ဖူးပြင့္ခဲ့ရပါသနည္း…။
“မင္းကိုငါေျပာမယ္…။ ၾကီးမားတဲ့ ေက်ာက္ေတာင္၊ ေတာင္တန္းၾကီး ေတြကအစ..။ ေသးငယ္တဲ့ ေက်ာက္တံုးတစ္ခုအထိျဖစ္လာဖို႕ဆိုရင္ ေသးငယ္တဲ့ သာမန္မ်က္စိနဲ႕ေတာင္ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အမွဳန္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ စတင္ခဲ့ရတယ္..။ အဲ့ဒီ့ အမွဳန္ေလးေတြဟာ တေျဖးေျဖး အခ်ိန္ၾကာလာတာ နဲ႕အမွ် ဖိအားေတြ၊ အပူေတြ၊ အနည္က်မွဳေတြေၾကာင့္ တစ္ေျဖးေျဖးက်စ္လ်စ္သိပ္သည္းၿပီးေတာ့ မာထန္တဲ့ ေက်ာက္တံုး ေက်ာက္ဆိုင္ေတြ…။ ေနာက္ေက်ာက္ေတာင္ေတြ..။ ေတာင္တန္းၾကီးေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္…။”
“ဟိတ္ေကာင္…။ ငါေမးတာနဲ႕ မင္းေျပာေနတာနဲ႕ ဘာဆိုင္လို႕လဲ…။ မင္းကေျပာလိုက္ရင္ အဲ့လိုေတြခ်ည္းပဲ..။ အရင္းမရွိ…။ အဖ်ားမရွိ..။”
“ခဏေနဦးေလကြာ…။ ဆိုင္လာလိ့မ္မယ္…။ အဲ့ဒီ့ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေက်ာက္တံုးတစ္ခုဟာ သာမန္အားျဖင့္ ခိုင္မာတယ္ ဆိုေပမယ့္ သူတို႕ေတြရဲ႕ သဘာ၀ ျဖစ္တည္မွဳအစဟာ အင္မတန္ေပ်ာ့ေျပာင္း ေသးငယ္လွတဲ့ အမွဳန္ေလးေတြမ်ားစြာပါ၀င္ေနတယ္ဆိုတာ ကိုေတာ့ မင္းလက္ခံေလာက္ပါၿပီ…။”
သူ… သူ႕သူငယ္ဆက္ေျပာမယ့္စကားကိုသာ အာရံုစိုက္ေနလိုက္မိပါတယ္…
” ဒီလိုပဲကြ…။ လူတစ္ေယာက္ရင့္က်တ္တယ္…။ ဒါမွမဟုတ္ မင္းေျပာသလို “ဒီေကာင့္ၾကည့္ရတာ ဘာမွခံစားတတ္မယ့္ ပံုမေပၚပါဘူးကြာ” ဆိုတာမ်ိဳး က အဲ့ဒီ့လူေက်ာက္ျဖစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းတို႕ကေတြ႕လို႕သာ အဲ့လိုေျပာႏိုင္ၾကတာ…။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ေက်ာက္ျဖစ္သြားဖို႕ ဆို တာ ေသးငယ္တဲ့ ထိခိုက္ခံစားမွဳေတြ…။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ေသာကအမွဳန္ေတြ..။ မ်ားျပားလွတဲ့ ျမိဳသိပ္မွဳေတြကေန တေျဖးေျဖးစတင္ခဲ့တာပဲ…။ အဲ့ဒီ့ ေသးငယ္ လွတဲ့ ခံစားမွဳေတြ တေျဖးေျဖး စုပံုအနည္က်လာတဲ့ေနာက္…။ ဘ၀ရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ ဖိအားနဲ႕ ေသာကရဲ႕ အပူေတြကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္ဆုိင္ခဲ့ ရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႕ရဲ႕ စိတ္အစံုဟာ ေက်ာက္ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္…။ တကယ္ဆိုရင္ အဲ့လိုဘာမွ မခံစားတတ္ဘူးလို႕ မင္းတို႕ထင္တဲ့သူေတြက မင္းတို႕ ငါတို႕ေတြထက္ အမ်ားၾကီးခံစားတတ္…။ အဲ..။ ဒါမွမဟုတ္…။ ခံစားဖူးတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲကြ….။“
အခန္း (၂)
“ဒါနဲ႕ မင္းအခုလာတာက…?”
“ငါလာတဲ့ ကိစၥကိုမေျပာခင္…။ ငါသိျခင္တာ တစ္ခုကို မင္းအရင္ေျပာျပႏိုင္မလား..?”
“အင္း…။ ဆိုစမ္းဘာဦး…။”
” ဒီမယ္သူငယ္ခ်င္း…။ အခုအသက္အရြယ္ၾကီးေရာက္တဲ့အထိ မင္းမွာငါ့ကိုေမးစရာေမးခြန္းေတြ မကုန္ႏိုင္ေသးဘူးလား…? ဒီလိုပဲ မင္းအျမဲ သူမ်ား ကို ေလွ်ာက္ေမးေနတာ မင္းကိုမင္းေမးဖို႕ေရာ အခ်ိန္ရေသးရဲ႕လား…။ ဟမ္…။ ေဟ့ေရာင္…”
“ဒါေတြထားစမ္းပါကြာ…။ ငါအခုေမးမွာကိုပဲ မင္းေျဖ…။ မင္းနဲ႕ငါနဲ႕ လမ္းခြဲခဲ့ၾကတာ ငါတုိ႕ အသက္ (၂၀) ေလာက္က အခုဆို ငါ့အသက္ (၆၀) ေက်ာ္ၿပီ..။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ငါတို႕မေတြ႕ခဲ့ၾကတာ ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီ…။ ဒီေလာက္ႏွစ္ေတြ အခ်ိန္ေတြၾကာခဲ့တာေတာင္ ငါ့မွာ ေျပာင္းလဲမွဳေတြ မ်ားစြာျဖစ္ခဲ့သေလာက္ မင္းက်ေတာ့ ဘာလို႕ ဘာမွမေျပာင္းလဲရတာလဲ….။ ဒါကို ငါသိျခင္တယ္…။”
“ဟား…ဟား..။ ငါဘာေၾကာင့္ မေျပာင္းလဲသလဲဆိုတာ မင္းကိုမေျပာျပခင္..။ မင္းကို ငါေမးခြန္းတစ္ခုေမးမယ္…။ မင္းတို႕ အသက္အရြယ္ဆုိတာကို ဘာနဲ႕တုိင္းလဲ ေဟ့ေရာင္…”
“ဟ..။ အသက္အရြယ္ပါဆိုမွေတာ့ အခ်ိန္နဲ႕ တိုင္းရတာေပါ့ဟ..။ အခ်ိန္နဲ႕မတိုင္းလို႕ မင္းၾကီးေဒၚၾကီးနဲ႕ ငါကတိုင္းရမွာလား..”
“ဟဲ..ဟဲ..။ ေအးဟုတ္ပါၿပီကြာ..။ မင္းေျပာသလို အသက္အရြယ္ကို အခိ်န္နဲ႕မတိုင္းပဲ ငါ့ၾကီးေဒၚၾကီးနဲ႕တိုင္းတာကမွ မင္းတို႕အတြက္ ပိုအဓိပၸါယ္ရွိဦး မလားပဲ…”
“ေနစမ္းပါဦး…။ ဒါဆို မင္းက အသက္အရြယ္ဆိုတာကို အခိ်န္နဲ႕ မတိုင္းတာျခင္လို႕ ဘာနဲ႕မ်ားတိုင္းတာျခင္ ေသးလို႕လဲ…”
“လြယ္ပါတယ္ကြာ…။ အသိတရားနဲ႕ တိုင္းတာမွာေပါ့…”
“ဘာ…! အသက္ကို အသိတရားနဲ႕တိုင္းမယ္…? ဟုတ္လား…? ” သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စကားေၾကာင့္ သူေတာ္ေတာ္ေတြေ၀သြားမိသည္…။
Cateogry : Essay | 25 Commentsမွားယြင္းခဲ့ေသာ ေနထြက္ခ်ိန္မ်ား
နိဒါန္း
“တီ…တီ…တီ”
Phone သံကိုပင္ သူၿပီးေအာင္ေစာင့္မေနႏိုင္ေတာ့…။ ခ်င္ျခင္းပင္ေကာက္ကိုင္လိုက္မိပါတယ္..။
“အင္း…ေျပာ”
“…………….”
“ခြပ္….”
သူ႕လက္ထဲမွ လြတ္က်သြားေသာ Mobile Phone ရဲ႕အသံေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသား၏ အသံေလာ…။ သူတိတိက်က် မေျပာႏိုင္ေသာ တစ္ခ်ိန္ထဲ တစ္ျပိဳင္ထဲ ထြက္ေပၚလာသည့္ ျမည္သံစြဲတစ္ခု….။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ တစ္ပိုင္းတစ္စစီ က်ကြဲ သြားေသာ သူ႕ရဲ႕ Phone ဟာ…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသားရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ကို အတိအက် နိမိတ္ထင္ဟပ္ ေနေစျခင္းပင္…။
အခန္း (၁)
သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး ေခြ်းစီးမ်ားႏွင့္သာ ေမာဟိုက္လို႕ေနပါတယ္…။ တစ္ဘက္မွစကားသံအဆံုး သူ႕ကမာၻတစ္ခုလံုးအေမွာင္ က်သြားပါတယ္..။ ခႏၶာ ကိုယ္တစ္ခုလံုးကို အတြင္းအျပင္ ဆြဲလွန္လိုက္သလို ေ၀ဒနာက နာၾကည္း သည္းထန္လြန္းလွပါတယ္…။ တစ္ခ်ိန္ကသူ႕ရဲ႕ ခပ္မိုက္မိုက္အေတြးေတြ က အခုခ်ိန္မွာ သူ႕ဘ၀ကို တကယ္ပင္ အေမွာင္အတိ ဖုန္းေစခဲ့ပါၿပီ…။ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ တက္လမ္း…။ ရည္ရြယ္ခ်က္…။ ေရွ႕ေရး…။ အရာရာဟာ စုတ္ျပတ္သြားပါေတာ့မယ္…။ ဘယ္သူမျပဳမိမိမွဳ…။ ဒါေတြအားလံုးရဲ႕ တရားခံဟာ သူမွလြဲၿပီး အျခားဘယ္သူမွ မျဖစ္ႏိုင္…။ မျဖစ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အသိစိတ္…။ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ မသိစိတ္…။ အားျပိဳင္မွဳ ႏွစ္ခုၾကား သူ႕ဘ၀လံုးပါးပါးေတာ့ေလမည္…။
တကယ္ဆို ဒါေတြဟာ သူ႕ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ…။ ေတြေ၀မွဳေတြေၾကာင့္ဆိုတာ သိပ္ထင္ရွားလြန္းပါတယ္…။ ခံစားခ်က္တစ္ခုရဲ႕ အျမင့္မားဆံုးေနရာ တစ္ခု…။ ခပ္သိမ္းေသာ အသိစိတ္တို႕ မွိတ္သုန္း ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တယ္…။ ဆင္ျခင္ႏိုင္တဲ့ အသိတရားတစ္ခု လံုးပါးပါးခဲ့တယ္..။ အရာရာဟာ စိတ္ရဲ႕ ေစရာေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခဲ့ၿပီးမွေတာ့…။ ခါးသီးတဲ့ အနာဂတ္တစ္ခုကလြဲလို႕ ဘာမ်ားသူ႕အတြက္ေမွ်ာ္လင့္စရာ ရွိဦးေတာ့မတဲ့ လဲ…။ ဆူပြက္ ေပါက္ကြဲေနတဲ့ အေတြးေတြၾကား…။ အဆံုးအျဖတ္တစ္ခုအတြက္ အခ်ိန္ေတြကလဲ ခပ္ပါးပါးေတာင္ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္ပံုမရေတာ့ပါ။
ဘာလုပ္မလဲ…။ ဘယ္လမ္းကိုေရြးမလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္သင့္တာလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္ခဲ့ၿပီလဲ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ အဆက္မျပတ္ သူ႕ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုး စုတ္ျပတ္သတ္သြားသည္….။ သူ႕အေသြး…။ သူ႕အသား…။ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး အက္စစ္ကန္ထဲ အစိမ္ခံထားရသလိုခံစား ရသည္…။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ဳပ္တည္းခဲ့တဲ့ အသိစိတ္တစ္ခ်က္ လြတ္အထြက္မွာ…။ ဘ၀ဟာ ဒီေလာက္ စုတ္ျပတ္သြားမယ္မွန္း ဘယ္တုန္းကမွ သူ မမွန္းစမိခဲ့ေပ…။ ကိုယ္တိုင္ဖန္ဆင္းခဲ့တဲ့ အရိပ္ဆိုးတစ္ခု….။ ဘ၀အဆက္ဆက္ သံသရာရွည္ေတာ့ေလမည္သာ….။
အခန္း (၂)
“ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါသတ္တာမဟုတ္ပါဘူးကြာ….”
“ဟား..ဟား…။ ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ကိုယ့္အသတ္ေသမွာေတာ့ ေၾကာက္တတ္လိုက္တာ…။”
“မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ ငါမင္းကို တကယ္မသတ္ခဲ့တာပါ…။ ငါ့ရဲ႕ ေပါ့….ေပါ့….ေပါ့ဆမွဳ…။ အသံုးမက်မွဳေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္….ျဖစ္…ျဖစ္ခဲ့ရတာပါကြာ”
“ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ေျပာထြက္လိုက္တာ…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘာမ်ားလုပ္ခဲ့လို႕လဲဗ်ာ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအမွားမ်ားရွိခဲ့လို႕လဲ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအျပစ္မ်ား ရွိခဲ့လို႕ ခင္ဗ်ား ဒီလို ရက္ရက္စက္စက္လုပ္ခဲ့ရတာလဲဗ်ာ…”
” ငါ…။ ငါ….။ ငါေလ…။ မင္းအေပၚ ရက္စက္ခ်င္လို႕မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ အဲ့ဒါကိုေတာ့ မင္းယံုၾကည္ေပးပါ…။ မင္းအတြက္ တစ္ကယ္ပဲ ငါ့စိတ္ေတြ ထိခိုက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။ ငါ့….ငါ့…ငါ့မွာ အျခားေရြးစရာ လမ္းမရွိ …. မရွိ…. မရွိေတာ့လို႕ပါကြာ…..။ ငါ့ကို…ငါ့ကိုေလ….။ ခြင့္လႊတ္ေပးဖို႕ ငါမေတာင္းဆိုလိုပါဘူးကြာ…။ ဒါေပမယ့္…။ ဒါေပမယ့္ေလ…။ ငါ့ကို နားလည္ေပးဖို႕ေတာ့ ငါေတာင္းဆိုျခင္ပါတယ္ကြာ…”
“မရေတာ့ဘူးဗ်ာ…။ အားလံုးဟာ လြန္သြားခဲ့ၿပီ..။ က်ဳပ္ကခြင့္လႊတ္တယ္ထား…။ ခင္ဗ်ားကို ခြင့္မလႊတ္တဲ့သူေတြက မၾကာခင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြ အတြက္ လာေခၚၾကလိ့မ္မယ္…။ ေဟာ ဟိုမွာ လာေနၾကၿပီ…။ ကဲ… က်ဳပ္လည္းသြားမယ္ဗ်ာ…။ ကံမကုန္ေသးရင္ေတာ့ ျပန္ဆံုၾကေသးတာေပါ့..”
“ငါမသတ္ဘူး…။ ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါ့ကိုနားလည္ပါ…။ ငါ့ကိုနားလည္ေပးပါကြာ…။ ငါ့မွာ ေရြးစရာလမ္းတကယ္ကို မရွိခဲ့လို႕ ပါ..။ ငါ့ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးလဲ မင္းအတြက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။”
“ငါမသတ္ဘူး….”
“ငါ့ကို နားလည္ပါ…”
“ငါမသတ္ဘူး…”
“အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး”
အကယ္၍ ဒီအရာသည္သာ အိပ္မက္တစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ဘူးဆိုေလလွ်င္….။
အခန္း (၃)
“ေသခ်ာသြားၿပီ…။ အခုဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ…?”
“ဟားးးးးးး….” သူစီးကရက္တစ္လိပ္မွ နီကိုဒင္းအဆိပ္ေငြ႕ေတြအားလံုးကို အဆုတ္ထဲ အျပည့္ရွိဳက္သြင္းလိုက္မိသည္..။
“ဘယ္လိုလုပ္မလဲ..? ထြက္ေျပးလို႕လဲ လြတ္မယ့္ကိစၥမ်ိဳးမွမဟုတ္တာကြာ…။ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ၿပီး..။ ျပင္ဆင္ၾကရံု၊ ရင္ဆိုင္ၾကရံုေပါ့…”
တစ္ဘက္က တိတ္ဆိတ္လွ်က္…။ သူတစ္ေယာက္ထဲသာ စကားေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ဆက္ေျပာေနမိသည္…။
“မင္းအတြက္လည္း ငါစိတ္မေကာင္းဘူးကြာ…။ မင္းစိတ္ထဲမွာ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္ခံစားေနမယ္ဆိုတာကို ငါသိပါတယ္…။ ငါ့ခႏၶာကိုယ္တစ္ခု လံုးလဲ ေသြးေၾကာေတြထဲမွာ ေခ်ာ္ရည္ေတြ စီးဆင္းေနသလို ခံစားေနရပါတယ္…။ တစ္ကယ္ဆို ဒါဟာ ငါ့ရဲ႕ေပါ့ဆမွဳေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ ေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳေတြအတြက္ ငါ၀င္ခံပါတယ္…။ ငါ့အျပစ္ေတြအတြက္ ငါေပးဆပ္သြားခ်င္တယ္..။ ေပးဆပ္ခြင့္ရျခင္တယ္…။ ေပးဆပ္ သြားလိုက္ျခင္တယ္…။ ဒါေပမယ့္ကြာ…။ ငါဘယ္လိုပဲ ေပးဆပ္ေပးဆပ္…။ ငါ့ေၾကာင့္ အျပစ္မရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ ….။ ငါ့အျပစ္ေတြ မေၾကႏိုင္ဘူး ဆိုတာ ငါသိပါတယ္ကြာ….။ ငါေလ…။ ငါ…..။ ငါ….အရမ္း၀မ္းနည္းတယ္ကြာ….။ ဒါေပမယ့္….”
သူ႕အသံေတြထဲ ရွိဳက္သံေတြပါလာခဲ့သည္…။ သူ႕လည္မ်ိဳတစ္ခုလံုးစို႕တက္လာသည္…။ သူ႕ပါးျပင္တစ္ေလွ်ာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္သည့္ “ေတာက္” ေခါက္သံေတြက တသြင္သြင္ စီးဆင္းလွ်က္…။
” ငါတို႕စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္းသာ ဆက္လုပ္ၾကရံုေပါ့ကြာ…”
သူ ရွိဳက္ၾကီးတငင္ငင္ ငိုခ်မိလိုက္သည္…။ သို႕ေသာ္ သူ႕ရင္ထဲက အပူေတြကေတာ့ ညိမ္သက္မသြားသည့္အျပင္ ပို၍ ပို၍ တိုးလို႕သာ…။
Cateogry : Essay | 23 Comments