ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုးရဲ႕ ဇာတ္ကြက္တိုင္းဟာ အႏွစ္သာရ ျပည့္၀စြာ ရိုက္ကူးတင္ဆက္ထားတဲ့ အႏုပညာေျမာက္ဇာတ္လမ္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္…။ ေျမာက္မ်ားစြာရရွိသြားတဲ့ Oscar ဆုေတြနဲ႕လည္း တကယ္ကိုထိုက္တန္တဲ့ ဇာတ္ကားတစ္ခုပါ…။

အဲ့ဒီ့ဇာတ္ကားထဲမွာ သင္ယူစရာေတြ၊ သံေ၀ဂရစရာေတြ၊ မွတ္သားစရာေတြ၊ သတိထားစရာေတြ အေျမာက္အမ်ားပါခဲ့ပါတယ္..။ အဲ့ဒီေျမာက္မ်ားစြာထဲက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ အခုအခ်ိန္မွာ နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္းထိုးေဖာက္ ေနရာယူေနတဲ့ စကားတစ္လံုးရွိပါတယ္…။

Tom Hanks ေသခါနီးမွာ Private Ryan ကို ေျပာခဲ့တဲ့ …. “Earn it…!” ဆိုတဲ့စကားပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။

သူဆိုလုိတာကေတာ့ ဒီ Ryan ဆုိတဲ့ သာမည စစ္သားေလးတစ္ေယာက္ကို ကယ္ဖို႕အတြက္ စြန္႕လႊတ္စေတးခဲ့ရတဲ့ (သူအပါအ၀င္) ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြရဲ႕ အသက္၀ိဥာဥ္ ေတြနဲ႕ ထိုက္တန္ေအာင္ …။ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ လူ႕သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ တန္ဖိုးရွိေအာင္ေနပါ..။ အဓိပၸါယ္ရွိေအာင္ေနပါ..။ ဒီစြန္႕လႊတ္မွဳေတြကို အလကားမျဖစ္ပါေစနဲ႕ဆိုၿပီး ဆိုလိုတယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ ယူဆပါတယ္..။ အဂၤလိပ္လိုကေတာ့ စကားေလးက ႏွစ္လံုးထဲပါ..။ Earn It…!

မေန႕က ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီ့စကားလံုးေလး ႏွစ္လံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္ အခုေနမယ့္ အိမ္ေလးကိုေျပာင္းဖို႕အတြက္ ပထမဆံုးလာၾကည့္ေတာ့..။ အခန္းေလးက ေတာ္ေတာ္ စုတ္ျပတ္ေနပါတယ္..။ အခန္းထဲမွာ ဘိလပ္ေျမအိပ္္ေတြ၊ အုတ္ခဲက်ိဳးေတြပါ ပံုေနပါတယ္…။ အဲ…။ အခန္း၀မွာေတာ့ ေခြေခြေလးအိပ္ေနတဲ့…။ ေရႊ၀ါေရာင္ အေမႊးရွည္ရွည္ေတြ…။ ျပည့္ေဖာင္းေဖာင္း မ်က္ႏွာႀကီးႀကီး တစ္ခုရယ္နဲ႕ Eye Shadow ေတြ ဆြဲထားတယ္လို႕ ထင္ရေလာက္ေအာင္ မဲနက္ၿပီး ၀ိုင္းစက္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံု ရွိတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး အိပ္ေနပါတယ္…။

လူသံေတြၾကားေတာ့ ေခါင္းေထာင္လာၿပီး ရွဴးရွဲရွဴးရွဲ ထေဟာင္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ပါလာတဲ့ ဒီေနရာမွာ အရင္ေနႏွင့္တဲ့ Senior က လွမ္းေအာ္လိုက္ပါတယ္…။

“Jackie ၿငိမ္ၿငိမ္ေနစမ္း…..။”

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေခြးေတာ္ေတာ္ခ်စ္တတ္ပါတယ္…။ ကိုယ္ပိုင္ Passport နဲ႕ တန္ဖိုးႀကီးေခြးေတြကအစ လမ္းေဘး အိမ္ႀကိဳ အိမ္ၾကားက သာမန္ ေခြး ေတြအထိ ကြ်န္ေတာ္ အကုန္ခ်စ္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀မွာ ေခြးကိုက္ခံရတယ္ဆိုတာလည္း တစ္ခါမွ မရွိခဲ့ဖူးပါဘူး..။ ဘယ္ေလာက္ေသာင္းက်န္းပါ တယ္ဆိုတဲ့ ေခြးပဲ ျဖစ္ျဖစ္..။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ မျဖစ္မေနဆံုလို႕…။ အုိ အို အို..။ ေတာက္ေတာက္ေတာက္ ဆိုၿပီး လုပ္လိုက္တာနဲ႕..။ အၿမွီးတႏွံ႕ႏွံ႕ျဖစ္ကာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ငယ္ေပါင္း ႀကီးေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လို ျဖစ္သြားေလ့ရွိပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္အခုအိမ္ကို မေျပာင္းခင္ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ မိသားစု သံုးစုရွိပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာင္းမလာခင္အထိ Jackie ဟာ အဲ့ဒီ့မိသားစုအိမ္ေတြမွာ ဗိုလ္က်ျခင္တိုင္း ဗိုလ္က်..။ စားခ်င္တဲ့အခ်ိန္စား..။ အိပ္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္အိပ္ပါတယ္…။ အျပင္မွာခ်မ္းရင္ အိမ္ထဲအထိ ၀င္အိပ္တတ္ပါတယ္…။ မိသားစုေတြအားလံုးက Jackie အဲ့လိုဆိုးေပမယ့္..။ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ အားလံုးက ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ၾကပါတယ္..။ ခ်စ္မယ္ဆိုလည္း ခ်စ္သင့္ပါတယ္…။ သူ႕ရဲ႕ေတာင့္ေတာင့္ဖိုင့္ဖိုင့္ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးရွယ္..။ ေရႊေရာင္အေမႊးရွည္ရွည္ေလးေတြရယ္..။ မည္းနဲ ၀ိုင္းစက္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုနဲ႕ အဲ့ဒီ့မ်က္၀န္းေနာက္က ျဖဴစင္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေလးေတြရယ္ ဟာ ေတြ႕တဲ့သူတိုင္း သူ႕ကို မခ်စ္ပဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္…။

Jackie ေရ ထမင္းစားမယ္ဆိုရင္..။ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေအာင္ ပါးစပ္ထဲက သြားရည္ေတြ တေတာက္ေတာက္က်တဲ့အထိ ကေလးဆန္တဲ့သူျဖစ္ပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစုေျပာင္းလာၿပီးတဲ့ေနာက္ Jackie ကြ်န္ေတာ္တို႕အိမ္မွာပဲ စတည္းခ်ပါေတာ့တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီးကလည္း ေခြးခ်စ္တတ္ေတာ့ Jackie တို႕က အႀကိဳက္ျဖစ္သြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ အမ်ိဳးသမီးကို သူဆိုးခ်င္တိုင္းဆိုးပါတယ္..။ Lady Black ကလည္း လူေကာင္ေသးေသးဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ Jackie ကုိ သူမႏိုင္ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ရံုးသြားတဲ့ အခ်ိန္မ်ားဆို Jackie ဗိုလ္က်သမွ် သူခံရပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ကေတာ့ မပ်က္ခဲ့ပါဘူး…။

ၿပီးခဲ့တဲ့ အပါတ္က ကြ်န္ေတာ့္အေမနဲ႕ ညီမ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို လာလည္ၾကပါတယ္..။ ၂ ပါတ္နီးပါးေလာက္ေနသြားၾကပါတယ္…။ အိမ္ေရွ႕ကို ဘယ္သူလာလာ လူစိမ္း ျမင္တာနဲ႕ ကမူးရွဴးထိုး ေဟာင္တတ္တဲ့ Jackie ဟာ..။ ကြ်န္ေတာ့္အေမကို ျမင္တာနဲ႕ ငယ္စဥ္ကတည္းက သူ႕ကိုေကြ်းေမြးေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ သခင္တစ္ေယာက္ အလား အငန္းမရ ဆီးႀကိဳပါတယ္…။ ဒါေတာင္ မနက္ ၄ နာရီ ေ၀လီေ၀လင္း အျမင္မသဲကြဲေသးတဲ့အခ်ိန္ပါ..။

Jackie ဟာ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ရဲ႕ ဖိနပ္ခြ်တ္မွာအိပ္ရတာ ၀ါသနာပါပါတယ္..။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေမာင္းထုတ္ထုတ္ ေပကပ္ၿပီး အိပ္ေနတတ္ပါတယ္..။ အိမ္က လူ တစ္ေယာက္ေယာက္ အျပင္က ျပန္လာတာနဲ႕ အဲ့ဒီ့လူဆီေျပးသြားၿပီး..။ သူ႕ရဲ႕ ႀကီးမားတဲ့ေခါင္းႀကီးနဲ႕ အတင္းတိုးေ၀ွ႕ႀကိဳဆိုတတ္ပါတယ္…။ သံပန္းတံခါးပိတ္ထား လို႕ အိမ္ထဲ၀င္မရရင္ လက္နဲ႕ ယက္ၿပီး တံခါးကိုဖြင့္တတ္ပါတယ္..။ တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္အျပင္က ျပန္လာတာနဲ႕ ဆိုင္ကယ္ (ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ဆီ) ဆီကို ေျပးလာလိုက္ တံခါး၀ကို သြားၿပီး လက္နဲ႕ ပုတ္ျပလိုက္ လုပ္ကာ တံခါးဖြင့္ခိုင္းတတ္ပါတယ္…။

သူဟာ တိရစာၦန္တို႕ သဘာ၀ အျခားေသာေခြးေတြကို အႏိုင္က်င့္တတ္ေပမယ့္ သူအႏိုင္မက်င့္တဲ့ ေခြးမေလးတစ္ေကာင္ရွိပါတယ္…။ အစက ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီ့ ေခြးမ ေလးကို သတိမထားမိပါဘူး..။ အေမတို႕ေရာက္ေနတုန္း တစ္ေန႕မွာ Lady Black က နာမည္ဆန္းဆန္း တစ္ခုကို ပါးစပ္က ေခၚလိုက္လို႕ ..။ ဘာေျပာလိုက္ တာလည္းဆိုၿပီး ေမးေတာ့..။ Lady Black က ရယ္လ်က္ေျပာပါတယ္…။

“ဒီတစ္ေယာက္ၾကည့္ရတာ သိပ္ျပည့္ပံု မရဘူး ကိုရဲ႕ ခ်စ္ဖို႕လည္းေကာင္းတယ္..။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ “ျပား၀က္” လို႕ နာမည္ေပးလိုက္တာ”

ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်သြားတယ္..။ သူေျပာမွ သတိထားၿပီး ၾကည့္မိေတာ့ တကယ္ကို မျပည့္ပံုရပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတာကလည္း အမွန္ပါ ပဲ..။ ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ သတိထားၾကည့္မိပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ရံုးကျပန္လာရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို Jackie နဲ႕အတူ ျပား၀က္လဲ လာႀကိဳတတ္ပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ထူးဆန္းတာက Jackie က ဒီအတိုင္းလာႀကိဳေပမယ့္..။ ျပား၀က္က ကြ်န္ေတာ့္ကို လာႀကိဳၿပီ..။ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ လာတာ ျမင္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အနားမွာ ရွိတဲ့အရာတစ္ခုခုကို ပါးစပ္နဲ႕ခ်ီၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ယူလာေလ့ရွိပါတယ္..။ တစ္ခါတစ္ေလ အ၀တ္စ..။ တစ္ခါတစ္ေလ သစ္သား ျပားေလးေတြက အစ ပါပါ တယ္…။

ေၾသာ တကယ္ကို တစ္၀က္ပဲ ရွိတဲ့ “ျပား၀က္” ပါပဲလား….။

တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္ Lady Black ကို ေနာက္ေလ့ ရွိပါတယ္…။ ဟိုမွာ ခင္ဗ်ား ခ်စ္ခ်စ္ ဗိုက္ဆာေနၿပီ ထမင္းသြားေကြ်းလိုက္ဦးတို႕..။ သူရန္ကုန္ျပန္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားရည္းစားႀကီး ခင္ဗ်ားကို လြမ္းေနၿပီတို႕ဆိုၿပီး Jackie နဲ႕ ေနာက္ေလ့ရွိပါတယ္…။

တကယ္ဆို Lady Black ေဘးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ပိုၿပီး Jackie က အေနမ်ားခဲ့ပါတယ္…။ Lady Black က သရဲေၾကာက္တတ္သလို..။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ကလည္း တကယ္ေျခာက္ပါတယ္..။(အခုေတာ့ အိမ္တက္ဆြမ္းေကြ်း၊ ပရိတ္ရြတ္လိုက္ေတာ့ မရွိေတာ့ပါဘူး) Lady Black ေၾကာက္မွန္းသိလို႕ပဲလား..။ သူ႕သဘာ၀အရ လား ေတာ့ မသိပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ရံုးသြားၿပီဆိုတာနဲ႕ Jackie ကြ်န္ေတာ့္ ဇနီးနားက မခြာေတာ့ပါဘူး..။ တစ္ခါတစ္ေလ သူမီးဖိုထဲ ဟင္းခ်က္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အိမ္ေရွ႕ ဖိနပ္ခြ်တ္မွာ ေခြေခြေလးလာအိပ္ေပးေနေလ့ရွိၿပီး..။ တစ္ခါတစ္ေလ အခန္းထဲမွာခင္းထားတဲ့ ေကာ္ေဇာေတြကို ပိုင္ဆိုးပိုင္နင္း နင္းျဖတ္ကာ မီးဖိုထဲအထိ ၀င္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီး ဟင္းခ်က္ေနတဲ့ အနားမွာ လာအိပ္ေနေလ့ရွိပါတယ္…။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္မဟုတ္တဲ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကမ်ား အိမ္ေရွ႕ကုိ ေရာက္လာ မယ္ဆို တဟုန္ထိုးေျပးၿပီး ေဟာင္ဖို႕ ၀န္မေလးတတ္သူတစ္ေယာက္ပါ….။

“Jackie ရွိတာ သရဲေတာင္မေၾကာက္ေတာ့ဖူး..။ ဟင္းခ်က္ေနတုန္းအိမ္ေရွ႕လွမ္းၾကည့္လိုက္လို႕ ဖိနပ္ခြ်တ္မွာ သူအိပ္ေနတာေတြ႕ရင္ စိတ္ထဲ လံုျခံဳသလို ခံစားရတယ္” ဒါက မေန႕က မနက္က Lady Black ေျပာခဲ့တဲ့ စကားပါ…။

“သူတို႕ကုိေကြ်းဖို႕ ေစ်းသည္ဆီက ၾကက္ေခါင္းနဲ႕ ေတာင္ပံေတြ  ၂ ရက္ျခားမွာထားတယ္…။ ဆန္လည္း သီးသန္႕၀ယ္ထားတယ္…။ တစ္လကို သူတို႕စားရိတ္ ၄ ေသာင္းေလာက္ေတာ့ က်မယ္…။” မေန႕က မနက္ပိုင္းက ေျပာခဲ့တဲ့ Lady Black ရဲ႕ စကားေတြပါ…။

ညေန ကြ်န္ေတာ္ရံုးက ျပန္ေရာက္ၿပီး စိတ္ထဲမွာလည္း အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္မရွိတာနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ အမ်ိဳးသမီးနဲ႕အတူ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႕ စိတ္ကူးလိုက္ပါတယ္..။ Lady Black က “အျပင္ ျပန္မထြက္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ Jackie တို႕ကို အျပင္ထုတ္ၿပီး..။ ဆိုင္ကယ္သြင္းလိုက္ေတာ့ေလ ကို…။ ေတာ္ၾကာ ျခင္ေတြ၀င္လာေတာ့မယ္..။”

အခ်ိန္က ၅ နာရီ ၀န္းက်င္ေလာက္ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္…။ ခါတိုင္းဆို Jackie တို႕က ကြ်န္ေတာ့္ဖိနပ္ခြ်တ္မွာ ညေန ၆ နာရီ ၇ နာရီအထိ ၀င္ေနေလ့ရွိၾကပါတယ္..။

“အင္း..။အင္း…”

Jackie တို႕ကို အျပင္ထုတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႕ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လည္း ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္..။ နာရီ၀က္ေလာက္အၾကာမွာထင္တယ္..။ ေဘးအိမ္က ညီေလးက အေရးတႀကီးေျပးလာေခၚတယ္…။

“အစ္ကို..။ အစ္ကို..။ အေရးႀကီးလို႕..။ ျမန္ျမန္..။”

ကြ်န္ေတာ္ ေျပးထြက္သြားလိုက္တယ္….။

“အစ္ကိုရယ္ ဟိုမွာ Jackie ကိုၾကည့္ပါဦး” ဆိုၿပီး ငိုမဲ့မဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႕ေျပာလို႕ ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့….။

ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ပြင့္ထြက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္..။ အျမဲတမ္းတက္ၾကြလန္းဆန္းၿပီး အသန္႕ႀကိဳက္တဲ့ Jackie တစ္ေယာက္ တစ္ကုိယ္လံုး ရႊ႕ံေတြ အလိမ္းလိမ္း..။ မ်က္ႏွာကလည္း ခ်က္ျခင္းေခ်ာင္က်သြားတယ္…။ လွ်ာလည္းထြက္ေနၿပီ…။ ကြ်န္ေတာ္အိမ္ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္လာလိုက္..။ ဘိုင္းကနဲ ျပစ္လဲ သြားလိုက္…။ ကြ်န္ေတာ္ သိလိုက္ၿပီ..။

Jackie အဆိပ္မိေလၿပီ….။

“ၿဖိဳး ၿဖိဳး လာၾကည့္ပါဦး….”

ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမအျပင္ေတာင္မေရာက္လုိက္ Jackie ကို အိမ္ထဲကလွမ္းျမင္လိုက္ကတည္းက သူထိုင္က်သြားတယ္….။

“ညီေလး အခုဘာတိုက္ထားလည္း..”

“ဘဲဥေဖာက္တိုက္ထားတယ္အစ္ကို..။ အစ္ကို႕ဆီမွာ ကန္စြန္းရြက္ရွိရင္ အရည္က်ိတ္ၿပီးတိုက္ရေအာင္…။”

“ကန္စြန္းရြက္ေတာ့မရွိဖူး…။ ထညက္ေတာ့ရွိတယ္…။ သၾကားရွိတယ္..။ တိုက္ထားလိုက္…။ အစ္ကို ဆရာ၀န္ေျပးေခၚမယ္…။ ညီေလး ဒီမွာေနခဲ့..”

ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ေဘးက ညီေလးလည္း မ်က္ရည္စမ္းတမ္းတမ္းျဖစ္ေနပါၿပီ..။ Jackie ကို ထညက္ေကြ်းဖုိ႕အတြက္ သူကိုယ္တိုင္ ၀င္ခ်ဳပ္ပါတယ္..။ တရုတ္ကျပားေလး ဆိုေတာ့ Jackie ကိုယ္က ရြ႕ံေတြရယ္..။ ရွဳန္းရာကေနျခစ္မိတဲ့ ျခစ္ရာေတြရယ္နဲ႕ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ရစရာမရွိေတာ့ပါဘူး…။

ကြ်န္ေတာ္ Jackie ကို တစ္ခ်က္ပြတ္ၿပီး ေျပာလိုက္ပါတယ္…။

“သား..။ ခဏေလးေတာင့္ထားေနာ္..။ ျမန္ျမန္ ျပန္လာခဲ့မယ္…”

ကြ်န္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ကို တဟုတ္ထိုးေမာင္းထြက္ၿပီး ျပင္ဦးလြင္အႏွံ႕ တိရစာၦန္ကုဆရာ၀န္ လိုက္ရွာခဲ့ပါတယ္…။ စိတ္ထဲကလည္း မွီပါေစဆိုတဲ့ ဆုေတာင္းတစ္ခုကုိသာ အထပ္ထပ္ဆုေတာင္းေနမိခဲ့တယ္..။ ေနာက္ဆံုး ဆရာ၀န္ရွိတဲ့ေနရာကို သိၿပီးလိုက္သြားတယ္…။ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာသြားပါတယ္…။

“ကြ်န္ေတာ့္ေခြး အဆိပ္မိလုိ႕ Doctor ရယ္ ျမန္ျမန္ေလးလိုက္ခဲ့ေပးပါ…”

ဆရာ၀န္ကေတာ့ သိပ္ဟန္မပ်က္..။ ဘာမွမျဖစ္သည့္ပံု..။ ကြ်န္ေတာ့္မွာသာ စိတ္ကို မနဲခ်ဳပ္ထားရသည္..။ Jackie ဆီလည္းျပန္ခ်င္ၿပီ…။

“တပ္ထဲမွာ ျပစ္တဲ့အဆိပ္က သိပ္ျပင္းတယ္…။ မမွီေလာက္ဖူးထင္တယ္…” ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ကို ေဒါသထြက္သြားသည္…။ ဒါလားဆရာ၀န္စိတ္ဓာတ္…။ မမွီတာကို ကြ်န္ေတာ္သိသည္..။ ဒါေပမယ့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ Jackie ကို ညင္ညင္သာသာ ဘ၀ကူးသြားေစခ်င္သည္…။

“မမွီဘူးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္ Doctor. ဒါေပမယ့္ သက္သာေအာင္ တစ္ခုခုေတာ့ လိုက္လုပ္ေပးပါ..” ဆရာ၀န္ရဲ႕ အမ်ိဳးသားကလည္း ေျပာေတာ့မွ မလိုက္ခ်င္ လိုက္ခ်င္နဲ႕ လိုက္လာသည္…။

တကယ္မမွီေတာ့တာကို သူ႕ သမာၻအရသိလို႕ စိတ္ေလ်ာ့ထားမွန္း ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္မွာ လာပင့္တဲ့သူရဲ႕စိတ္..။ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ မခ်ိမဆန္႕ ခံစားေနရတဲ့ဆိုတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေတာ့ အနဲနဲ႕အမ်ားရွိသင့္ပါတယ္…။

ဒါေတာင္ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးလိုက္ေသးတယ္.. “ဘာေခြးအမ်ိဳးအစားလဲတဲ့”

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ ေထာင္းခနဲျဖစ္သြားတယ္…။ မေကာင္းတတ္လို႕သာ ေတာ္ေတာ္ခ်ဳပ္ထိန္းလိုက္ရတယ္…။ “သာမန္ေခြးပါပဲ Doctor ရယ္..။ ဒါေပမယ့္ လိုင္းခန္းတစ္ခုလံုးက သားသမီးလည္း မရွိၾကေသးေတာ့ သားလို ခ်စ္ရတဲ့ သူျဖစ္ေနလို႕ပါ…။”

ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ Jackie အသက္ရွိေသးသည္…။ ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေျပးလာၿပီး ငိုသံနဲ႕ ေျပာသည္…။

“ကို…။ ျပား၀က္ေလးလဲ ေသၿပီ…။ အျဖဴမနဲ႕ ဖက္ၿပီးေတာ့ ေသေနတာ…။ သနားပါတယ္…” ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ဆို႕သြားသည္..။

သူေျပာတဲ့ အျဖဴမဆိုတာ အလြန္ ေအးေသာ ေခြးမေလးျဖစ္သည္…။ အေကာင္ႀကီးေသာ္လည္း သူမ်ားေတြဆီက အစာကိုလုမစားတတ္..။ သူ႕ကို သီးသန္႕ေကြ်းမွ စားတတ္ေသာ သူျဖစ္သည္။ သူမ်ားေတြရန္လိုလွ်င္လည္း သူစားေနတာကို ဖယ္ေပးေလ့ရွိသည္….။ မနက္ကတင္ သူမ်ားေတြ အႏိုင္က်င့္မွာစိုးလို႕ ကြ်န္ေတာ့္ Lady Black က သူကိုယ္တိုင္ လက္နဲ႕ ခြံ႕ေကြ်းခဲ့ေသးသည္..။ ေသသြားတဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ မတတ္ႏိုင္ေတာ့..။ အခုဆရာ ၀န္လည္း လာၿပီ Jackie လည္း မေသေသးဘူးဆိုေတာ့..။ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး နဲနဲရွင္သန္လာသည္…။

မွီမ်ား..။ မွီေပဦးမလား…။

လိုင္းခန္းက အရာရွိေတြ Jackie နားမွာ ျပံဳေနသည္..။ ကြ်န္ေတာ္ဖယ္ၿပီး Jackie နားကိုသြားလိုက္ေတာ့ သူေတာ္ေတာ္ေမာေနၿပီ ျဖစ္သည္…။ ဆရာ၀န္က ေဆးထိုးဖို႕ လုပ္သည္..။ ထိုအခ်ိန္မွာ ကန္စြန္းရြက္ျပဳတ္ရည္တိုက္ဆိုေတာ့…။ Jackie ကို ကြ်န္ေတာ္ လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႕ သူေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို ခ်ဳပ္ေပး သည္..။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ေဘးက ညီေလးက ေရွ႕လက္ႏွစ္ဘက္ကိုခ်ဳပ္သည္..။ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ ၾကည့္သာၾကည့္ေနၾကသည္..။ ကိုင္ဖို႕ေနေနသာသာ အနားေတာင္ သိပ္မကပ္ရဲေပ…။

“ကဲ ညီေလး ပါးစပ္ျဖဲၿပီး ေလာင္းထည့္ကြာ..။ ကိုယ္ခ်ဳပ္ထားမယ္..”

အစာအဆိပ္မိသြားေသာ သူတစ္ေယာက္ပီပီ..။ သူ႕ပါးစပ္ထဲကို တစ္စံုတစ္ခုထပ္ထည့္မွာ အရမ္းေၾကာက္ေနပံုရသည္…။ ျပား၀က္တို႕၊ အျဖဴမတို႕မွာ အေကာင္ေသး သလို..။ စိတ္လည္း သိပ္ျပင္းပံုမရေသာေၾကာင့္..။ အစာစားမိသည့္ေနရာမွာတြင္ ခ်က္ျခင္းေသသြားၾကပံုရသည္…။ Jackie ကေတာ့ စိတ္ေတာ္ေတာ္ ျပင္းပံုရသည္။ သူ အေျခအေနမေကာင္းေတာ့မွန္းသိသည္ႏွင့္ သူ႕ကို အျမဲအစာေကြ်းေလ့ရွိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ေဘးက ညီေလးအိမ္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ကို ေရာက္ေအာင္ ျပန္ေျပးလာခဲ့ သည္..။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ညီေလး လာမေခၚခင္မွာပင္ Jackie လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ လဲလိုက္ျဖစ္ေနၿပီ ျဖစ္သည္..။ ကြ်န္ေတာ္ဆရာ၀န္သြားေခၚတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ မိန္းမေျပာျပတာ့..။ သူအိပ္ေနၾက ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္ထဲက ဖိနပ္ခြ်တ္ကို အတင္းေျပးၿပီး အဲ့ဒီေနရာမွာ ေခြေခြေလးသြားအိပ္ေနသည္တဲ့…။ သူ႕ကို အဆိပ္ေျပဖို႕ ဘဲဥအႏွစ္တိုက္ဖို႕အျပင္ကုိ မနဲအတင္း ဆြဲထုတ္ရတယ္ ေျပာပါတယ္…။

အခု Jackie ကို ေဆးထိုးေပးတာက တျခားလိုင္းခန္းတစ္ခုေရွ႕ေရာက္ေနပါၿပီ..။ ဆရာ၀န္က ေဆးႏွစ္လံုးထိုးပါတယ္…။ ခဏေစာင့္ၾကည့္မယ္တဲ့..။ သက္သာရင္ ေနာက္တစ္လံုး ထပ္ထိုးမယ္ေျပာတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ Jackie ေျခေထာက္ကို ခ်ဳပ္ထားတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ေတြ အရမ္းစို႕နင့္ေနတယ္..။ လူေတြ အမ်ားႀကီးေရွ႕မွာ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ မနဲထိမ္းထားရတယ္..။ စိတ္ထဲကေန သရဏဂံု သံုးပါးရြတ္ေပးေနတယ္..။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ (လူေတြသာမရွိရင္) မင္းဟာ တကယ္ လိမၼာတဲ့အေၾကာင္း..။ ဘာကိုမွ ေနာက္ဆံမတင္းသင့္ေၾကာင္း…။ ဒီဘ၀က လြတ္ကြ်တ္တဲ့အခါ ေနာင္ဘ၀ေကာင္းတစ္ခုကို ေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္း..။ အခုလို ေမာဟေတြ ေ၀ဒနာေတြနဲ႕ ေသခဲ့ရင္ ဘ၀ေကာင္းတစ္ခုကို ဘယ္လိုမွမေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္း..။  တဖြဖြေျပာၿပီး ဘုရားစာကို ပါးစပ္က ထုတ္ၿပီး ရြတ္ေပးလိုက္ ခ်င္ပါတယ္…။

“Doctor ေရတိုက္လို႕ရမလား..”

“ရတယ္ ရတယ္…”

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ခ်ဳပ္ထားသည္..။ ေနာက္ထပ္ ညီေလးတစ္ေယာက္က ပါးစပ္ကို အတင္းၿဖဲၿပီး ေရေလာင္းထည့္သည္..။

“ေျဖးေျဖးလုပ္..။ ပါးစပ္ထဲကေရ ႏွာေခါင္းထဲ၀င္ၿပီး မြန္း….”

တဆက္ဆက္တုန္ၿပီး အတင္းရုန္းေနေသာ Jackie ခႏၶာကိုယ္သည္ ရုတ္တရက္ ခ်က္ျခင္းရပ္သြားတာကို သူ႕ကို ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္သည္…။ သူ႕ခႏၶာ ကိုယ္တစ္ခုလံုး ခ်က္ျခင္းေအးစက္ၿပီး တက္လာသည္…။ ေရတိုက္ဖို႕ ႀကိဳးစားတဲ့သူက ႀကိဳးစားတုန္း…။

“ညီေလး… Jackie သြားၿပီ….”

ကြ်န္ေတာ္ထိုင္ခ်ၿပီး ငိုသာငိုလိုက္ခ်င္သည္….။

ကြ်န္ေတာ္ရယ္ ညီေလးတစ္ေယာက္ရယ္ Jackie ခႏၶာကိုယ္ကိုႀကီးကို မသြားသည္။ ျပား၀က္တို႕၊ အျဖဴမတို႕ ေသသည့္ေနရာနားတြင္ပင္ျမွဳပ္ရန္ျဖစ္သည္…။

အေရွ႕မွာ ႏွစ္ေကာင္ေသေနတယ္လို႕ သိရေတာ့ Lady Black က ျပား၀က္မျဖစ္ပါေစနဲ႕…။ ဒီတစ္ေကာင္ေတာ့ ခ်န္ခဲ့ေပးပါလို႕ အႀကိႀကိမ္ဆုေတာင္းၿပီး သြားတယ္လို႕ ေျပာပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ဆုေတာင္းေတြမျပည့္ခဲ့ပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ သြားၾကည့္ေတာ့ တကယ္ပဲ ျပား၀က္ေလးနဲ႕ အျဖဴမတို႕ဟာ တစ္ေကာင္နဲ႕ တစ္ေကာင္ ယွက္ၿပီး (ဖက္ၿပီး) ေသေနတာကို သနားစဖြယ္ ျမင္ခဲ့ရပါတယ္..။ အဲ့ဒီ့နားမွာပဲ ေနာက္ထပ္ ေခြးအမည္းေလးတစ္ေကာင္လည္း ေသေနပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ စုစုေပါင္း ေလးေကာင္ ေျမျမွဳပ္ေပးခဲ့ပါတယ္…။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၿဖိဳးလည္း ငိုပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ငိုပါတယ္…။ အေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး လွမ္းေျပာေတာ့ အေမလည္းငိုပါတယ္…။ အားလံုးငိုၾကရပါတယ္..။

ဒါဟာ သံေယာဇဥ္ပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ…။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမ စကားေတြဆက္ေျပာျဖစ္သည္…။ မနက္ကမွ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာႀကိဳေနသည့္ Jackie ႏွင့္ သစ္သားျပားေလးကိုက္ၿပီး လာႀကိဳတဲ့ ျပား၀က္ေလး ကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႕ခဲ့ေသးသည္..။ အခုမရွိေတာ့…။

မနက္ျမင္၍…. ညေနမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ေလၿပီ…။

မေသခင္ Jackie ကြ်န္ေတာ့္ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္သြားတဲ့အၾကည့္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ျမင္ေယာင္ေနမိသည္…။ သူသာ စကားေျပာတတ္ပါက ဘာေတြ မ်ား ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႕ ေျပာသြားခ်င္ပါသလဲ…။

ေလာကရဲ႕ မတည္ျမဲတဲ့ သေဘာတရားေတြလား…။ သံေယာဇဥ္တရားရဲ႕ ေလာင္ကြ်မ္းမွဳေတြအေၾကာင္းလား….။ သံသရာဆိုတဲ့ စက္၀န္းႀကီးတစ္ခုအေၾကာင္း လား..။ ဒါမွမဟုတ္ ..။ ေနာက္ဆံုး..။ အစာအိမ္ပ်က္စီးလို႕ ပူေလာင္ေနတဲ့ သူမပိုင္ေပမယ့္ ပိုင္တယ္လို႕ ထင္ခဲ့တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးရဲ႕ ေ၀ဒနာအေၾကာင္းလား….။ အနဲဆံုး…..

“ႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္…” ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခုမ်ားလား….။

ဒါမွမဟုတ္….။ Tom Hanks ေျပာခဲ့တဲ့ “Earn It….!” ဆိုတဲ့ စကားေလမ်ားလား…..။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသမွ် ပထမဆံုးေသာသက္ရွိတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲမွာပင္ ဘ၀ကူးသြား ခဲ့ ျခင္း ျဖစ္သည္…။ မ်ားစြာေၾကကြဲရပါသည္…။ မ်ားစြာတုန္လွဳပ္ရပါသည္…။

Jackie ရဲ႕ ေသျခင္းတရားသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အတြက္ အလဟသ မျဖစ္သင့္ဟု ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္သည္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕တြင္ အခ်ိန္ေတြရွားပါးခဲ့ၿပီ…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အလွည့္သည္ ဒီေန႕ေလာ မနက္ျဖန္ေလာ မျမင္ႏိုင္ၿပီ…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အဆင္သင့္ျဖစ္ခဲ့ၿပီေလာ…။ ဒါမွမဟုတ္ မျဖစ္ေသးသေလာ..။ တကယ္လို႕မ်ား ကြ်န္ေတာ္တို႕အေပၚ ကံၾကမၼာက မ်က္ႏွာသာမေပးခဲ့သည့္အခ်ိန္တြင္ Jackie လိုမ်ိဳးေသြးမပ်က္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အဘယ္သို႕ေသာ အသိတရားျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ၾက မည္နည္း..။ အဘယ္သို႕ေသာ သတိၱျဖင့္ ေနာင္ဘ၀ကို ရင္ဆိုင္ၾကမည္နည္း…။

အခ်ိန္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႕မပိုင္ပါ..။ ဒီခႏၶာကိုယ္လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႕မပိုင္ပါ….။ ေလာကတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဘာမွမပိုင္ပါ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ပိုင္တာ ပစၥဳပၸန္ဆိုတဲ့ အခြင့္အေရးေလးတစ္ခုသာရွိသည္…။ မနက္ျဖန္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႕မပိုင္ေပ…။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ပစၥဳပၸန္အခ်ိန္ကပင္စၿပီး ျပင္ဆင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္..။

ခင္ဗ်ားေရာ ဘယ္ေတာ့ ျပင္ဆင္မလဲ မိတ္ေဆြ…။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိေရွ႕…။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲတြင္ ဘ၀ကူးသြားေသာ Jackie ရဲ႕ ေသျခင္းတရား ကို အလဟသအျဖစ္ခံမည္မဟုတ္ေခ်…။ ခင္ဗ်ားေရာ ဘယ္လိုခံယူမလဲမိတ္ေဆြ….။

ေသခ်ာတာတစ္ခုေတာ့ ရွိသည္…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးအတြက္… ။ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာ ေလာကအတြက္…။ ခင္ဗ်ားတို႕အတြက္….။

“I Will Earn From It…..”

P.S- Jackie၊ ျပား၀က္၊ အျဖဴမနဲ႕ အျခားေသာအဲ့ဒီ့ေန႕က ေသဆံုးသြားတဲ့ သတၱ၀ါအေပါင္းအတြက္ သကၤန္းလွဴကာ ေရစက္ခ်ဖို႕ စီစဥ္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။

အခ်ိန္တို႕သည္ ထင္တာထက္ပိုၿပီး လွ်င္လွ်င္ ျမန္ျမန္ကုန္ဆံုးသြားပါတယ္..။ ဘာလိုလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္တာ ၁ ႏွစ္ နီးပါးရွိသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္ဟာ အခ်ိဳ႕အတြက္ မသိသာပါဘူး..။ မထူးျခားပါဘူး..။ အခ်ိဳ႕အတြက္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မေျပာနဲ႕ တစ္စကၠန္႕ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းေလာက္နဲ႕ တင္ အရာအားလံုးကို ေျပာင္းလဲျပစ္ဖို႕ လံုေလာက္ပါတယ္..။

ကြ်န္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ဒုတိယအမ်ိဳးအစားက အႀကံဳး၀င္ပါတယ္..။ တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္ဟာ ဘယ္လိုကုန္လုိ႕ ကုန္သြားမွန္းမသိေလာက္ေအာင္ကို လုပ္စရာေတြက စနစ္တက် ျပည့္ေနခဲ့ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ဘ၀အမ်ိဳးအစားအရ ဒါဟာ သိပ္မထူးဆန္းပါဘူး…။ စာဖတ္သူေတြအတြက္လည္း ထူးဆန္းမယ္ မထင္ပါဘူး..။ ဒီကာလတစ္ခုအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ရရွိခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြ…။ ခံစားခ်က္ေတြဟာ အမ်ိဳးစံုသေလာက္ ရသလည္း စံုလွပါတယ္…။ ဒီအေတြ႕အႀကံဳေတြထဲက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ ေရာက္လာတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုအေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္…။ ဒီစာကိုဖတ္လိုက္ရလို႕ ကုန္ဆံုးသြားမယ့္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ မိနစ္ပိုင္း စကၠန္႕ပိုင္းအတြက္ မေျပာပေလာက္ေသာ ပမာဏေလးျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ အက်ိဳးရွိေကာင္း ရွိမယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္…။

ပထမေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ ၀တၳဳတို တစ္ပုဒ္အသြင္ေျပာင္းၿပီ ယခင့္ယခင္မ်ားကအတိုင္း ျမွဳပ္ကြက္ေလးတစ္ခုထားၿပီး ေရးမလို႕စဥ္းစားခဲ့ပါေသးတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ရလိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာတစ္ခုျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပး (ဆံုးမ) တဲ့အေနနဲ႕ေရာ ကြ်န္ေတာ့္လို အေျခအေနမ်ိဳး (အနဲနဲ႕အမ်ားဆိုသလို) ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ေရာ သတိထားမိႏိုင္ေအာင္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုအေနနဲ႕ပဲ ေဆာင္းပါးပံုမ်ိဳး ေရးဖို႕ ကြ်န္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္..။

ဒီလိုပါ…။

ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္လာၿပီးကတည္းက အႀကီးမားဆံုးအရူးထေနတဲ့ ေရာဂါကေတာ့ အခုကြ်န္ေတာ္စီးေနတဲ့ကားကို အသစ္လဲခ်င္ေနတာပါပဲ..။ ကြ်န္ေတာ့္ မိသားစုဟာ ေတာ္၀င္အဆင့္၊ Top 10 အဆင့္၀င္ေလာက္ေအာင္ မခ်မ္းသာေပမယ့္…။ သာမန္ထက္ပိုၿပီး ျပည့္ျပည့္စံုစံုေနႏိုင္တဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ထားပါတယ္။ ဒီ့အတြက္ အေပၚယံအားျဖင့္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကားတစ္စီးလိုခ်င္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဆႏၵ (အရူးထမွဳ) ဟာ ျပႆနာတစ္ခုဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး..။ ႀကိဳက္တဲ့ကား  ေတြ႕လို႕ ေစ်းလည္း သင့္တယ္ (ကြ်န္ေတာ့္အသက္အရြယ္ ကြ်န္ေတာ့္ေသာက္ဆင့္ေလာက္နဲ႕ ေတာ္ရံုတန္ရံုကားဆိုပါေတာ့) ဆိုရင္ အခုစီးေနတဲ့ကား ကို ေပါက္ေစ်းအတိုင္း ရသင့္သေလာက္ရေအာင္ေရာင္းလိုက္..။ ၿပီးရင္ လိုတဲ့ေငြ နဲနဲပါးပါး (ရာေတာ့ေက်ာ္တာေပါ့ဗ်ာ..။ သိန္းရာေက်ာ္တာကို နဲနဲပါးပါး လို႕ ေရးတယ္ဆိုၿပီး ၾသဘာအေပး မေစာၾကပါနဲ႕ဦး။ ကြ်န္ေတာ္အေပၚမွာေျပာခဲ့သလို ဒီေဆာင္းပါးဟာ အမွားကို (အထူးသျဖင့္ကိုယ့္အမွားကို ကိုယ္ ၀န္ခံတဲ့ေဆာင္း ပါး တစ္ခုျဖစ္တဲ့အတြက္ အစပိုင္းအသံုးအႏွံဳးနဲ႕ အေျခအေနကေတာ့ ၾကြားရာ ႀကီးက်ယ္ရာ ေရာက္ေကာင္းေရာက္ႏိုင္ပါတယ္) အသာတၾကည္  ၀ယ္လိုက္ရံုပါပဲ…။ ဒါေပမယ့္ အဓိက ျပႆကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အေဖပါပဲ…။

ကြ်န္ေတာ့္အေဖဟာ လက္ရွိအေျခအေနထိေရာက္လာဖို႕ ေအာက္ေျခဘ၀ကေနစၿပီး သမာအာဇီ၀ျဖစ္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို ႀကိဳးစားရုန္းကန္ရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစုကို တည္ေထာင္ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ ဒါ့ေၾကာင့္သူ႕ရဲ႕အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆနဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာ ရိုးရွင္းၿပီး ပကာသနကင္းလြန္းလွပါတယ္..။ သူ႕အတြက္ ကားဆိုတာ အလုပ္လုပ္ဖို႕ ျဖစ္ပါတယ္…။ သူ႕အယူအဆအရ လိုခ်င္တဲ့ေနရာကို၊ လိုခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာ သြားႏိုင္ဖို႕အတြက္ ကားကို အသံုးျပဳျခင္း (၀ယ္ျခင္း၊ စီးျခင္း) ျဖစ္ပါတယ္..။ ဇိမ္ခံဖို႕ မဟုတ္ပါတဲ့..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေနထုိင္ရာ A-1 ၿခံကေန လွည္းတန္းကို သြားမယ္ဆိုပါစို႕..။ သာမန္ရံုးအတက္အဆင္းခ်ိန္သြားမယ္ဆိုရင္ Prado လည္း ၁၅ မိနစ္ ေမာင္းရပါတယ္..။ သာမန္ကားတစ္စီးလည္း ထို မိနစ္ပိုင္းအတြင္းပဲေမာင္းရပါတယ္..။ ကားပိုေကာင္းလို႕ ျမန္ျမန္ပိုမေရာက္ႏိုင္ပါဘူး..။ (အထူးသျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ထဲမွာ ကိုယ္တိုင္ေမာင္းဘူးတဲ့ သူေတြသိပါတယ္) ဒါေၾကာင့္ မလိုအပ္ပဲ ကားအေကာင္းစား ၀ယ္စီးျခင္းကို အျပင္းအထန္ ကန္႕ကြက္ သူျဖစ္ပါတယ္။ ကား၀ယ္မယ့္ အစား အဲ့ဒီ့ကားထဲ ျမဳပ္သြားမယ့္ ေငြနဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကိုပဲ ဆက္ၿပီး တိုးခ်ဲ့ခ်င္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။

ကြ်န္ေတာ့္လို ေအာက္သက္မေၾကတဲ့ေကာင္နဲ႕ သူ႕လို ရိုးသားတဲ့သူ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပႆနာကစပါတယ္…။ ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္..။ ျပန္လာတဲ့ေန႕က စလို႕..။ ဒီကား၀ယ္ဖို႕ အေၾကာင္းအရာ ေရာက္သြားတာနဲ႕ ျပႆနာက စပါတယ္…။ အေမေတြ အဖိုးေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္ေရာ အေဖေရာ ျပေနတဲ့ အေၾကာင္းျပ ခ်က္ကိုယ္စီက သူ႕ဟာနဲ႕ သူခိုင္မာ မွန္ကုန္မွဳ ရွိေနတာေၾကာင့္ ဘယ္သူ႕ဘက္မွ မလိုက္ပဲ ဆိတ္ဆိတ္သာ ေနေနခဲ့ၾကပါတယ္..။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ၾကားက စစ္ေအးတိုက္ပြဲက အခ်ိန္ၾကာလာခဲ့ပါတယ္..။

အဲ့ဒီ့ၾကားထဲမွာ ႀကီးမားတဲ့ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုအျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ေထာင္က်သြားပါတယ္…။ အဲ့ဒီ့မွာ ပြဲက ပိုဆူသြားပါတယ္..။ နဂိုကတည္းက ကားရူးေနပါတယ္ ဆိုမွ..။ အိမ္ေထာင္က်သြားေတာ့ လူအျမင္မွာ ပိုၿပီးတင့္ေတာင့္ တင့္တယ္ ျဖစ္ခ်င္လာတယ္…။ (ပိုႀကြားခ်င္လာတယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ…) ဒီအခ်ိန္အေနေတြကို ရိပ္စား မိလာတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အဖိုးက ေနာက္ဆံုး ထြက္ေပါက္တစ္ခုေပးလိုက္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္မလာခင္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ၀ယ္ထားတဲ့ ျခံတစ္ကြက္ကို သူက ထုတ္ေရာင္းခြင့္ျပဳလိုက္ပါတယ္…။ ဒီၿခံေရာင္းထြက္သြားရင္ မင္းလည္း စီးခ်င္တဲ့ ကား အသင့္အတင့္ တစ္စီး၀ယ္စီး ..။ ပိုတာေတြကို မင္းတို႕ဥာဏ္ရွိသလို သံုးၾက ေပါ့ကြာဆိုၿပီး ျခံေရာင္းခြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၀ယ္ထားတုန္းက အဲ့ဒီ့ျခံက အျမတ္ေတာ္ခြန္ေဆာင္အၿပီး ၁၀၀ မျပည့္တျပည့္ပဲ က်ပါတယ္…။ ဒါနဲ႕ ေရာင္းမယ္ဆိုၿပီး ေစ်းေခၚလိုက္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၈၅၀ ေခၚလိုက္ပါတယ္….။ အိုေက..။ အဆင္ေျပတယ္..။ ပြဲစားေတြကလည္း သေဘာက်တယ္…။ လိုခ်င္တဲ့သူေတြကလည္း သေဘာက်တယ္..။ အုတ္တံတိုင္းခတ္ၿပီးသား ေပ ၁၅၀ ပတ္လည္ေလာက္လဲရွိတယ္…။ အခ်က္အခ်ာက်တဲ့ေနရာမွာလည္း ရွိတယ္…။ လာၾက..။ ၾကည့္ၾက..။ ေမးၾကေပါ့..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ (အဓိက က ကြ်န္ေတာ္ပါ..။ ကြ်န္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီးက ဒါေတြ စိတ္ကိုမ၀င္စားပါဘူး..။ သူ႕ေဘးမွာ ကြ်န္ေတာ္ ရွိေနရင္ သူ႕ေလာက လွပၿပီးသား ျဖစ္ေနၿပီလို႕ ခံယူထားၿပီးသား သူပါ) လည္း တျပံဳးျပံဳးေပါ့..။ ၀ယ္မယ့္သူက မနက္ျဖန္ သဘက္ခါလာေတာ့မယ္..။ စာခ်ဳပ္ေတြ ဘာေတြအားလံုးလဲ ျပင္ၿပီး သြားၿပီ…။

တစ္ဘက္မွာ၀ယ္ဖို႕ ကားေတြ ဘာေတြလည္းၾကည့္ၿပီးၿပီ…။ 5D Mark II ေရာဂါတက္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အရူးထမွဳကလည္း ေနျမင့္တာနဲ႕အတူ ေတာ္ေတာ္ရင့္။ Lady Black က သူလည္း ဓာတ္ပံုရိုက္တာ ၀ါသနာပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္က အသစ္၀ယ္ သူက အခု ကြ်န္ေတာ့္ 50D နဲ႕ရိုက္မယ္ဆိုၿပီး Plan ခ်ၾကပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့အထင္ေတာ့ သူ ဒီေလာက္ႀကီး ဓာတ္ပံုရိုက္တာကို ၀ါသနာမပါ ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ 5D Mark II ၀ယ္ဖို႕ တြန္႕ဆုတ္တြန္႕ဆုုတ္ျဖစ္ေနလို႕ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ျပတ္ သားသြားေအာင္ တမင္ကြ်န္ေတာ့္အေဟာင္းေလးနဲ႕ သူရိုက္ခ်င္လို႕ပါဆိုၿပီး အနစ္နာခံျခင္း ျဖစ္တယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ အတိအက်ယံုၾကည္ပါတယ္…။ တကယ္တမ္း သူတစ္ကယ္၀ါသနာပါတာက ကြ်န္ေတာ္ရိုက္တဲ့ဓာတ္ပံုေလးေတြၾကည့္ၿပီး ဟိုပံုေလးကေကာင္းတယ္..။ ဒီပံုကမေကာင္းဘူး ဆိုၿပီး ေ၀ဖန္တာမ်ိဳး..။ ေနပူက်ဲတဲ ကြ်န္ေတာ္ သြားရိုက္သမွ်ေနရာတိုင္းကို ထီးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ လိုက္မိုးေပးတာမ်ိဳး..။ ဓာတ္ေတာ္ခ်ိဳင့္မွာ သြားရိုက္ခ်င္လွပါၿပီဆိုလို႕..။ အတက္ခ်ည္း ၁ နာရီေက်ာ္တက္ရ တဲ့ေနရာမ်ိဳးကို အပင္ပန္းအဆင္းရဲခံကာ လိုက္တာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။

ဒီလိုနဲ႕ အားလံုးအိုေကၿပီ ေရာင္းမယ္ ဆိုၿပီးလုပ္ၿပီးကာမွ…။ အမွတ္မထင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္က ေတာ္ေတာ္ကို အံ့အားသင့္ဖို႕ ေကာင္းသြား ပါတယ္..။ အျခားမဟုတ္ပါဘူး..။ ပြဲစားက တင္ရိုက္ထားပါတယ္…။ ပြဲစားက ၀ယ္မယ့္သူကို ၁၁၀၀ နဲ႕တင္ရိုက္ထားၿပီး ကြ်န္ေတာ့္တို႕ကို ပါးစပ္လာပိတ္ပါတယ္…။ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္တဲ့ေန႕ၾကရင္ ဘာမွ၀င္မေျပာပါနဲ႕တို႕..။ ၁၁၀၀ လို႕ေျပာေပးပါတို႕..။ စသည္ျဖင့္…။ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္တုန္လွဳပ္မိသြားတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ၿခံ ဒီေလာက္ ေစ်းရတာကို တုန္လွဳပ္သြားတာ လံုး၀မဟုတ္ပါဘူး..။ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲကို အရင္ဆံုး၀င္လာတာက လူေတြရဲ႕ မသမာေလာဘကိုပါ…။ ၿခံအေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ရင္ ပြဲခေပးရတာ မဆန္းပါဘူး..။ သူတို႕ထိုက္ထုိက္တန္တန္ (အခုခတ္ ေပါက္ေစ်းရဲ႕ ၂%) ယူပါတယ္။ အခုလို ပြဲအႀကီးေတြဆို သူတို႕ အတြက္ ဆယ္နဲ႕ခ်ည္ၿပီးက်န္ပါတယ္…။ ဒါကိုတင္အားမရေသးပဲ..။ သူတို႕မပိုင္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုအေပၚမွာ သိန္း ၂၅၀ ေက်ာ္ အလကားယူဖို႕ စဥ္းစားတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ကို လိုက္မမွီျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္…။ (မင္းတို႕ကေရာ ေလာဘ မႀကီးလို႕လား ၁၀၀ ေလာက္နဲ႕ ၀ယ္ထားတာကို ၈၅၀ နဲ႕ျပန္ေရာင္းတယ္ဆိုရင္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၀ယ္ထားတာက လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေလာက္ကပါ။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕က ေစ်းေခၚတယ္…။ ၀ယ္ခ်င္တဲ့သူက သူႀကိဳက္လို႕ တန္တယ္ထင္လို႕ ၀ယ္ပါတယ္..။ အေျဖက ရွင္းပါတယ္)

ဒါနဲ႕အဲ့ဒီ့ပြဲ ပ်က္သြားပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အရွိက္ကို ျဖတ္အထိုးခံလိုက္ရသလို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တေပြ႕တစ္ပိုက္ႀကီး ျဖစ္ၿပီးကာမွ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ျဖစ္သြား ပါတယ္..။ ဒါနဲ႕ အဲ့ဒီ့ေန႕ ညေန ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ Lady Black ၿမိဳ႕ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ဆိုၿပီး အျပင္မွာ ဆံုဖို႕ခ်ိန္းလိုက္ၾကပါတယ္…။

ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ လွည္းတန္းမွာ မီးပိြဳင့္မိပါတယ္..။ ညေန ၆ နာရီ ၇ နာရီထံုးစံအတိုင္း ပတ္၀န္းက်င္က ေမွာင္စပ်ိဳးပ်ိဳး..။ ေက်ာင္းျပန္သူေတြ၊ ရံုးျပန္သူေတြ၊ တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ခ်ိတ္ကာ ရံုးလာႀကိဳ ေက်ာင္းလာႀကိဳသူေတြ၊ အေဆာင္သူ အေဆာင္သားေတြ၊ ၿမိဳ႕ျပင္ျပန္မယ့္သူေတြ၊ ၿမိဳ႕ထဲသြားမယ့္သူေတြနဲ႕ လွည္းတန္းလမ္းဆံုရဲ႕သဘာ၀အတိုင္း အေရာင္ေတြ စံုလို႕ေနပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာလည္း ကြ်န္ေတာ္အခုလိုခ်င္ေနတဲ့ ၃၀၀ နဲ႕ ၄၀၀ ၾကားရွိမယ့္ (စက္မဳွဇုန္ထုတ္မဟုတ္တဲ့) ကားအေၾကာင္း၊ မရလိုက္တဲ့ သိန္း ၈၅၀ အေၾကာင္း၊ Range အျပည့္နဲ႕ဆို ၇၀ ေလာက္က်မယ့္ 5D Mark II အေၾကာင္း..၊ လက္မတင္ေလး လြတ္သြားတဲ့ မိန္းမအတြက္၀ယ္ေပးဖို႕ စဥ္းစားထားတဲ့ ၂၀ ၀န္းက်င္ ျမင္းခြာတံဆိပ္ နာရီေလးတစ္လံုးအေၾကာင္း…။ ပူေလာင္မွဳေတြ…။ ေမာဟေတြ…။ ေလာင္ၿမိဳက္မွဳေတြနဲ႕…။ ကြ်တ္တစ္ သပ္သပ္  ေတာက္တစ္ေခါက္ခါက္နဲ႕ေပါ့…။

လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္ၾကာတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ Lady Black လည္း ေငးခ်င္ရာေငးရင္းေတြးခ်င္ရာေတြးေနပါတယ္…။ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ့္ကား လွဳပ္ကနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ပထမထင္တာက အေရွ႕ကကားပဲ ဘီးလိမ့္လာၿပီး တိုက္သလား..။ အေနာက္က ကားပဲ ကလက္ေခ်ာ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကားနာက္ကို ၀င္ေစာင့္သလားေပါ့…။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကားက ဒီေလာက္ႀကီး အရွိန္ျပင္းျပင္းလွဳပ္သြားတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး..။ အိကနဲ ျဖစ္ရံု ေလာက္ပါပဲ…။ ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ Mr & Mrs Black ႏွစ္ေယာက္ေဘးဘီကို သတိထားမိ ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့….။

ကြ်န္ေတာ့္ကားက Dagon Jeep ပါ..။ Jeep ကားဆိုေတာ့ နဲနဲျမင့္ပါတယ္..။ ျမင့္ေတာ့ အေပၚတက္ဖို႕ တံခါးေပါက္နားမွာ ေျခနင္းေလး တစ္ခု ပါပါတယ္…။ တစ္စ တစ္စ အေမွာင္ဖံုးလႊမ္းစ ျပဳလာေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး အာရံုစိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ၅ ႏွစ္နဲ႕ ၇ ႏွစ္ ၾကား ကေလးငယ္ေလးတစ္ေယာက္..။ ကြ်န္ေတာ့္ ဂ်စ္ကား ေျခနင္းခံုေလးေပၚ တက္လို႕ (သူ႕အရပ္က ေျခနင္းခံုေပၚမတက္ရင္ မမွီဘူးေလ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႕လည္း မျမင္ရဘူး)၊ အဲယားကြန္းဖြင့္ထားလို႕ အျပည့္တင္ထားတဲ့ Lady Black ေဘးက မွန္နားမွာ မ်က္ႏွာေလးကပ္လို႕….။ လက္တစ္ဘက္က ျပန္လန္မက်ေအာင္ ကားမွန္ေဘာင္ေလးကို ခဲခဲရင္းရင္းကိုင္လို႕..။ ၀တ္ထားတာ က ႏြမ္းႏြမ္းလ်လ်…။ မ်က္ႏွာေလးက ျငစ္ျငစ္ႏြမ္းႏြမ္း…။ သူ႕ဆီမွာေတာက္ပတာဆိုလို႕ ျဖဴ၀င္းေနတဲ့ မ်က္၀န္းေလးႏွစ္ခုနဲ႕….

လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ လန္းလန္းဆန္းဆန္း စပယ္ပန္းကုန္းေလး တစ္ကုန္း….

“၂၀၀ ထဲပါ ဦးရယ္…။ ယူသြားပါေနာ္…။ တစ္ကံုးထဲ က်န္ေတာ့လို႕ပါ…။”

ကြ်န္ေတာ္ ပထမေၾကာင္သြားပါတယ္..။ ေနာက္ေတြေ၀သြားတယ္..။ ျပန္စဥ္းစားတယ္…။ ကားက သိန္း ၄၀၀…။ ကင္မရာက သိန္း ၇၀…။ စပယ္ တစ္ကုံး ေငြက်ပ္ ၂၀၀…။ လွည္းတန္း မီးပြိဳင့္သည္ အေမွာင္ထုၾကားမွ အစိမ္းေရာင္ တစ္ခ်က္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္အား မ်က္စလွမ္းျပစ္ျပသည္။

ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္…။

“မ်ားတယ္ကြာ…”

လန္းဆန္းေသာ စပယ္ပန္းမ်ားကိုင္ထားေသာ ကေလးငယ္သည္ ႏြမ္းလ်ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကား ေျခနင္းခံုေပၚမွ ဆင္းသြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ 3C တပ္ထားတဲ့ ၉ခ Dagon Jeep ဟာလည္း ေအးေအးေဆးေဆး ျငင္ျငင္သာသာပင္ လွည္းတန္း မီးပိြဳင့္ကို ေက်ာ္ျဖတ္သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါေတာ့သည္…..။

P.S- အဲ့ဒီ့ကေလးငယ္အား ေနာက္ေန႕မ်ားတြင္ သတိထားၾကည့္မိေသာ္လည္း လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္တြင္ ထပ္မံမေတြ႕ရွိခဲ့ေတာ့ပါ…။

ကမာၻ၏ ဗဟိုလည္မွတ္မွဳ စနစ္မ်ား တိမ္းေစာင္း လြဲမွားစျပဳလာျခင္းမွအစ…။ သတၱ၀ါ (အဓိက လူ) တို႕၏ ခံယူခ်က္ႏွင့္ အေတြးအေခၚမ်ား တရွိန္ထိုး ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည့္ေနာက္ ကမာၻတစ္၀ွမ္းတြင္ ေၾကာက္မယ္ဖြယ္ရာ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးတစ္ခု ေပၚေပါက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။

(မွတ္ခ်က္။  ။ အက္ေဆး ေနာက္ပိုင္းတြင္ သတၱ၀ါ ဆိုေသာေ၀ါဟာရအစား လူ ဆိုေသာ ေ၀ါဟာရ ျဖင့္သာ ဆက္လက္ေရး သားသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ ဤအက္ေဆးသည္ လူ မ်ားကိုသာ ရည္ရြယ္ကာ ေရးသား ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္..။)

ထိုေတာ္လွန္ေရးကို ကမာၻတစ္၀ွမ္းမွ “ဒုတိယကမာၻေတာ္လွန္ေရး (သို႕) သက္ရွိ၀ါဒ ေတာ္လွန္ေရး” လို႕ ေခၚဆို အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္…။

ေတာ္လွန္ေရးေပၚေပါက္လာရျခင္း၏ အဓိကဇစ္ျမစ္မွာ အေၾကာင္းအရာမွာ လူသားတို႕၏ စကားလံုးႏွင့္ ေ၀ါဟာရမ်ားကို ေဖာင္းပြစြာတီထြင္ခဲ့ၾက ျခင္း၊ သံုးစြဲ (သို႕) သတ္မွတ္ခဲ့ၾကျခင္းတို႕ေၾကာင့္ စတင္ခဲ့ပါတယ္..။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာမွ စစ္ပြဲမ်ားႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးသမိုင္းမ်ား ကို ျပန္လည္ သံုးသပ္ၾကမည္ဆိုပါက လူသားအခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ စစ္ပြဲမ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးမ်ားသာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ၾကပါတယ္…။

ထိုအခ်ိန္က ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးေသာ စာေရးဆရာမ်ား၊ သိပံၸပညာရွင္မ်ားက လက္ရွိကြ်န္ေတာ္တို႕ ေရာက္ရွိေနေသာ သကၠရာဇ္တြင္ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ေသာ စစ္ပြဲမ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးမ်ားမွာ လူသားႏွင့္ အျခားကမာၻမွ အႏာၱရယ္မ်ား၊ လူသားႏွင့္ စက္ယႏာၱယားတို႕၏ စစ္ပြဲမ်ားပင္ ျဖစ္ေပၚလာလိ့မ္မည္ဟု ၾကိဳတင္ခန္႕မွန္႕သံုးသပ္ခဲ့ၾကပါတယ္..။ သို႕ေသာ္ ထိုေဟာကိန္းမ်ားသည္ တစ္ကယ္တမ္းတြက္ လံုး၀  မွားယြင္းခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။ ထုိကဲ့သို႕ မွားယြင္း ေသာ ေဟာကိန္းမ်ား ထုတ္ခဲ့ရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းမွာ ၎တို႕အေနျဖင့္ လူသားတို႕ႏွင့္ အနီးကပ္ဆံုးတြင္ ထာ၀ရတည္ရွိခဲ့ေသာ သက္မဲ့အရာ၀တၳဳ မ်ားအေပၚ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ ျခင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္…။

ေရွးေဟာင္းအေတြးအေခၚ (လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ေက်ာ္) မ်ားအရ သက္ရွိႏွင့္ သက္မဲ့မ်ား၏ ကြဲျပားျခားနားမွဳအေပၚ အမ်ိဳးမ်ိဳးခြဲျခား သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္…။ သက္ရွိမွန္လွ်င္ အသက္ရွဴရမည္။ သက္ရွိမွန္လွ်င္ ခံစားခ်က္ရွိရမည္။ သက္ရွိမွန္လွ်င္ အသိဥာဏ္ရွိရမည္။ စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾက ပါတယ္…။ ၎တို႕ ထိုကဲ့သို႕ ေျခအၿငိမ္မေန လက္အၿငိမ္မေန ေ၀ါဟာရမ်ားႏွင့္ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ ခ်က္မ်ားကို ခ်ျခင္တိုင္းခ်၊ ထုတ္ျခင္တိုင္း ထုတ္ခဲ့ျခင္းမ်ား၏ ရလာဒ္မ်ားအေနျဖင့္ လက္ရွိ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေခတ္မွ လူသားမ်ား ယခုအခါ အလူးအလဲ ခံေနၾကရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။

၂၉ ရာစုႏွစ္မတိုင္မွီ အထိတည္ရွိခဲ့ေသာ ထုိေရွးေဟာင္းအေတြးအေခၚပညာရွင္မ်ားႏွင့္ အေတြးေခ်ာ္ ပညာရွင္မ်ားသည္ ထိုကဲ့သို႕မွားယြင္းေသာ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား၊ ေဟာကိန္းမ်ားကို ထုတ္ခဲ့ရံုသာမက လက္ရွိ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရင္ဆိုင္ေနရေသာ “ဒုတိယကမာၻေတာ္လွန္ေရး” ျဖစ္ေပၚလာဖို႕အတြက္ အဓိက အစပ်ိဳး မ်ိဳးေစ့ခ်ေပးခဲ့ၾကေသာ သမိုင္းတရားခံမ်ားလည္း ျဖစ္ပါတယ္…။

အေၾကာင္းမွာ ၎တို႕သည္ ထိုကဲ့သို႕ မည္သည့္အရာမ်ားသည္ သက္ရွိမ်ားျဖစ္သည္။ မည္သည့္အရာမ်ားသည္ သတ္မဲ့မ်ား ျဖစ္သည္ဟု ပညာရွင္ မ်ားပီပီ ၿပီးၿပီးေရာ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကၿပီးသည့္ေနာက္တြင္….။ ထုိသူတို႕မွပင္ တစ္ဖန္ သက္မဲ့မ်ားသည္ အသက္ရွဴၾကေၾကာင္း….။ သက္မဲ့မ်ားတြင္ ခံစားခ်က္မ်ားရွိေၾကာင္း..။ သက္မဲ့ မ်ားတြင္ အသိဥာဏ္မ်ားရွိေၾကာင္း စတင္ေဖာ္ထုတ္ကာ ျပသနာအား မီးစေမႊးခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္….။

ထိုရလဒ္မ်ားအျဖစ္…

ေနရာမွာ တစ္ကမာၻလံုးဆိုင္ရာ သက္ရွိသက္မဲ့ တန္းတူညီမွ် အခြင့္အေရးရရွိေရး ဌာနႀကီးရဲ႕ အစည္းအေ၀း ခန္းမအတြင္း ျဖစ္ပါတယ္…။ ခန္းမရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုမွာ ထိပ္ဆံုးေနရာတြင္ သက္ဆိုင္ရာအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၏ အၾကီးအကဲ မ်ားထိုင္ရန္သတ္မွတ္ေပးထားေသာ စင္ျမင့္ႏွင့္ မိန္႕ခြန္းေျပာစင္ ရွိပါတယ္..။ က်န္တဲ့ ခန္းမတစ္ခုလံုးမွာ ရွိသည့္ ခံုမ်ားကိုေတာ့ Column သုံးခု ပိုင္းျခားသတ္မွတ္ထားပါတယ္..။ လက္၀ဲဘက္အစြန္ဆံုးတြင္ လူမဟုတ္ေသာ သက္ရွိမ်ား၏ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက ေနရာယူၾကပါတယ္..။ အလယ္ Column တြင္ လူသားမ်ား၏ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားမွ ေနရာယူ ၾကကာ။ လက္ယာအစြန္ဆံုးတြင္ေတာ့ ယခင္ သက္မဲ့မ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံခဲ့ရေသာ သက္မဲ့မ်ား (၀ါ) သက္ရွိမ်ား စာရင္းတြင္ အၾကံဳး၀င္ဖို႕အတြက္ ၾကိဳးစားေနေသာ သက္မဲ့မ်ားမွ ေရြးခ်ယ္ေစလႊတ္လိုက္ေသာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕မ်ားက ေနရာယူထားၾကပါသည္။ (လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ေထာင္ခန္႕က ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးေသာ ကမာၻ႕ကုလသမဂၢအဖြဲ႕အစည္း၏  အစည္းအေ၀းခန္းမကို မ်က္လံုးထဲ ျမင္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္)

အစည္းအေ၀းခန္းတစ္ခုလံုးကို အၾကမ္းဖ်ဥ္းခြဲျခားၾကည့္လိုက္ပါက…။ ေလာကတြင္ (လူမပါ) သက္ရွိမ်ား၊ သက္မဲ့မ်ား မ်ားစြာရွိသည့္အနက္…။ က်န္ေသာ အဖြဲ႕မ်ားမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားမွာ ရာခိုင္ႏွဳန္း ၆၆.၆၆ သာ အစည္း အေ၀းတက္ေရာက္ခြင့္ရရွိကာ လူလည္ (အလယ္ Column မွာထိုင္ေသာေၾကာင့္ လူလည္ လို႕ေခၚျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ “လူလယ္” ႏွင့္ မမွားၾကပါကုန္…။) မ်ားမွာမူ တစ္ကမာၻလံုးရွိ သက္ရွိ၊ သက္မဲ့မ်ားအားလံုး၏ ၃၃.၃၃ ရာခိုင္ႏွဳန္း စာ တက္ေရာက္ခြင့္ရရွိေနျခင္းမွာမူ…။

မၾကာခင္မွာပင္ ေခါင္းေဆာင္အသီးသီးတို႕သည္ ဆင္ျမင့္ေပၚတြင္ေနရာယူၾကကာ အစည္းအေ၀းကို စတင္လိုက္ၾကပါတယ္…။ ေရွးဦးစြာ သက္မဲ့ မ်ားအဖြဲ႕မွ စတင္ကာ သူတို႕အား သက္ရွိမ်ားအဖြဲ႕အစည္းအတြင္း အဘယ့္ေၾကာင့္ ထည့္သြင္းသတ္မွတ္ေပးသင့္ေၾကာင္းကို အခ်က္အလက္မ်ားျဖင့္ စတင္ အဆိုျပဳၾကပါေတာ့ တယ္…။

ေရွးဦးစြာ ကမာၻ႕သက္မဲ့မ်ားဆိုင္ရာ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ျခင္းခံထားရေသာ အပင္မ်ားဆိုင္ရာအဖြဲ႕အစည္း ဥကၠဌမွ စတင္ အဆိုတင္သြင္းပါတယ္..။

“ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႕ ေရွးဦးစြာ ေျပာၾကားလိုတာကေတာ့ အခုလို အပင္မ်ားရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္အေနနဲ႕ သာမက ကမာၻ႕သက္မဲ့မ်ားအားလံုးရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္အေနျဖင့္ စကားေျပာခြင့္ရတဲ့အတြက္ ကမာၻ႕သက္မဲ့မ်ား (သက္ရွိ သတ္မွတ္ခြင့္ရေရး တိုက္ပြဲ၀င္သူမ်ား) အားလံုးကို အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါတယ္..။”

ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ အခုလို သက္ရွိမ်ား (ယခုအခ်ိန္အထိ သတ္မွတ္ထားေသာ) ႏွင့္ အတိုက္အခံ ျပဳလုပ္ေနျခင္းမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ ကမာၻ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ပ်က္စီးေစလိုျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အေနနဲ႕ ရသင့္ရထိုက္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ထားေသာ အခြင့္အေရး တစ္ရပ္အား ေတာင္းဆိုေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္..။ ထိုကဲ့သို႕ေသာ အခြင့္အေရး (အထူးသျဖင့္ လူသားမ်ားႏွင့္ တန္းတူ) ကို ရရွိသင့္ေၾကာင္းကို လည္း အခုလက္ရွိ အလည္လိုင္းမွာထိုင္ေနၾကေသာ လူသားမ်ားမွပင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ အေတြးအေခၚမ်ား အတြင္းသို႕ ရိုက္သြင္းေပးခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္..။ ဥပမာအားျဖင့္ သက္ရွိ၊ သက္မဲ့ေပါင္းမ်ားစြာ ဖြဲ႕စည္းတည္ရွိသည့္ ဒီကမာၻမွာ အဘယ့္ေၾကာင့္ ကိုယ္စားလွယ္တက္ေရာက္ခြင့္ ပမာဏ ဟာ တန္းတူညီမွ်မွဳမရွိပဲ လူမ်ားက ၃၃.၃၃ ရာခိုင္းႏွဳန္း ေနရာယူရရွိပါသလဲ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္..။”

ထုိေခါင္းေဆာင္၏ စာသားတစ္ခ်က္အဆံုးတြင္ ညာလက္အျခမ္းတြင္ ထိုင္ေနၾကေသာ သက္မဲ့မ်ားဆိုင္ရာ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားဘက္အျခမ္းမွ လက္ခုပ္သံမ်ား တေျဖာင္းေျဖာင္းထြက္ေပၚလာၿပီး..။ ဘယ္ဘက္အျခမ္းတြင္ ထိုင္ေနေသာ သက္ရွိမ်ားအဖြဲ႕ (လူမပါ) ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကမူ လူလည္မ်ားထိုင္ေသာ ဘက္သို႕ နားမလည္ႏိုင္ေသာ အၾကည့္မ်ား၊ အေရခြံႏြာခ်င္ေသာ အၾကည့္မ်ား စသည္ျဖင့္ အႏွဳတ္သေဘာ ေဆာင္ေသာ အၾကည့္မ်ားျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳၾကပါေတာ့တယ္…။

အပင္ေခါင္းေဆာင္က “ ကြ်န္ေတာ္ ဥပမာအေနႏွင့္ ဘာေၾကာင့္အပင္မ်ားအေနျဖင့္ သက္ရွိအဖြဲ႕အစည္းအတြင္း ပါ၀င္သင့္ေၾကာင္းကို တင္ျပ ခြင့္ျပဳပါ…။ လူသားမ်ားရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္ ရွိပါတယ္..။ သက္ရွိမွန္ပါက အသက္ရွဴ ရမည္။ မ်ိဳးပြားျခင္း၊ ေမြးဖြားျခင္း၊ ၾကီးျပင္းျခင္း၊ အိုမင္းျခင္း၊ ေသဆံုးျခင္း ရွိရမယ္လို႕ အတိအက် သတ္မွတ္ထားေသာ အဆိုရွိပါတယ္…။ လူသားမ်ားဆိုင္ရာ ဘာသာတရား အဆံုးအမႏွင့္ သတ္မွတ္ခ်က္ မ်ားတြင္လည္း ထိုအဆိုကို ေတြ႕ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သစ္ပင္မ်ားဟာ အသက္ရွဴၾကပါတယ္…။ ထို႕အတူ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာ မ်ိဳးပြားျခင္း၊ ေမြးဖြားျခင္း၊ ၾကီးျပင္းျခင္း၊ အိုမင္းျခင္း၊ ေသဆံုးျခင္းမ်ားကိုလည္း သက္ရွိမ်ားနည္းတူ တည္ရွိေနပါတယ္။ ထို႕ေၾကာင့္ သက္ရွိမ်ားအားလံုး၏ ေခါင္းေဆာင္ဟု လက္ရွိသတ္မွတ္ထားသည့္ လူသားတို႕၏ စံခ်ိန္စံညႊန္းမ်ားျဖင့္ ကိုက္ညီေနေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အပင္မ်ားအား သက္ရွိမ်ား အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေပးသင့္ပါ တယ္..။”

“ထို႕အတူ ေနာက္ထပ္ဥပမာတစ္ခုအေနျဖင့္..။ ေရမ်ားဆိုင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းကို ဥပမာျပျခင္ပါတယ္..။ လူသားမ်ားရဲ႕ သက္ရွိ အျဖစ္သတ္မွတ္ေရး အတြက္ ေနာက္ထပ္ အဓိကက်တဲ့ အခ်က္တစ္ခုရွိပါတယ္..။ ဒါကေတာ့ သက္ရွိမွန္ရင္ ခံစားတတ္ရမယ္၊ အသိဥာဏ္၊ မွတ္သားႏိုင္မွဳစြမ္းရည္ ရွိရမယ္လို႕ အတိအက် ေဖာ္ျပထားပါတယ္..။ ေရ ကိုၾကည့္ပါ..။ ထိုလူသားမ်ား၏ သက္ေသျပ ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္မွဳေၾကာင့္ပဲ ေရတြင္ ခံစားမွဳ ရွိေၾကာင္း လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္ကပင္ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္…။ ထိုအခ်ိန္ကပင္ ေရသည္ ခံစားႏိုင္မွဳအျပင္ မွတ္သားႏိုင္မွဳ စြမ္းရည္ရွိေၾကာင္းကိုလည္း ေဖာ္ထုတ္ေပးခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္..။ တစ္ကယ္တမ္းဆို ေရရဲ႕မွတ္သားႏိုင္မွဳ စြမ္းရည္ဟာ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ႏွင့္ ခ်ီကာ ထိမ္းသိမ္းမွတ္သားႏိုင္စြမ္းရွိေသာေၾကာင့္ လူသားမ်ားထက္ပင္ အစေပါင္းမ်ားစြာ ပိုၿပီး အားသာေနတာကို ေတြ႕ရွိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေရအဖြဲ႕အစည္း၊ အပင္အဖြ႕ဲစည္းကဲ့သို႕ပင္ အျခားေသာ သက္မဲ့မ်ားမွာလည္း သက္ရွိအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခံရေရးအတြက္ ခိုင္လံုေသာ အေၾကာင္း ျပခ်က္ႏွင့္ အေထာက္အထားမ်ား မ်ားစြာ အတိအက်ရွိေနပါတယ္..။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အား သက္ရွိမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးပါရန္ ေလးစားစြာ တင္ျပအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား…။”

အပင္ေခါင္းေဆာင္၏ မိန္႕ခြန္းသံအဆံုးတြင္ ခန္းမတစ္ခုလံုး လက္ခုပ္တီးသံမ်ား၊ လက္ေခါက္မွတ္သံမ်ား၊ မလိုလားေသာ ဟန္ပန္မ်ား၊ တီးတိုး တိုင္ပင္ေသာ အသံမ်ားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းသြားပါတယ္..။

ထို႕ေနာက္ သဘာပတိမွေန၍ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအားလံုးကို ေမးျမန္းပါတယ္ “ အပင္ေခါင္းေဆာင္ၾကီး တင္ျပ သြားတဲ့ အခ်က္ဟာ အမွန္တကယ္ကုိ ခ်က္ၾကလက္ၾကရွိၿပီး ခိုင္မာတာကိုေတြ႕ရပါတယ္..။ သဘာပတိမ်ား အဖြဲ႕မွလည္း သေဘာတူပါတယ္..။ သို႕ေသာ္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအရ..။ အခု တင္ျပသြားေသာ အဆိုအေပၚ ကန္႕ကြက္မည့္သူမ်ား ရွိမရွိကိုေတာ့ ေမးျမန္းရမွာျဖစ္ပါတယ္..။

“ပထမအၾကိမ္ေမးပါမယ္..။ ကန္႕ကြက္မယ့္သူ ရွိပါသလား….။” ခန္းမတစ္ခုလံုးၿငိမ္….။

“ဒုတိယအႀကိမ္ေမးပါမယ္..။ ကန္႕ကြက္မယ့္သူ ရွိပါသလား….။” ဘာသံမွ မထြက္…။

“ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္…။ ကန္႕ကြက္မယ့္သူ ရွိပါသလား…”

“၀ုန္း…”

“ရွိပါတယ္…။”

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ျပံဳးေနေသာ သက္မဲ့မ်ားဆိုင္ရာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ေတြ အားလံုးမ်က္ႏွာပ်က္သြားပါတယ္..။ အေၾကာင္းမွာ ထရပ္လိုက္ေသာ သူမွာ သဘာပတိအဖြဲ႕တြင္ ပါ၀င္ေနေသာ စီေရွ အာဏာရွိသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပါ…။ သူတစ္ေယာက္ ကန္႕ကြက္ရံံုနဲ႕ အားလံုးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား တစ္စစီ စုတ္ျပတ္ ပ်က္စီးသြားေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္…။

သဘာပတိၾကီးမွ..” ဟုတ္ကဲ့..။ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႕ ကန္႕ကြက္တယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ဒီအတည္ျပဳမွဳတင္ျပခ်က္ဟာ ရွံဳးနိမ့္သြားပါၿပီ..။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ ကန္႕ကြက္ရတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလးကိုေတာ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ၾကီးမ်ားအားလံုး အျမင္ရွင္းေစဖို႕ ရွင္းျပေပးေစလိုပါတယ္..”

ထိုကန္႕ကြက္ေသာ စီရွည္ အာဏာရွိသည့္ ပုဂိၢဳလ္မွာ မိန္႕ခြန္းေျပာစင္ရွိရာသို႕ ရူးသိုးသုိးျဖင့္ ေရာက္ရွိလာကာ အင္မတန္မွ တိုေတာင္းၿပီး ျပတ္သား လွေသာ ကန္႕ကြက္ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းအား ေအာက္ပါအတိုင္း ေျပာၾကားလိုက္ပါေတာ့သည္။

“ရွင္းပါတယ္…။ အျခားသက္မဲ့မ်ားအေၾကာင္းေတာ့ မေျပာလိုေတာ့ပါ..။ ဒါေပမယ့္  အထက္မွာ ဥပမာေပးသြားတဲ့ အပင္ႏွင့္ေရ တို႕ကိုသာ သက္ရွိမ်ားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ပါက ကြ်န္ေတာ္ကဲ့သို႕ ေသတပန္ သက္တစ္ဆံုး သက္သက္လြတ္ စားပါတယ္လို႕ ေၾကြးေၾကာ္ထားတဲ့ သူမ်ားအားလံုး စားစရာမရွိ၊ ေသာက္စရာ မရွိျဖစ္ကာ ငတ္ၿပီး ေသကုန္ၾကမွာ စိုးလို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…”

အစည္းအေ၀းခန္းမ တစ္ခုလံုး ၿငိမ္က်သြားပါတယ္…။ ထိုညီလာခံသည္လည္း ၎ကန္႕ကြက္မဲ တစ္ခုထဲျဖင့္ပင္ ဇာတ္သိမ္းသြားပါတယ္…။ သို႕ေသာ္ သက္မဲ့မ်ားအဖြဲ႕မွ ထိုကဲ့သို႕ အစည္းအေ၀းမ်ားျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အေျဖရွာ မရသည့္အဆံုး တိုက္ပြဲ၀င္ရင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၾကပါတယ္…။

အပင္မ်ားသည္ လူသားႏွင့္ သတၱ၀ါတို႕အား အာဟာရ မျဖစ္ေစျခင္း၊ အဆိပ္အေတာက္ႏွင့္ ဥပါဒ္ျဖစ္ေစျခင္း၊ စိမ္းလန္းမွဳတို႕အား ရုပ္သိမ္းျခင္း၊ ရွင္သန္ေပါက္ဖြားမွဳတို႕အား ထိန္းခ်ဳပ္ကန္႕သတ္လိုက္ျခင္း စသည္တို႕ျဖင့္ စတင္တိုက္ခိုက္ေသာေၾကာင့္ သစ္ေတာမ်ားျပဳန္းတီးျခင္း၊ လူႏွင့္သတၱ၀ါ မ်ား အဟာရခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္း၊ အပူအေအး လြန္ကဲမွဳမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္း၊ ရာသီဥတု ဟန္ခ်က္မ်ား ပ်က္စီးသြားျခင္း စသည္ျဖင့္ တိုက္ပြဲအတြင္း အလူး အလိ့မ္ ခံစားၾကရပါေတာ့တယ္…။

ထို႕အတူ ေရမ်ားဘက္မွလည္း ေရလႊမ္းမိုးမွဳမ်ားျဖစ္ေစျခင္း၊ မိုးမ်ားကို ပိုမိုေခါင္ေစျခင္း၊ ေရရွားပါးေသာေနရာ မ်ားတြင္ ပိုမိုရွားပါးလိုက္ေစျခင္း၊ ေရမ်ားျဖင့္ လွ်ပ္စစ္ေပးမွဳမ်ားကို ရပ္တန္႕ေစျခင္းအလို႕ငွာ၊ ေရစီးေၾကာင္းမ်ားကို ေျပာင္းလႊဲျပစ္ျခင္း၊ ေရမ်ားအတြင္း ေရာဂါပိုးမႊားမ်ားကို ယခင္က ထက္ ပိုမိုရွင္သန္ေနထိုင္ခြင့္ျပဳလိုက္ျခင္း စသည့္ ထိုးစစ္မ်ားအျပင္းအထန္ ဆင္ႏြဲပါေတာ့တယ္…။

အပင္ႏွင့္ေရတို႕နည္းတူ အျခားေသာသက္မဲ့မ်ားမွလည္း အျပင္းအထန္ ၀ိုင္း၀န္းတိုက္စစ္ဆင္ၾကေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္မၾကာလိုက္ခင္မွာပဲ သက္မဲ့မ်ားအား အားကိုးေနထိုင္ေနရေသာ ကမာၻေပၚရွိ သက္ရွိမ်ား (အထူးသျဖင့္ လူမ်ား) ၏ ေတာင္းဆိုမွဳႏွင့္ သေဘာတူညီမွဳေၾကာင့္ သက္ရွိမ်ား ဆိုင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းမွတစ္ဆင့္ အပင္ႏွင့္ေရအပါအ၀င္ အခ်က္အလက္ႏွင့္ ေတာင္းဆိုလာေသာ သက္မဲ့မ်ားအားလံုကို သက္ရွိမ်ားအျဖစ္ အသိ အမွတ္ျပဳေပးလိုက္ရပါေတာ့တယ္..။

သို႕ေသာ္….

မၾကာခင္မွာပဲ ေရႏွင့္အပင္ အပါအ၀င္ သက္ရွိအျဖစ္အသိအမွတ္အျပဳခဲ့မွဳ ရရွိၿပီးေသာ သက္မဲ့ ေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ားသည္ သက္ရွိမ်ားအဖြဲ႕အစည္းမွ ႏွဳတ္ထြက္ကာ နဂိုသက္မဲ့မ်ားအဖြဲ႕အစည္းသို႕ ျပန္လည္၀င္ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္…။ ၎တို႕ထိုကဲ့သို႕ ဆံုးျဖတ္ရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းကိုေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း သက္မဲ့မ်ားကိုုယ္စားလွယ္ အပင္မ်ား ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမွ ေအာက္ပါအတိုင္း ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါတယ္…။

“ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘာေၾကာင့္ သက္မဲ့အဖြဲ႕အစည္းထဲကို ျပန္၀င္သြားရလဲဆိုေတာ့…။ တကယ္ေတာ့ သက္ရွိ..။ အင္းသက္ရွိဆိုတာထက္..။ အဓိက က လူေပါ့ဗ်ာ…။ လူေတြရဲ႕ ဘာေၾကာင့္ လူလို႕ ေခၚရသလဲဆိုတဲ့ အႏွစ္သာ ရနဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို တစ္ကယ္ သိရွိသြားလို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ တစ္ကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႕ အသက္ရွဴတတ္ဖို႕လည္း မလိုပါဘူး..။ မ်ိဳးပြားတာေတြ ေသဆံုးတာေတြလည္း မလိုပါဘူး…။ အသိဥာဏ္ေတြ၊ မွတ္ဥာဏ္ ေတြလည္းမလိုပါဘူး..။

လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕ မလိ့မ္တပါတ္ လုပ္တတ္ဖို႕ပဲ လိုပါတယ္။ မသိတာကို သိသလိုလို ဟန္ေဆာင္တတ္ရပါမယ္။ မတတ္တာကို တတ္သလိုလို ဟန္ေဆာင္တတ္ရပါမယ္..။ သူ႕အတြက္ လုပ္သလိုလိုနဲ႕ ကိုယ့္အတြက္ က်န္ေအာင္ လုပ္တတ္ရပါ့မယ္။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့  သူတို႕လူေတြ ကိုယ္တိုင္ကပင္ သူတို႕သတ္မွတ္ထားသလို လူလို႕ အမည္ခံထားၿပီး လံုး၀အသိဥာဏ္မရွိတဲ့ မည္ကာမတၱ လူေပါင္းမ်ားစြာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ျမင္ေတြ႕ ခဲ့ရပါတယ္…။ ဒါေတြအျပင္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အေနနဲ႕ အခုလို မူလေနရာကို ျပန္သြားၾကရျခင္း အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာရွိတဲ့ ကိုယ္ခ်င္း စာတရားနဲ႕ ရိုးသားမွဳေတြကို မစြန္႕လႊတ္ႏုိင္လို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္”

“ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ္မွာခဲ့ခ်င္တာကေတာ့…။ တစ္ကယ္လို႕ ခင္ဗ်ားသာ တစ္ကယ့္လူေတာထဲတိုးၿပီး လူတန္းေစ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားမွာရွိတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႕ ရိုးသားမွဳေတြ အားလံုးကို စြန္႕ျပစ္ထားခဲ့ၾကပါလို႕…”

P.S- ပထမေရးေနတုန္းက အေၾကာင္းအရာတစ္ခုပါ ေရးေနရင္းလမ္းေခ်ာ္သြားလို႕ ေခ်ာ္လက္စႏွင့္ မေရးတာၾကာၿပီ ျဖစ္ေသာ ယခင္က ေရးခဲ့ဖူး သည့္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ တစ္ေန႕တာ ၊ ေခတ္သစ္မင္းနႏၵာ တို႕လိုပံုစံမ်ိဳး ျပန္လည္ေရးသားလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ လမ္းေခ်ာ္သြားလို႕ မေရးျဖစ္ လိုက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုေတာ့ ေနာက္မွပဲ ေရးသားေဖာ္ျပပါေတာ့မယ္။

မိုးဖြဲမ်ား ေျဖညွင္းစြာ စတင္ က်ဆင္းလာပါတယ္…။

အခန္း (၁)

ညင္သာစြာ ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လိုက္တဲ့ ေလႏုေအးတစ္ခ်က္ အမွတ္တမဲ့ သူ႕ရင္ခုန္သံအခ်ိဳ႕ကို က်ီစယ္သြားပံုက မေထမဲ့ျမင္ႏိုင္လွပါတယ္…။ သိစိတ္တစ္၀က္ မသိစိတ္တစ္၀က္နဲ႕ သတိထားမိေတာ့မွ သူ႕ေျခလွမ္းေတြ အခန္းနဲ႕အျပည့္တပ္ထားတဲ့ ျပတင္းေပါက္ေတြဆီကို ဦးတည္ ေနေၾကာင္း သူ သတိထားမိလိုက္ပါတယ္…။

ခပ္ဟဟ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပတင္းေပါက္တံခါးကို သူဆြဲဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ တစ္ျပိဳင္နက္…။ အဆံုးအစမဲ့စြာ တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလေျပတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ အတူ ပိုင္ရွင္မဲ့ မိုးစက္ေတြ သူ႕ရဲ႕ပါးျပင္ေပၚကို အလုအယက္….။ သို႕မဟုတ္….။ အားကိုးတၾကီး လာေရာက္ဖက္တြယ္ၾကပါတယ္။ အင္းေလ….။ သူတို႕လည္း ဒီေလာက္ေအးစက္ေနတဲ့ အျပင္ေလာကမွာေနရတာ ခ်မ္းေလာက္ေရာေပါ့…။ တစ္ေန႕ေန႕ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ အခုလိုပဲ ေႏြးေထြးတဲ့ေနရာ တစ္ခုခု ကို ခိုနားရေကာင္းရဲ႕ဆိုၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ဖူး….။ ေမွ်ာ္လင့္ဖူးခဲ့ၾကမွာေပါ့…။

မိုးစက္အခ်ိဳ႕ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္တစ္ေလွ်ာက္ ဟိုနား…။ ေနာက္…။ ဒီနား…။ စုစုေ၀းေ၀း….။ ျပန္႕က်ဲလို႕ နားေနၾကေလရဲ႕….။ ေကာင္းကင္ခရီးကို ျဖတ္သန္း ပံ်သန္းလာၾကရတာ သူတို႕အတြက္ သိပ္ကိုေမာပန္းသတဲ့ေလ…။ တစ္ေန႕ေတာ့ ေျမျပင္ခရီးကို ျဖတ္သန္းေနရတဲ့သူေတြ အေၾကာင္း သူတို႕ကို ေျပာျပရပါဦးမယ္…။ အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ သူတို႕ေတြရဲ႕ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚက အေတြ႕အၾကံဳေတြကိုလည္း တတ္ႏိုင္သ ေလာက္ တီးေခါက္ၾကည့္ရပါဦးမယ္…။ ထားပါေလ…။ ေကာင္းကင္ေပၚကို ေရာက္ပါ့မလား..။ မေရာက္ႏိုင္ဖူးလား ဆိုတာထက္…။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သိထားေတာ့ မေကာင္းဘူးလားေလ…။

တကယ္ေတာ့ ဒီမိုးစက္ေတြဟာ မွားယြင္းေသာ ခိုလွံဳရာကိုရွာခဲ့ၾကတာပါ…။ ေအးစက္မွဳေတြနဲ႕ စတင္ဖြဲ႕တည္လာခဲ့တဲ့ သူတို႕ဘ၀ေတြ ဆက္လက္ ရပ္တည္ဖို႕အတြက္….။ ေပ်ာ္သည္ျဖစ္ေစ မေပ်ာ္သည္ ျဖစ္ေစ…။ သူတို႕ဟာ အဲ့ဒီ့ေအးစက္မွဳေတြ ၾကားမွာပဲ ဆက္လက္ေနထိုင္ဖို႕ လိုပါလိ့မ္မယ္…။ ေႏြးေထြးမွဳကို မိုက္မဲစြာ ရွာေဖြခဲ့တဲ မိုးစက္အခ်ိဳ႕…။ သူတို႕ေတာင့္တခဲ့ၾကတဲ့ ေႏြးေထြးမွဳကိုရတဲ့အခိုက္….။ မၾကာခင္မွာပဲ ေျခာက္ခမ္းကြယ္ေပ်ာက္ သြားၾကေလရဲ႕….။

တစ္ေန႕ေန႕တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေႏြးေထြးမွဳကို အခုလိုမိုက္မဲစြာ ရွာေဖြ ခိုလွံဳခဲ့ၾကဖူးတဲ့ မိုးစက္ေတြဟာ…။ အသစ္အသစ္ေသာ ေနာင္ျဖစ္လာမယ့္ မ်ိဳး ဆက္သစ္ မိုးစက္ေတြအတြက္ မျဖစ္မေန သင္ယူစရာ သင္ခန္းစာ တစ္ခုမ်ား ျဖစ္လာေလမလား….။

အခန္း (၂)

ညဥ့္သည္ တေျဖးေျဖးခ်င္း အခ်ိန္၏တိုက္စားျခင္းကို ခံတုရင္းျဖင့္ က်ရွံဳးလို႕လာေနပါတယ္…။ တကယ္ေတာ့ အလင္းရဲ႕အင္အားကို ေတာင့္ခံႏိုင္တဲ့ အေမွာင္ဆိုတာ ဘယ္ရာဇ၀င္မွာမွ မရွိခဲ့ဖူးဘူးေလ…။ မိုးစက္ေတြ….။ မိုးစက္ေတြ….။ ဆက္လို႕သာ ၾကေနၾကေလရဲ႕…။ နီျမန္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ ေအာက္…။ မိုးစက္အခ်ိဳ႕ လမ္းေပ်ာက္ေနၾကတယ္…။ မိုးစက္အခ်ိဳ႕ လမ္းေဖာက္ေနၾကတယ္…။

မာက်ဴရီ မီးလံုးနားက ခရီးဆက္ခဲ့တဲ့ မိုးစက္အခ်ိဳ႕က ၀ါဖန္႕ဖန္႕အေရာင္ေတြနဲ႕…။ တံခါးပိတ္ထားတဲ့ ဆိုင္ခန္းတစ္ခုရဲ႕ “ၾကိဳဆိုပါတယ္” ဆိုတဲ့ ဆိုင္း ဘုတ္မွာထြန္းထားတဲ့ အစိမ္းေရာင္ မီးသီးေတြနားက မိုးစက္အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခပ္စိမ္းစိမ္း…။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ…။ ၀ါဖန္႕ဖန္႕အေရာင္နဲ႕ ခရီးဆက္သြား တဲ့ မိုးစက္ေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္…။ အစိမ္းေရာင္ေတြနဲ႕ ခရီးဆက္သြားတဲ့ မိုးစက္ေတြပဲျဖစ္ျဖစ္…။ အနဲနဲ႕အမ်ားေတာ့…။ ပိန္းပိတ္ေအာင္ က်ယ္ေျပာေနတဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိလိုက္ပဲ တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကတဲ့ မိုးစက္ေတြထက္စာရင္ေတာ့…။ အဲ့ဒီ့ မိုးစက္ေတြထက္ စာရင္ေတာ့….။

လွပတဲ့ညတစ္ခုျဖစ္ဖို႕အတြက္..။ တကယ္တမ္း…။ အေမွာင္ဟာ ဓားစာခံတစ္ေယာက္ပါ…။ တစ္ခါတစ္ေလ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ ၾကယ္ေရာင္စံုေတြ ရဲ႕  အလွကို လူေတြခ်ီးမြမ္း ေထာပနာ ျပႏိုင္ၾကဖို႕အတြက္ အေမွာင္ဟာ ဗီလိန္တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အသံုးေတာ္ခံပါတယ္…။ ဘာပဲေျပာေျပာ အေမွာင္ထဲမွာ ဘယ္သူမွသတိမထားမိလိုက္ပဲ ခရီးဆက္ရင္းေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ မိုးစက္ေတြဟာ အနဲဆံုးေတာ့ အျခားမိုးစက္ေတြလို အေရာင္ေတြ အဆိုးမခံ လိုက္ရဖူးေပါ့ေလ…။ ကံေကာင္းပါေစ မိုးစက္ေတြေရ….။

အခန္း (၃)

ေတြးလက္စ အေတြးအခ်ိဳ႕ကို ခဏရပ္လုိက္တယ္…။ အက်င့္ရၿပီးသားျဖစ္ေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြက စီးကရက္တစ္လိပ္ကို မီးညိွၿပီးေနၿပီေပါ့..။ သခင့္အလိုက္ကို သိပ္သိတတ္ၾကပံုမ်ား…။ အားရပါးရ ရွဴရွဳလိုက္တဲ့ ခဏ အရာရာဟာ ရီရီေ၀ေ၀ ၀ိုးတိုး၀ါးတားနဲ႕ လွပလို႕ေနရဲ႕…။ မ်က္လံုးေတြကို သူေျဖးညွင္းစြာ ပိတ္လိုက္ေတာ့….။ သာယာတဲ့ ဂီတသံတစ္ခု သူ႕အၾကားအာရံုထဲကို ႏူးညံ့စြာ စီး၀င္လာတယ္…။

Yanni ရဲ႕ Reflection Of Passion …..။

အဆုတ္ထဲက ဆန္တက္လာတဲ့ မီးခိုးေငြ႕ေတြကို သူႏွေျမာတသၾကီးစြာ ေျဖးေျဖးျခင္း မွဳတ္ထုတ္လိုက္တယ္…။ တလြင့္လြင့္ တေျမာေျမာနဲ႕ လြင့္ထြက္သြားတဲ့ မီးခိုးေငြ႕အခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ မိုးစက္အခိ်ဳ႕ တဟြတ္ဟြတ္နဲ႕ သီးသြားၾကတယ္…။ ခပ္တိုးတိုးဆိုေပမယ့္..။ သူၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလိုက္ မိတယ္..။ သူ႕ႏွဳတ္ခမ္းမွာ အျပံဳးတစ္ခု ရိပ္ကနဲ႕ ျဖတ္သန္းသြားတယ္..။ ၾကည့္စမ္းပါဦး..။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ၾကီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ မြန္းၾကပ္ေနပံုမ်ား..။

ဟား…..။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို သိပ္သည္းစြာ သတိရေနတဲ့ စိတ္ေတြမ်ား သက္သာသြားေလမလား…။ သူ သက္ျပင္းအခ်ိဳ႕တစ္ ၀က္ကို ခဲရာခဲဆစ္ ထုစစ္ ဖန္တီးလိုက္တယ္…။

အျပင္မွာ မိုးစက္ေတြ တဖြဲဖြဲဆက္လက္ ၾကဆင္းေနၾကတုန္း…။ နဲနဲေတာ့ မိုးစက္ေတြက်ဲလာေနၿပီထင္သည္…။

သူ႕လက္ထဲမွာလည္း စီးကရက္တစ္လိပ္ အေငြ႕တလူလူနဲ႕ ေလာင္ျမိဳက္လို႕ေကာင္းေနတုန္း…။ အရင္ကထက္ေတာ့ ကုန္ဖို႕ နီးလာၿပီထင္သည္။

အၾကားအာရံုေတြထဲမွာလည္း Yanni ရဲ႕ Reflection Of Passion ကို ၾကားေနရတုန္း..။ အဆံုးကိုေရာက္ဖို႕ေတာ့ နီးလာၿပီထင္ပါသည္။

ဇာတ္သိမ္း

မိုးတိတ္သြားခဲ့ေလၿပီ….။

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ဘာပဲလုပ္လုပ္ တစ္ဘက္စြန္းကို ေရာက္တတ္ေလေတာ့..။ ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္..။ ကြ်န္ေတာ့္အယူအဆ…။ ကြ်န္ေတာ့္ အေတြးအေခၚေတြဟာလဲ..။ သူမ်ားနဲ႕ေတာ့ နဲနဲကြာျခင္ ကြာဟေနပါလိ့မ္မယ္…။ ၾကိဳက္တဲ့သူက ခံစားလိုက္ပါ..။ မၾကိဳက္တဲ့လူကေတာ့ ပိတ္လိုက္ရံု ေပါ့ဗ်ာ..။

Blackout – Scorpions

Numb – Linkin Park

Enter Sadman – Metallica

P.S- ထြက္ေပါက္ေပ်ာက္ေနတဲ့သူေတြအားလံုး အျမန္ဆံုး ျပန္လန္းႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ..။

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ေမြးေန႕တစ္ခုျဖစ္ပါေစ အစ္ကိုၾကီး ကိုစိုးထက္ေရ…။

သင့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ လမ္းေတြကိုဘယ္အရာနဲ႕ လွမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါသလဲ…? ကြ်န္ေတာ္ေရာ ဘယ္အရာျဖင့္ ေလွ်ာက္ေနတယ္လို႕သင္ထင္ပါ သ လဲ?

အခန္း (၁)

သင္ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ခဲ့ဖူးပါသလား…?

အျမင္ နဲ႕ အသံဟာ

ေထာင့္မွန္က်တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကိုေပါ့….။

BLACK DREAM

ဒီလိုနဲ႕….

သူ ေလွ်ာက္လက္စ လမ္းကိုသာ ဆက္ေလွ်ာက္ေနလိုက္ပါတယ္…။ ပတ္၀န္းက်င္ကို သိပ္အေလးအနက္ၾကီးမဟုတ္ေတာင္ တစ္ခ်က္ခ်က္ ေတာ့ လူ႕သဘာ၀အတိုင္း ခပ္ေစာင္းေစာင္း သတိထားမိတာေပါ့…။ သူ ေလွ်ာက္လာတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဘယ္အသံကိုမွ တစ္ခ်က္ေလး ေလာက္မွ် ေတာင္ တည့္တည့္မတ္မတ္ မၾကားခဲ့ရပါဘူး..။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါတယ္…။  လူေတြရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းေတြရြဲ႕ ေနၾကလို႕…။ ဒါမွမဟုတ္ ႏွဳတ္ခမ္းေတြေပၚက ထြက္က်လာတဲ့ စကားလံုးေတြကိုယ္တိုင္က ရြဲ႕ေစာင္းေနၾကလို႕..။ ဒါမွမဟုတ္ လူေတြရဲ႕ အတြင္း စိတ္ေတြက ရြ႕ဲေစာင္းေနၾကလို႕…။ ဒါမွမဟုတ္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ကမာေျမၾကီးကို တိုင္က ၂၃ ႏွစ္ပိုင္း တစ္ပိုင္း ဒီဂရီ ရြဲ႕ေစာင္းေနလို႕…။  ဒါမွမဟုတ္ အျခား အျခားေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္…။

ဒါေပမယ့္ အသံေတြကေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ အခုခ်ိန္ထိ သူ႕နားထဲကို တည့္တည့္မတ္မတ္ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ၾကျခင္းမရွိေသးပါဘူး..။ သူ မ်က္ႏွာမူ ရာရဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ (သို႕မဟုတ္) သူ႕ ဦးတည္ရာကေနၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အသံေတြဟာ သူ႕ရဲ႕လားရာေတြနဲ႕ ေထာင့္မွန္ၾကေနပါတယ္…။ သိပ္ၿပီး ေတာ့ ေထြေထြထူးထူး မစဥ္းစားၾကပါနဲ႕…။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ နားေတြဟာ နဖူးေပၚတက္ ေပါက္ေနျခင္းမဟုတ္ပဲ…။ နားထင္ နားတြင္ ေပါက္ေနၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္…။ တကယ္လို႕မ်ား နားေတြဟာ အခုလို နားထင္နားမွာေပါက္တာမဟုတ္ပဲ နဖူးေပၚ၊ ႏွာေခါင္းေပၚ၊ မ်က္ခံုးေပၚ အစရွိသည့္ အေရွ႕မ်က္ႏွာစာျပင္ဘက္တြင္ ေပါက္ေနၾကမည္ဆိုပါက..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၾကားေနရတဲ့ အသံမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အာရံုမ်ားထဲသို႕ တည့္တည့္မတ္မတ္ ၀င္ေကာင္း၀င္လာႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္..။

ေထာင့္မွန္က်ေနတဲ့ အသံေတြကို အရင္အတိုင္းမသိမသာ နားေထာင္ရင္း သူ႕ ေျခဖေနာင့္ေတြ ဦးတည္ရာသို႕ သူ ပံုမွန္အတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္ေန လိုက္ပါတယ္..။ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုကို ေကာင္းမြန္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ဖို႕အတြက္ သင့္မွာရွိတဲ့ ဦးေႏွာက္တစ္ျခမ္း၊ မ်က္လံုးႏွစ္ဘက္ နဲ႕ ေျခေထာက္တစ္စံု ဘယ္အရာဟာ ပိုအေရးၾကီးမယ္ထင္ပါသလဲ…။ အေျဖမေပးမွီ သင့္ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြနဲ႕အရင္ လမ္းေလွ်ာက္ ၾကည့္ပါ။ ထိုအခိုက္ အတန္႕ သင့္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္နဲ႕ ေျခေထာက္မ်ားကို လံုး၀အသံုးမျပဳဖို႕လိုပါလိ့မ္မယ္..။ ထုိ႕ေနာက္ သင့္ဦးေႏွာက္ျဖင့္ တစ္ဖန္ထပ္ၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္း ၾကည့္ပါ..။ ပထမ အေခါက္ကကဲ့သို႕ပင္ အျခားအရာႏွစ္ခုျဖစ္ေသာ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ေျခေထာက္မ်ားကို အသံုးမျပဳရပါ..။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သင့္ေျခေထာက္မ်ားျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ပါ…။ ထိုအခိုက္ ဦးေႏွာက္ႏွင့္ အျမင္အာရံုအား ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ လ်စ္လွ်ဴရွဳၾကည့္လိုက္ပါ။

အခန္း (၂)

တကယ္ေတာ့ ေတြေ၀မွဳဆိုတာဟာ

မသိစိတ္နဲ႕ သိစိတ္ အားျပိဳင္မွဳၾကားက

ဒဏ္ခံၾကိဳးမွ်င္ တစ္စေပါ့…။

BLACK DREAM

စူးစူးရြားရြား ကားဟြန္းတီးသံတစ္ခုေၾကာင့္ သူ႕ ေျခလွမ္းေတြ အလိုေလွ်ာက္ တံု႕ဆိုင္းၿပီးသားျဖစ္သြားတယ္…။ သူ႕ေရွ႕မွာ အရွိန္ျပင္း စြာေမာင္း ႏွင္လာတဲ့ ကားတစ္စီးကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္…။ အခိုက္အတန္႕တစ္ခုေတာ့ သူ ေတာ္ေတာ္ေလးမင္တက္သြားလိုက္မိတယ္…။ မ်က္လံုးေတြ ျပာထြက္သြားတယ္…။ သူ အဲ့ဒီ့ကားဟြန္းသံကို မၾကားလိုက္မီွကပင္ သူ႕ ေျခလွမ္းကို လွမ္းခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္ေလ…။ ခဏတာေလးျဖစ္ေသာ အခိုက္အတန္႕ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီးတဲ့ေနာက္ သူကိုယ္တိုင္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္…။ ေနာက္မွ သူ႕ကိုယ္သူ ျပန္သတိထားမိၿပီး ခပ္မဲ့မဲ့ ျပံဳးျဖစ္ခဲ့ တယ္…။  ဦးတည္ရာအတိုင္း သူ အသာတၾကည္ပဲ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့လိုက္တယ္…။

ကြ်န္ေတာ္တို႕လူသားေတြဟာ ဘယ္လိုပဲ အစြဲအလန္းအေဟာင္းေတြ၊ အယူအဆေဟာင္းေတြထဲက ခြဲထြက္ဖို႕၊ လြတ္ေျမာက္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနၾကေပ မယ့္…။ တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ မသိစိတ္နဲ႕ သိစိတ္ၾကားမွာရွိတဲ့ တင္းအားေတြဟာ တကယ္ကို နားလည္ရခက္ခဲလွပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕လူ သားေတြရဲ႕ဘ၀မွာ အဲ့ဒီ့ မသိစိတ္နဲ႕ သိစိတ္ၾကားမွာရွိတဲ့ တင္းအား (Tension) ေတြကို ေတြေ၀မွဳ (၀ါ) ေမာဟ (၀ါ) Illusion မ်ားအျဖစ္ ေန႕စဥ္နဲ႕ အမွ် ၾကံဳေတြ႕ေနၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္..။ အဲ့လိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကိုယ္စီကိုယ္စီအလိုက္ ဒဏ္ခံၾကိဳးေလးေတြရဲ႕ အင္အားအေပၚမူတည္ၿပီး ေတာင့္ခံ့ႏိုင္ခဲ့ တဲ့သူမ်ားရွိသလို…။ မၾကာခဏ ျပတ္ထြက္သြားၾကတဲ့ ၾကိဳးမွ်င္ေလးေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း ေတြ႕ရွိရႏိုင္ပါတယ္…။

နဲနဲေသြးေအးသြားတဲ့ ခဏ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ နဲနဲ ရွက္သလိုေတာ့ ျဖစ္သြားလိုက္တယ္…။ ဘာေၾကာင့္မ်ား လူသားေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ေၾကာက္စိတ္ဆိုတဲ့အရာေတြဟာ ကိုယ္နဲ႕ဆုိင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဆိုင္သည္ျဖစ္ေစ အနဲႏွင့္အမ်ားဆိုသလို ရွိေနတတ္ၾကပါသလဲ..။  ဒါဟာ အေၾကာက္တရားလား…? ဒါမွမဟုတ္ ဒါဟာ သတိတရားတစ္ခုေပပဲလား..? သူေလွ်ာက္လွမ္းရာ ဦးတည္တဲ့ေနရာက တစ္ခု…။ သူ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာမူရာ က တစ္ဘက္…။ ေစာေစာက သူ႕ရဲ႕ စိတ္မွာ ျဖစ္သြားတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ေတြရဲ႕ ဦးတည္ရမွဳက တစ္ျခား..။ အားလံုးဟာ ဦးတည္ရာေတြ ေထြျပားေနပံုမ်ား ထူးဆန္းဖို႕ မေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္ ထူးဆန္းခဲ့ေလသည္…။ သူမ်က္ႏွာမူရာ အရပ္ကို တစ္ခ်က္ျပံဳးၿပီး ၾကည့္လိုက္မိသည္..။ ထို႕ေနာက္ မူလ ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ့သည့္ လမ္းအတိုင္းပင္ ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းလိုက္ပါတယ္…။

အခန္း (၃)

ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးလိုေပါ့ဗ်ာ

အာရံုငါးပါးထဲက တစ္ပါးကိုခဏ အနားေပးလိုက္တဲ့အခါ

ဦးေႏွာက္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မွဳအား ပိုမိုေကာင္းမြန္ မွန္ကန္လာႏိုင္ေလမလား….?

BLACK DREAM

ေလွ်ာက္လာရင္း ေလွ်ာက္လာရင္း လမ္းကတေျဖးေျဖး ဇေ၀ဇ၀ါ လိုလိုျဖစ္လာသည္..။ မွားသည္ထင္သည္…။ မမွားႏိုင္ပါ…။ ဒီလိုမမွားေအာင္ သူအ ေသအခ်ာ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္…။ ခက္တာက သူ႕အသိစိတ္ေတြထဲမွာ သူ႕အိမ္ႏွင့္နီးလာၿပီဆိုတာ သိေနေသာ္လည္း သူ႕အျမင္အာရံုမ်ားကမူ အိမ္ႏွင့္ အလွမ္းေ၀းလွသည္…။ အေျခအေနက ရွင္းရွင္းေလးႏွင့္ရွဳပ္ေနသည္..။ သူအဆံုးျဖတ္ရ နဲနဲၾကပ္သြားသည္…။ ျမင္ေနတဲ့အတိုင္းလက္ခံရမည္လား? ဒါမွမဟုတ္ အသိဥာဏ္ရဲ႕ ဆင္ျခင္မွဳကိုပဲ လက္ခံရမည္လား? သူေလွ်ာက္လာတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဒီေနရာသည္ အေရးအပါဆံုးဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္မွတ္လိုက္သည္…။ တစ္စံုတစ္ခုကို ဆံုးျဖတ္ရမည္…။ တစ္စံုတစ္ခုကို ေရြးခ်ယ္ရမည္…။ ဘယ္အရာသည္ မွန္ပါသနည္း..။ ဘယ္အရာသည္ မွားေနပါသနည္း…။

ခင္ဗ်ားတို႕ေရာ ဒီလိုအေျခအေနမွာ ဘာကိုေရြးခ်ယ္ၾကမလဲ…? ဘယ္အရာကို ယံုၾကည္ၾကမလဲ…? ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္ၾကမလဲ….? ျမင္ေနတာက အမွန္တရားလား…? သိေနတာက အမွန္တရားလား…? ျမင္ေနတာက ဘယ္ေလာက္ရာခိုင္ႏွဳန္းေသခ်ာပါသလဲ…? သိေနတာေတြ ေတြးထင္ထား တာေတြကေရာ ဘယ္ေလာက္ရာခိုင္ႏွဳန္း မွန္ကန္ပါႏိုင္သလဲ…? ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဒဏ္ခံၾကိဳး ဘယ္ေလာက္အထိ အားေကာင္းႏိုင္မ လဲ…? တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ဆိုေသာ ဆိုရိုးစကားသည္ ေရကဲ့သို႕ေသာ ဂုဏ္သတိရွိသည့္ အရာမ်ားအတြက္ေတာ့ အခ်ည္းအႏွီးပင္ ျဖစ္ေပ လိမ့္မယ္..။ မွ်ားတစ္စင္းျဖင့္ ငွက္ႏွစ္ေကာင္ပစ္သည္ဆိုေသာ ဆုိရိုးသည္ ငွက္တစ္ေကာင္ထဲတြင္ ေခါင္းႏွစ္လံုးပါေသာ အေကာင္မ်ားအတြက္ဆို လွ်င္မူ…?

သူတစ္စံုတစ္ခုကို ျပတ္သားစြာ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ သူ႕ရဲ႕ေနာက္ဆံုး ေျခလွမ္းကို အသာအယာ ၾကြလိုက္သည္။ သူ႕ေျခလွမ္းျပန္အခ်မွာ သူ႕အိမ္ေပၚသို႕ တက္သည့္ ပထမဆံုး ေလွခါးထစ္ကို ေျခခ်မိလိုက္သည္…။ သူ႕ျမင္ေနရတဲ့အရာေတြ၊ ျမင္ခဲ့တဲ့အရာေတြသည္လည္း ေ၀းလို႕ ေ၀းလို႕သာ က်န္ခဲ့ပါေတာ့တယ္….။

နိဂံုး

ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္အရာကို သံုးၿပီးေလွ်ာက္ခဲ့သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မသိပါ..။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေျပာင္းျပန္ (သို႕) ဖေနာင့္ေတြရဲ႕ ဦးတည္ရာေနာက္ ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက္ခဲ့တာကေတာ့ ေသခ်ာပါေပသည္။

P.S-  ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ဖတ္ပါ…။ ေျပာင္းျပန္ ျပန္ေတြးပါ…။

၁။ ဦးေႏွာက္စက္ရံု အတြက္ ကုန္ၾကမ္းရွားပါးလာျခင္း။

၂။ ေရးၿပီးေသာစာမ်ားအား အားရေက်နပ္မွဳမရွိေသာေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္ျခင္း။

၃။ ေရးလိုက္ေသာ စာမ်ားအား, အားရ ေက်နပ္လြန္းအားၾကီးေသာေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္ျခင္း။

၄။ စာေရးလိုက္တိုင္း လက္မ်ား ဘရိတ္ေပါက္ေပါက္သြားေသာေၾကာင့္ အရွိန္သတ္ထားျခင္း။

၅။ စာေရးျခင္းထက္ နည္းပညာပိုင္းႏွင့္ဆိုင္ေသာဘက္တြင္ အနဲငယ္ ပိုမို အာရံုရေနျခင္း။

၆။ လုပ္ျခင္တာမ်ား မ်ားေနေသာေၾကာင့္ ဘာမွ လုပ္မရျခင္း။

၇။ မု႕န္ဖိုးရလိုရျငား ကိုယ္တတ္သည့္ပညာေလး (မျဖစ္စေလာက္) ႏွင့္ တစ္ဘက္တစ္လမ္းမွ ၀င္ေငြရွာေနျခင္း။

၈။ စာေမးပြဲမ်ား မဟားတရား နီးကပ္လာျခင္း။

၉။ စာက်က္ရန္ စာအုပ္ႏွင့္ Lecture မ်ား ရွာမရျခင္း။

၁၀။ စာေရးျခင္စိတ္ အလ်ဥ္းမရွိျခင္း။

မည္သို႕ပင္ ျဖစ္ေစ..။ ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့မပိတ္ပါ..။ ရပ္ပါဦးမည္…။ ျပန္ေရးေနၿပီ ဆိုၿပီး ပိတ္လိုက္ဖြင့္လိုက္ လုပ္မည္လည္းမဟုတ္ပါ..။ အေရးၾကဲ ျခင္းသာလွ်င္ ရွိမည္ျဖစ္ပါသည္…။ မေရးျခင္တဲ့ အဆံုး ျပစ္ထားရံုမွလြဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွလုပ္မည္မဟုတ္ပါ…။

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ မနက္ျဖန္မ်ားစြာ ရွိေနပါေသးသည္..။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္တြင္ ဖက္တြယ္ထားေသာ အိပ္မက္မ်ားစြာလည္း အတိအက်ရွိေနပါ ေသးေၾကာင္း…။

P.S- မၾကာမွီ လာမည္….။ ေမွ်ာ္….။

“ေၾသာ္….။ အခုေတာ့လဲ မင္းေရာက္ၿပီလာပဲ…”

တစ္ဘက္မွ စီးၾကိဳၿပီးေျပာလိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သူခပ္ရဲ႕ရဲ႕ အျပံဳးတစ္ခုျဖင့္သာ တံု႕ျပန္လိုက္ပါတယ္…။ မလိုဘူးေလ…။ ဒီလူနဲ႕ ဒီလူ ေလာက နီတိေတြ..။ အေပၚယံ စကားလံုးေတြ….။ ဒီေလာက္ဆို သူ႕ရင္ထဲရွိတာေတြကို သေဘာေပါက္သြားမွာပါ…။

“ေအးေဆးေပါ့ကြာ…။ ထိုင္…။ ေရာ့…။ ေဆးလိပ္ေလးဘာေလးေသာက္ဦး…။ အေမာေျပမွ စကားေျပာၾကတာေပါ့…”

“ဟင့္အင္း…။ ငါေဆးလိပ္မေသာက္တတ္တာ မင္းေမ့သြားၿပီထင္တယ္….”

တစ္ဘက္မွ သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ၿငိတ္ရင္း ျပံဳးလို႕သာေနပါတယ္…။

“ဘာပဲ ေျပာေျပာငါက ဒီေနရာကို မင္းအရင္ေရာက္ေနတာဆိုေတာ့ ငါက အိမ္ရွင္ပဲေလ..။ ဧည့္၀တ္ေက်ရေပမေပါ့…။”

သူဘာမွ ျပန္မေျပာမိ…။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကိုသာ ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္…။ တကယ္ကုိ မယံုႏိုင္စရာပင္…။ သူနဲ႕ သူ႕သူငယ္ခ်င္းၾကား ဘာေတြကြာျခားသြားခဲ့လဲ…? ဘယ္လိုအေျခအေနေတြက မတူညီမွဳေတြကို ဖန္တီးခဲ့လဲ…။ တကယ္ဆို အနဲနဲ႕အမ်ားေတာ့ တူညီေနသင့္တာေပါ့..။ အခုေတာ့…။ သူ႕အတြက္ အံ့ၾသျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ စကားတစ္ခြန္းသာ ဆိုႏိုင္ခဲ့သည္…။

“မင္းအရင္လိုပဲ….။ ဘာမွ ေျပာင္းလဲမသြားဘူးေနာ္….”

အခန္း (၁)

တကယ္ေတာ့ သူတို႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေ၀းကြာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။ အတိအက် နီးပါးေျပာရရင္ ႏွစ္ (၄၀) နီးပါးေပါ့။ သူနဲ႕ သူ႕သူငယ္ခ်င္းဆိုတာက တကယ့္ကို ညီအစ္ကိုပမာ..။ တိုင္ပင္ဖက္..။ ေဆြးေႏြးဖက္…။ ျငင္းခုန္ဘက္…။ တူညီတာေတြရွိခဲ့သလို..။ သဘာ၀ အတိုင္း မတူညီမွဳေတြကလဲ ပံုမွန္ေမြးဖြားခဲ့ၾကတာ အဆန္းတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ရာ…။ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္…။ မထင္မွတ္ တဲ့ေနရာမွာ သူတို႕ေတြ ခြဲခြာၾကဖို႕ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့သည္…။ သူတုန္လွဳပ္ခဲ့သေလာက္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဘာမွမခံစားရသည့္ အတုိင္း တကယ့္ကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တည္ၿငိမ္လြန္းလွခဲ့သည္…။

သက္တူရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေပမယ့္…။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြ…။ အယူအဆေတြ…။ အျမင္ေတြဟာ သူ႕ထက္ပိုမို တည္ၿငိမ္ခဲ့ တာေတာ့ သူ၀န္ခံရေပလိ့မ္မည္..။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စကားလံုးေတြတိုင္းဟာ သူ႕အတြက္ေတာ့ ဘာသာေဗဒ အသစ္တစ္ခုလို အျမဲျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ သူအၾကိမ္ၾကိမ္ နားလည္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္…။ သူ႕အတြက္ေတာ့ အလွမ္းေ၀စျမဲ ေ၀းေနခဲ့ဖူးပါတယ္..။ သူတစ္ခါတစ္ေလ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ဘာ ေတြကိုမ်ား ေတြးေနပါလိ့မ္…။ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္လိုမ်ားေတြးေနပါလိ့မ္လို႕ သိခ်င္လြန္းလွပါတယ္…။

“မင္းကို ၾကည့္လိုက္ရင္ အျမဲတမ္း ဘာမွမခံစားရသလိုပဲ..” သူရဲ႕စကားဟာ ဟာသတစ္ခု မဟုတ္သည့္တိုင္ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ႏွဳတ္ ခမ္းတစ္စံုမွာ မထီတရီ အျပံဳးေတြ ဖူးပြင့္ခဲ့ရပါသနည္း…။

“မင္းကိုငါေျပာမယ္…။ ၾကီးမားတဲ့ ေက်ာက္ေတာင္၊ ေတာင္တန္းၾကီး ေတြကအစ..။ ေသးငယ္တဲ့ ေက်ာက္တံုးတစ္ခုအထိျဖစ္လာဖို႕ဆိုရင္ ေသးငယ္တဲ့ သာမန္မ်က္စိနဲ႕ေတာင္ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အမွဳန္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ စတင္ခဲ့ရတယ္..။ အဲ့ဒီ့ အမွဳန္ေလးေတြဟာ တေျဖးေျဖး အခ်ိန္ၾကာလာတာ နဲ႕အမွ် ဖိအားေတြ၊ အပူေတြ၊ အနည္က်မွဳေတြေၾကာင့္ တစ္ေျဖးေျဖးက်စ္လ်စ္သိပ္သည္းၿပီးေတာ့ မာထန္တဲ့ ေက်ာက္တံုး ေက်ာက္ဆိုင္ေတြ…။ ေနာက္ေက်ာက္ေတာင္ေတြ..။ ေတာင္တန္းၾကီးေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္…။”

“ဟိတ္ေကာင္…။ ငါေမးတာနဲ႕ မင္းေျပာေနတာနဲ႕ ဘာဆိုင္လို႕လဲ…။ မင္းကေျပာလိုက္ရင္ အဲ့လိုေတြခ်ည္းပဲ..။ အရင္းမရွိ…။ အဖ်ားမရွိ..။”

“ခဏေနဦးေလကြာ…။ ဆိုင္လာလိ့မ္မယ္…။ အဲ့ဒီ့ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေက်ာက္တံုးတစ္ခုဟာ သာမန္အားျဖင့္ ခိုင္မာတယ္ ဆိုေပမယ့္ သူတို႕ေတြရဲ႕ သဘာ၀ ျဖစ္တည္မွဳအစဟာ အင္မတန္ေပ်ာ့ေျပာင္း ေသးငယ္လွတဲ့ အမွဳန္ေလးေတြမ်ားစြာပါ၀င္ေနတယ္ဆိုတာ ကိုေတာ့ မင္းလက္ခံေလာက္ပါၿပီ…။”

သူ… သူ႕သူငယ္ဆက္ေျပာမယ့္စကားကိုသာ အာရံုစိုက္ေနလိုက္မိပါတယ္…

” ဒီလိုပဲကြ…။ လူတစ္ေယာက္ရင့္က်တ္တယ္…။ ဒါမွမဟုတ္ မင္းေျပာသလို “ဒီေကာင့္ၾကည့္ရတာ ဘာမွခံစားတတ္မယ့္ ပံုမေပၚပါဘူးကြာ” ဆိုတာမ်ိဳး က အဲ့ဒီ့လူေက်ာက္ျဖစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းတို႕ကေတြ႕လို႕သာ အဲ့လိုေျပာႏိုင္ၾကတာ…။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ေက်ာက္ျဖစ္သြားဖို႕ ဆို တာ ေသးငယ္တဲ့ ထိခိုက္ခံစားမွဳေတြ…။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ေသာကအမွဳန္ေတြ..။ မ်ားျပားလွတဲ့ ျမိဳသိပ္မွဳေတြကေန တေျဖးေျဖးစတင္ခဲ့တာပဲ…။ အဲ့ဒီ့ ေသးငယ္ လွတဲ့ ခံစားမွဳေတြ တေျဖးေျဖး စုပံုအနည္က်လာတဲ့ေနာက္…။ ဘ၀ရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ ဖိအားနဲ႕ ေသာကရဲ႕ အပူေတြကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္ဆုိင္ခဲ့ ရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႕ရဲ႕ စိတ္အစံုဟာ ေက်ာက္ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္…။ တကယ္ဆိုရင္ အဲ့လိုဘာမွ မခံစားတတ္ဘူးလို႕ မင္းတို႕ထင္တဲ့သူေတြက မင္းတို႕ ငါတို႕ေတြထက္ အမ်ားၾကီးခံစားတတ္…။ အဲ..။ ဒါမွမဟုတ္…။ ခံစားဖူးတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲကြ….။“

အခန္း (၂)

“ဒါနဲ႕ မင္းအခုလာတာက…?”

“ငါလာတဲ့ ကိစၥကိုမေျပာခင္…။ ငါသိျခင္တာ တစ္ခုကို မင္းအရင္ေျပာျပႏိုင္မလား..?”

“အင္း…။ ဆိုစမ္းဘာဦး…။”

” ဒီမယ္သူငယ္ခ်င္း…။ အခုအသက္အရြယ္ၾကီးေရာက္တဲ့အထိ မင္းမွာငါ့ကိုေမးစရာေမးခြန္းေတြ မကုန္ႏိုင္ေသးဘူးလား…? ဒီလိုပဲ မင္းအျမဲ သူမ်ား ကို ေလွ်ာက္ေမးေနတာ မင္းကိုမင္းေမးဖို႕ေရာ အခ်ိန္ရေသးရဲ႕လား…။ ဟမ္…။ ေဟ့ေရာင္…”

“ဒါေတြထားစမ္းပါကြာ…။ ငါအခုေမးမွာကိုပဲ မင္းေျဖ…။ မင္းနဲ႕ငါနဲ႕ လမ္းခြဲခဲ့ၾကတာ ငါတုိ႕ အသက္ (၂၀) ေလာက္က အခုဆို ငါ့အသက္ (၆၀) ေက်ာ္ၿပီ..။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ငါတို႕မေတြ႕ခဲ့ၾကတာ ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီ…။ ဒီေလာက္ႏွစ္ေတြ အခ်ိန္ေတြၾကာခဲ့တာေတာင္ ငါ့မွာ ေျပာင္းလဲမွဳေတြ မ်ားစြာျဖစ္ခဲ့သေလာက္ မင္းက်ေတာ့ ဘာလို႕ ဘာမွမေျပာင္းလဲရတာလဲ….။ ဒါကို ငါသိျခင္တယ္…။”

“ဟား…ဟား..။ ငါဘာေၾကာင့္ မေျပာင္းလဲသလဲဆိုတာ မင္းကိုမေျပာျပခင္..။ မင္းကို ငါေမးခြန္းတစ္ခုေမးမယ္…။ မင္းတို႕ အသက္အရြယ္ဆုိတာကို ဘာနဲ႕တုိင္းလဲ ေဟ့ေရာင္…”

“ဟ..။ အသက္အရြယ္ပါဆိုမွေတာ့ အခ်ိန္နဲ႕ တိုင္းရတာေပါ့ဟ..။ အခ်ိန္နဲ႕မတိုင္းလို႕ မင္းၾကီးေဒၚၾကီးနဲ႕ ငါကတိုင္းရမွာလား..”

“ဟဲ..ဟဲ..။ ေအးဟုတ္ပါၿပီကြာ..။ မင္းေျပာသလို အသက္အရြယ္ကို အခိ်န္နဲ႕မတိုင္းပဲ ငါ့ၾကီးေဒၚၾကီးနဲ႕တိုင္းတာကမွ မင္းတို႕အတြက္ ပိုအဓိပၸါယ္ရွိဦး မလားပဲ…”

“ေနစမ္းပါဦး…။ ဒါဆို မင္းက အသက္အရြယ္ဆိုတာကို အခိ်န္နဲ႕ မတိုင္းတာျခင္လို႕ ဘာနဲ႕မ်ားတိုင္းတာျခင္ ေသးလို႕လဲ…”

“လြယ္ပါတယ္ကြာ…။ အသိတရားနဲ႕ တိုင္းတာမွာေပါ့…”

“ဘာ…! အသက္ကို အသိတရားနဲ႕တိုင္းမယ္…? ဟုတ္လား…? ” သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စကားေၾကာင့္ သူေတာ္ေတာ္ေတြေ၀သြားမိသည္…။

” ဟုတ္တယ္…။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ သက္တမ္း…။ ရင့္က်တ္မွဳေတြကို အခ်ိန္နဲ႕တိုင္းတာျခင္းဟာ တကယ္ေတာ့ အခ်ည္းအႏွီးပဲ…။ ဒါေတြဟာ မိမိ ကိုယ္ မိမိ လွည့္စားျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ..။ မင္းတို႕ငါတို႕ လူသားေတြဟာ ကိုယ္တိုင္ဖန္ဆင္းထားတဲ့ ေလွာင္ခ်ိဳင့္တစ္ခုအတြင္းမွာ ကိုယ္တိုင္ အခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံ ေနၾကရတယ္…။ အစစအရာရာကို အခ်ိန္ေတြနဲ႕ တိုင္းၾက..။ တာက်…။ အခ်ိန္မေလာက္ဘူးေျပာၾက…။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အခ်ိန္ေတြပိုတယ္ေျပာ ၾက…။ ဒီလိုသာတိုင္းတာၾကေၾကးဆို ငါေမးမယ္….။ နာရီမၾကည့္တတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္…။ ဒါမွမဟုတ္…။ နာရီမရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္…။ ဒါမွမဟု တ္ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ပညတ္ကို မဖန္တီးထားတဲ့ အျခားေသာ သတၱ၀ါေတြအတြက္ အသက္အရြယ္ကုိ မင္းတို႕ ဘယ္လိုတိုင္းတာၾကမလဲ…?”

သူဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ…။ သူ႕မွာသာ ဘာမွျပန္ေျပာစရာ စကားမရွိတာ…။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အဆက္မျပတ္ ဆက္ေျပာလွ်က္…။

“ကဲ မင္းတို႕ေျပာသလို…။ လူေတြရဲ႕ အသက္အရြယ္နဲ႕ ရင့္က်တ္မွဳေတြကို အခ်ိန္နဲ႕တိုင္းၾကပါၿပီတဲ့ကြာ…။ အဲ့ဒါဆို ငါေမးမယ္..။ အဲ့လိုအခ်ိန္နဲ႕ တိုင္းတာသတ္မွတ္လို႕ မွန္ေၾကး…။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အသက္အရြယ္ၾကီးလာလို႕ ရင့္က်တ္လာေၾကးဆိုရင္…။ မင္းတို႕ေျပာေျပာေနတဲ့ “အသက္ၾကီးၿပီး အခ်ိန္မစီးဘူး” ဆိုတဲ့စကားက ဘာလို႕ေပၚလာေသးလဲ…။ အသက္ကျဖင့္..။ ေအးမင္းတို႕ လို အခ်ိန္နဲ႕တိုင္းၾကည့္ရင္ေပါ့ကြာ..။ အိုမင္း ရြတ္တြေနၿပီ..။ ေခါင္းထဲမွာက အသိဥာဏ္နတၳိ…။ ဘာမွသံုးစားလို႕မရတဲ့…။ နလပိန္းတုန္းေတြ…။ အိုနာက်ိဳးကန္းေတြၾက ဘာလို႕ အသက္ ၾကီးေပမယ့္ မရင့္က်တ္ၾကလဲ..။ ဘာလို႕ အသိဥာဏ္မရွိၾကလဲ…။ ေအး…။ ထပ္ေျပာမယ္…။ မင္းတို႕ေျပာသလို အခ်ိန္နဲ႕ တိုင္းတာလို႕ အသက္ အရြယ္ ငယ္ေပမယ့္ ရင့္က်တ္တည္ၿငိမ္ၾကတဲ့ လူငယ္ေတြ…။ ကေလးေတြၾကေတာ့ မင္းတို႕ ဘယ္လို သတ္မွတ္ၾကမလဲ…။ အဲ့ဒီ့အမ်ိဳးအစား ႏွစ္ခုကို မင္းယွဥ္ၾကည့္လိုက္…။ ဘယ္သူဟာ လူၾကီးလဲ…? ဘယ္သူဟာသူငယ္ႏွပ္စားလဲ…? အဲ့ဒါေၾကာင့္မင္းကို ငါေျပာတာ လူေတြရဲ႕ အသက္ကို ရက္ေတြ ႏွစ္ေတြ၊ အခ်ိန္ေတြနဲ႕ တိုင္းတာမယ့္အစား..။ အဲ့ဒီ့လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင့္က်တ္မွဳပမာဏ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာကို စံခ်ိန္စံႏွဳန္းတစ္ခုထားၿပီး သတ္မွတ္ရင္ ပိုအဓိပၸါယ္ရွိႏိုင္တယ္….။ စကာမစပ္…။ ငါ့ၾကီးေဒၚၾကီးေတာ့ ခ်မ္းသာေပးပါကြာ…။ ဟဲ ဟဲ…။”

အခန္း (၃)

သူ…။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ့စကားေတြ နားေထာင္ၿပီးေတာ့..။ တစ္ခုခုကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းပဲ သိသြားသလိုလို…။ သိၿပီးသားရိုးရွင္းတဲ့ ကိစၥေတြ ကပဲ ျပန္ လည္ရွဳတ္ရွပ္ခတ္သြားသလိုလို…။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို သူဇေ၀ ဇ၀ါျဖစ္သြားတာပါပဲ..။

“ေဟ့..။ ဒါေတြထားပါဦး…။ မင္း မိန္းမနဲ႕ ကေလးေတြေရာ…။ အဆင္ေျပၾကရဲ႕လား…။ အခုေလာက္ဆို မင္းလည္း ေျမးေတြ ဘာေတြေတာင္ ရေန ေလာက္ေရာေပါ့…။ ဟဲ ဟဲ”

သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕စကားသံၾကားမွ သူ႕အာရံုေတြ ျပန္လည္ အသက္၀င္လာခဲ့သည္..။

“ေအး…။ ဒီလိုပါပဲကြာ…။ မိန္းမကေတာ့ အသက္ၾကီးလာေတာ့… က်န္းမာေရးက ေရႊတစ္ေန႕ ေငြတစ္ေန႕ပဲေပါ့…။ သားမသမီးေတြကေတာ့ သူ႕ အိမ္ေထာင္နဲ႕သူ အဆင္ေျပၾကပါတယ္…။ ငါ့ေျမးေတြလဲ အခုဆို ေက်ာင္းေတြ ဘာေတြတက္ေနၿပီ…”

“မင္း တို႕မလဲ…။ ဇယားရွဳပ္လိုက္တာကြာ….” ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ျဖင့္ ေျပာေနေသာ ဒီေကာင့္မ်က္ႏွာအား ငယ္ငယ္ကစိတ္ႏွင့္သာဆိုလွ်င္ ေျပးထိုးၿပီး ဂုတ္သာခြစီးထားလိုက္ျခင္သည္…။ သူကေတာ့ အျပံဳးမပ်က္…။ သူႏွင့္မဆိုင္သလို….။

“ဒါနဲ႕…။ အခု မင္းကငါ့ဆီ ဘာလာလုပ္တာလဲ….။ ဘ၀ရဲ႕အထုအေထာင္းေတြ၊ အေကြ႕အေျပာင္းေတြကို မခံႏိုင္ေတာ့လို႕ ငါနဲ႕အတူေနဖို႕ အၿပီး ေျပာင္း လာတာလား..။”

“အၿပီးေျပာင္းလာရေအာင္…။ မင္းငါ့ဆီမွာ ဘာအထုပ္အပိုးေတြေတြ႕လို႕လဲ…။  အခုက ခဏလာတာကြ…။ ေအး….။ ဒါေပမယ့္ မင္းေျပာသလို ဇာတ္ရွဳပ္ေတြ ရွင္းစရာရွိတာရွင္းၿပီးရင္ေတာ့ ငါမင္းဆီအၿပီးေျပာင္းလာျဖစ္မယ္…။ ငါလဲ မေနျခင္ေတာ့ဘူးကြာ..။ ဒီရုပ္နဲ႕ ခႏၶာၾကီး ၿငီးေငြ႕လွၿပီ…။”

“ေအးေလ…။ လာမယ္ဆိုအခ်ိန္မေရြးပါပဲ…။ ငါကေတာ့ မင္းလိုအဲ့ဒီ့ ဒဏ္ေတြမခံစားျခင္လို႕ ေစာေစာစီးစီးကတည္းက အဲ့ဒါေတြနဲ႕ ေ၀းတဲ့ဒီေနရာ ေလးမွာေနလာခဲ့တာပဲ…။ ငါေခၚတုန္းက မင္းမွမလိုက္တာ…။”

“မင္းသြားတဲ့ နည္းၾကီးနဲ႕ေတာ့ ငါမလိုက္ျခင္ပါဘူးကြာ…။ ကဲ..။ ဟုတ္ပါၿပီ…။ မင္းေျပာသလို ပဲထားပါေတာ့…။ ငါေမးတာ ေျဖဦး…။ ငါၾကေတာ့ အႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္နဲ႕မကာမိေအာင္ ေျပာင္းလဲသြား သေလာက္ မင္းက်ေတာ့ ဘာလို႕ မေျပာင္းလဲသြားသလဲ…”

“ဟား…ဟား။ ငါလား…။ ဘယ္ေျပာင္းလဲပါ့မလဲကြာ..။ ဒါကလြယ္ပါတယ္ကြာ…။ ငါေနထုိင္တဲ့ေနရာမွာက အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ပညတ္ေတြမရွိဘူးေလကြာ။”

သူတစ္ခ်က္ေတြေ၀သြားသည္…။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ပညတ္ေတြမရွိတဲ့ေနရာဆိုပါလား….။

ဇာတ္သိမ္း

သူ႕အသိစိတ္ေတြ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ ျပန္လည္ထိေတြ႕လာၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သူသတိထားမိလိုက္သည္…။ အၾကားအာရံုထဲတြင္လည္း စကားသံအခ်ိဳ႕ မသဲမကြဲ ၾကားေနရသည္…။ သူအားတင္း၍ မ်က္လံုးအစံုကိုဖြင့္ေတာ့…။ စိုးရိမ္မွဳေတြ၊ အံ့ၾသမွဳေတြ ျပည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေပါင္းမ်ားစြာက သူ႕ခႏၶာ အေပၚ အဆက္မျပတ္ ရြာခ်ေနၾကသည္…။ သူစကားလံုး အခ်ိဳ႕ကို အတိုဆံုးႏွင့္ အျပည့္စံုဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေျပာလိုက္သည္…။ သူေျပာေသာ စကားလံုးမ်ားႏွင့္မကာမိေအာင္ ေမာဟိုက္ျခင္း လွိဳင္းလံုးမ်ားက သူ႕ႏုလံုးၾကြက္သားကို ရိုက္ခတ္လာသည္…။

ဖ်က္ကနဲအရိပ္တစ္ခု သူ႕ေဘးနားက အမွတ္တမဲ့ ျဖတ္သြားတာေတြ႕လိုက္လို႕ သူသတိထားမိလိုက္သည္….။ အခန္းေထာင့္တြင္ စီးကရက္တစ္လိပ္ အား ငယ္စဥ္ကအတိုင္း တရွိဳက္မတ္မတ္ ဖြာရွိဳက္ရင္းသူ႕ကို ျပံဳးျပေနေသာ အသက္ႏွစ္ဆယ္၀န္းက်င္ခန္႕သာ ရွိေသးသည့္ လူငယ္တစ္ဦး…။ သို႕မဟုတ္…..။ သူ႕ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း…။ သူ ျပန္ျပံဳးျပလိုက္မိသည္…။ ထို႕ေနာက္တြင္မူ….

“ကြ်န္ေတာ္စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ…။ လူနာအသက္မရွိေတာ့ဘူး….”

အခန္းတစ္ခုလံုး ငိုေကြ်းသံမ်ားျဖင့္ ဆူပြက္သြားသည္…။

“လာစမ္းပါကြာ…။ က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြကို လွည့္ၾကည့္မေနနဲ႕…။ အခ်ိန္တန္ရင္ သူတို႕လည္း အခု မင္းငါ့ေနာက္လိုက္လာသလိုပဲ…။ မင္းေနာက္ကို လိုက္လာၾကပါလိ့မ္မယ္…”

သူ႕သူငယ္ခ်င္းေျပာတာ ျဖစ္ႏိုင္သည္…။ တစ္ခ်ိန္ၾကလွ်င္ေတာ့ သူတို႕လည္း အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ပညတ္ေတြေ၀းရာသို႕ ေရာက္လာၾကဦးမည္သာ ျဖစ္ပါ သည္။

P.S- ပညတ္မ်ားအတြင္း ပိတ္မိေနျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ၾကပါေစ…။

“တီ…တီ…တီ”

Phone သံကိုပင္ သူၿပီးေအာင္ေစာင့္မေနႏိုင္ေတာ့…။ ခ်င္ျခင္းပင္ေကာက္ကိုင္လိုက္မိပါတယ္..။

“အင္း…ေျပာ”

“…………….”

“ခြပ္….”

သူ႕လက္ထဲမွ လြတ္က်သြားေသာ Mobile Phone ရဲ႕အသံေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသား၏ အသံေလာ…။ သူတိတိက်က် မေျပာႏိုင္ေသာ တစ္ခ်ိန္ထဲ တစ္ျပိဳင္ထဲ ထြက္ေပၚလာသည့္ ျမည္သံစြဲတစ္ခု….။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ တစ္ပိုင္းတစ္စစီ က်ကြဲ သြားေသာ သူ႕ရဲ႕ Phone ဟာ…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသားရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ကို အတိအက် နိမိတ္ထင္ဟပ္ ေနေစျခင္းပင္…။

အခန္း (၁)

သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး ေခြ်းစီးမ်ားႏွင့္သာ ေမာဟိုက္လို႕ေနပါတယ္…။ တစ္ဘက္မွစကားသံအဆံုး သူ႕ကမာၻတစ္ခုလံုးအေမွာင္ က်သြားပါတယ္..။ ခႏၶာ ကိုယ္တစ္ခုလံုးကို အတြင္းအျပင္ ဆြဲလွန္လိုက္သလို ေ၀ဒနာက နာၾကည္း သည္းထန္လြန္းလွပါတယ္…။ တစ္ခ်ိန္ကသူ႕ရဲ႕ ခပ္မိုက္မိုက္အေတြးေတြ က အခုခ်ိန္မွာ သူ႕ဘ၀ကို တကယ္ပင္ အေမွာင္အတိ ဖုန္းေစခဲ့ပါၿပီ…။ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ တက္လမ္း…။ ရည္ရြယ္ခ်က္…။ ေရွ႕ေရး…။ အရာရာဟာ စုတ္ျပတ္သြားပါေတာ့မယ္…။ ဘယ္သူမျပဳမိမိမွဳ…။ ဒါေတြအားလံုးရဲ႕ တရားခံဟာ သူမွလြဲၿပီး  အျခားဘယ္သူမွ မျဖစ္ႏိုင္…။ မျဖစ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အသိစိတ္…။ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ မသိစိတ္…။ အားျပိဳင္မွဳ ႏွစ္ခုၾကား သူ႕ဘ၀လံုးပါးပါးေတာ့ေလမည္…။

တကယ္ဆို ဒါေတြဟာ သူ႕ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ…။ ေတြေ၀မွဳေတြေၾကာင့္ဆိုတာ သိပ္ထင္ရွားလြန္းပါတယ္…။ ခံစားခ်က္တစ္ခုရဲ႕ အျမင့္မားဆံုးေနရာ တစ္ခု…။ ခပ္သိမ္းေသာ အသိစိတ္တို႕ မွိတ္သုန္း ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တယ္…။ ဆင္ျခင္ႏိုင္တဲ့ အသိတရားတစ္ခု လံုးပါးပါးခဲ့တယ္..။ အရာရာဟာ စိတ္ရဲ႕ ေစရာေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခဲ့ၿပီးမွေတာ့…။ ခါးသီးတဲ့ အနာဂတ္တစ္ခုကလြဲလို႕ ဘာမ်ားသူ႕အတြက္ေမွ်ာ္လင့္စရာ ရွိဦးေတာ့မတဲ့ လဲ…။ ဆူပြက္ ေပါက္ကြဲေနတဲ့ အေတြးေတြၾကား…။ အဆံုးအျဖတ္တစ္ခုအတြက္ အခ်ိန္ေတြကလဲ ခပ္ပါးပါးေတာင္ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္ပံုမရေတာ့ပါ။

ဘာလုပ္မလဲ…။ ဘယ္လမ္းကိုေရြးမလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္သင့္တာလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္ခဲ့ၿပီလဲ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ အဆက္မျပတ္ သူ႕ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုး စုတ္ျပတ္သတ္သြားသည္….။ သူ႕အေသြး…။ သူ႕အသား…။ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး အက္စစ္ကန္ထဲ အစိမ္ခံထားရသလိုခံစား ရသည္…။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ဳပ္တည္းခဲ့တဲ့ အသိစိတ္တစ္ခ်က္ လြတ္အထြက္မွာ…။ ဘ၀ဟာ ဒီေလာက္ စုတ္ျပတ္သြားမယ္မွန္း ဘယ္တုန္းကမွ သူ မမွန္းစမိခဲ့ေပ…။ ကိုယ္တိုင္ဖန္ဆင္းခဲ့တဲ့  အရိပ္ဆိုးတစ္ခု….။ ဘ၀အဆက္ဆက္ သံသရာရွည္ေတာ့ေလမည္သာ….။

အခန္း (၂)

“ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါသတ္တာမဟုတ္ပါဘူးကြာ….”

“ဟား..ဟား…။ ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ကိုယ့္အသတ္ေသမွာေတာ့ ေၾကာက္တတ္လိုက္တာ…။”

“မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ ငါမင္းကို တကယ္မသတ္ခဲ့တာပါ…။ ငါ့ရဲ႕ ေပါ့….ေပါ့….ေပါ့ဆမွဳ…။ အသံုးမက်မွဳေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္….ျဖစ္…ျဖစ္ခဲ့ရတာပါကြာ”

“ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ေျပာထြက္လိုက္တာ…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘာမ်ားလုပ္ခဲ့လို႕လဲဗ်ာ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအမွားမ်ားရွိခဲ့လို႕လဲ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအျပစ္မ်ား ရွိခဲ့လို႕ ခင္ဗ်ား ဒီလို ရက္ရက္စက္စက္လုပ္ခဲ့ရတာလဲဗ်ာ…”

” ငါ…။ ငါ….။ ငါေလ…။ မင္းအေပၚ ရက္စက္ခ်င္လို႕မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ အဲ့ဒါကိုေတာ့ မင္းယံုၾကည္ေပးပါ…။ မင္းအတြက္ တစ္ကယ္ပဲ ငါ့စိတ္ေတြ ထိခိုက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။ ငါ့….ငါ့…ငါ့မွာ အျခားေရြးစရာ လမ္းမရွိ …. မရွိ…. မရွိေတာ့လို႕ပါကြာ…..။ ငါ့ကို…ငါ့ကိုေလ….။ ခြင့္လႊတ္ေပးဖို႕ ငါမေတာင္းဆိုလိုပါဘူးကြာ…။ ဒါေပမယ့္…။ ဒါေပမယ့္ေလ…။ ငါ့ကို နားလည္ေပးဖို႕ေတာ့ ငါေတာင္းဆိုျခင္ပါတယ္ကြာ…”

“မရေတာ့ဘူးဗ်ာ…။ အားလံုးဟာ လြန္သြားခဲ့ၿပီ..။ က်ဳပ္ကခြင့္လႊတ္တယ္ထား…။ ခင္ဗ်ားကို ခြင့္မလႊတ္တဲ့သူေတြက မၾကာခင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြ အတြက္ လာေခၚၾကလိ့မ္မယ္…။ ေဟာ ဟိုမွာ လာေနၾကၿပီ…။ ကဲ… က်ဳပ္လည္းသြားမယ္ဗ်ာ…။ ကံမကုန္ေသးရင္ေတာ့ ျပန္ဆံုၾကေသးတာေပါ့..”

“ငါမသတ္ဘူး…။ ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါ့ကိုနားလည္ပါ…။ ငါ့ကိုနားလည္ေပးပါကြာ…။ ငါ့မွာ ေရြးစရာလမ္းတကယ္ကို မရွိခဲ့လို႕ ပါ..။ ငါ့ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးလဲ မင္းအတြက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။”

“ငါမသတ္ဘူး….”

“ငါ့ကို နားလည္ပါ…”

“ငါမသတ္ဘူး…”

“အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး”

အကယ္၍ ဒီအရာသည္သာ အိပ္မက္တစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ဘူးဆိုေလလွ်င္….။

အခန္း (၃)

“ေသခ်ာသြားၿပီ…။ အခုဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ…?”

“ဟားးးးးးး….” သူစီးကရက္တစ္လိပ္မွ နီကိုဒင္းအဆိပ္ေငြ႕ေတြအားလံုးကို အဆုတ္ထဲ အျပည့္ရွိဳက္သြင္းလိုက္မိသည္..။

“ဘယ္လိုလုပ္မလဲ..? ထြက္ေျပးလို႕လဲ လြတ္မယ့္ကိစၥမ်ိဳးမွမဟုတ္တာကြာ…။ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ၿပီး..။ ျပင္ဆင္ၾကရံု၊ ရင္ဆိုင္ၾကရံုေပါ့…”

တစ္ဘက္က တိတ္ဆိတ္လွ်က္…။ သူတစ္ေယာက္ထဲသာ စကားေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ဆက္ေျပာေနမိသည္…။

“မင္းအတြက္လည္း ငါစိတ္မေကာင္းဘူးကြာ…။ မင္းစိတ္ထဲမွာ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္ခံစားေနမယ္ဆိုတာကို ငါသိပါတယ္…။ ငါ့ခႏၶာကိုယ္တစ္ခု လံုးလဲ ေသြးေၾကာေတြထဲမွာ ေခ်ာ္ရည္ေတြ စီးဆင္းေနသလို ခံစားေနရပါတယ္…။ တစ္ကယ္ဆို ဒါဟာ ငါ့ရဲ႕ေပါ့ဆမွဳေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ ေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳေတြအတြက္ ငါ၀င္ခံပါတယ္…။ ငါ့အျပစ္ေတြအတြက္ ငါေပးဆပ္သြားခ်င္တယ္..။ ေပးဆပ္ခြင့္ရျခင္တယ္…။ ေပးဆပ္ သြားလိုက္ျခင္တယ္…။ ဒါေပမယ့္ကြာ…။ ငါဘယ္လိုပဲ ေပးဆပ္ေပးဆပ္…။ ငါ့ေၾကာင့္ အျပစ္မရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ ….။ ငါ့အျပစ္ေတြ မေၾကႏိုင္ဘူး ဆိုတာ ငါသိပါတယ္ကြာ….။ ငါေလ…။ ငါ…..။ ငါ….အရမ္း၀မ္းနည္းတယ္ကြာ….။ ဒါေပမယ့္….”

သူ႕အသံေတြထဲ ရွိဳက္သံေတြပါလာခဲ့သည္…။ သူ႕လည္မ်ိဳတစ္ခုလံုးစို႕တက္လာသည္…။ သူ႕ပါးျပင္တစ္ေလွ်ာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္သည့္ “ေတာက္” ေခါက္သံေတြက တသြင္သြင္ စီးဆင္းလွ်က္…။

” ငါတို႕စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္းသာ ဆက္လုပ္ၾကရံုေပါ့ကြာ…”

သူ ရွိဳက္ၾကီးတငင္ငင္ ငိုခ်မိလိုက္သည္…။ သို႕ေသာ္ သူ႕ရင္ထဲက အပူေတြကေတာ့ ညိမ္သက္မသြားသည့္အျပင္ ပို၍ ပို၍ တိုးလို႕သာ…။

ဇာတ္သိမ္း

သူစားပြဲေပၚမွ ဖိုင္တြဲတစ္ခုကို ေကာက္ယူကာ ထုတ္ၾကည့္မိလိုက္သည္….။ အထဲမွ စာရြက္စာတမ္းအခ်ိဳ႕ႏွင့္ ဖလင္ျပားတစ္ခု အလိုက္သင့္ ထြက္က် လာပါတယ္…။ သူ ဖလင္ျပားအား စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္..။ သူ႕မ်က္၀န္းထဲမွ စီးက်လာေသာ အရာမ်ားသည္ မ်က္ရည္မ်ားမဟုတ္ပဲ ေသြးစက္မ်ား ျဖစ္သြားမေလာက္ပင္ သူ႕ရင္ထဲ နာက်င္လြန္းလွသည္…။ သူအတတ္ႏိုင္ဆံုး စကားလံုးအခ်ိဳ႕ကို အံထုတ္ျဖစ္ခဲ့သည္…။

“တကယ္ဆို…။ တကယ္ဆိုေလ…။ သားကို ေဖေဖ သိပ္ခ်စ္တာေပါ့သားရယ္….။ ေနာင္ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တုိင္းမွာလည္း ဒီလို အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးၾကီးနဲ႕ ငါ့သား မၾကံဳရပါေစနဲ႕လို႕ ေဖေဖ ဆုေတာင္းေပးေနပါ့မယ္သားရယ္…။ အခြင့္ရွိေသးရင္ ျပန္လာခဲ့ပါကြာ..။ ေဖေဖေလ…။ ငါ့သားေနာက္တစ္ ခါ ေဖေဖတို႕ ဘ၀ထဲကို ျပန္၀င္လာမယ့္ေန႕ကို ေစာင့္ၾကိဳေနပါ့မယ္သားရယ္….။”

ဆုပ္ကိုင္ ေျခမြထားလို႕ ေၾကမြေနေသာ Ultra Sound ဓာတ္မွန္ျပားတစ္ခု၊ DNC လုပ္ခဲ့သည့္ ေဆးရံုမွ စာရြက္စာတမ္းအခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ သူသည္ လည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႕

အရုပ္…………………………….. ၾကိဳး………………………………………….ျပတ္………။

P.S- ျဖစ္ရပ္မွန္တစ္ခုအား ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးႏွင့္ အျပည့္ ခံစားကာ ေရးဖြဲ႕ပါသည္။