မွားယြင္းခဲ့ေသာ ေနထြက္ခ်ိန္မ်ား
နိဒါန္း
“တီ…တီ…တီ”
Phone သံကိုပင္ သူၿပီးေအာင္ေစာင့္မေနႏိုင္ေတာ့…။ ခ်င္ျခင္းပင္ေကာက္ကိုင္လိုက္မိပါတယ္..။
“အင္း…ေျပာ”
“…………….”
“ခြပ္….”
သူ႕လက္ထဲမွ လြတ္က်သြားေသာ Mobile Phone ရဲ႕အသံေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသား၏ အသံေလာ…။ သူတိတိက်က် မေျပာႏိုင္ေသာ တစ္ခ်ိန္ထဲ တစ္ျပိဳင္ထဲ ထြက္ေပၚလာသည့္ ျမည္သံစြဲတစ္ခု….။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ တစ္ပိုင္းတစ္စစီ က်ကြဲ သြားေသာ သူ႕ရဲ႕ Phone ဟာ…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသားရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ကို အတိအက် နိမိတ္ထင္ဟပ္ ေနေစျခင္းပင္…။
အခန္း (၁)
သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး ေခြ်းစီးမ်ားႏွင့္သာ ေမာဟိုက္လို႕ေနပါတယ္…။ တစ္ဘက္မွစကားသံအဆံုး သူ႕ကမာၻတစ္ခုလံုးအေမွာင္ က်သြားပါတယ္..။ ခႏၶာ ကိုယ္တစ္ခုလံုးကို အတြင္းအျပင္ ဆြဲလွန္လိုက္သလို ေ၀ဒနာက နာၾကည္း သည္းထန္လြန္းလွပါတယ္…။ တစ္ခ်ိန္ကသူ႕ရဲ႕ ခပ္မိုက္မိုက္အေတြးေတြ က အခုခ်ိန္မွာ သူ႕ဘ၀ကို တကယ္ပင္ အေမွာင္အတိ ဖုန္းေစခဲ့ပါၿပီ…။ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ တက္လမ္း…။ ရည္ရြယ္ခ်က္…။ ေရွ႕ေရး…။ အရာရာဟာ စုတ္ျပတ္သြားပါေတာ့မယ္…။ ဘယ္သူမျပဳမိမိမွဳ…။ ဒါေတြအားလံုးရဲ႕ တရားခံဟာ သူမွလြဲၿပီး အျခားဘယ္သူမွ မျဖစ္ႏိုင္…။ မျဖစ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အသိစိတ္…။ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ မသိစိတ္…။ အားျပိဳင္မွဳ ႏွစ္ခုၾကား သူ႕ဘ၀လံုးပါးပါးေတာ့ေလမည္…။
တကယ္ဆို ဒါေတြဟာ သူ႕ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ…။ ေတြေ၀မွဳေတြေၾကာင့္ဆိုတာ သိပ္ထင္ရွားလြန္းပါတယ္…။ ခံစားခ်က္တစ္ခုရဲ႕ အျမင့္မားဆံုးေနရာ တစ္ခု…။ ခပ္သိမ္းေသာ အသိစိတ္တို႕ မွိတ္သုန္း ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တယ္…။ ဆင္ျခင္ႏိုင္တဲ့ အသိတရားတစ္ခု လံုးပါးပါးခဲ့တယ္..။ အရာရာဟာ စိတ္ရဲ႕ ေစရာေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခဲ့ၿပီးမွေတာ့…။ ခါးသီးတဲ့ အနာဂတ္တစ္ခုကလြဲလို႕ ဘာမ်ားသူ႕အတြက္ေမွ်ာ္လင့္စရာ ရွိဦးေတာ့မတဲ့ လဲ…။ ဆူပြက္ ေပါက္ကြဲေနတဲ့ အေတြးေတြၾကား…။ အဆံုးအျဖတ္တစ္ခုအတြက္ အခ်ိန္ေတြကလဲ ခပ္ပါးပါးေတာင္ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္ပံုမရေတာ့ပါ။
ဘာလုပ္မလဲ…။ ဘယ္လမ္းကိုေရြးမလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္သင့္တာလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္ခဲ့ၿပီလဲ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ အဆက္မျပတ္ သူ႕ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုး စုတ္ျပတ္သတ္သြားသည္….။ သူ႕အေသြး…။ သူ႕အသား…။ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး အက္စစ္ကန္ထဲ အစိမ္ခံထားရသလိုခံစား ရသည္…။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ဳပ္တည္းခဲ့တဲ့ အသိစိတ္တစ္ခ်က္ လြတ္အထြက္မွာ…။ ဘ၀ဟာ ဒီေလာက္ စုတ္ျပတ္သြားမယ္မွန္း ဘယ္တုန္းကမွ သူ မမွန္းစမိခဲ့ေပ…။ ကိုယ္တိုင္ဖန္ဆင္းခဲ့တဲ့ အရိပ္ဆိုးတစ္ခု….။ ဘ၀အဆက္ဆက္ သံသရာရွည္ေတာ့ေလမည္သာ….။
အခန္း (၂)
“ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါသတ္တာမဟုတ္ပါဘူးကြာ….”
“ဟား..ဟား…။ ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ကိုယ့္အသတ္ေသမွာေတာ့ ေၾကာက္တတ္လိုက္တာ…။”
“မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ ငါမင္းကို တကယ္မသတ္ခဲ့တာပါ…။ ငါ့ရဲ႕ ေပါ့….ေပါ့….ေပါ့ဆမွဳ…။ အသံုးမက်မွဳေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္….ျဖစ္…ျဖစ္ခဲ့ရတာပါကြာ”
“ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ေျပာထြက္လိုက္တာ…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘာမ်ားလုပ္ခဲ့လို႕လဲဗ်ာ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအမွားမ်ားရွိခဲ့လို႕လဲ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအျပစ္မ်ား ရွိခဲ့လို႕ ခင္ဗ်ား ဒီလို ရက္ရက္စက္စက္လုပ္ခဲ့ရတာလဲဗ်ာ…”
” ငါ…။ ငါ….။ ငါေလ…။ မင္းအေပၚ ရက္စက္ခ်င္လို႕မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ အဲ့ဒါကိုေတာ့ မင္းယံုၾကည္ေပးပါ…။ မင္းအတြက္ တစ္ကယ္ပဲ ငါ့စိတ္ေတြ ထိခိုက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။ ငါ့….ငါ့…ငါ့မွာ အျခားေရြးစရာ လမ္းမရွိ …. မရွိ…. မရွိေတာ့လို႕ပါကြာ…..။ ငါ့ကို…ငါ့ကိုေလ….။ ခြင့္လႊတ္ေပးဖို႕ ငါမေတာင္းဆိုလိုပါဘူးကြာ…။ ဒါေပမယ့္…။ ဒါေပမယ့္ေလ…။ ငါ့ကို နားလည္ေပးဖို႕ေတာ့ ငါေတာင္းဆိုျခင္ပါတယ္ကြာ…”
“မရေတာ့ဘူးဗ်ာ…။ အားလံုးဟာ လြန္သြားခဲ့ၿပီ..။ က်ဳပ္ကခြင့္လႊတ္တယ္ထား…။ ခင္ဗ်ားကို ခြင့္မလႊတ္တဲ့သူေတြက မၾကာခင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြ အတြက္ လာေခၚၾကလိ့မ္မယ္…။ ေဟာ ဟိုမွာ လာေနၾကၿပီ…။ ကဲ… က်ဳပ္လည္းသြားမယ္ဗ်ာ…။ ကံမကုန္ေသးရင္ေတာ့ ျပန္ဆံုၾကေသးတာေပါ့..”
“ငါမသတ္ဘူး…။ ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါ့ကိုနားလည္ပါ…။ ငါ့ကိုနားလည္ေပးပါကြာ…။ ငါ့မွာ ေရြးစရာလမ္းတကယ္ကို မရွိခဲ့လို႕ ပါ..။ ငါ့ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးလဲ မင္းအတြက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။”
“ငါမသတ္ဘူး….”
“ငါ့ကို နားလည္ပါ…”
“ငါမသတ္ဘူး…”
“အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး”
အကယ္၍ ဒီအရာသည္သာ အိပ္မက္တစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ဘူးဆိုေလလွ်င္….။
အခန္း (၃)
“ေသခ်ာသြားၿပီ…။ အခုဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ…?”
“ဟားးးးးးး….” သူစီးကရက္တစ္လိပ္မွ နီကိုဒင္းအဆိပ္ေငြ႕ေတြအားလံုးကို အဆုတ္ထဲ အျပည့္ရွိဳက္သြင္းလိုက္မိသည္..။
“ဘယ္လိုလုပ္မလဲ..? ထြက္ေျပးလို႕လဲ လြတ္မယ့္ကိစၥမ်ိဳးမွမဟုတ္တာကြာ…။ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ၿပီး..။ ျပင္ဆင္ၾကရံု၊ ရင္ဆိုင္ၾကရံုေပါ့…”
တစ္ဘက္က တိတ္ဆိတ္လွ်က္…။ သူတစ္ေယာက္ထဲသာ စကားေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ဆက္ေျပာေနမိသည္…။
“မင္းအတြက္လည္း ငါစိတ္မေကာင္းဘူးကြာ…။ မင္းစိတ္ထဲမွာ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္ခံစားေနမယ္ဆိုတာကို ငါသိပါတယ္…။ ငါ့ခႏၶာကိုယ္တစ္ခု လံုးလဲ ေသြးေၾကာေတြထဲမွာ ေခ်ာ္ရည္ေတြ စီးဆင္းေနသလို ခံစားေနရပါတယ္…။ တစ္ကယ္ဆို ဒါဟာ ငါ့ရဲ႕ေပါ့ဆမွဳေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ ေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳေတြအတြက္ ငါ၀င္ခံပါတယ္…။ ငါ့အျပစ္ေတြအတြက္ ငါေပးဆပ္သြားခ်င္တယ္..။ ေပးဆပ္ခြင့္ရျခင္တယ္…။ ေပးဆပ္ သြားလိုက္ျခင္တယ္…။ ဒါေပမယ့္ကြာ…။ ငါဘယ္လိုပဲ ေပးဆပ္ေပးဆပ္…။ ငါ့ေၾကာင့္ အျပစ္မရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ ….။ ငါ့အျပစ္ေတြ မေၾကႏိုင္ဘူး ဆိုတာ ငါသိပါတယ္ကြာ….။ ငါေလ…။ ငါ…..။ ငါ….အရမ္း၀မ္းနည္းတယ္ကြာ….။ ဒါေပမယ့္….”
သူ႕အသံေတြထဲ ရွိဳက္သံေတြပါလာခဲ့သည္…။ သူ႕လည္မ်ိဳတစ္ခုလံုးစို႕တက္လာသည္…။ သူ႕ပါးျပင္တစ္ေလွ်ာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္သည့္ “ေတာက္” ေခါက္သံေတြက တသြင္သြင္ စီးဆင္းလွ်က္…။
” ငါတို႕စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္းသာ ဆက္လုပ္ၾကရံုေပါ့ကြာ…”
သူ ရွိဳက္ၾကီးတငင္ငင္ ငိုခ်မိလိုက္သည္…။ သို႕ေသာ္ သူ႕ရင္ထဲက အပူေတြကေတာ့ ညိမ္သက္မသြားသည့္အျပင္ ပို၍ ပို၍ တိုးလို႕သာ…။
Cateogry : Essay | 23 Comments
အိပ္မက္အလြန္
နိဒါန္း
အမွန္တရားဆိုသည္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ မည္သို႕ေသာအရာကို ေခၚေၾကာင္း…။ မည္သို႕ေသာ္ စံသတ္မွတ္ခ်က္ျဖင့္ သတ္မွတ္ေၾကာင္း…။ မည္သို႕ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ေၾကာင္း…. သူ သိခ်င္လွသည္…။ ” ဒီအခ်ိန္ဟာ ည” ဟုေျပာလွ်င္ သူရပ္တည္ရာ ေဒသႏွင့္ အခ်ိန္ ၊ ေနရာမတူ ေသာ အျခားကမာၻတစ္ဘက္ျခမ္းမွ လူမ်ားက သူ႕အား “မဟုတ္ဘူး ေန႕ကြ” လို႕ ျပန္ေျပာၾကမည္မွာ အေသအခ်ာပင္ျဖစ္သည္..။ ထိုသို႕ဆိုလွ်င္ အမွန္တရားဟူသည္ ကာလံေဒသံ ဆိုသည့္ အခ်ိန္ႏွင့္ ေနရာအေပၚတြင္လိုက္၍ ေျပာင္းလဲျခင္း သေဘာမ်ား ရွိေလသေလာ…? ကမာၻ႕ေရွးေဟာင္း ေတြးေခၚပညာရွင္မ်ား၏ ကမာၻဗဟုိျပဳ လည္ပတ္မွဳသည္ ကိုပါးနိကပ္၏ အခ်ိန္သို႕ေရာက္လာေသာအခါ အားလံုး ေဇာက္ထိုးမိုး ေမွ်ာ္ ျဖစ္ခဲ့ၾကရေလသည္။
လူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀တြင္ မၾကာခဏဆိုသလို အေျခအေနႏွစ္ရပ္ၾကားတြင္ ေရြးခ်ယ္ရခက္ ေျဖရွင္းရခက္ေသာ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕ရေလ့ ရွိတာ အဆန္းတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါ..။ အမွားႏွင့္ အမွန္…။ အေကာင္းႏွင့္အဆိုး…။ ကိုယ္စီျပဌာန္းခ်က္မ်ား သီးသန္႕ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္…။ ဒါ ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဒီလိုဆန္႕က်င္ဘက္ႏွစ္ခုရဲ႕ ၾကားမွာ ညပ္ေနျခင္းဟာ ေသေသခ်ာခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္လာမယ့္ အေျခအေနတစ္ခုထက္စာရင္ အမ်ားၾကီးခံသာေနေသးပါတယ္…။ ေနာက္ထပ္လာမယ့္ အေျခအေနဆိုတာ???? ဒီလို အမွန္အမွား ေ၀ခြဲဆံုးျဖတ္ရ တာ ထက္ပဲ ခက္ခဲတဲ့ အေျခအေနဆိုတာရွိႏိုင္ေသးလို႕လား…? ရွိပါတယ္…။ အတိအက်ကိုရွိေနပါတယ္…။ အဲ့ဒါကေတာ့ အမွန္တရား ႏွစ္ခုၾကား မွာ ေရြးခ်ယ္ရျခင္း Jeopardize ျဖစ္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။
လူတစ္ေယာက္ဟာ အမွန္ႏွင့္အမွား၊ အေကာင္းနဲ႕အဆိုး ေရြးၾကစတမ္းဆို မည္သူမဆို အမွန္ဘက္ကို ေရြးခ်ယ္ၾကမွာပါပဲ…။ ဒါဟာသိပ္ရိုးရွင္းပါ တယ္..။ သို႕ေသာ္ အမွန္ႏွင့္ အမွန္ၾကားသို႕ မထင္မွတ္ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေရာက္ရွိသြားၾကေသာ အခ်ိန္တြင္မူ…..။
အခန္း (၁)
“ရွင္ဘယ္ေတာ့ ကြ်န္မဆီ ေငြလဲႊမွာလဲ…? ဒီမွာ ကေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းစရိတ္၊ က်ဴရွင္စားရိတ္ေတြ…အိမ္လခေတြက ရွင္းရေတာ့မယ္…။ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းေတြ ကလည္း ရွင္သိတဲ့အတိုင္းပဲ…။ အဲ့ဒါ လႊဲမယ္ဆိုရင္ ေဒၚလာေစ်းေလးေကာင္းတုန္း ျမန္ျမန္လဲႊဦး…”
Gtalk ေခၚ ေခတ္သစ္ ဆက္သြယ္ေရး အခ်က္အခ်ာေနရာတစ္ခုသူ ေျခခ်လွ်င္ ျခခ်င္းတစ္ဘက္မွ အဆက္မျပတ္၀င္ေရာက္လာေသာ ထိုးေဖာက္ တိုက္စစ္မ်ားေၾကာင့္ သူဘာျပန္ေျပာရမွန္းပင္မသိျဖစ္သြားပါတယ္….။
“ဟ…။ မင္းကလြန္လြန္းၿပီထင္တယ္ကြာ…။ ငါဒီမွာ ပိုက္ဆံကို တြင္းထဲက ႏွိဳက္ထုတ္ၿပီးေပးေနတာမဟုတ္ဘူးကြ…။ သူမ်ားႏိုင္ငံ…။ သူမ်ားလူမ်ိဳး လက္ေအာက္မွာ ကြ်ဲလို၊ ႏြားလို ရုန္းကန္ၿပီး ရွာေဖြေနရတာ…။”
“အိုး…။ ဒါကေတာ့ ရွင္က ေယာက္်ားေလ၊ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေလ…။ ကိုယ့္မိသားစုေကာင္းစားဖို႕ ၾကီးပြားတိုးတက္ဖို႕အတြက္ ၾကိဳးစားရမွာ ရွင့္တာ၀န္ ပဲ မဟုတ္ဘူးလား..။ ဒါဆိုရင္ ရွင္ဘာလို႕ မိန္းမယူထားေသးလဲ…?”
“မင္းေလွ်ာက္မေျပာနဲ႕..။ ငါမင္းတို႕ကို တာ၀န္မယူခ်င္ရင္ အစကတည္းက အခုလို ေရျခားေျမျခားကို ဒုကၡခံၿပီးလာေနစရာေတာင္မလိုဘူး..။ အဲ့ဒါကို မင္းနားလည္…။ ငါအခုေျပာေနတယ္ဆိုတာက မင္းကို အတိုင္းအတာေလးနဲ႕ ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ သံုးဖုိ႕စြဲဖို႕ ေျပာေနတာ..။”
“ရွင္က ကြ်န္မကိုအဲ့လို ေျပာရေအာင္ ကြ်န္မကဘာေတြလုပ္ေနလို႕လဲ…။ ရွင္ တာ၀န္မယူခ်င္တိုင္း ကြ်န္မကိုလာမစြတ္စြဲနဲ႕…”
“ေတာက္….။ မင္းကြာ..။ မင္းမုိ႕အဲ့ဒီ့စကားေျပာထြက္တယ္…။ ငါဒီမွာ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ကြ်န္ခံၿပီးရွာေဖြေပးခဲ့တဲ့ ေငြေတြမင္းဘာလုပ္ျပစ္လဲ မင္းသိတယ္..။ ႏွစ္လံုးဆိုလဲ မင္းပါတယ္…။ သံုးလံုးဆိုလဲ မင္းမလြတ္ဘူး…။ မင္းဘယ္ေလာက္ ရွံဳးခဲ့လဲဆိုတာမင္းအသိဆံုး…။ မင္းသာ လိမၼာခဲ့မယ္ ဆိုရင္ အခုလိုအိမ္လခေပးေနဖို႕မေျပာနဲ႕…။ ဒီအခ်ိန္မွာ ငါပို႕ေပးခဲ့တဲ့ ေငြနဲ႕ ငါတို႕မိသားစု ျခံနဲ႕၊ ကားနဲ႕ တင့္တင့္တယ္တယ္ေနႏိုင္ေနၿပီ…။ အခု မင္းၾကည့္စမ္း…။ ငါ့မွာ ပလိုင္းေပါက္နဲ႕ ဖားေကာက္ေနသလို ျဖစ္ေနၿပီ…။ ငါဒါေတြ ခဏခဏ ထပ္မေျပာခ်င္ဘူးကြာ…။
“ဒါကေတာ့ ကြ်န္မလဲ ကြ်န္မနည္း ကြ်န္မဟန္နဲ႕ အဆင္ေျပမလားလို႕ ၾကိဳးစားၾကည့္တာပဲ…။ ကံၾကမၼာက မ်က္္ႏွာသာမေပးလို႕ ျဖစ္သြားတာ ကြ်န္မ လဲ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ?”
“ေတာ္စမ္းဘာကြာ…။ ေအး ထပ္ေျပာဦးမယ္..။ ငါရွာေနတဲ့ စီးပြားက ငါ့မိသားစုေလး သာယာဖို႕..။ လူတန္းေစဖို႕..။ လူအမ်ားၾကားမ်ာ မ်က္ႏွာမငယ္ ပဲ တင့္တင့္တယ္တယ္ေလး ျဖစ္ဖို႕ရွာေနတာကြ…။ မင္းအေမေတြ..။ မင္းေမာင္ေတြ…။ ရွိရွိသမွ် မင္းအမ်ိဳးေတြကို အိမ္ဦးခန္းတင္ၿပီး ထမင္းေကြ်း ထားဖို႕မဟုတ္ဘူး…။ ငါဒီလိုေျပာေတာ့…။ ငါလူမိုက္ျဖစ္ဦးမယ္..။ ေစတနာမရွိဦးျဖစ္ဦးမယ္…။ အတိုင္းနဲ႕အထြာနဲ႕ မင္းမိသားစုကို မင္းေထာက္ပံ့၊ မိဘကို ျပန္ၾကည့္ရွဳတာကို ငါမေျပာလိုဘူး..။ အခုဟာက ရွိရွိသမွ် ခ်ီးကအစ…။ ေသးကအစ…။ ေတာက္…။ ငါမေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး…။ ၿပီးရင္လဲ ကြယ္ရာၾက အပုပ္ခ်ခံရေသး…။ ငါ့ဘ၀က “……ေသးတယ္…….ေသးတယ္ ဆုိသလို ျဖစ္ေနၿပီ…။ မင္းကေတာ့ မင္းအမ်ိဳးဆိုေတာ့ ဘယ္နာမလဲ..။ ၾကာေတာ့ ဒီဒဏ္ေတြ ငါမခံႏိုင္ေတာ့ဘူးကြ…။ မင္းတို႕ သိပ္တရားလြန္ၿပီ…။ ငါ့ကိုမကူညီရင္ေနၾကပါကြာ..။ တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳးစိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ေတာ့ မလုပ္ၾကပါနဲ႕…။ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္…။”
“ရွင္တရားလြန္လာၿပီ..။ ကြ်န္မမိဘေတြ…။ ေဆြမ်ိဳးေတြကိုပါ ရွင္ကစြတ္စြဲတယ္ေပါ့ေလ…”
“ဟူး…။ ေအး…။ ေျပာကြာ…။ ေျပာ….။ မင္းပဲေျပာေတာ့…။ ငါမေျပာေတာ့ဘူး….။ ငါ့သားသမီးေလးေတြ မ်က္ႏွာသာမရွိခဲ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္ကြာ။ အခုေတာ့ ၀ဋ္ရွိသ၍ မင္းနဲ႕ မင္းအမ်ိဳးေတြ ႏွိပ္စက္သမွ် ၀န္ကိုထမ္းဖို႕…။ ငါကြ်န္သြားခံလိုက္ဦးမယ္..။ ဒါပဲကြာ…။ ေနာက္တစ္ခါအေရးအေၾကာင္း ရွိရင္ ငါဖုန္းဆက္မယ္..။ အြန္လိုင္းလဲ လာမေနနဲ႕ေတာ့…။ မင္းလိုခ်င္တဲ့ ေငြ ငါပို႕ေပးလိုက္မယ္….။ ဒါဆိုၿဖစ္ၿပီမလား..။ ျပန္ေတာ့ကြာ….။”
“ဟူး…။”
သက္ျပင္းေမာတစ္ခုႏွင့္အတူ သူ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ဆိုဖာေပၚသို႕ လွဲခ်လိုက္မိသည္…။
Cateogry : Essay , Personal | 21 CommentsFЯЗЗLY…FАLL!ИG
.
FЯЗЗLY…FАLL!ИG
Cateogry : Essay | 10 Commentsလြင့္ေျမာျခင္း ခရီးစဥ္
တစ္ခါမွ ေလာကဟာ ဒီေလာက္အထိ သာယာၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းမွန္း သူမေတြးမိခဲ့ပါဘူး…။ အရာအားလံုးဟာ ၿငိမ့္ေညာင္းသာယာစြာ..။ ႏူးည့ံ ေပ်ာ့ ေျပာင္းစြာ…။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ….။ တစ္လႊာျခင္း တစ္လႊာျခင္း လွခ်င္တုိင္းလွေနပါတယ္…။ မထင္ခဲ့ဖူး…။ ဒီေလာက္သာယာ လိ့မ္မယ္လို႕ သူတစ္ခါမွ မထင္ခဲ့ဖူး…။ ဒီလိုမွန္းသာသိရင္ ဒီအခြင့္အေရးမ်ိဳးကို သူကိုယ္တိုင္အေစာၾကီးကတည္းက ဖန္တီးခဲ့တာေပါ့…။ ညံ့လိုက္တာ…။ ကိုယ့္ ကိုယ္ကို ေတာ္ေတာ္ အသံုးမက်မွန္း အခုမွ သူ႕ကိုသူသိေတာ့တယ္…။ တစ္ကယ္ဆို အေစာၾကီးကတည္းက ေျပာပါလား..။ ေလာကဆိုတာ ကိုကင္းရာခိုင္ႏွဳန္း မသတ္မွတ္ရေသးတဲ့ မူးယစ္ေဆး၀ါး တစ္မ်ိဳးဆိုတာ…။ ဘ၀ဆိုတဲ့ မူးယစ္ေဆး၀ါးကို ရူးသြပ္စာ စြဲလမ္းခဲ့ၿပီးမွေတာ့…။ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ဦးမွာတဲ့လဲ…?
အၾကားအာရံုေတြထဲမွာ ပါးလွပ္လွပ္ ေလတိုးသံအခ်ိဳ႕ကို သူခံစားမိတယ္…။ အတိတ္ဆိုတဲ့ ခပ္ေပါေပါ တပ္မက္မွဳတစ္မ်ိဳးအေၾကာင္း တီးတိုး အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုေနၾကတာမ်ားလား…။ မ်က္၀န္းအစံုကို ေျဖးညွင္းစြာ မွိတ္လိုက္တဲ့ခဏ…။ အာရံုဆိုတဲ့ ပန္းခင္းၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ ခံစားခ်က္ဆိုတဲ့ ေရာင္စံု ပန္းပြင့္ေတြ ခန္႕ျငားစြာ ပြင့္ေ၀လာခဲ့တယ္..။ ေနာင္တဆိုတာ မိုးလြန္မွ ထြန္ျခ ျခင္းဆုိတဲ့ ခပ္တံုးတံုးအေတြးအေခၚေတြ လာမေျပာပါနဲ႕..။ မိုး လြန္ရင္ ေရသြင္းစိုက္မယ္..။ ဒီလိုအေတြးအေခၚနဲ႕ ရွင္သန္ေနမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မွဳအတြက္ ၂၁ ရာစုမွာ ေနရာေတြ သိပ္ရွားတယ္..။ ရွဴသြင္းဖို႕ လတ္ဆတ္တဲ့ ေလေကာင္းေလသန္႕ေတြ သိပ္ရွားတယ္..။ ေ၀မွ်ဖို႕ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေတြ သိပ္ရွားတယ္..။ စိတ္ေတာ့မရွိေလနဲ႕ အဲ့လို လူမ်ိဳးအတြက္ ေသသြားရင္ ျမဳပ္ဖို႕ ေျမကအစရွားတယ္…။
သူ႕ဘ၀ကိုသူ လြတ္လပ္စြာ ေဖာက္ထြက္ခြင့္ေပးဖို႕ အတြက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္..။ ၾကိဳးစားတိုင္းေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတာ ဒဏၰာရီပံုျပင္ထဲ က အေပါစား သူရဲေကာင္းေတြပဲ ရွိတယ္။ အင္း…။ ျဖစ္ႏုိင္တာတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္..။ သူတို႕ဘာလို႕ ေအာင္ျမင္လဲ? ဒဏၰာရီထဲက သူရဲေကာင္း ေတြမွာ အတိတ္ေတြ အနာဂတ္ေတြမရွိဘူးေလ..။ သူတို႕ရွင္သန္ေနတဲ့ ၅ မိနစ္စာပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္စာေလာက္ပဲ ပိုင္ဆိုင္ေလေတာ့…။ သူတို႕လိုပဲ လုပ္တိုင္းေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့…။ အတိတ္တို႕…။ အနာဂတ္တို႕ဆိုတဲ့ မလိုတစ္မ်ိဳး လိုတစ္မ်ိဳး သတၱ၀ါႏွစ္ ေကာင္ကို လားပင္စင္သာ ေပးလိုက္ေပေတာ့..။
သူ႕ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ကို တိုးေ၀ွ႕ေနတဲ့ ေလေျပေတြကုိ သူယုယစြာ နမ္းရွိဳက္ေနမိတယ္..။ သူအာရံုေတြကို ေသခ်ာ စူးစိုက္ၾကည့္ေတာ့ ဒီေလျပည္ေတြထဲ က ရနံ႕တစ္မ်ိဳးကို သတိထားမိလိုက္တယ္…။ ဟုတ္တယ္…။ ေလမွာ အနံ႕ရွိတယ္…။ တစ္ျပိဳင္ထဲမွာပဲ သူခ်က္ျခင္းသတိထားမိလိုက္တယ္..။ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ သူသိလိုက္တယ္..။ သူ႕ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး အမွားၾကီးမွားခဲ့ၿပီ..။ ဘယ္သူေျပာလဲ…? ေလမွာ အေရာင္မရွိဘူး..။ အနံ႕မရွိဘူး..။ အရသာမရွိဘူးလို႕…? အာရံုငါးပါးထဲက တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို ျပီးျပတ္ေအာင္ သုတ္သင္ျပစ္ႏိုင္ဖို႕ပဲ လိုအပ္တယ္။ တဒဂၤဆိုတဲ့ သူ႕လက္ထဲမွာရွိေတာ့တဲ့ မမ်ားလွတဲ့ အခ်ိန္အတိုင္းအတာေလးအတြင္းမွာ ရရွိလိုက္တဲ့ သူ႕ရဲ႕အသိတရားေတြဟာ သူျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္း ပ်က္ရယ္ျပဳၾကေလၿပီ..။ အခုဆိုရင္ သူ႕စိတ္နဲ႕ ခႏၶာဟာ အခ်ိန္နဲ႕ေနရာ ကို တေရြ႕ေရြ႕ ျဖတ္ေက်ာ္ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္…။
အခုလို ေလဟုန္ထဲမွာ လြင့္ေျမာေနဖို႕ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူ႕ရဲ႕ အိပ္မက္ကမာၻကို ခ်ယ္လွယ္ျခင္း ျပဳခဲ့ပါတယ္..။ တစ္စကၠန္႕စာ လူသားဆန္ဖို႕ သို႕မဟုတ္ တစကၠန္႕စာ အိပ္မက္တစ္ခုအား အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ဘ၀တစ္ခုလံုးနဲ႕ လဲရတာ တန္တယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ဟာ သူ႕ရဲ႕ ဇာတိ၊ ဇရာ၊ မရဏ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ နက္ရွိဳင္းစြာ တြယ္ၿငိေနတဲ့ အျမစ္ေပါင္းမ်ားစြာထဲက အျမစ္ တစ္ခုပဲေပါ့…။
Cateogry : Essay | 11 Commentsလြင္ျပင္မ်ားသို႕ ရိုက္ခတ္ျခင္း…
အသံေတြဆူညံေနတယ္…။ ညီညီညာညာေတာ့ မဟုတ္..။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္မ်ိဳး…။ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လဲ တစ္ေယာက္ထဲကိုက အေပၚႏွဳတ္ခမ္း က တစ္သံ..။ ေအာက္ႏွဳတ္ခမ္းက တစ္သံ…။ တစ္ေယာက္ထဲအသံႏွစ္မ်ိဳးထြက္လို႕…။ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း အသံေတြက ကာလံေဒသံလိုက္ၿပီး ေျပာင္းလဲ ၾကေလရဲ႕..။ ဘုရားေပၚမွာ တတြတ္တြတ္ရြတ္ဆိုခဲ့တဲ့ ပါဌိစကားလံုးေတြဟာ…။ ခဏအၾကာမွာေတာ့ သားသတ္ရံုတစ္ခုထဲက တိရစာၦန္ ေတြရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ ၿငီးတြားသံေတြနဲ႕ လံုးေထြးသြားတယ္..။ အရွင္ဘုရား..။ ပရမတ္နဲ႕ သစၥာတရား (အမွန္တရား) ဆက္စပ္ရ ခက္လွပါလား အရွင္ ဘုရား..။
ကာလအေပၚလိုက္ၿပီး ေျပာင္းလဲေသာအမွန္တရား…။ ေနရာအေပၚလိုက္ၿပီးေျပာင္းလဲေသာ အမွန္တရား..။ ေရၾကည္ရာကို ျမက္ႏုတတ္ေသာ အမွန္တ ရား..။ ေရမ်ားရာ မိုးလိုက္ရြာၾကေသာ အမွန္တရား…။ ဆန္အိုးထဲက အမွန္တရား…။ ေလယာဥ္လတ္မွတ္ တစ္ခုအေပၚက အမွန္တရား…။ သင္ပုန္းၾကီး ဖတ္စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲက အမွန္တရား…။ ၾကာၾကာ၀ါးရင္ ခါးတတ္ေသာ အမွန္တရား…။ ေဘာင္ခတ္ထားေသာ အမွန္တရား..။ ေနာက္ဆံုး…။ က်ည္ဆံ တစ္ေတာင့္ေပၚက အမွန္တရား…။ ဒီေလာက္အမွန္တရားေတြ မိွဳလိုေပါက္ေအာင္မ်ားေနတဲ့ၾကား…။ ငါတစ္ေယာက္ထဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္မွားပါရေစ…။
အမွန္တရားဆိုတာ ဒလကအျပန္ ရာဇသၾကၤန္ရလာတဲ့ အသိတရားလား…? ဒီလူၾကီး ဒီေလာက္ေတာ့ မေပ်ာ့ည့ံသင့္ဘူး..။ ရာဇသၾကၤန္အေၾကာင္း ယံုၾကည္ခ်က္ တစ္ခုေၾကာင့္ အဆိပ္ေသာက္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသတ္ေသရင္း သက္ေသျပသြားတဲ့ ဆိုကေရးတီး သာျမင္ရင္ အူတက္ေအာင္ပဲ ရယ္ေလ မလား..။ ရင္ဘတ္ၾကီးႏွစ္ျခမ္းပဲ ျဗမ္းျဗမ္းကြဲေအာင္ ငိုေလမလား..။ ဘာပဲေျပာေျပာ ရာဇသၾကၤန္ကေတာ့ ျပန္ၿပီးေကာင္းစားသြားတာပဲ…။ သနားတယ္ ဆိုကေရးတီးရယ္…။ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ မင္းကိုေလးစားတဲ့သူထက္ ရာဇသၾကၤန္လမ္းစဥ္ကို လိုက္ေနၾကတဲ့သူက အဆမတန္သိပ္မ်ား တယ္….။ မင္းမွ ရာဇသၾကၤန္ေလာက္ ဥာဏ္မရွိတာ….။ ေသေလဦးေပါ့ ဆိုကေရးတီးရယ္…။ ေနာက္ထပ္ ၅၄၉ ဘ၀ေလာက္…။
ဘ၀ကို နဖားၾကိဳးထိုးဖို႕ ၾကိဳးစားၾက..။ ကံၾကမၼာကို လာဒ္ထိုးဖို႕ၾကိဳးစားၾက…။ သံုးစားလို႕မရေတာ့တဲ့ အတိတ္က မျဖစ္စေလာက္ေအာင္ ျမင္မွဳေတြကို လူေတြေရွ႕ ခဏခဏထုတ္ၾကြားဖို႕ ၾကိဳးစားၾက…။ ဘ၀ေတြလြတ္ေျမာက္ရဖုိ႕ ဆႏၵေတြကို မီးေလာင္တုန္းခ်နင္းၾက…။ ကိုယ္နာမည္ ေကာင္းရဖို႕၊ အျမတ္ထြက္ဖို႕အတြက္ စုတ္ျပတ္ေနတဲ့လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကို အသံုးခ်ၾက…။ ဘုရားသခင္ေပးခဲ့တဲ့ လက္ေတြကိုကို လက္ညိဳးထိုးဖို႕ တစ္ခုထဲအ တြက္သံုးဖို႕ ၾကိဳးစားၾက…။ အေပါစား နားလည္မွဳေတြ၊ စာနာဂရုစိုက္ျခင္း မုန္တိုင္းေတြနဲ႕ ယိုင္နဲ႕နဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအိမ္ေလးေတြကို ရိုက္ခ်ိဳးၾက…။ လူေတြလည္း တစစနဲ႕ အမွ် ေတာင္ေခၚဖို႕ မတန္ေတာ့ဘူး…။
ဒီေခါင္းထဲ ဘယ္လာက္ရိုက္သြားႏိုင္မတဲ့လဲ မဟုတ္တမ္းတရားေတြ…။ ဒီဘက္နားက၀င္ ဟိုဘက္နားက ထြက္…။ ငါ့၀ိဥာဥ္က အမွန္တရားေတြကိုပဲ စုပ္ယူထားလိမ့္မယ္…။ တစ္ခမ္းတစ္နားစိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ က်ဥ္းက်ဥ္းၾကပ္ၾကပ္ ၾကယ္ငါးပြင့္ဟိုတယ္ထဲက သစ္တစ္ပင္ထက္..။ လြင္ျပင္ေတြေပၚ လြတ္လပ္စြာ ရွင္သန္ေနတဲ့ ျမက္ရိုင္းေတြကို ငါဦးညြတ္တယ္…။ တစ္ခုေပးမွ တစ္ခုယူ ဒီေလာကၾကီးထဲ ငါလဲဘာမွမလိုခ်င္ဘူး..။ ငါ့ဆီကလဲ ဘာမွမ ေမွ်ာ္လင့္ၾကေလနဲ႕…။ အဆက္မျပတ္ရြာခ်ေနတဲ့ မိုးခါးေတြထဲ…။ ငါေရာ ဘယ္ေလာက္အထိ ေရအငတ္ခံႏိုင္မလဲ…? ခင္ဗ်ားေရာ ဘယ္ေလာက္ ခ်ဳပ္တည္းႏိုင္မလဲ…?
နာၾကည္းခ်က္ေတြလား…? ခံစားခဲ့ရတာေတြလား….? လာမေျပာပါနဲ႕…။ အမ်ားၾကီးေတာ့မေျပာခ်င္ဘူး…။ ဒါေတြဟာ တစ္ေယာက္ထဲ ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာသိရင္ ခရီးဆက္လို႕ရၿပီ..။ တစ္ခါတစ္ေလ ေနာက္တစ္လွမ္းစုတ္တာကို အရွံဳးေပးတယ္လို႕ မထင္မိဖို႕ေတာ့လိုတာေပါ့…။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခုေတာ့ေျပာမယ္….။ မ်ည္ရည္ဆိုတာ မခံခ်င္စိတ္ဆိုတဲ့ ယႏာၱရားတစ္ခုကိုလည္ပတ္ေစတဲ့ ေလာင္စာပါပဲ..။ မလိုအပ္ရင္ အျပင္ မထြက္ေစနဲ႕…။ ကိုယ္စီဘ၀ေတြထဲ ေသေသခ်ာခ်ာသိမ္းထား..။ တကယ္တမ္း ျပင္းျပင္းထန္ထန္ရုန္းတဲ့အခါ ေလာင္စာေတြ အျပည့္အ၀ရွိဖို႕ လိုမယ္ေလ…။
P.S- ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘ၀ေတြထဲက ရဲရဲရင့္ရင့္က်ရွံဳးခဲ့ျခင္းေတြဟာ အေပါစားေအာင္ျမင္မွဳေတြထက္ အမ်ားၾကီး ျမင့္ျမတ္ၾကပါတယ္…။
Cateogry : Essay | 19 Comments