အေဖ…။ ညက…။ သား…။ အိပ္မက္ေတြမက္တယ္…။ အိပ္မက္ထဲမွာ အေရာင္ေတြ မညီညာဘူး..။ ပညတ္ေတြမညီညာဘူး..။ အသံေတြမညီညာဘူး။ ဘ၀ေတြ မညီညာဘူး..။  အင္း…။ ရင္ခုန္သံေတြလည္း မညီညာဘူးေပါ့ အေဖရယ္…။

အိပ္မက္ (၁)

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ နံရံအခ်ိဳ႕လည္း ပါတယ္ အေဖ..။ ထူးျခားတာက အဲ့ဒီ့နံရံေတြမွာ “နား” မပါၾကဖူးတဲ့ေလ…။ ခပ္သဲ့သဲ့ ငိုရွိဳက္သံအခ်ိဳ႕ၾကားမွာ အခ်ိဳ႕ အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြက ခါးလွပါတယ္ အေဖရယ္..။ ေမတၱာမိုးေခါင္၊ သစၥာေရရွား..။ ဒီသဘာ၀တရား ႀကီးက တစ္ခါတစ္ေလ တစ္ကယ္ပဲ တရားရဲ႕လား အေဖ…?

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ လူအခ်ိဳ႕…။ အစားတစ္လုပ္စာ လုံေလာက္တဲ့ ေငြအသျပာရဖို႕ သူတို႕အစာအိမ္ကိုသူတို႕ ျဖဳတ္ ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႕ ထုတ္ေနၾကတယ္…။ စပါးလံုးတစ္ေထာက္စာ အေရျပားတစ္ခု အ၀တ္အစား၀တ္ႏိုင္ဖို႕ ကိုယ့္သားေရကို ကိုယ္လွီးထုတ္ ပိတ္စတစ္အုပ္နဲ႕ လဲေနၾကတယ္…။ လူအခ်ိဳ႕ရွင္ သန္ဖို႕…။ လူအခ်ိဳ႕ ယဇ္စဥ္ တက္ေနရတယ္…။

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႕ရက္တဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္…။ ရုတ္တရက္..။ စုတ္တစ္ခ်က္အမွားမွာ…။ စုတ္ျပတ္သတ္သြားေတာ့..။ စေတးလိုက္ရတာ ဘ၀တစ္ခု လံုးေပါ့ အေဖ..။ ရမၼက္ေတြၾကား ရုန္းကန္လွဳပ္ရွား…။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ား..။ သားတို႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အနားေပးဖို႕ေတာင္ ေမ့ခဲ့ၾကတာ ၾကာၿပီ ထင္ပါတယ္ အေဖရယ္…။

အိပ္မက္ (၂)

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ မ်က္မွန္ေတြ အရမ္း ေရာင္းေကာင္းတယ္ အေဖ…။ အဲ့ဒီ့မ်က္မွန္က ဘယ္သူ႕ကိုမဆိုၾကည့္ လိုက္တာနဲ႕ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ေက်ာကုန္းမွာ ေလွခါး ဘယ္ႏွစ္ထစ္ ပါတယ္ဆိုတာ ျမင္ရတယ္…။ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ဦးေႏွာက္ ထဲမွာ ဓာတ္ဆီ ဘယ္ႏွစ္ဂါလံ ပါတယ္ဆိုျမင္ရတယ္…။ အင္း…။ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ အတၱဘယ္ႏွစ္ပိသာ ပါတယ္ဆိုတာလည္း ျမင္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့အေဖရယ္..။

အိပ္မက္ထဲမွာ….။ သားမွ်ားမိတဲ့ငါးက…။ အရိုးထြားတယ္…။ ေခ်းခါးတယ္…။ ေဘးတိုက္သြားတယ္…။ ေရခဲ ရိုက္ထားတယ္…။ ေျခေထာက္မ်ား တယ္..။ ေနာက္ၿပီးေတာ့…။ အင္း…။ နားရြက္လည္း နဲနဲကားတယ္ အေဖ…။ သူကေျပာတယ္…။ ငါဟာ ရွားပါး “ငါး”…။ မင္း မမွ်ားလည္း..။ ငါ့ကို စားခ်င္တဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးတဲ့…။ စုပ္လည္းဆူး..။ စားလည္းရူး…။ မထူးပါဘူးအေဖရယ္…။ သား…။ စည္သြပ္ဘူးထဲ ထည့္လိုက္တယ္….။

သန္းေခါင္ထက္ ညဥ္႕မနက္ဖူး ဆိုတဲ့စကား…။ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ၾကားရင္…။ ဟားပါလိ့မ္မယ္ အေဖ…။ အလင္းနဲ႕ အေမွာင္ၾကား…။ သူသိတဲ့ အမွန္တရားက…။ အေရာင္ေတြ သိပ္မမ်ားလွပါဘူး…။ မယံုတစ္၀က္ ယံုတစ္၀က္နဲ႕…။ အလင္းဆိုတာ အေမွာင္ထက္ျမတ္ေၾကာင္း…။ ဘယ္ “ေတာင္” ကိုတက္ၿပီး…။ သားသူ႕ကို သက္ေသထားရမလဲ အေဖ…?

အိပ္မက္ (၃)

အိပ္မက္ထဲမွာ..။ သစ္ပင္ေတြ ေတြ႕တယ္အေဖ..။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့သစ္ပင္ေတြက ေျမျပင္မွာ အျမစ္မတြယ္ပဲ တိမ္ေတြထဲမွာ အျမစ္တြယ္တယ္ေလ..။ သူတို႕က တိမ္ညႊန္႕စားၿပီး ဖြားၾကတာတဲ့…။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ကမာၻ႕ဆြဲငင္အားက ဘယ္သူ႕ကိုမွ လက္လီ၊လကၠား  ေစ်းစ ကား မမ်ားခဲ့ဘူး မဟုတ္လားအေဖ…? သူတို႕သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြေတာ့လည္း ဒီေျမျပင္ေပၚပဲ သက္ဆင္းခဲ့ရတာပဲ မဟုတ္လား အေဖ?

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ ဧရာ၀တီဘက္က ျပန္လာတဲ့…။ ေလေျပအခ်ိဳ႕နဲ႕လည္းေတြ႕တယ္ အေဖ…။ “ဒီေကာင္ ေလပဲ ရွိတာပါကြာ..” လို႕ ေျပာတတ္တဲ့ လူေတြကို မေက်နပ္လို႕..။ ထိေတြ႕ကိုင္တြယ္ျခင္း၊ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏိုင္ျခင္း မရွိႏိုင္ေအာင္ေလာက္ေအာင္ ႏူးည့ံေပမယ့္..။ ေလမွာလည္း သူ႕အားနဲ႕ သူရွိ ေၾကာင္းသက္ေသျပၿပီး ျပန္လာတယ္လို႕ေတာ့ ေျပာသံၾကားမိတယ္..။

တစ္ကယ္ေတာ့ အိပ္မက္ဆိုတာ သားအတြက္ေတာ့ တစ္ခါက ေျပာဖူးသလို….။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေန႕စဥ္ရက္ဆက္မွန္မွန္ စားသံုးခဲ့တဲ့ နံနက္စာ သက္သက္ပါပဲ အေဖရယ္…။

နိဂံုး

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဖူးေပါ့အေဖရယ္..။ ေလာကမွာ အေဖလို႕ ေခၚႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေလးရွိတုန္း…။ အေဖ့ ေမြးေန႕မွာ..။ အမွတ္တရအေနနဲ႕..။ မက္ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ေလးေတြအေၾကာင္း တိုင္တည္ ရံုေလာက္ပါ…။ သားလို တိုင္တည္ခြင့္မရေတာ့တဲ့ သူေတြရဲ႕ ကိုယ္စားလည္း ပါတာေပါ့ အေဖ ရယ္…။

P.S- HAPPY BIRTHDAY DAD!!!

မိုးဖြဲမ်ား ေျဖညွင္းစြာ စတင္ က်ဆင္းလာပါတယ္…။

အခန္း (၁)

ညင္သာစြာ ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လိုက္တဲ့ ေလႏုေအးတစ္ခ်က္ အမွတ္တမဲ့ သူ႕ရင္ခုန္သံအခ်ိဳ႕ကို က်ီစယ္သြားပံုက မေထမဲ့ျမင္ႏိုင္လွပါတယ္…။ သိစိတ္တစ္၀က္ မသိစိတ္တစ္၀က္နဲ႕ သတိထားမိေတာ့မွ သူ႕ေျခလွမ္းေတြ အခန္းနဲ႕အျပည့္တပ္ထားတဲ့ ျပတင္းေပါက္ေတြဆီကို ဦးတည္ ေနေၾကာင္း သူ သတိထားမိလိုက္ပါတယ္…။

ခပ္ဟဟ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပတင္းေပါက္တံခါးကို သူဆြဲဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ တစ္ျပိဳင္နက္…။ အဆံုးအစမဲ့စြာ တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလေျပတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ အတူ ပိုင္ရွင္မဲ့ မိုးစက္ေတြ သူ႕ရဲ႕ပါးျပင္ေပၚကို အလုအယက္….။ သို႕မဟုတ္….။ အားကိုးတၾကီး လာေရာက္ဖက္တြယ္ၾကပါတယ္။ အင္းေလ….။ သူတို႕လည္း ဒီေလာက္ေအးစက္ေနတဲ့ အျပင္ေလာကမွာေနရတာ ခ်မ္းေလာက္ေရာေပါ့…။ တစ္ေန႕ေန႕ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ အခုလိုပဲ ေႏြးေထြးတဲ့ေနရာ တစ္ခုခု ကို ခိုနားရေကာင္းရဲ႕ဆိုၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ဖူး….။ ေမွ်ာ္လင့္ဖူးခဲ့ၾကမွာေပါ့…။

မိုးစက္အခ်ိဳ႕ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္တစ္ေလွ်ာက္ ဟိုနား…။ ေနာက္…။ ဒီနား…။ စုစုေ၀းေ၀း….။ ျပန္႕က်ဲလို႕ နားေနၾကေလရဲ႕….။ ေကာင္းကင္ခရီးကို ျဖတ္သန္း ပံ်သန္းလာၾကရတာ သူတို႕အတြက္ သိပ္ကိုေမာပန္းသတဲ့ေလ…။ တစ္ေန႕ေတာ့ ေျမျပင္ခရီးကို ျဖတ္သန္းေနရတဲ့သူေတြ အေၾကာင္း သူတို႕ကို ေျပာျပရပါဦးမယ္…။ အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ သူတို႕ေတြရဲ႕ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚက အေတြ႕အၾကံဳေတြကိုလည္း တတ္ႏိုင္သ ေလာက္ တီးေခါက္ၾကည့္ရပါဦးမယ္…။ ထားပါေလ…။ ေကာင္းကင္ေပၚကို ေရာက္ပါ့မလား..။ မေရာက္ႏိုင္ဖူးလား ဆိုတာထက္…။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သိထားေတာ့ မေကာင္းဘူးလားေလ…။

တကယ္ေတာ့ ဒီမိုးစက္ေတြဟာ မွားယြင္းေသာ ခိုလွံဳရာကိုရွာခဲ့ၾကတာပါ…။ ေအးစက္မွဳေတြနဲ႕ စတင္ဖြဲ႕တည္လာခဲ့တဲ့ သူတို႕ဘ၀ေတြ ဆက္လက္ ရပ္တည္ဖို႕အတြက္….။ ေပ်ာ္သည္ျဖစ္ေစ မေပ်ာ္သည္ ျဖစ္ေစ…။ သူတို႕ဟာ အဲ့ဒီ့ေအးစက္မွဳေတြ ၾကားမွာပဲ ဆက္လက္ေနထိုင္ဖို႕ လိုပါလိ့မ္မယ္…။ ေႏြးေထြးမွဳကို မိုက္မဲစြာ ရွာေဖြခဲ့တဲ မိုးစက္အခ်ိဳ႕…။ သူတို႕ေတာင့္တခဲ့ၾကတဲ့ ေႏြးေထြးမွဳကိုရတဲ့အခိုက္….။ မၾကာခင္မွာပဲ ေျခာက္ခမ္းကြယ္ေပ်ာက္ သြားၾကေလရဲ႕….။

တစ္ေန႕ေန႕တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေႏြးေထြးမွဳကို အခုလိုမိုက္မဲစြာ ရွာေဖြ ခိုလွံဳခဲ့ၾကဖူးတဲ့ မိုးစက္ေတြဟာ…။ အသစ္အသစ္ေသာ ေနာင္ျဖစ္လာမယ့္ မ်ိဳး ဆက္သစ္ မိုးစက္ေတြအတြက္ မျဖစ္မေန သင္ယူစရာ သင္ခန္းစာ တစ္ခုမ်ား ျဖစ္လာေလမလား….။

အခန္း (၂)

ညဥ့္သည္ တေျဖးေျဖးခ်င္း အခ်ိန္၏တိုက္စားျခင္းကို ခံတုရင္းျဖင့္ က်ရွံဳးလို႕လာေနပါတယ္…။ တကယ္ေတာ့ အလင္းရဲ႕အင္အားကို ေတာင့္ခံႏိုင္တဲ့ အေမွာင္ဆိုတာ ဘယ္ရာဇ၀င္မွာမွ မရွိခဲ့ဖူးဘူးေလ…။ မိုးစက္ေတြ….။ မိုးစက္ေတြ….။ ဆက္လို႕သာ ၾကေနၾကေလရဲ႕…။ နီျမန္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ ေအာက္…။ မိုးစက္အခ်ိဳ႕ လမ္းေပ်ာက္ေနၾကတယ္…။ မိုးစက္အခ်ိဳ႕ လမ္းေဖာက္ေနၾကတယ္…။

မာက်ဴရီ မီးလံုးနားက ခရီးဆက္ခဲ့တဲ့ မိုးစက္အခ်ိဳ႕က ၀ါဖန္႕ဖန္႕အေရာင္ေတြနဲ႕…။ တံခါးပိတ္ထားတဲ့ ဆိုင္ခန္းတစ္ခုရဲ႕ “ၾကိဳဆိုပါတယ္” ဆိုတဲ့ ဆိုင္း ဘုတ္မွာထြန္းထားတဲ့ အစိမ္းေရာင္ မီးသီးေတြနားက မိုးစက္အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခပ္စိမ္းစိမ္း…။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ…။ ၀ါဖန္႕ဖန္႕အေရာင္နဲ႕ ခရီးဆက္သြား တဲ့ မိုးစက္ေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္…။ အစိမ္းေရာင္ေတြနဲ႕ ခရီးဆက္သြားတဲ့ မိုးစက္ေတြပဲျဖစ္ျဖစ္…။ အနဲနဲ႕အမ်ားေတာ့…။ ပိန္းပိတ္ေအာင္ က်ယ္ေျပာေနတဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိလိုက္ပဲ တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကတဲ့ မိုးစက္ေတြထက္စာရင္ေတာ့…။ အဲ့ဒီ့ မိုးစက္ေတြထက္ စာရင္ေတာ့….။

လွပတဲ့ညတစ္ခုျဖစ္ဖို႕အတြက္..။ တကယ္တမ္း…။ အေမွာင္ဟာ ဓားစာခံတစ္ေယာက္ပါ…။ တစ္ခါတစ္ေလ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ ၾကယ္ေရာင္စံုေတြ ရဲ႕  အလွကို လူေတြခ်ီးမြမ္း ေထာပနာ ျပႏိုင္ၾကဖို႕အတြက္ အေမွာင္ဟာ ဗီလိန္တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အသံုးေတာ္ခံပါတယ္…။ ဘာပဲေျပာေျပာ အေမွာင္ထဲမွာ ဘယ္သူမွသတိမထားမိလိုက္ပဲ ခရီးဆက္ရင္းေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ မိုးစက္ေတြဟာ အနဲဆံုးေတာ့ အျခားမိုးစက္ေတြလို အေရာင္ေတြ အဆိုးမခံ လိုက္ရဖူးေပါ့ေလ…။ ကံေကာင္းပါေစ မိုးစက္ေတြေရ….။

အခန္း (၃)

ေတြးလက္စ အေတြးအခ်ိဳ႕ကို ခဏရပ္လုိက္တယ္…။ အက်င့္ရၿပီးသားျဖစ္ေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြက စီးကရက္တစ္လိပ္ကို မီးညိွၿပီးေနၿပီေပါ့..။ သခင့္အလိုက္ကို သိပ္သိတတ္ၾကပံုမ်ား…။ အားရပါးရ ရွဴရွဳလိုက္တဲ့ ခဏ အရာရာဟာ ရီရီေ၀ေ၀ ၀ိုးတိုး၀ါးတားနဲ႕ လွပလို႕ေနရဲ႕…။ မ်က္လံုးေတြကို သူေျဖးညွင္းစြာ ပိတ္လိုက္ေတာ့….။ သာယာတဲ့ ဂီတသံတစ္ခု သူ႕အၾကားအာရံုထဲကို ႏူးညံ့စြာ စီး၀င္လာတယ္…။

Yanni ရဲ႕ Reflection Of Passion …..။

အဆုတ္ထဲက ဆန္တက္လာတဲ့ မီးခိုးေငြ႕ေတြကို သူႏွေျမာတသၾကီးစြာ ေျဖးေျဖးျခင္း မွဳတ္ထုတ္လိုက္တယ္…။ တလြင့္လြင့္ တေျမာေျမာနဲ႕ လြင့္ထြက္သြားတဲ့ မီးခိုးေငြ႕အခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ မိုးစက္အခိ်ဳ႕ တဟြတ္ဟြတ္နဲ႕ သီးသြားၾကတယ္…။ ခပ္တိုးတိုးဆိုေပမယ့္..။ သူၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလိုက္ မိတယ္..။ သူ႕ႏွဳတ္ခမ္းမွာ အျပံဳးတစ္ခု ရိပ္ကနဲ႕ ျဖတ္သန္းသြားတယ္..။ ၾကည့္စမ္းပါဦး..။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ၾကီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ မြန္းၾကပ္ေနပံုမ်ား..။

ဟား…..။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို သိပ္သည္းစြာ သတိရေနတဲ့ စိတ္ေတြမ်ား သက္သာသြားေလမလား…။ သူ သက္ျပင္းအခ်ိဳ႕တစ္ ၀က္ကို ခဲရာခဲဆစ္ ထုစစ္ ဖန္တီးလိုက္တယ္…။

အျပင္မွာ မိုးစက္ေတြ တဖြဲဖြဲဆက္လက္ ၾကဆင္းေနၾကတုန္း…။ နဲနဲေတာ့ မိုးစက္ေတြက်ဲလာေနၿပီထင္သည္…။

သူ႕လက္ထဲမွာလည္း စီးကရက္တစ္လိပ္ အေငြ႕တလူလူနဲ႕ ေလာင္ျမိဳက္လို႕ေကာင္းေနတုန္း…။ အရင္ကထက္ေတာ့ ကုန္ဖို႕ နီးလာၿပီထင္သည္။

အၾကားအာရံုေတြထဲမွာလည္း Yanni ရဲ႕ Reflection Of Passion ကို ၾကားေနရတုန္း..။ အဆံုးကိုေရာက္ဖို႕ေတာ့ နီးလာၿပီထင္ပါသည္။

ဇာတ္သိမ္း

မိုးတိတ္သြားခဲ့ေလၿပီ….။

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ဘာပဲလုပ္လုပ္ တစ္ဘက္စြန္းကို ေရာက္တတ္ေလေတာ့..။ ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္..။ ကြ်န္ေတာ့္အယူအဆ…။ ကြ်န္ေတာ့္ အေတြးအေခၚေတြဟာလဲ..။ သူမ်ားနဲ႕ေတာ့ နဲနဲကြာျခင္ ကြာဟေနပါလိ့မ္မယ္…။ ၾကိဳက္တဲ့သူက ခံစားလိုက္ပါ..။ မၾကိဳက္တဲ့လူကေတာ့ ပိတ္လိုက္ရံု ေပါ့ဗ်ာ..။

Blackout – Scorpions

Numb – Linkin Park

Enter Sadman – Metallica

P.S- ထြက္ေပါက္ေပ်ာက္ေနတဲ့သူေတြအားလံုး အျမန္ဆံုး ျပန္လန္းႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ..။

သင့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ လမ္းေတြကိုဘယ္အရာနဲ႕ လွမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါသလဲ…? ကြ်န္ေတာ္ေရာ ဘယ္အရာျဖင့္ ေလွ်ာက္ေနတယ္လို႕သင္ထင္ပါ သ လဲ?

အခန္း (၁)

သင္ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ခဲ့ဖူးပါသလား…?

အျမင္ နဲ႕ အသံဟာ

ေထာင့္မွန္က်တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကိုေပါ့….။

BLACK DREAM

ဒီလိုနဲ႕….

သူ ေလွ်ာက္လက္စ လမ္းကိုသာ ဆက္ေလွ်ာက္ေနလိုက္ပါတယ္…။ ပတ္၀န္းက်င္ကို သိပ္အေလးအနက္ၾကီးမဟုတ္ေတာင္ တစ္ခ်က္ခ်က္ ေတာ့ လူ႕သဘာ၀အတိုင္း ခပ္ေစာင္းေစာင္း သတိထားမိတာေပါ့…။ သူ ေလွ်ာက္လာတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဘယ္အသံကိုမွ တစ္ခ်က္ေလး ေလာက္မွ် ေတာင္ တည့္တည့္မတ္မတ္ မၾကားခဲ့ရပါဘူး..။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါတယ္…။  လူေတြရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းေတြရြဲ႕ ေနၾကလို႕…။ ဒါမွမဟုတ္ ႏွဳတ္ခမ္းေတြေပၚက ထြက္က်လာတဲ့ စကားလံုးေတြကိုယ္တိုင္က ရြဲ႕ေစာင္းေနၾကလို႕..။ ဒါမွမဟုတ္ လူေတြရဲ႕ အတြင္း စိတ္ေတြက ရြ႕ဲေစာင္းေနၾကလို႕…။ ဒါမွမဟုတ္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ကမာေျမၾကီးကို တိုင္က ၂၃ ႏွစ္ပိုင္း တစ္ပိုင္း ဒီဂရီ ရြဲ႕ေစာင္းေနလို႕…။  ဒါမွမဟုတ္ အျခား အျခားေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္…။

ဒါေပမယ့္ အသံေတြကေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ အခုခ်ိန္ထိ သူ႕နားထဲကို တည့္တည့္မတ္မတ္ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ၾကျခင္းမရွိေသးပါဘူး..။ သူ မ်က္ႏွာမူ ရာရဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ (သို႕မဟုတ္) သူ႕ ဦးတည္ရာကေနၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အသံေတြဟာ သူ႕ရဲ႕လားရာေတြနဲ႕ ေထာင့္မွန္ၾကေနပါတယ္…။ သိပ္ၿပီး ေတာ့ ေထြေထြထူးထူး မစဥ္းစားၾကပါနဲ႕…။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ နားေတြဟာ နဖူးေပၚတက္ ေပါက္ေနျခင္းမဟုတ္ပဲ…။ နားထင္ နားတြင္ ေပါက္ေနၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္…။ တကယ္လို႕မ်ား နားေတြဟာ အခုလို နားထင္နားမွာေပါက္တာမဟုတ္ပဲ နဖူးေပၚ၊ ႏွာေခါင္းေပၚ၊ မ်က္ခံုးေပၚ အစရွိသည့္ အေရွ႕မ်က္ႏွာစာျပင္ဘက္တြင္ ေပါက္ေနၾကမည္ဆိုပါက..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၾကားေနရတဲ့ အသံမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အာရံုမ်ားထဲသို႕ တည့္တည့္မတ္မတ္ ၀င္ေကာင္း၀င္လာႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္..။

ေထာင့္မွန္က်ေနတဲ့ အသံေတြကို အရင္အတိုင္းမသိမသာ နားေထာင္ရင္း သူ႕ ေျခဖေနာင့္ေတြ ဦးတည္ရာသို႕ သူ ပံုမွန္အတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္ေန လိုက္ပါတယ္..။ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုကို ေကာင္းမြန္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ဖို႕အတြက္ သင့္မွာရွိတဲ့ ဦးေႏွာက္တစ္ျခမ္း၊ မ်က္လံုးႏွစ္ဘက္ နဲ႕ ေျခေထာက္တစ္စံု ဘယ္အရာဟာ ပိုအေရးၾကီးမယ္ထင္ပါသလဲ…။ အေျဖမေပးမွီ သင့္ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြနဲ႕အရင္ လမ္းေလွ်ာက္ ၾကည့္ပါ။ ထိုအခိုက္ အတန္႕ သင့္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္နဲ႕ ေျခေထာက္မ်ားကို လံုး၀အသံုးမျပဳဖို႕လိုပါလိ့မ္မယ္..။ ထုိ႕ေနာက္ သင့္ဦးေႏွာက္ျဖင့္ တစ္ဖန္ထပ္ၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္း ၾကည့္ပါ..။ ပထမ အေခါက္ကကဲ့သို႕ပင္ အျခားအရာႏွစ္ခုျဖစ္ေသာ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ေျခေထာက္မ်ားကို အသံုးမျပဳရပါ..။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သင့္ေျခေထာက္မ်ားျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ပါ…။ ထိုအခိုက္ ဦးေႏွာက္ႏွင့္ အျမင္အာရံုအား ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ လ်စ္လွ်ဴရွဳၾကည့္လိုက္ပါ။

အခန္း (၂)

တကယ္ေတာ့ ေတြေ၀မွဳဆိုတာဟာ

မသိစိတ္နဲ႕ သိစိတ္ အားျပိဳင္မွဳၾကားက

ဒဏ္ခံၾကိဳးမွ်င္ တစ္စေပါ့…။

BLACK DREAM

စူးစူးရြားရြား ကားဟြန္းတီးသံတစ္ခုေၾကာင့္ သူ႕ ေျခလွမ္းေတြ အလိုေလွ်ာက္ တံု႕ဆိုင္းၿပီးသားျဖစ္သြားတယ္…။ သူ႕ေရွ႕မွာ အရွိန္ျပင္း စြာေမာင္း ႏွင္လာတဲ့ ကားတစ္စီးကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္…။ အခိုက္အတန္႕တစ္ခုေတာ့ သူ ေတာ္ေတာ္ေလးမင္တက္သြားလိုက္မိတယ္…။ မ်က္လံုးေတြ ျပာထြက္သြားတယ္…။ သူ အဲ့ဒီ့ကားဟြန္းသံကို မၾကားလိုက္မီွကပင္ သူ႕ ေျခလွမ္းကို လွမ္းခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္ေလ…။ ခဏတာေလးျဖစ္ေသာ အခိုက္အတန္႕ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီးတဲ့ေနာက္ သူကိုယ္တိုင္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္…။ ေနာက္မွ သူ႕ကိုယ္သူ ျပန္သတိထားမိၿပီး ခပ္မဲ့မဲ့ ျပံဳးျဖစ္ခဲ့ တယ္…။  ဦးတည္ရာအတိုင္း သူ အသာတၾကည္ပဲ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့လိုက္တယ္…။

ကြ်န္ေတာ္တို႕လူသားေတြဟာ ဘယ္လိုပဲ အစြဲအလန္းအေဟာင္းေတြ၊ အယူအဆေဟာင္းေတြထဲက ခြဲထြက္ဖို႕၊ လြတ္ေျမာက္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနၾကေပ မယ့္…။ တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ မသိစိတ္နဲ႕ သိစိတ္ၾကားမွာရွိတဲ့ တင္းအားေတြဟာ တကယ္ကို နားလည္ရခက္ခဲလွပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕လူ သားေတြရဲ႕ဘ၀မွာ အဲ့ဒီ့ မသိစိတ္နဲ႕ သိစိတ္ၾကားမွာရွိတဲ့ တင္းအား (Tension) ေတြကို ေတြေ၀မွဳ (၀ါ) ေမာဟ (၀ါ) Illusion မ်ားအျဖစ္ ေန႕စဥ္နဲ႕ အမွ် ၾကံဳေတြ႕ေနၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္..။ အဲ့လိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကိုယ္စီကိုယ္စီအလိုက္ ဒဏ္ခံၾကိဳးေလးေတြရဲ႕ အင္အားအေပၚမူတည္ၿပီး ေတာင့္ခံ့ႏိုင္ခဲ့ တဲ့သူမ်ားရွိသလို…။ မၾကာခဏ ျပတ္ထြက္သြားၾကတဲ့ ၾကိဳးမွ်င္ေလးေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း ေတြ႕ရွိရႏိုင္ပါတယ္…။

နဲနဲေသြးေအးသြားတဲ့ ခဏ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ နဲနဲ ရွက္သလိုေတာ့ ျဖစ္သြားလိုက္တယ္…။ ဘာေၾကာင့္မ်ား လူသားေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ေၾကာက္စိတ္ဆိုတဲ့အရာေတြဟာ ကိုယ္နဲ႕ဆုိင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဆိုင္သည္ျဖစ္ေစ အနဲႏွင့္အမ်ားဆိုသလို ရွိေနတတ္ၾကပါသလဲ..။  ဒါဟာ အေၾကာက္တရားလား…? ဒါမွမဟုတ္ ဒါဟာ သတိတရားတစ္ခုေပပဲလား..? သူေလွ်ာက္လွမ္းရာ ဦးတည္တဲ့ေနရာက တစ္ခု…။ သူ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာမူရာ က တစ္ဘက္…။ ေစာေစာက သူ႕ရဲ႕ စိတ္မွာ ျဖစ္သြားတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ေတြရဲ႕ ဦးတည္ရမွဳက တစ္ျခား..။ အားလံုးဟာ ဦးတည္ရာေတြ ေထြျပားေနပံုမ်ား ထူးဆန္းဖို႕ မေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္ ထူးဆန္းခဲ့ေလသည္…။ သူမ်က္ႏွာမူရာ အရပ္ကို တစ္ခ်က္ျပံဳးၿပီး ၾကည့္လိုက္မိသည္..။ ထို႕ေနာက္ မူလ ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ့သည့္ လမ္းအတိုင္းပင္ ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းလိုက္ပါတယ္…။

အခန္း (၃)

ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးလိုေပါ့ဗ်ာ

အာရံုငါးပါးထဲက တစ္ပါးကိုခဏ အနားေပးလိုက္တဲ့အခါ

ဦးေႏွာက္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မွဳအား ပိုမိုေကာင္းမြန္ မွန္ကန္လာႏိုင္ေလမလား….?

BLACK DREAM

ေလွ်ာက္လာရင္း ေလွ်ာက္လာရင္း လမ္းကတေျဖးေျဖး ဇေ၀ဇ၀ါ လိုလိုျဖစ္လာသည္..။ မွားသည္ထင္သည္…။ မမွားႏိုင္ပါ…။ ဒီလိုမမွားေအာင္ သူအ ေသအခ်ာ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္…။ ခက္တာက သူ႕အသိစိတ္ေတြထဲမွာ သူ႕အိမ္ႏွင့္နီးလာၿပီဆိုတာ သိေနေသာ္လည္း သူ႕အျမင္အာရံုမ်ားကမူ အိမ္ႏွင့္ အလွမ္းေ၀းလွသည္…။ အေျခအေနက ရွင္းရွင္းေလးႏွင့္ရွဳပ္ေနသည္..။ သူအဆံုးျဖတ္ရ နဲနဲၾကပ္သြားသည္…။ ျမင္ေနတဲ့အတိုင္းလက္ခံရမည္လား? ဒါမွမဟုတ္ အသိဥာဏ္ရဲ႕ ဆင္ျခင္မွဳကိုပဲ လက္ခံရမည္လား? သူေလွ်ာက္လာတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဒီေနရာသည္ အေရးအပါဆံုးဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္မွတ္လိုက္သည္…။ တစ္စံုတစ္ခုကို ဆံုးျဖတ္ရမည္…။ တစ္စံုတစ္ခုကို ေရြးခ်ယ္ရမည္…။ ဘယ္အရာသည္ မွန္ပါသနည္း..။ ဘယ္အရာသည္ မွားေနပါသနည္း…။

ခင္ဗ်ားတို႕ေရာ ဒီလိုအေျခအေနမွာ ဘာကိုေရြးခ်ယ္ၾကမလဲ…? ဘယ္အရာကို ယံုၾကည္ၾကမလဲ…? ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္ၾကမလဲ….? ျမင္ေနတာက အမွန္တရားလား…? သိေနတာက အမွန္တရားလား…? ျမင္ေနတာက ဘယ္ေလာက္ရာခိုင္ႏွဳန္းေသခ်ာပါသလဲ…? သိေနတာေတြ ေတြးထင္ထား တာေတြကေရာ ဘယ္ေလာက္ရာခိုင္ႏွဳန္း မွန္ကန္ပါႏိုင္သလဲ…? ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဒဏ္ခံၾကိဳး ဘယ္ေလာက္အထိ အားေကာင္းႏိုင္မ လဲ…? တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ဆိုေသာ ဆိုရိုးစကားသည္ ေရကဲ့သို႕ေသာ ဂုဏ္သတိရွိသည့္ အရာမ်ားအတြက္ေတာ့ အခ်ည္းအႏွီးပင္ ျဖစ္ေပ လိမ့္မယ္..။ မွ်ားတစ္စင္းျဖင့္ ငွက္ႏွစ္ေကာင္ပစ္သည္ဆိုေသာ ဆုိရိုးသည္ ငွက္တစ္ေကာင္ထဲတြင္ ေခါင္းႏွစ္လံုးပါေသာ အေကာင္မ်ားအတြက္ဆို လွ်င္မူ…?

သူတစ္စံုတစ္ခုကို ျပတ္သားစြာ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ သူ႕ရဲ႕ေနာက္ဆံုး ေျခလွမ္းကို အသာအယာ ၾကြလိုက္သည္။ သူ႕ေျခလွမ္းျပန္အခ်မွာ သူ႕အိမ္ေပၚသို႕ တက္သည့္ ပထမဆံုး ေလွခါးထစ္ကို ေျခခ်မိလိုက္သည္…။ သူ႕ျမင္ေနရတဲ့အရာေတြ၊ ျမင္ခဲ့တဲ့အရာေတြသည္လည္း ေ၀းလို႕ ေ၀းလို႕သာ က်န္ခဲ့ပါေတာ့တယ္….။

နိဂံုး

ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္အရာကို သံုးၿပီးေလွ်ာက္ခဲ့သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မသိပါ..။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေျပာင္းျပန္ (သို႕) ဖေနာင့္ေတြရဲ႕ ဦးတည္ရာေနာက္ ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက္ခဲ့တာကေတာ့ ေသခ်ာပါေပသည္။

P.S-  ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ဖတ္ပါ…။ ေျပာင္းျပန္ ျပန္ေတြးပါ…။

အနဲဆံုးေတာ့…

တံခါးတစ္ခ်ပ္ရဲ႕ တစ္ဘက္မွာ ေမွ်ာ္လ့င္ခ်က္ ႏွစ္ခုရွိတယ္

တစ္ခုက အေကာင္းဆံုးေတြ…။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ဆန္႕က်င္ဘက္ ရလဒ္။     ။

BLACK DREAM

တစ္ခါက သိပ္ေအးခ်မ္းတဲ့ ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕ရွိခဲ့ဖူးတယ္…။ အဲ့ဒီ့ျမိဳ႕ေလးမွာ သာယာမွ်တတဲ့ ရာသီဥတုရွိတယ္..။ ႏူးည့ံၾကင္နာတတ္တဲ့ ျမိဳ႕သူျမိဳ႕ သားေတြရွိတယ္…။ ေပါမ်ား ၾကြယ္၀တဲ့ စားကုန္၊ ထြက္ကုန္ေတြရွိတယ္။ ဘာသာတရားရဲ႕ လံုျခံဳတဲ့ ေႏြးေထြးေစာင့္ေရွာက္မွဳ ရွိတယ္။ ျခံဳေျပာရရင္ ဒီျမိဳ႕ေလးဟာ သိပ္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕ေပါ့..။ ဒီျမိဳ႕မွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြ အားလံုးကလည္း ဒီျမိဳ႕ ေလးကိုခ်စ္ၾက တယ္…။ ဒီျမိဳ႕ေလးက နယ္ခံေတြမေျပာန႕ဲ အျခား ျမိဳ႕ရြာေတြကေန လာေရာက္လာပတ္ၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြ၊ ကုန္သည္ေတြကအစ ဒီျမိဳ႕ေလးကို ႏွစ္သက္ သေဘာက်ၾကတယ္…။

ဒီျမိဳ႕ေလးရဲ႕ သာယာလွပမွဳ၊ ျမိဳ႕ခံ ျမိဳ႕သူ၊ ျမိဳ႕သားေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးၾကင္နာတတ္မွဳ၊ ရိုင္းပင္းကူညီတတ္မွဳ၊ စိတ္သေဘာထားျမင့္ျမတ္ေကာင္းမြန္မွဳ တို႕ေၾကာင့္…။ ဒီျမိဳ႕ေလးရဲ႕ သတင္းဟာ ပတ္၀န္းက်င္ျမိဳ႕ေတြရဲ႕ အၾကားမွဳ သင္းပ်ံ႕လို႕သာ ေနပါတယ္…။ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေျပာရရင္ ဒီျမိဳ႕ေလးနဲ႕ ျမိဳ႕သူျမိဳ႕ သားေတြဟာ..။ လွပတဲ့ သံဇဥ္တစ္ခုနဲ႕ စူးရွထိေရာက္တဲ့ စာသားေတြနဲ႕ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လိုပဲ သိပ္ကို လိုက္ဖက္ညီလြန္းခဲ့ တယ္..။ ဘယ္ျမိဳ႕ခံကမွ ဒီျမိဳ႕ေလးကို စြန္႕သြားၾကဖို႕ကို လက္ေတြ႕မေျပာနဲ႕ အိပ္မက္ထဲေတာင္ ထည့္မမက္ဖူးခဲ့ၾကဖူး..။ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကမ်ား ဒီေလာက္သာယာ လွပတဲ့ ျမိဳ႕ေလးကို စြန္႕ခြာသြားျခင္ပါ့မလဲ…။ ဒါဟာ သိပ္ကို သဘာ၀က်တဲ့ သေဘာတရားတစ္ခုေပါ့…။

ဒီလိုသာယာလွပမွဳေတြ ေကာင္းျခင္းတရားေတြနဲ႕ ျပည့္၀ေနတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးအေပၚ တစ္ေန႕မွာေတာ့ ဘယ္သူကမွ မထင္မွတ္ထားခဲ့တဲ့ ေဘးဆိုးတစ္ ခုက်ေရာက္ခဲ့တယ္…။ လူေတြဟာ တစ္ကယ္ကို တုန္လွဳပ္ေခ်ာက္ျခားခဲ့ရတယ္…။ ေသြးပ်က္ အံ့ၾသခဲ့ရတယ္..။ ႏွလံုးကြဲေက် ပ်က္စီးခဲ့ရတယ္..။ ဒီလိုအျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးေတြ သူတို႕ ျမိဳ႕ေလးအေပၚ ဘယ္ေတာ့မွ က်ေရာက္လာလိ့မ္မယ္လို႕ ဘယ္သူကမွ မထင္မွတ္ထားခဲ့ၾကဖူးေလ..။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ ဆိုးၾကီးကို ျမိဳ႕ခံေတြတင္မကဘူး..။ အျခား အနီးနားပတ္၀န္းက်င္က ျမိဳ႕ေတြကပါ အံ့ၾသ တုန္လွဳပ္ခဲ့ၾကတယ္..။ သူတို႕လည္း ထင္မထားခဲ့ၾကဖူးတဲ့ ေလ..။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြဟာ တစ္ကယ္တမ္း ျဖစ္လာခဲ့တယ္…။

သူတို႕ေနတဲ့ ျမိဳ႕ေလးရဲ႕ ျမိဳ႕အ၀င္ လမ္းမွာ “တံခါး” ၾကီးတစ္ခ်ပ္ ထူးဆန္းစြာ ေပၚလာခဲ့တဲ့ ေန႕ကစလို႕ေပါ့….။

အခန္း (၁)

ျမိဳ႕သူ ျမိဳ႕သားေတြဟာ တကယ္ကို အံ့ၾသတုန္လွဳပ္ခဲ့ၾကရတယ္…။ ဒီတံခါးေပၚလာတဲ့ ေနရာဟာ သူတို႕ ျမိဳ႕ေလးရဲ႕ အဓိက ဆက္သြယ္မွဳ လမ္း ေၾကာင္း ေနရာျဖစ္တယ္..။ ဒီေနရာကို ျဖတ္သန္းၿပီး တစ္ျမိဳ႕နဲ႕ တစ္ျမိဳ႕ကုန္သြယ္ စီးဆင္းၾကရတယ္..။ ကူးလူးဆက္ဆံၾကရတယ္..။ ဒီလမ္းေၾကာင္း ေလးကို မွီခိုၿပီး သူတို႕ရဲ႕ ျမိဳ႕ေလး ဖြံ႕ျဖိဳး၊ သာယာစိုေျပေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရတယ္..။ ဒီလမ္းေၾကာင္းေလးဟာဆိုရင္ သူတို႕ျမိဳ႕ေလးအပါအ၀င္ အျခား ပတ္၀န္းက်င္ျမိဳ႕ေလးေတြနဲ႕ ပူးေပါင္းၿပီး တည္ေထာင္ထားတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းေလးရွိရာကို သြားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေလး တစ္ခုလဲ ျဖစ္တယ္။ အခုလို ဒီတံခါးၾကီးသာ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ဆက္လက္ပိတ္ဆို႕ေနပါက…။ သူတို႕ျမိဳ႕ေလးမွာရွိတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ ပညာေရးဟာ အျခားျမိဳ႕က လူငယ္ေတြ ရဲ႕ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ က်န္ခဲ့ေလေတာ့မည္…။

သူတို႕နားမလည္ႏိုင္တာ တစ္ခုလည္းရွိေသးသည္။ ဒီတံခါးက ဘာေၾကာင့္ေပၚလာခဲ့ရသလဲ..။ ဘယ္သူေၾကာင့္လဲ…။ ဘာအတြက္လဲ..။ ေမးခြန္း ေပါင္းမ်ားစြာက ျမိဳ႕ခံေတြရဲ႕ အေတြးေတြကို ရွဳပ္ေထြးေစခဲ့ပါတယ္..။ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုတိုင္းမ်ာ အက်ိဳးတရား တစ္ခုေတာ့ ရွိရမည္ ျဖစ္သည္။ ထို႕အတူ အက်ိဳးဆက္တစ္ခုအတြက္အလည္း ခိုင္လံုေသာ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုေတာ့ ရွိေနဖို႕ လိုပါလိ့မ္မယ္..။ ဒါဟာ ျငင္းဆန္မရတဲ့ ေလာကရဲ႕ နိယာမတစ္ခုပါပဲ..။ သို႕ေသာ္ တစ္ခါတစ္ေလေတြ ထိုကဲ့သို႕ အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္လို႕မရေသာ အေျခအေနမ်ားလည္း ရွိလာႏိုင္ေၾကာင္းကိုမူ သူတို႕ ျမိဳ႕ခံေတြအေနနဲ႕ ယခုမွသာ ေနာက္က်စြာ သိျမင္ခဲ့ရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။

အတိတ္ကို ျပန္ေကာက္ရင္..။ သူတို႕ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြ မသိနားမလည္မွဳေတြေၾကာင့္ပဲ ဒီတံခါးဟာ ေပၚေပါက္ခဲ့ရပါသေလာ…? အခု ဒီတံခါးၾကီး ေပၚလာျခင္းဟာ သူတို႕ေတြအတြက္ ေကာင္းျခင္းကို ျဖစ္ေစမည္ေလာ..? သို႕မဟုတ္ ဆိုးရြားေသာ အေျခအေနတစ္ရပ္ကို သယ္ပိုးလာျခင္းေလာ..? မည္သူမွ် အတတ္မေျပာႏိုင္ၾကေပ..။ သို႕ေသာ္ ေသခ်ာတာတစ္ခုေတာ့ရွိသည္။ လတ္တေလာ ထိုတံခါးၾကီး ရုတ္တရက္ေပၚေပါက္လာေသာေၾကာင့္ သူတို႕ရဲ႕ အလုပ္အကိုင္မ်ား၊ ပတ္၀န္းက်င္ျမိဳ႕မ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံသြားလာမွဳမ်ား၊ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုအတြက္ မရွိမျဖစ္လို အပ္ေသာ ပညာေရးဆိုသည့္ အလင္းတန္း တစ္ခုရရွိေစေရးအတြက္ အခက္အခဲမ်ားကေတာ့ ၾကံဳေတြ႕ရင္ဆုိင္လိုက္ၾကရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။

အခန္း (၂)

အခုဆိုရင္…။ ဒီျမိဳ႕ေလးဟာ အရင္လို သာယာစိုေျပျခင္းမ်ားကင္းေ၀းကာ သုသန္တစျပင္ကဲ့လို႕ ေျခာက္ျခားဖြယ္ တိတ္ဆိတ္လို႕သာ ေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါ တယ္။ အခုဆို သူတို႕ရဲ႕ ျမိဳ႕အ၀င္မွာ ဒီတံခါးၾကီး ေပၚလာခဲ့တာ အခ်ိန္ကာလ အားျဖင့္ မနဲေတာ့ေပ…။ ဒီတံခါးေၾကာင့္ ကုန္စည္ စီးဆင္းမွဳမ်ား ေႏွာင့္ ေႏွး ၾကန္႕ၾကာခဲ့ရသည္။ ထုိကဲ့သို႕ ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႕ၾကာျခင္းေၾကာင့္ ျမိဳ႕ကေလး၏ စီးပြားေရး အေျခအေနသည္လည္း ယခင္ကကဲ့သို႕ သာယာစည္ ပင္ျခင္းမရွိေတာ့ေပ…။ စီးပြားေရး အဆင္မေျပျခင္း၏ ေနာက္ဆက္တြဲမ်ားအျဖစ္..။ စား၀တ္ေနမွဳ မဖူလံုျခင္း၊ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ အေျခအေနမ်ား အဘက္ဘက္မွ က်ဆင္းျခင္း၊ ပညာေရးဆိုင္ရာ ေနာက္ေကာက္က်မွဳမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္း စသည္ျဖင့္ အဘက္ဘက္မွ ယိုယြင္းလာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္က ဒီျမိဳ႕ေလးကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမိဳ႕ခံမ်ားဟာလဲ တေျဖးေျဖးနဲ႕ ဒီျမိဳ႕ေလးကို စြန္႕ခြာစျပဳလာၾကၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။ သူတို႕အသီးသီးရဲ႕ မနက္ျဖန္အတြက္ ဆက္လန္ရွင္သန္ေရး၊ ကိုယ့္မိသားစုေလးရဲ႕ ဘ၀ဖူလံု ျပည့္စံုမွဳရွိေရး၊ မိမိတို႕ရဲ႕ ရင္ႏွင့္သားသမီးမ်ားရဲ႕ ဘ၀တိုးတက္မွဳ ရွိေရး စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အေျခအေနမ်ားက ဒီျမိဳ႕ေလးအား စြန္႕ခြာၾကဖို႕အတြက္ တြန္းအားမ်ားအျဖစ္ ေပၚေပါက္လာေစခဲ့ပါတယ္..။ တစ္ခ်ိန္က စည္းလံုး ညီညြတ္ခဲ့ေသာ ျမိဳ႕သူ၊ ျမိဳ႕သားမ်ားအျခင္းျခင္းလဲ အခုဆို သေဘာထားအယူအဆမ်ား၊ အျမင္မ်ား ကိုယ္စီကိုယ္စီ အသီးသီးစြဲကိုင္ၾကကာ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္…။

“ဘာေၾကာင့္မို႕ ဒီအေျခအေနကို တြန္းကန္၊ ဒီတံခါးကို ေဖာက္ထြက္ဖို႕ ၾကိဳးစားရင္း ကိုယ္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးမွာ မေနႏိုင္ရမွာလဲ?” ဆိုတဲ့ အယူ၀ါဒကို ဆြဲကိုၾကသူမ်ားကတစ္ဘက္…။ ဒီတံခါးကို ေဖာက္ထြက္ႏိုင္တာ မေဖာက္ထြက္ႏိုင္တာက တစ္ခု၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္စီ ကိုယ္စီ ဘ၀ ေလးေတြ လံုးပါးမပါးသြားဖို႕ အရင္လုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ျမိဳ႕ခံေတြက တစ္ဘက္…။ ျမိဳ႕ကေလးတစ္ခုလံုးသည္ အစည္းေျပေသာ ၀ါးမ်ားကဲ့သို႕ အက်ည္း တန္ျခင္တိုင္းသာ တန္ေနပါေတာ့တယ္…။ ဆြဲကိုင္ထားၾကတဲ့ ၀ါဒႏွစ္ခုရဲ႕ၾကား ဘယ္ဘက္လိုက္လို႕ လိုက္ရမွန္းမသိ မ်က္စိသူငယ္၊ နားသူငယ္ ျဖစ္ ေနၾကရသူမ်ား ရွိသကဲ့သို႕…။ ကိုယ္ပိုင္ ခံယူခ်က္ ယံုၾကည္ခ်က္ ခိုင္ခိုင္မာမာမရွိပဲ နီးရာဓား ေၾကာက္ရကာ အားသာရာ ဘက္သို႕ လိုက္သြားၾကသူ မ်ားလည္း အျပားရွိလာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။

အခန္း (၃)

တစ္ခ်ိဳ႕က ဒီတံခါးၾကီး အလိုလုိပြင့္လာမယ့္ေန႕ကို ေမွ်ာ္လင့္တၾကီး ေစာင့္စားလို႕….။  တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း ဒီတံခါးရွိေနတဲ့အတြက္ ျမိဳ႕လံုျခံဳေရး စိတ္ခ်ရတယ္လို႕ ယူဆၾကတယ္…။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ဒီတံခါးကို ေသာ့တူေတြနဲ႕ ဖြင့္ဖို႕ၾကားစားၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြၾကေတာ့ ရိုက္ဖ်က္မယ္တဲ့။ သို႕ေသာ္ သူတို႕ရဲ႕ နည္းစနည္ေတြ၊ အယူအဆေတြဟာ သီအိုရီ ဘ၀မွာတင္ဆံုးခန္းတိုင္သြားကာ လက္ေတြ႕ျဖစ္လာခဲ့ျခင္းမရွိတာကို တေျဖးေျဖး ခြ်တ္ခ်ဳံၾကလာတဲ့ ျမိဳ႕ေလးနဲ႕ အျခားျမိဳ႕မ်ားသို႕ ထြက္ခြာသြားၾကလို႕ တေျဖးေျဖးနည္းပါးလာတဲ့ ျမိဳ႕ေနလူဦးေရက ထင္ရွားတဲ့အေျဖတစ္ခုကို ျပသ လို႕သာေနပါတယ္…။

ဘယ္ေလာက္ တိက်ေကာင္းမြန္တဲ့ သီအိုရီတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါေစ လက္ေတြ႕ အသံုးခ်မွဳ မရွိပါကအခ်ည္းအႏွီးပင္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို ျမိဳ႕ခံလူေတြ ေကာင္းစြာ နားလည္ျခင္း မရွိခဲ့ၾကေသးေပ…။ နည္းလမ္းေတြရွာၾက..။ ျငင္းခုန္ၾက..။ ပုတ္ခတ္ၾက..။ ေစာင္းေျမာင္းၾက..။ လက္ညိဳွးေတြထိုးၾက…။ သူ႕ဘက္ ကိုယ့္ဘက္ယက္ၾက..။ သူ႕လူကိုယ့္လူ အစုေတြဖြဲ႕ၾက..။ ၀ါးလံုရွည္ေတြနဲ႕ ပတ္ရမ္းၾက…။ သံသယေတြနဲ႕ၾကည့္ၾက…။ အမုန္းတရားေတြနဲ႕ မဟာ မိတ္ဖြဲ႕ၾက…။ မည္သုိ႕ပင္ျဖစ္ေစ…။ တံခါးကေတာ့ ပိတ္ေနျမဲ…။ ပိတ္ေနစဲပင္….။

အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႕အမွ် ဒီျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ျမိဳ႕အတြက္အတားအဆီးတစ္ခုလိုျဖစ္ေနတဲ့ တံခါးၾကီးကို ဖယ္ရွားၾကဖို႕ထက္ သူ႕အဖြဲ႕ ကိုယ့္အဖြဲ႕၊ သူ႕လူကိုယ့္လူ..။ သူ႕ယံုၾကည္ခ်က္ ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္..။ တစ္ဖက္သတ္ စြဲခ်က္ေတြကိုယ္စီနဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ကေန ၀မ္းနည္း ဖြယ္ရာ ေသြဖယ္သြားခဲ့ၾကေလၿပီ….။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြရဲ႕ၾကား ျမိဳ႕ကေလးမွာ ခါးနာခဲ့ရေလၿပီ..။ အတၱေတြရဲ႕ စီးျခင္းၾကား ျမိဳ႕ေလး မွာ ေျမစာပင္အျဖစ္ မ်က္ႏွာငယ္ခဲ့ရေလၿပီ…။

ဇာတ္သိမ္း

ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ဆုိးသည္ျဖစ္ေစ

သင့္အေနနဲ႕ ေလာကမွာ အမည္ခံလူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္

ခိုင္မာစြာ ရပ္တည္ႏိုင္ဖို႕အတြက္

တစ္စံုတစ္ခုကိုေတာ့ ယံုၾကည္စြာ ဖက္တြယ္ထားဖို႕ေတာ့ လိုပါလိမ့္။

BLACK DREAM

ဒီလိုနဲ႕….။

မထင္မွတ္တဲ့တစ္ေန႕မွာ ျမိဳ႕ထိပ္က တံခါးၾကီးဟာ အလိုအေလွ်ာက္ပင္ အလြန္ေလးလံ ေႏွးေကြးလွေသာ အရွိန္ျဖင့္ ေျဖးညွင္းစြာ ပြင့္လာခဲ့ပါ တယ္….။ လူေတြအားလံုး အထူးပင္ အံ့အားသင့္ မွင္တက္သြားခဲ့ၾကပါတယ္…။ ခ်က္ျခင္းဆိုသလိုပင္ တံခါးၾကီးရဲ႕ ေဘးပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ျမိဳ႕ခံ ေတြအပါအ၀င္ အျခားျမိဳ႕မွ သူမ်ားပါ အမ်ားအျပားစုရံုးေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကတယ္….။

ကိုယ္စီေသာအားလံုးရဲ႕ စိတ္ထဲမွာလည္း….။ ဒီတံခါးရဲ႕ တစ္ဘက္မွ ဘာေတြမ်ားထြက္လာမလဲ….? တံခါးရဲ႕ တစ္ဘက္မွာ ဘာေတြမ်ားရွိမလဲ…? ေကာင္းျခင္းတရားေတြလား…? အားလံုးရဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြလား….? ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ….။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ…။ ယံုၾကည္ခ်က္ ေပါင္းမ်ားစြာ….။ ေနာက္…..။ မ်က္လံုးေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ ပါးစပ္ေပါင္းမ်ားစြာ….။ ေစာင့္ၾကည့္လို႕ေနၾကေလရဲ႕….။

တံခါးၾကီးသည္လည္း သူ႕အရွိန္ႏွင့္သူပင္ အသာအယာ ….

ေျဖး…..ညွင္း…..စြာ……

ပြင့္လို႕သာ ေလေနပါေတာ့တယ္….။

P.S- အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္ရင္း….။

]]> http://www.blackdream21.com/2009/05/26/door/feed/ 27 http://www.blackdream21.com/2009/04/19/sunris/ http://www.blackdream21.com/2009/04/19/sunris/#comments Sat, 18 Apr 2009 21:45:35 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=617 နိဒါန္း

“တီ…တီ…တီ”

Phone သံကိုပင္ သူၿပီးေအာင္ေစာင့္မေနႏိုင္ေတာ့…။ ခ်င္ျခင္းပင္ေကာက္ကိုင္လိုက္မိပါတယ္..။

“အင္း…ေျပာ”

“…………….”

“ခြပ္….”

သူ႕လက္ထဲမွ လြတ္က်သြားေသာ Mobile Phone ရဲ႕အသံေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသား၏ အသံေလာ…။ သူတိတိက်က် မေျပာႏိုင္ေသာ တစ္ခ်ိန္ထဲ တစ္ျပိဳင္ထဲ ထြက္ေပၚလာသည့္ ျမည္သံစြဲတစ္ခု….။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ တစ္ပိုင္းတစ္စစီ က်ကြဲ သြားေသာ သူ႕ရဲ႕ Phone ဟာ…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသားရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ကို အတိအက် နိမိတ္ထင္ဟပ္ ေနေစျခင္းပင္…။

အခန္း (၁)

သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး ေခြ်းစီးမ်ားႏွင့္သာ ေမာဟိုက္လို႕ေနပါတယ္…။ တစ္ဘက္မွစကားသံအဆံုး သူ႕ကမာၻတစ္ခုလံုးအေမွာင္ က်သြားပါတယ္..။ ခႏၶာ ကိုယ္တစ္ခုလံုးကို အတြင္းအျပင္ ဆြဲလွန္လိုက္သလို ေ၀ဒနာက နာၾကည္း သည္းထန္လြန္းလွပါတယ္…။ တစ္ခ်ိန္ကသူ႕ရဲ႕ ခပ္မိုက္မိုက္အေတြးေတြ က အခုခ်ိန္မွာ သူ႕ဘ၀ကို တကယ္ပင္ အေမွာင္အတိ ဖုန္းေစခဲ့ပါၿပီ…။ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ တက္လမ္း…။ ရည္ရြယ္ခ်က္…။ ေရွ႕ေရး…။ အရာရာဟာ စုတ္ျပတ္သြားပါေတာ့မယ္…။ ဘယ္သူမျပဳမိမိမွဳ…။ ဒါေတြအားလံုးရဲ႕ တရားခံဟာ သူမွလြဲၿပီး  အျခားဘယ္သူမွ မျဖစ္ႏိုင္…။ မျဖစ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အသိစိတ္…။ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ မသိစိတ္…။ အားျပိဳင္မွဳ ႏွစ္ခုၾကား သူ႕ဘ၀လံုးပါးပါးေတာ့ေလမည္…။

တကယ္ဆို ဒါေတြဟာ သူ႕ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ…။ ေတြေ၀မွဳေတြေၾကာင့္ဆိုတာ သိပ္ထင္ရွားလြန္းပါတယ္…။ ခံစားခ်က္တစ္ခုရဲ႕ အျမင့္မားဆံုးေနရာ တစ္ခု…။ ခပ္သိမ္းေသာ အသိစိတ္တို႕ မွိတ္သုန္း ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တယ္…။ ဆင္ျခင္ႏိုင္တဲ့ အသိတရားတစ္ခု လံုးပါးပါးခဲ့တယ္..။ အရာရာဟာ စိတ္ရဲ႕ ေစရာေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခဲ့ၿပီးမွေတာ့…။ ခါးသီးတဲ့ အနာဂတ္တစ္ခုကလြဲလို႕ ဘာမ်ားသူ႕အတြက္ေမွ်ာ္လင့္စရာ ရွိဦးေတာ့မတဲ့ လဲ…။ ဆူပြက္ ေပါက္ကြဲေနတဲ့ အေတြးေတြၾကား…။ အဆံုးအျဖတ္တစ္ခုအတြက္ အခ်ိန္ေတြကလဲ ခပ္ပါးပါးေတာင္ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္ပံုမရေတာ့ပါ။

ဘာလုပ္မလဲ…။ ဘယ္လမ္းကိုေရြးမလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္သင့္တာလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္ခဲ့ၿပီလဲ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ အဆက္မျပတ္ သူ႕ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုး စုတ္ျပတ္သတ္သြားသည္….။ သူ႕အေသြး…။ သူ႕အသား…။ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး အက္စစ္ကန္ထဲ အစိမ္ခံထားရသလိုခံစား ရသည္…။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ဳပ္တည္းခဲ့တဲ့ အသိစိတ္တစ္ခ်က္ လြတ္အထြက္မွာ…။ ဘ၀ဟာ ဒီေလာက္ စုတ္ျပတ္သြားမယ္မွန္း ဘယ္တုန္းကမွ သူ မမွန္းစမိခဲ့ေပ…။ ကိုယ္တိုင္ဖန္ဆင္းခဲ့တဲ့  အရိပ္ဆိုးတစ္ခု….။ ဘ၀အဆက္ဆက္ သံသရာရွည္ေတာ့ေလမည္သာ….။

အခန္း (၂)

“ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါသတ္တာမဟုတ္ပါဘူးကြာ….”

“ဟား..ဟား…။ ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ကိုယ့္အသတ္ေသမွာေတာ့ ေၾကာက္တတ္လိုက္တာ…။”

“မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ ငါမင္းကို တကယ္မသတ္ခဲ့တာပါ…။ ငါ့ရဲ႕ ေပါ့….ေပါ့….ေပါ့ဆမွဳ…။ အသံုးမက်မွဳေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္….ျဖစ္…ျဖစ္ခဲ့ရတာပါကြာ”

“ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ေျပာထြက္လိုက္တာ…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘာမ်ားလုပ္ခဲ့လို႕လဲဗ်ာ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအမွားမ်ားရွိခဲ့လို႕လဲ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအျပစ္မ်ား ရွိခဲ့လို႕ ခင္ဗ်ား ဒီလို ရက္ရက္စက္စက္လုပ္ခဲ့ရတာလဲဗ်ာ…”

” ငါ…။ ငါ….။ ငါေလ…။ မင္းအေပၚ ရက္စက္ခ်င္လို႕မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ အဲ့ဒါကိုေတာ့ မင္းယံုၾကည္ေပးပါ…။ မင္းအတြက္ တစ္ကယ္ပဲ ငါ့စိတ္ေတြ ထိခိုက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။ ငါ့….ငါ့…ငါ့မွာ အျခားေရြးစရာ လမ္းမရွိ …. မရွိ…. မရွိေတာ့လို႕ပါကြာ…..။ ငါ့ကို…ငါ့ကိုေလ….။ ခြင့္လႊတ္ေပးဖို႕ ငါမေတာင္းဆိုလိုပါဘူးကြာ…။ ဒါေပမယ့္…။ ဒါေပမယ့္ေလ…။ ငါ့ကို နားလည္ေပးဖို႕ေတာ့ ငါေတာင္းဆိုျခင္ပါတယ္ကြာ…”

“မရေတာ့ဘူးဗ်ာ…။ အားလံုးဟာ လြန္သြားခဲ့ၿပီ..။ က်ဳပ္ကခြင့္လႊတ္တယ္ထား…။ ခင္ဗ်ားကို ခြင့္မလႊတ္တဲ့သူေတြက မၾကာခင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြ အတြက္ လာေခၚၾကလိ့မ္မယ္…။ ေဟာ ဟိုမွာ လာေနၾကၿပီ…။ ကဲ… က်ဳပ္လည္းသြားမယ္ဗ်ာ…။ ကံမကုန္ေသးရင္ေတာ့ ျပန္ဆံုၾကေသးတာေပါ့..”

“ငါမသတ္ဘူး…။ ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါ့ကိုနားလည္ပါ…။ ငါ့ကိုနားလည္ေပးပါကြာ…။ ငါ့မွာ ေရြးစရာလမ္းတကယ္ကို မရွိခဲ့လို႕ ပါ..။ ငါ့ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးလဲ မင္းအတြက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။”

“ငါမသတ္ဘူး….”

“ငါ့ကို နားလည္ပါ…”

“ငါမသတ္ဘူး…”

“အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး”

အကယ္၍ ဒီအရာသည္သာ အိပ္မက္တစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ဘူးဆိုေလလွ်င္….။

အခန္း (၃)

“ေသခ်ာသြားၿပီ…။ အခုဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ…?”

“ဟားးးးးးး….” သူစီးကရက္တစ္လိပ္မွ နီကိုဒင္းအဆိပ္ေငြ႕ေတြအားလံုးကို အဆုတ္ထဲ အျပည့္ရွိဳက္သြင္းလိုက္မိသည္..။

“ဘယ္လိုလုပ္မလဲ..? ထြက္ေျပးလို႕လဲ လြတ္မယ့္ကိစၥမ်ိဳးမွမဟုတ္တာကြာ…။ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ၿပီး..။ ျပင္ဆင္ၾကရံု၊ ရင္ဆိုင္ၾကရံုေပါ့…”

တစ္ဘက္က တိတ္ဆိတ္လွ်က္…။ သူတစ္ေယာက္ထဲသာ စကားေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ဆက္ေျပာေနမိသည္…။

“မင္းအတြက္လည္း ငါစိတ္မေကာင္းဘူးကြာ…။ မင္းစိတ္ထဲမွာ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္ခံစားေနမယ္ဆိုတာကို ငါသိပါတယ္…။ ငါ့ခႏၶာကိုယ္တစ္ခု လံုးလဲ ေသြးေၾကာေတြထဲမွာ ေခ်ာ္ရည္ေတြ စီးဆင္းေနသလို ခံစားေနရပါတယ္…။ တစ္ကယ္ဆို ဒါဟာ ငါ့ရဲ႕ေပါ့ဆမွဳေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ ေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳေတြအတြက္ ငါ၀င္ခံပါတယ္…။ ငါ့အျပစ္ေတြအတြက္ ငါေပးဆပ္သြားခ်င္တယ္..။ ေပးဆပ္ခြင့္ရျခင္တယ္…။ ေပးဆပ္ သြားလိုက္ျခင္တယ္…။ ဒါေပမယ့္ကြာ…။ ငါဘယ္လိုပဲ ေပးဆပ္ေပးဆပ္…။ ငါ့ေၾကာင့္ အျပစ္မရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ ….။ ငါ့အျပစ္ေတြ မေၾကႏိုင္ဘူး ဆိုတာ ငါသိပါတယ္ကြာ….။ ငါေလ…။ ငါ…..။ ငါ….အရမ္း၀မ္းနည္းတယ္ကြာ….။ ဒါေပမယ့္….”

သူ႕အသံေတြထဲ ရွိဳက္သံေတြပါလာခဲ့သည္…။ သူ႕လည္မ်ိဳတစ္ခုလံုးစို႕တက္လာသည္…။ သူ႕ပါးျပင္တစ္ေလွ်ာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္သည့္ “ေတာက္” ေခါက္သံေတြက တသြင္သြင္ စီးဆင္းလွ်က္…။

” ငါတို႕စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္းသာ ဆက္လုပ္ၾကရံုေပါ့ကြာ…”

သူ ရွိဳက္ၾကီးတငင္ငင္ ငိုခ်မိလိုက္သည္…။ သို႕ေသာ္ သူ႕ရင္ထဲက အပူေတြကေတာ့ ညိမ္သက္မသြားသည့္အျပင္ ပို၍ ပို၍ တိုးလို႕သာ…။

ဇာတ္သိမ္း

သူစားပြဲေပၚမွ ဖိုင္တြဲတစ္ခုကို ေကာက္ယူကာ ထုတ္ၾကည့္မိလိုက္သည္….။ အထဲမွ စာရြက္စာတမ္းအခ်ိဳ႕ႏွင့္ ဖလင္ျပားတစ္ခု အလိုက္သင့္ ထြက္က် လာပါတယ္…။ သူ ဖလင္ျပားအား စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္..။ သူ႕မ်က္၀န္းထဲမွ စီးက်လာေသာ အရာမ်ားသည္ မ်က္ရည္မ်ားမဟုတ္ပဲ ေသြးစက္မ်ား ျဖစ္သြားမေလာက္ပင္ သူ႕ရင္ထဲ နာက်င္လြန္းလွသည္…။ သူအတတ္ႏိုင္ဆံုး စကားလံုးအခ်ိဳ႕ကို အံထုတ္ျဖစ္ခဲ့သည္…။

“တကယ္ဆို…။ တကယ္ဆိုေလ…။ သားကို ေဖေဖ သိပ္ခ်စ္တာေပါ့သားရယ္….။ ေနာင္ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တုိင္းမွာလည္း ဒီလို အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးၾကီးနဲ႕ ငါ့သား မၾကံဳရပါေစနဲ႕လို႕ ေဖေဖ ဆုေတာင္းေပးေနပါ့မယ္သားရယ္…။ အခြင့္ရွိေသးရင္ ျပန္လာခဲ့ပါကြာ..။ ေဖေဖေလ…။ ငါ့သားေနာက္တစ္ ခါ ေဖေဖတို႕ ဘ၀ထဲကို ျပန္၀င္လာမယ့္ေန႕ကို ေစာင့္ၾကိဳေနပါ့မယ္သားရယ္….။”

ဆုပ္ကိုင္ ေျခမြထားလို႕ ေၾကမြေနေသာ Ultra Sound ဓာတ္မွန္ျပားတစ္ခု၊ DNC လုပ္ခဲ့သည့္ ေဆးရံုမွ စာရြက္စာတမ္းအခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ သူသည္ လည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႕

အရုပ္…………………………….. ၾကိဳး………………………………………….ျပတ္………။

P.S- ျဖစ္ရပ္မွန္တစ္ခုအား ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးႏွင့္ အျပည့္ ခံစားကာ ေရးဖြဲ႕ပါသည္။

အမွန္တရားဆိုသည္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ မည္သို႕ေသာအရာကို ေခၚေၾကာင္း…။ မည္သို႕ေသာ္ စံသတ္မွတ္ခ်က္ျဖင့္ သတ္မွတ္ေၾကာင္း…။ မည္သို႕ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ေၾကာင္း…. သူ သိခ်င္လွသည္…။ ” ဒီအခ်ိန္ဟာ ည” ဟုေျပာလွ်င္ သူရပ္တည္ရာ ေဒသႏွင့္ အခ်ိန္ ၊ ေနရာမတူ  ေသာ အျခားကမာၻတစ္ဘက္ျခမ္းမွ လူမ်ားက သူ႕အား “မဟုတ္ဘူး ေန႕ကြ” လို႕ ျပန္ေျပာၾကမည္မွာ အေသအခ်ာပင္ျဖစ္သည္..။ ထိုသို႕ဆိုလွ်င္ အမွန္တရားဟူသည္ ကာလံေဒသံ ဆိုသည့္ အခ်ိန္ႏွင့္ ေနရာအေပၚတြင္လိုက္၍ ေျပာင္းလဲျခင္း သေဘာမ်ား ရွိေလသေလာ…? ကမာၻ႕ေရွးေဟာင္း ေတြးေခၚပညာရွင္မ်ား၏ ကမာၻဗဟုိျပဳ လည္ပတ္မွဳသည္ ကိုပါးနိကပ္၏ အခ်ိန္သို႕ေရာက္လာေသာအခါ အားလံုး ေဇာက္ထိုးမိုး ေမွ်ာ္ ျဖစ္ခဲ့ၾကရေလသည္။

လူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀တြင္ မၾကာခဏဆိုသလို အေျခအေနႏွစ္ရပ္ၾကားတြင္ ေရြးခ်ယ္ရခက္ ေျဖရွင္းရခက္ေသာ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕ရေလ့ ရွိတာ အဆန္းတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါ..။ အမွားႏွင့္ အမွန္…။ အေကာင္းႏွင့္အဆိုး…။ ကိုယ္စီျပဌာန္းခ်က္မ်ား သီးသန္႕ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္…။ ဒါ ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဒီလိုဆန္႕က်င္ဘက္ႏွစ္ခုရဲ႕ ၾကားမွာ ညပ္ေနျခင္းဟာ ေသေသခ်ာခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္လာမယ့္ အေျခအေနတစ္ခုထက္စာရင္ အမ်ားၾကီးခံသာေနေသးပါတယ္…။ ေနာက္ထပ္လာမယ့္ အေျခအေနဆိုတာ???? ဒီလို အမွန္အမွား ေ၀ခြဲဆံုးျဖတ္ရ တာ ထက္ပဲ ခက္ခဲတဲ့ အေျခအေနဆိုတာရွိႏိုင္ေသးလို႕လား…? ရွိပါတယ္…။ အတိအက်ကိုရွိေနပါတယ္…။ အဲ့ဒါကေတာ့ အမွန္တရား ႏွစ္ခုၾကား မွာ ေရြးခ်ယ္ရျခင္း Jeopardize ျဖစ္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။

လူတစ္ေယာက္ဟာ အမွန္ႏွင့္အမွား၊ အေကာင္းနဲ႕အဆိုး ေရြးၾကစတမ္းဆို မည္သူမဆို အမွန္ဘက္ကို ေရြးခ်ယ္ၾကမွာပါပဲ…။ ဒါဟာသိပ္ရိုးရွင္းပါ တယ္..။ သို႕ေသာ္ အမွန္ႏွင့္ အမွန္ၾကားသို႕ မထင္မွတ္ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေရာက္ရွိသြားၾကေသာ အခ်ိန္တြင္မူ…..။

အခန္း (၁)

“ရွင္ဘယ္ေတာ့ ကြ်န္မဆီ ေငြလဲႊမွာလဲ…? ဒီမွာ ကေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းစရိတ္၊ က်ဴရွင္စားရိတ္ေတြ…အိမ္လခေတြက ရွင္းရေတာ့မယ္…။ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းေတြ ကလည္း ရွင္သိတဲ့အတိုင္းပဲ…။ အဲ့ဒါ လႊဲမယ္ဆိုရင္ ေဒၚလာေစ်းေလးေကာင္းတုန္း ျမန္ျမန္လဲႊဦး…”

Gtalk ေခၚ ေခတ္သစ္ ဆက္သြယ္ေရး အခ်က္အခ်ာေနရာတစ္ခုသူ ေျခခ်လွ်င္ ျခခ်င္းတစ္ဘက္မွ အဆက္မျပတ္၀င္ေရာက္လာေသာ ထိုးေဖာက္ တိုက္စစ္မ်ားေၾကာင့္ သူဘာျပန္ေျပာရမွန္းပင္မသိျဖစ္သြားပါတယ္….။

“ဟ…။ မင္းကလြန္လြန္းၿပီထင္တယ္ကြာ…။ ငါဒီမွာ ပိုက္ဆံကို တြင္းထဲက ႏွိဳက္ထုတ္ၿပီးေပးေနတာမဟုတ္ဘူးကြ…။ သူမ်ားႏိုင္ငံ…။ သူမ်ားလူမ်ိဳး လက္ေအာက္မွာ ကြ်ဲလို၊ ႏြားလို ရုန္းကန္ၿပီး ရွာေဖြေနရတာ…။”

“အိုး…။ ဒါကေတာ့ ရွင္က ေယာက္်ားေလ၊ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေလ…။ ကိုယ့္မိသားစုေကာင္းစားဖို႕ ၾကီးပြားတိုးတက္ဖို႕အတြက္ ၾကိဳးစားရမွာ ရွင့္တာ၀န္ ပဲ မဟုတ္ဘူးလား..။ ဒါဆိုရင္ ရွင္ဘာလို႕ မိန္းမယူထားေသးလဲ…?”

“မင္းေလွ်ာက္မေျပာနဲ႕..။ ငါမင္းတို႕ကို တာ၀န္မယူခ်င္ရင္ အစကတည္းက အခုလို ေရျခားေျမျခားကို ဒုကၡခံၿပီးလာေနစရာေတာင္မလိုဘူး..။ အဲ့ဒါကို မင္းနားလည္…။ ငါအခုေျပာေနတယ္ဆိုတာက မင္းကို အတိုင္းအတာေလးနဲ႕ ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ သံုးဖုိ႕စြဲဖို႕ ေျပာေနတာ..။”

“ရွင္က ကြ်န္မကိုအဲ့လို ေျပာရေအာင္ ကြ်န္မကဘာေတြလုပ္ေနလို႕လဲ…။ ရွင္ တာ၀န္မယူခ်င္တိုင္း ကြ်န္မကိုလာမစြတ္စြဲနဲ႕…”

“ေတာက္….။ မင္းကြာ..။ မင္းမုိ႕အဲ့ဒီ့စကားေျပာထြက္တယ္…။ ငါဒီမွာ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ကြ်န္ခံၿပီးရွာေဖြေပးခဲ့တဲ့ ေငြေတြမင္းဘာလုပ္ျပစ္လဲ မင္းသိတယ္..။ ႏွစ္လံုးဆိုလဲ မင္းပါတယ္…။ သံုးလံုးဆိုလဲ မင္းမလြတ္ဘူး…။ မင္းဘယ္ေလာက္ ရွံဳးခဲ့လဲဆိုတာမင္းအသိဆံုး…။ မင္းသာ လိမၼာခဲ့မယ္ ဆိုရင္ အခုလိုအိမ္လခေပးေနဖို႕မေျပာနဲ႕…။ ဒီအခ်ိန္မွာ ငါပို႕ေပးခဲ့တဲ့ ေငြနဲ႕ ငါတို႕မိသားစု ျခံနဲ႕၊ ကားနဲ႕ တင့္တင့္တယ္တယ္ေနႏိုင္ေနၿပီ…။ အခု မင္းၾကည့္စမ္း…။ ငါ့မွာ ပလိုင္းေပါက္နဲ႕ ဖားေကာက္ေနသလို ျဖစ္ေနၿပီ…။ ငါဒါေတြ ခဏခဏ ထပ္မေျပာခ်င္ဘူးကြာ…။

“ဒါကေတာ့ ကြ်န္မလဲ ကြ်န္မနည္း ကြ်န္မဟန္နဲ႕ အဆင္ေျပမလားလို႕ ၾကိဳးစားၾကည့္တာပဲ…။ ကံၾကမၼာက မ်က္္ႏွာသာမေပးလို႕ ျဖစ္သြားတာ ကြ်န္မ လဲ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ?”

“ေတာ္စမ္းဘာကြာ…။ ေအး ထပ္ေျပာဦးမယ္..။ ငါရွာေနတဲ့ စီးပြားက ငါ့မိသားစုေလး သာယာဖို႕..။ လူတန္းေစဖို႕..။ လူအမ်ားၾကားမ်ာ မ်က္ႏွာမငယ္ ပဲ တင့္တင့္တယ္တယ္ေလး ျဖစ္ဖို႕ရွာေနတာကြ…။ မင္းအေမေတြ..။ မင္းေမာင္ေတြ…။ ရွိရွိသမွ် မင္းအမ်ိဳးေတြကို အိမ္ဦးခန္းတင္ၿပီး ထမင္းေကြ်း ထားဖို႕မဟုတ္ဘူး…။ ငါဒီလိုေျပာေတာ့…။ ငါလူမိုက္ျဖစ္ဦးမယ္..။ ေစတနာမရွိဦးျဖစ္ဦးမယ္…။ အတိုင္းနဲ႕အထြာနဲ႕ မင္းမိသားစုကို မင္းေထာက္ပံ့၊ မိဘကို ျပန္ၾကည့္ရွဳတာကို ငါမေျပာလိုဘူး..။ အခုဟာက ရွိရွိသမွ် ခ်ီးကအစ…။ ေသးကအစ…။ ေတာက္…။ ငါမေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး…။ ၿပီးရင္လဲ ကြယ္ရာၾက အပုပ္ခ်ခံရေသး…။ ငါ့ဘ၀က “……ေသးတယ္…….ေသးတယ္ ဆုိသလို ျဖစ္ေနၿပီ…။ မင္းကေတာ့ မင္းအမ်ိဳးဆိုေတာ့ ဘယ္နာမလဲ..။ ၾကာေတာ့ ဒီဒဏ္ေတြ ငါမခံႏိုင္ေတာ့ဘူးကြ…။ မင္းတို႕ သိပ္တရားလြန္ၿပီ…။ ငါ့ကိုမကူညီရင္ေနၾကပါကြာ..။ တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳးစိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ေတာ့ မလုပ္ၾကပါနဲ႕…။ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္…။”

“ရွင္တရားလြန္လာၿပီ..။ ကြ်န္မမိဘေတြ…။ ေဆြမ်ိဳးေတြကိုပါ ရွင္ကစြတ္စြဲတယ္ေပါ့ေလ…”

“ဟူး…။ ေအး…။ ေျပာကြာ…။ ေျပာ….။ မင္းပဲေျပာေတာ့…။ ငါမေျပာေတာ့ဘူး….။ ငါ့သားသမီးေလးေတြ မ်က္ႏွာသာမရွိခဲ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္ကြာ။ အခုေတာ့ ၀ဋ္ရွိသ၍ မင္းနဲ႕ မင္းအမ်ိဳးေတြ ႏွိပ္စက္သမွ် ၀န္ကိုထမ္းဖို႕…။ ငါကြ်န္သြားခံလိုက္ဦးမယ္..။ ဒါပဲကြာ…။ ေနာက္တစ္ခါအေရးအေၾကာင္း ရွိရင္ ငါဖုန္းဆက္မယ္..။ အြန္လိုင္းလဲ လာမေနနဲ႕ေတာ့…။ မင္းလိုခ်င္တဲ့ ေငြ ငါပို႕ေပးလိုက္မယ္….။ ဒါဆိုၿဖစ္ၿပီမလား..။ ျပန္ေတာ့ကြာ….။”

“ဟူး…။”

သက္ျပင္းေမာတစ္ခုႏွင့္အတူ သူ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ဆိုဖာေပၚသို႕ လွဲခ်လိုက္မိသည္…။

အခန္း (၂)

“တီ တီ တီ….။ တီ…တီ….တီ…။

ဖုန္းသံေၾကာင့္ သူ ဆိုဖာေပၚမွ ထကာ ဖုန္းကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္…။ အမွန္တြင္ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ သူမည္သူႏွင့္မွ် စကားေျပာလိုစိတ္မရွိေပ။ သို႕ေသာ္…။ ဒီ Call ကိုေတာ့ သူကိုင္မွ ျဖစ္မည္…။

“အင္း…။ ေျပာ….”

“ငါ့ကို ငါ့မိဘေတြက အိမ္ေထာင္ျပဳခိုင္းေနၿပီ Darlin။ မင္းငါ့ကို လပ္မထက္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ သူတို႕စီစဥ္တာကို ငါလက္ခံရလိမ့္မယ္…။”

ကံၾကမၼာတို႕မည္သည္ ဆိုးၿပီဆိုလွ်င္ အေဖာ္ႏွင့္အေပါင္းႏွင့္ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ၀င္လာတတ္ၾကစျမဲမွာထံးစံပင္ျဖစ္သည္..။ ထုိ႕ေၾကာင့္လဲ  ခပ္ေနာက္ေနာက္ရွိေသာ ေရွးလူၾကီးမ်ားမွ “ၾကမၼာၿဂိဳလ္စီး ကိုယ့္….ေျမြထင္” ဆိုၿပီး မျဖစ္သင့္တာ မျဖစ္ရေလေအာင္ သတိထားဖို႕  အသိေပးဆံုးမခဲ့ ၾကဟန္ရွိေလသည္။ သူအေတြးအာရံုေတြ ပို၍ရွဳပ္ေထြးသြားသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္…။ တစ္ခုခုကို သူဆံုးျဖတ္မွ ျဖစ္ေတာ့မည္..။ သူ႕အတြက္ အခ်ိန္ သည္ မ်ားမ်ားစားစားမရွိေတာ့ေပ…။

“ငါစဥ္းစားမယ္ကြာ…။ ငါ့ကိုအခ်ိန္ခဏေပး…။ မနက္ျဖန္ မင္းငါ့ဆီကုိလာတဲ့ အခါၾကရင္ ငါမင္းကို တစ္ခုခုျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္ေပးပါ့မယ္။”

ဒီတစ္ခါတြင္ေတာ့ သူအရုပ္ၾကိဳးျပတ္ျဖစ္သြားခဲ့ေလၿပီ..။ ဆိုဖာေပၚေတာင္ ျပန္မတက္လိုက္ႏိုင္ေတာ့..။ ၾကမ္းျပင္ေပၚသာ လွဲခ်လိုက္မိေတာ့သည္။ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးလဲ ေနစရာေနရာမရွိ…။ ဘယ္လွိမ့္လိုက္ ညာလိွမ့္လိုက္…။ မပဒါ ေျမလူးတုန္းက ဒီလိုမ်ိဳး လွိမ့္ေနတာမ်ိဳးျဖစ္ႏိုင္သည္…။ သူကေတာ့ မပဒါေလာက္အေျခအေနမဆိုး…။ ၾကမ္းျပင္က ေကာ္ေဇာခင္းထားသျဖင့္ အနည္းငယ္ေတာ့ ပိုမိုသက္သာမည္ ထင္သည္။ ဟိုဘက္လွိမ့္ လိုက္..။ ဒီဘက္လွိမ့္လိုက္ျဖင့္ ေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ရဲ႕ မ်က္၀န္းတစ္စံုဟာ အမွတ္မထင္ ခုနေလးကတင္ သူလွဲေလွ်ာင္းခဲ့ေသာ ဆိုဖာခံု တြင္ ရပ္တန္႕သြားခဲ့သည္…။ တစ္ခ်ိန္က ဒီႏွစ္ေယာက္ထုိင္ ဆိုဖာခုံေလးသည္…။ ထို႕ေနာက္ သူ႕အၾကည့္ေတြက ထမင္းစားပြဲသို႕ေရာက္သြားျပန္ သည္…။ တစ္ခ်ိန္က ထိုထမင္းစားပြဲသည္လည္း…။ ထုိ႕ေနာက္…။ ထို႕ေနာက္…။ သူ႕အခန္းတစ္ခုလံုး ထို, ထို႕ေနာက္မ်ားျဖင့္ ျပည့္သြားသည္…။ သူ႕အၾကည့္ေတြကို “ထို႕ေနာက္” မ်ားျဖင့္ လြတ္ကင္းေအာင္ မည္သည့္ေနရာတြင္မွ ထားစရာမရွိေတာ့ေပ….။

သူဒီကို ေရာက္ရွိခဲ့သည္မွာ ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ ၆ ႏွစ္ခန္႕ရွိေနၿပီ ျဖစ္သည္။ သူခ်စ္ေသာ ဇနီးႏွင့္ သား၊သမီးမ်ား လူပံုအလည္တြင္ တင့္တင့္တယ္တယ္ေန ႏိုင္ဖို႕အတြက္ သူၾကိဳးစားရုန္းကန္ဖို႕ ေရာက္ရွိလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္…။ ေန႕စဥ္ႏွင့္အမွ်ဆိုသလို အလုပ္ကို အလုပ္ႏွင့္တူေအာင္ခိုင္းေသာ တိုင္းတပါး သားမ်ား၏ လက္ေအာက္တြင္ “မိသားစု” ဟူေသာ မ်က္ႏွာတစ္ခုထဲျဖင့္ သူ ၾကိဳးစားအားတင္းခဲ့ရသည္…။ ထိုသို႕ေသာ အထီးက်န္သည့္ သူ႕ရဲ႕ ဘ၀ ထဲသို႕ မထင္မွတ္ေသာအခ်ိန္တြင္…။ မထင္မွတ္ေသာေနရာမွ နားလည္ေဖးမေပးမည့္သူတစ္ဦး ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။ သူ႕ရဲ႕ အလံုးစံုေသာ ခံစား ခ်က္တို႕အား မွ်ေ၀ခံစားေပးခဲ့သည္။ ႏွစ္သိမ့္ေျဖေဖ်ာက္ေစခဲ့သည္…။ ႏူးညံ့ေႏြးေထြးေစခဲ့သည္…။ အၾကင္နာတရားေခါင္းပါးေသာ သူ႕ကႏာၱရတြင္ မစဲေသာ ေမတၱာမိုးကို ရြာသြန္းေစခဲ့သည္…။ ဒီလိုႏွင့္ သူ႕ေန႕ရက္ေတြ ျပန္လည္ စိန္းလမ္းလာခဲ့သည္…။ လွစ္လပ္ေနေသာ ကြက္လပ္တစ္ခုအား အတိအက် မဟုတ္ေတာင္ သူအနီးစပ္ဆံုး ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ခဲ့သည္ ဟု သူထင္မွတ္ခဲ့သည္..။ ဒီလိုႏွင့္ တစ္ႏွစ္…။ ႏွစ္ႏွစ္…။ သံုးႏွစ္…။ ေလးႏွစ္….။

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႕ရဲ႕ေျခာက္ေသြ႕ကႏာၱရအတြင္း အဆက္မျပတ္ရြာသြန္းခဲ့ေသာ မိုးတို႕သည္ မၾကာခင္တြင္ တိတ္ေတာ့မည့္အေၾကာင္းကို မိုးေခါင္ သံတို႕ျဖင့္ သတိေပးေလၿပီ..။ သူမသည္ သူ႕ရဲ႕အေၾကာင္းစံုကို သိရွိေသာ္လည္း အရာအားလံုးကို နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးခဲ့သည္..။ သူမသည္လည္း သူ႕လိုပင္ မိဘေဆြမ်ိဳး၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ေမတၱာတရားတို႕ ျဖင့္ကင္းေ၀း၍ ဒီေနရာကိုေရာက္ရွိေနျခင္းျဖစ္သည္…။ ထုိ႕ေၾကာင့္ သူ႕တြင္မည္သို႕ ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားရွိေနေစကာမူ သူမသည္ သူ႕ထံမွရရွိေသာ ေမတၱာတရားတို႕၏ အင္အား..။ အၾကင္နာတရားတို႕၏ အကာအကြယ္ျဖင့္ သူ႕ရဲ႕ အျခားေသာ ေနာက္ခံအေျခအေနမ်ားကို မသိက်ိဳးကြ်ံ႕ျပဳေပးခဲ့သည္။ သူမသည္လည္း သူမ တတ္ႏိုင္သေလာက္ သူ႕နည္းသူ႕ဟန္ျဖင့္ သူ႕ အား အစြမ္းကုန္ ျပဳစုယုယခဲ့သည္…။ သူ႕အတြက္ သူမ၏ အေသြးအသားသာမက သူမ၏ ႏုလံုးသားကိုပါ ၾကည္ျဖဴနားလည္စြာ ေပးအပ္ခဲ့သည္။

“ရွင္ ကြ်န္မကို လက္မထပ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ကြ်န္မသိပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လဲ ကြ်န္မ ရူးရူးမိုက္မိုက္ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္”

သူမရဲ႕ စကားသံေတြသည္ သူ႕ရဲ႕ ခံစားတတ္ေသာ ႏုလံုးသားနားစည္အား အဆက္မျပတ္ တုန္ခါေစခဲ့သည္။

“ကြ်န္မတို႕ အတူတူၾကိဳးစားၿပီး ဘ၀သစ္တစ္ခုကို ထူေထာင္ၾကမယ္လို႕ ရွင့္ကိုေျပာဖို႕ ခဏခဏၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္…။ ကြ်န္မသာ အဲ့လိုေျပာလိုက္ရင္ ရွင့္ရဲ႕ ေယာက်ာ္းပီသတဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ႕ ရွင့္မိသားစုအေပၚထားရွိတဲ့ ရွင့္ရဲ႕ သစၥာတရားကို ခ်ိဳးေဖာက္ဖို႕ ျမဴဆြယ္ဖ်ားေရာင္းရာ ေရာက္သြားမွာပဲဆိုၿပီး စဥ္းစားမိတိုင္း ကြ်န္မေျပာမ ထြက္ခဲ့ဖူး Darlin “

သူမဘာေၾကာင့္ သူ႕အေပၚ ဒီေလာက္ေတာင္ နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးႏုိင္ခဲ့ရပါသလဲ…။ ေလာကမွာ ဘာမွမေမွ်ာ္လင့္ေသာ ေပးဆပ္မွဳ…။ သို႕မဟုတ္ မိမိရဲ႕ေပးဆပ္မွဳရွိေသာ္လည္း ထိုေပးဆပ္မွဳအတြက္ ရင္ထဲမွာရွိေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အလင္းတန္းတစ္ခုကို ကိုယ့္ခ်စ္သူ စိတ္ေသာကေရာက္ရမည့္  အေရးကိုစိုး၍ တရား၀င္ထုတ္ေဖာ္ျခင္းမရွိပဲ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူအတြက္ အနစ္နာခံသိမ္းဆည္း ျမိဳသိပ္ကာ ေပးဆပ္ရဲတဲ့ သူေတြရွိေၾကာင္းကို သူမက သက္ေသခံခဲ့ေလသေလာ….? သူတို႕လူမ်ိဳးဓေလ့ထံုးတမ္းစာလာအရ အေသြးအသားဆိုတာ အေလးထားစရာမဟုတ္လို႕ပဲေနမွာေပါ့ ဆိုတဲ့ အေတြး မ်ိဳးကိုေတာ့ သူ႕စိတ္ကူးထဲ တစ္ခါမွပင္ ၀င္ေရာက္ခဲ့ျခင္းမရွိတာကိုေတာ့ သူ႕ကိုသူ ယံုၾကည္ေလသည္။ ဒီလိုအေတြးမ်ိဳးကို ေတြးခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း သူဟာ တကယ္ကို အသံုးမက်သည့္ ေမတၱာတရားရဲ႕ တန္ဖိုးမထားတတ္သည့္ သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ မိမိကိုယ္မိမိ တစ္သက္လံုးအရွက္ရသြား ေစႏိုင္ ပါတယ္..။

ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ဒီအခ်ိန္ဟာ သူေတြေ၀ေနဖို႕ လံုး၀မဟုတ္ေတာ့ဖူးဆိုတာပါပဲ…။ သူမ်က္၀န္းေတြကို မွိတ္လိုက္သည္…။ ေပၚလာေသာ ပံုရိပ္ေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ၾကိဳးစားဖယ္ရွားလိုက္မိသည္…။

အခန္း (၃)

“Darlin…”

ေခၚသံႏွင့္အတူ…။ သူမသည္ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ သူ႕ရဲ႕ေဘးသို႕ အသာ၀င္လွဲေလွ်ာင္းလိုက္ပါတယ္။ သူေခါင္းကိုေစာင္းကာ သူမ ဘက္သို႕ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕အား စူးစိုက္ကာ ၾကည့္ေနေသာ သူမရဲ႕မ်က္၀န္းအစံုက သူ႕အားေစာင့္ၾကိဳလွ်က္ ရွိေနပါတယ္..။ သူမရဲ႕ မ်က္ ၀န္းေတြထဲမွာ စကားလံုးမ်ားစြာကို သူေတြ႕ရွိေနရပါတယ္…။ တစ္လံုးခ်င္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္…။ တစ္ေၾကာင္းျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္…။ အားလံုးအားလံုး၏ အဓိပၸါယ္ကို ေလးႏွစ္ေက်ာ္ က်က္စားခဲ့ေသာ သူ႕ရဲ႕ႏုလံုးသားက ေကာင္းမြန္စြာ ဘာသာျပန္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္…။ သူမသည္လဲ သူ႕မ်က္၀န္းထဲမွ စကား လံုးမ်ားအား အတိအက် ပံုေဖာ္ႏိုင္မည္ဆိုတာကို သူသိၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္…။

“Darlin ငါ့ကို…”

သူ…။ သူမရဲ႕ ႏွတ္ခမ္းအစံုကို သူ႕လက္ညိွဳးျဖင့္ အသာအယာဖိကပ္ရင္း ဆက္မေျပာဖို႕ ထားဆီးလုိက္ပါတယ္…။

“ဒီအခ်ိန္မွာ ဘာမွမေျပာၾကတာအေကာင္းဆံုး ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္ Victoria “

သူမရဲ႕ မ်က္၀န္းမွ မေျပာျဖစ္ေသာ စကားလံုးအခ်ိဳ႕ ပါးျပင္တစ္ေလွ်ာက္စီးဆင္းလာတာကို သူေငးၾကည့္ေနရံုကလြဲၿပီး သူ႕မွာေျဖသိမ့္စရာ ဘာသာစ ကားရွားပါးခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။

“မင္းဘာကို ဆံုးျဖတ္လိုက္လဲ ငါအရမ္းသိခ်င္တယ္ Darlin …။ ငါမင္းနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး တစ္ခါမွ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးပါဘူး..။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ရင္ဆိုတာထက္..။ ပ်က္စီးသြားခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ အေတြးက ငါ့စကားလံုးေတြကို အျမဲတမ္းစြံ႕ အေစခဲ့တယ္ေလ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ပထမဆံုးနဲ႕ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ ရူးမိုက္စြာ ငါေမွ်ာ္လင့္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါသိတယ္…။ ငါက်ဆံုးရေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕ Darlin”

“ငါဘာမွ ေျပာရေသးတာမွ မဟုတ္တာ Vitoria ရယ္..။ မင္းမထင္မွတ္တာေတြ ျဖစ္လာႏိုင္ပါေသးတယ္…” သူတတ္ႏိုင္သမွ် ၾကိဳးစားျပံဳးၿပီး အားေပးမိသည္။

“ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ မင္းသိေအာင္ ငါ့ကိုေျပာျပခြင့္ေပးပါ…။ မင္းဘယ္လိုပဲ ဆံုးျဖတ္ ဆံုးျဖတ္ ငါေၾကနပ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ မင္းကိုသိေစခ်င္ တယ္..။ ငါအေနနဲ႕ကေတာ့  ျဖစ္မလာေသးတဲ့ အနာဂတ္တစ္ခုအတြက္ ၾကိဳတင္ေၾကကြဲမယ့္အစား..။ ငါတို႕အတူရွိခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြဟာ ဘုရားသ ခင္ရဲ႕ ႏူးညံ့ေသာ ေမတၱာတရားေတြနဲ႕ လႊမ္းျခံဳေစခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္တစ္ခုပါပဲ…။ ငါတို႕ ဒါကို တန္ဖိုးထားၾကရမယ္ မဟုတ္လား..? မင္းတို႕ ဘာသာ တရားကလည္း ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပစ္ကို ခြင့္လႊတ္ေပးမယ္လို႕ ငါယံုၾကည္ပါတယ္..။”

သူမစကားမ်ား ဆက္ေျပာေနသည္သကို သူမရဲ႕ ႏွုဳတ္ခမ္းေတြလွဳပ္ရွားေနျခင္းကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သူသိေနပါသည္..။ သို႕ေသာ္သူ႕ရဲ႕ အၾကား အာရံုေတြကေတာ့ သူမရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြမွ စကားလံုးမ်ားမွလြဲ၍ မည္သည့္စကားလံုးကိုမွ ၾကားႏိုင္စြမ္းမရွိခဲ့ေပ…။ သူ႕ရဲ႕အျမင္ေတြသည္လည္း တေျဖးေျဖး ေ၀၀ါးလာခဲ့သည္…။ သူ႕ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တို႕သည္လည္း ႏုလံုးသားစစ္ေျမျပင္တြင္ အလဲလဲအကြဲအကြဲ..။ သူမရဲ႕မ်က္၀န္းေတြသည္ ျပင္းထန္ေသာစြဲအားမ်ားျဖင့္ သူ႕ရဲ႕ ႏုလံုးသားကို ရစ္ပတ္ေနၾကေလၿပီ..။ သူ..။ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ေပါက္ကြဲထြက္သြားမတတ္ပင္..။ အခုခ်ိန္ထိ ဘာကိုမွ သူျပတ္ျပတ္သားသား မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ေသးေပ…။ သူ႕ရဲ႕အၾကားအာရံုထဲ ပထမဆံုး ျပန္လည္၀င္ေရာက္လာေသာ အသံတစ္ခုမွာ…။

“ငါ ျပန္ေတာ့မယ္ Darlin…”

သူမအား စိုက္ၾကည့္ေနရံုမွလြဲ၍ သူဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္…။ သို႕ေသာ္ ႏွစ္ဦးစလံုး၏ ေျခလွမ္းမ်ားကေတာ့ အိမ္တံခါးဆီသို႕သာ ဦးတည္ေနပါတယ္။

“ဒံုး…..ခြမ္း………” ရုတ္တရက္ ေပၚေပါက္လာေသာအသံေၾကာင့္ ႏွစ္ဦးသား အသံလာရာဆီသို႕ အလန္႕တၾကားၾကည့္လိုက္ပါတယ္..။ သူေမြးထား ေသာ ေၾကာင္ေလးသည္ ေဆာ့ကစားရင္း စားပြဲေပၚမွ တစ္စံုတစ္ခုအား တိုက္ခ်လိုက္ သျဖင့္ က်ကြဲသြားေသာ အသံျဖစ္သည္။သူ သက္ျပင္းတစ္ခု ခပ္တိုးတိုးခ်လိုက္မိပါတယ္…။

ႏွစ္ဦးသား ထုိျမင္ကြင္းမွ အၾကည့္မ်ားကိုျပန္လႊဲလိုက္သည္..။ သူမသည္ စလင္းဘတ္အိတ္ထဲမွ ေသာ့တြဲကိုထုတ္ကာ သူမအတြက္ေပးထားေသာ ေသာ့ျဖင့္ အိမ္ခန္းတံခါးအား ဖြင့္လိုက္ပါသည္…။ အျပင္တြင္ကား ေဆာင္းသည္ ေအးခ်င္တိုင္း ေအးလို႕ေနပါတယ္…။

“Darlin ရွင့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ကြ်န္မကိုမေျပာရေသးဘူးေနာ္”

သူဘာမွ ျပန္မေျပာမိပါ….။ သူမလက္ထဲမွ ေသာ့တြဲကိုသာ ေလးကန္ေသာ လက္မ်ားျဖင့္ သူအသာအယာလွမ္းယူလိုက္မိသည္..။ ဒီေသာ့တြဲေလး သည္ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ တစ္ဦးကို တစ္ဦးနားလည္မွဳ စတင္ရရွိခဲ့ေသာေန႕က သူ႕အခန္းေသာ့တူ တစ္ေခ်ာင္းႏွင့္အတူ သူမအားလက္ေဆာင္ေပးခဲ့ ေသာ ေသာ့တြဲေလးျဖစ္ပါတယ္…။

“Good Bye, Victoria”

ေၾကကြဲစို႕နင့္မွဳေတြနဲ႕ ျပည့္၀ေနေသာ သူ႕ရဲ႕ႏွဳတ္ဆက္သံႏွင့္တူ…..။ သူ….။ ေသာ့တြဲမွ သူ႕အခန္းေသာ့ကို ျဖဳတ္ယူၿပီး ေသာ့တြဲအား သူမ၏ လက္ အတြင္းသို႕ လက္ႏွစ္ဖက္ကို တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ျပန္လည္ ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္…။

“ငါ့ကိုခြင့္လႊတ္ပါ Vitoria…” စိတ္ထဲမွသာ သူေတာင္းပန္စကားဆိုျဖစ္ခဲ့သည္…။ ကႏာၱရတြင္ မိုးစဲ ခဲ့ေလၿပီ….။

ဇာတ္သိမ္း

သူေလးလံေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ စားပြဲရွိရာသို႕ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္..။ ထုိ႕ေနာက္ စားပြဲေအာက္တြင္ က်ကြဲေနေသာ အရာေလးအား ေကာက္ယူ ကာ သူ႕လက္ထဲတြင္ တင္းၾကပ္စြာ စုပ္ကိုင္ထားလိုက္မိသည္…။ တစ္ေျဖးေျဖးစီးက်လာေသာ သူ႕လက္မွ ေသြးစီးေခ်ာင္းႏွင့္အတူ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ ေတာ့…။

သူ႕သမီးေလး၏ ဓာတ္ပံုထည့္ဖို႕အတြက္ Photo Stand အသစ္တစ္ခု မနက္ျဖန္၀ယ္ရေလဦးမည္…..။

P.S- Dedicated To….

]]> http://www.blackdream21.com/2009/04/09/dreamon/feed/ 21 http://www.blackdream21.com/2009/03/22/freelyfalling/ http://www.blackdream21.com/2009/03/22/freelyfalling/#comments Sun, 22 Mar 2009 00:54:20 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=560 .

FЯЗЗLY…FАLL!ИG

လြတ္လပ္စြာ

………..

က်ဆင္း

……..

ျခင္း

…..

…

.

PS- လြတ္လပ္စြာ ခံစားႏိုင္ပါသည္။

အၾကားအာရံုေတြထဲမွာ ပါးလွပ္လွပ္ ေလတိုးသံအခ်ိဳ႕ကို သူခံစားမိတယ္…။ အတိတ္ဆိုတဲ့ ခပ္ေပါေပါ တပ္မက္မွဳတစ္မ်ိဳးအေၾကာင္း တီးတိုး အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုေနၾကတာမ်ားလား…။ မ်က္၀န္းအစံုကို ေျဖးညွင္းစြာ မွိတ္လိုက္တဲ့ခဏ…။ အာရံုဆိုတဲ့ ပန္းခင္းၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ ခံစားခ်က္ဆိုတဲ့ ေရာင္စံု ပန္းပြင့္ေတြ ခန္႕ျငားစြာ ပြင့္ေ၀လာခဲ့တယ္..။ ေနာင္တဆိုတာ မိုးလြန္မွ ထြန္ျခ ျခင္းဆုိတဲ့ ခပ္တံုးတံုးအေတြးအေခၚေတြ လာမေျပာပါနဲ႕..။ မိုး လြန္ရင္ ေရသြင္းစိုက္မယ္..။ ဒီလိုအေတြးအေခၚနဲ႕ ရွင္သန္ေနမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မွဳအတြက္ ၂၁ ရာစုမွာ ေနရာေတြ သိပ္ရွားတယ္..။ ရွဴသြင္းဖို႕ လတ္ဆတ္တဲ့ ေလေကာင္းေလသန္႕ေတြ သိပ္ရွားတယ္..။ ေ၀မွ်ဖို႕ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေတြ သိပ္ရွားတယ္..။ စိတ္ေတာ့မရွိေလနဲ႕ အဲ့လို လူမ်ိဳးအတြက္ ေသသြားရင္ ျမဳပ္ဖို႕ ေျမကအစရွားတယ္…။

သူ႕ဘ၀ကိုသူ လြတ္လပ္စြာ ေဖာက္ထြက္ခြင့္ေပးဖို႕ အတြက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္..။ ၾကိဳးစားတိုင္းေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတာ ဒဏၰာရီပံုျပင္ထဲ က အေပါစား သူရဲေကာင္းေတြပဲ ရွိတယ္။ အင္း…။ ျဖစ္ႏုိင္တာတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္..။ သူတို႕ဘာလို႕ ေအာင္ျမင္လဲ? ဒဏၰာရီထဲက သူရဲေကာင္း ေတြမွာ အတိတ္ေတြ အနာဂတ္ေတြမရွိဘူးေလ..။ သူတို႕ရွင္သန္ေနတဲ့ ၅ မိနစ္စာပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္စာေလာက္ပဲ ပိုင္ဆိုင္ေလေတာ့…။ သူတို႕လိုပဲ လုပ္တိုင္းေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့…။ အတိတ္တို႕…။ အနာဂတ္တို႕ဆိုတဲ့ မလိုတစ္မ်ိဳး လိုတစ္မ်ိဳး သတၱ၀ါႏွစ္ ေကာင္ကို လားပင္စင္သာ ေပးလိုက္ေပေတာ့..။

သူ႕ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ကို တိုးေ၀ွ႕ေနတဲ့ ေလေျပေတြကုိ သူယုယစြာ နမ္းရွိဳက္ေနမိတယ္..။ သူအာရံုေတြကို ေသခ်ာ စူးစိုက္ၾကည့္ေတာ့ ဒီေလျပည္ေတြထဲ က ရနံ႕တစ္မ်ိဳးကို သတိထားမိလိုက္တယ္…။ ဟုတ္တယ္…။ ေလမွာ အနံ႕ရွိတယ္…။ တစ္ျပိဳင္ထဲမွာပဲ သူခ်က္ျခင္းသတိထားမိလိုက္တယ္..။  အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ သူသိလိုက္တယ္..။ သူ႕ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး အမွားၾကီးမွားခဲ့ၿပီ..။ ဘယ္သူေျပာလဲ…? ေလမွာ အေရာင္မရွိဘူး..။ အနံ႕မရွိဘူး..။ အရသာမရွိဘူးလို႕…? အာရံုငါးပါးထဲက တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို ျပီးျပတ္ေအာင္ သုတ္သင္ျပစ္ႏိုင္ဖို႕ပဲ လိုအပ္တယ္။ တဒဂၤဆိုတဲ့ သူ႕လက္ထဲမွာရွိေတာ့တဲ့ မမ်ားလွတဲ့ အခ်ိန္အတိုင္းအတာေလးအတြင္းမွာ ရရွိလိုက္တဲ့ သူ႕ရဲ႕အသိတရားေတြဟာ သူျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္း ပ်က္ရယ္ျပဳၾကေလၿပီ..။ အခုဆိုရင္ သူ႕စိတ္နဲ႕ ခႏၶာဟာ အခ်ိန္နဲ႕ေနရာ ကို တေရြ႕ေရြ႕ ျဖတ္ေက်ာ္ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္…။

အခုလို ေလဟုန္ထဲမွာ လြင့္ေျမာေနဖို႕ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူ႕ရဲ႕ အိပ္မက္ကမာၻကို ခ်ယ္လွယ္ျခင္း ျပဳခဲ့ပါတယ္..။ တစ္စကၠန္႕စာ လူသားဆန္ဖို႕ သို႕မဟုတ္ တစကၠန္႕စာ အိပ္မက္တစ္ခုအား အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ဘ၀တစ္ခုလံုးနဲ႕ လဲရတာ တန္တယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ဟာ သူ႕ရဲ႕ ဇာတိ၊ ဇရာ၊ မရဏ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ နက္ရွိဳင္းစြာ တြယ္ၿငိေနတဲ့ အျမစ္ေပါင္းမ်ားစြာထဲက အျမစ္ တစ္ခုပဲေပါ့…။

တကယ္ေတာ့ ေလာကရဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြဟာ ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြ သီးသန္႕သာျဖစ္ပါတယ္..။ ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြဟာ ရန္ဘက္ေတြမဟုတ္ ပါဘူး..။ သင္သိပါသလား..? ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြ Harmony ျဖစ္သြားတဲ့အခါမွာ သူမတူေအာင္ ခိုင္ျမဲတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာတရားတစ္ခုကိုေပါ့..။ မေမ့ပါနဲ႕..။  မိုးထိေအာင္ ျမင့္မားတဲ့ အေဆာက္အဦးၾကီး တစ္ခုရဲ႕ေအာက္ေျခမွာ နက္ရွိဳင္းတဲ့ Foundation တစ္ခုရွိခဲ့ဖူးတယ္..။ သို႕မဟုတ္…။ ရွိေနတယ္ ဆိုတာကိုေပါ့…။

တကယ္ေတာ့ ေလာကရဲ႕ အလွတရားေတြကို နက္ရွိဳင္းစြာ ခံစားသိရွိႏုိင္ဖို႕..။ ေလာကရဲ႕ အမွန္တရားေတြကို ေဖာက္ထြင္းကာ ထိုးထြင္းသိျမင္ႏိုင္ဖို႕ လိုအပ္ႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုဟာ သူထင္ထားခဲ့သလို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မဟုတ္ခဲ့ပါ…။ အခုသူ႕ကိုပဲ ၾကည့္ေလ..။ သူျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္မွာ ရရွိခဲ့တဲ့ အသိတရားေတြဟာ…။ တစ္ကယ္ေတာ့ အခုသူ႕ရဲ႕ ခဏတာသာ ၾကာျမင့္လိုက္တဲ့ ေလဟုန္ထဲမွာ ေျမာလြင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ တိုေလးေလာက္ပင္ တန္ဖိုးမရွိေတာ့ေပ…။ ဒါေၾကာင့္ အိုင္းစတိုင္းက ” အခ်ိန္ဟာ ပရမတ္မဟုတ္ဘူ၊ ပညတ္သာျဖစ္တယ္..။ တကယ္လို႕မ်ား အရာ ၀တၳဳတစ္ခုဟာ ခရီးတစ္ခုကို မူလရွၿပီး အရွိန္ထက္ ပိုျမန္ဆန္ေအာင္သြားႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုလွ်င္..။ အခ်ိန္ဟာ တိုေတာင္းသြားတာကို သင္တို႕ ထူးဆန္းစြာ ေတြ႕ရွိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္” လို႕ General Relativity Theory မွာအတိအလင္း ေျပာၾကခဲ့ျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္…။

သူမွိတ္ထားတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုကို ပိုမိုနက္ရွိဳင္းစြာ မွိတ္ျပစ္လိုက္ပါတယ္…။ သူ အလိုလိုမ်ား ျပံဳးမိသြားေၾကာင္း ကိုယ့္ကုိယ္ကို သတိထားမိလိုက္ပါ တယ္..။ သူ႕ဆႏၵေတြ ျပည့္၀ခဲ့ၿပီေလ….။

********************************************************************************************************

ေနာက္ေန႕နံနက္တြင္ေတာ့ ၁၅ ထပ္ေပၚမွေန၍ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ခုန္ခ်ကာ မိမိကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္သြားသည့္ သတင္းမ်ားသည္ တကၠသိုလ္ တစ္ခုလံုးတြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႕လွ်က္သာ ရွိပါေတာ့သည္….။

********************************************************************************************************

*လားပင္စင္ = ေရွးအခါက ကႏာၱရတြင္ ခရီးဆက္မသြားႏိုင္ေတာ့ေသာ လားမ်ားအား သတ္ျပစ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ထုိသို႕လုပ္ျခင္းကို လားပင္ စင္ေပးတယ္လို႕ ေခၚပါတယ္။

P.S- ဘာကိုအေျခခံၿပီးေရးတယ္ဆိုတာေတာ့ အေရွ႕အပုဒ္ဖတ္ထားတဲ့ သူေတြသိၿပီးသားမို႕ မေျပာေတာ့ပါဘူး ခင္ဗ်ာ   ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သပ္သပ္စီသာ ခံစားၾကဖို႕ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။

ကာလအေပၚလိုက္ၿပီး ေျပာင္းလဲေသာအမွန္တရား…။ ေနရာအေပၚလိုက္ၿပီးေျပာင္းလဲေသာ အမွန္တရား..။ ေရၾကည္ရာကို ျမက္ႏုတတ္ေသာ အမွန္တ ရား..။ ေရမ်ားရာ မိုးလိုက္ရြာၾကေသာ အမွန္တရား…။ ဆန္အိုးထဲက အမွန္တရား…။ ေလယာဥ္လတ္မွတ္ တစ္ခုအေပၚက အမွန္တရား…။ သင္ပုန္းၾကီး ဖတ္စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲက အမွန္တရား…။ ၾကာၾကာ၀ါးရင္ ခါးတတ္ေသာ အမွန္တရား…။ ေဘာင္ခတ္ထားေသာ အမွန္တရား..။ ေနာက္ဆံုး…။ က်ည္ဆံ တစ္ေတာင့္ေပၚက အမွန္တရား…။ ဒီေလာက္အမွန္တရားေတြ မိွဳလိုေပါက္ေအာင္မ်ားေနတဲ့ၾကား…။ ငါတစ္ေယာက္ထဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္မွားပါရေစ…။

အမွန္တရားဆိုတာ ဒလကအျပန္ ရာဇသၾကၤန္ရလာတဲ့ အသိတရားလား…? ဒီလူၾကီး ဒီေလာက္ေတာ့ မေပ်ာ့ည့ံသင့္ဘူး..။ ရာဇသၾကၤန္အေၾကာင္း ယံုၾကည္ခ်က္ တစ္ခုေၾကာင့္ အဆိပ္ေသာက္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသတ္ေသရင္း သက္ေသျပသြားတဲ့ ဆိုကေရးတီး သာျမင္ရင္ အူတက္ေအာင္ပဲ ရယ္ေလ မလား..။ ရင္ဘတ္ၾကီးႏွစ္ျခမ္းပဲ ျဗမ္းျဗမ္းကြဲေအာင္ ငိုေလမလား..။ ဘာပဲေျပာေျပာ ရာဇသၾကၤန္ကေတာ့ ျပန္ၿပီးေကာင္းစားသြားတာပဲ…။ သနားတယ္ ဆိုကေရးတီးရယ္…။ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ မင္းကိုေလးစားတဲ့သူထက္ ရာဇသၾကၤန္လမ္းစဥ္ကို လိုက္ေနၾကတဲ့သူက အဆမတန္သိပ္မ်ား တယ္….။ မင္းမွ ရာဇသၾကၤန္ေလာက္ ဥာဏ္မရွိတာ….။ ေသေလဦးေပါ့ ဆိုကေရးတီးရယ္…။ ေနာက္ထပ္ ၅၄၉ ဘ၀ေလာက္…။

ဘ၀ကို နဖားၾကိဳးထိုးဖို႕ ၾကိဳးစားၾက..။ ကံၾကမၼာကို လာဒ္ထိုးဖို႕ၾကိဳးစားၾက…။ သံုးစားလို႕မရေတာ့တဲ့ အတိတ္က မျဖစ္စေလာက္ေအာင္  ျမင္မွဳေတြကို လူေတြေရွ႕ ခဏခဏထုတ္ၾကြားဖို႕ ၾကိဳးစားၾက…။ ဘ၀ေတြလြတ္ေျမာက္ရဖုိ႕ ဆႏၵေတြကို မီးေလာင္တုန္းခ်နင္းၾက…။ ကိုယ္နာမည္ ေကာင္းရဖို႕၊ အျမတ္ထြက္ဖို႕အတြက္ စုတ္ျပတ္ေနတဲ့လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကို အသံုးခ်ၾက…။ ဘုရားသခင္ေပးခဲ့တဲ့ လက္ေတြကိုကို လက္ညိဳးထိုးဖို႕ တစ္ခုထဲအ တြက္သံုးဖို႕ ၾကိဳးစားၾက…။ အေပါစား နားလည္မွဳေတြ၊ စာနာဂရုစိုက္ျခင္း မုန္တိုင္းေတြနဲ႕  ယိုင္နဲ႕နဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအိမ္ေလးေတြကို ရိုက္ခ်ိဳးၾက…။  လူေတြလည္း တစစနဲ႕ အမွ် ေတာင္ေခၚဖို႕ မတန္ေတာ့ဘူး…။

ဒီေခါင္းထဲ ဘယ္လာက္ရိုက္သြားႏိုင္မတဲ့လဲ မဟုတ္တမ္းတရားေတြ…။ ဒီဘက္နားက၀င္ ဟိုဘက္နားက ထြက္…။ ငါ့၀ိဥာဥ္က အမွန္တရားေတြကိုပဲ စုပ္ယူထားလိမ့္မယ္…။ တစ္ခမ္းတစ္နားစိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ က်ဥ္းက်ဥ္းၾကပ္ၾကပ္ ၾကယ္ငါးပြင့္ဟိုတယ္ထဲက သစ္တစ္ပင္ထက္..။ လြင္ျပင္ေတြေပၚ လြတ္လပ္စြာ ရွင္သန္ေနတဲ့ ျမက္ရိုင္းေတြကို ငါဦးညြတ္တယ္…။ တစ္ခုေပးမွ တစ္ခုယူ ဒီေလာကၾကီးထဲ ငါလဲဘာမွမလိုခ်င္ဘူး..။ ငါ့ဆီကလဲ ဘာမွမ ေမွ်ာ္လင့္ၾကေလနဲ႕…။ အဆက္မျပတ္ရြာခ်ေနတဲ့ မိုးခါးေတြထဲ…။ ငါေရာ ဘယ္ေလာက္အထိ ေရအငတ္ခံႏိုင္မလဲ…? ခင္ဗ်ားေရာ ဘယ္ေလာက္ ခ်ဳပ္တည္းႏိုင္မလဲ…?

နာၾကည္းခ်က္ေတြလား…? ခံစားခဲ့ရတာေတြလား….? လာမေျပာပါနဲ႕…။ အမ်ားၾကီးေတာ့မေျပာခ်င္ဘူး…။ ဒါေတြဟာ တစ္ေယာက္ထဲ ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာသိရင္ ခရီးဆက္လို႕ရၿပီ..။ တစ္ခါတစ္ေလ ေနာက္တစ္လွမ္းစုတ္တာကို အရွံဳးေပးတယ္လို႕ မထင္မိဖို႕ေတာ့လိုတာေပါ့…။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခုေတာ့ေျပာမယ္….။ မ်ည္ရည္ဆိုတာ မခံခ်င္စိတ္ဆိုတဲ့ ယႏာၱရားတစ္ခုကိုလည္ပတ္ေစတဲ့ ေလာင္စာပါပဲ..။ မလိုအပ္ရင္ အျပင္ မထြက္ေစနဲ႕…။ ကိုယ္စီဘ၀ေတြထဲ ေသေသခ်ာခ်ာသိမ္းထား..။ တကယ္တမ္း ျပင္းျပင္းထန္ထန္ရုန္းတဲ့အခါ ေလာင္စာေတြ အျပည့္အ၀ရွိဖို႕ လိုမယ္ေလ…။

P.S- ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘ၀ေတြထဲက ရဲရဲရင့္ရင့္က်ရွံဳးခဲ့ျခင္းေတြဟာ အေပါစားေအာင္ျမင္မွဳေတြထက္ အမ်ားၾကီး ျမင့္ျမတ္ၾကပါတယ္…။