ခမ္းနားေသာ ေမတၱာတရားတို႕ ၀န္းရံေသာအခါတြင္ ေသးသိမ္ေသာ ပကာသနတို႕သည္ ဒူးေထာက္အည့ံခံကာ ျမင့္ျမတ္ေသာ ေမတၱာတရား၏ ၾကီးျမတ္ေသာ ေအာင္ျမင္မွဳအား ေကာင္းခ်ီးေပးရေလသည္။

အခန္း (၁)

ခဏေလာက္ ရင္ခုန္သံေတြကို

အိပ္စက္ခိုင္းလိုက္ပါ…

ေနာက္ေန႕နံနက္မွာ သူတို႕ေတြ လန္းဆန္းစြာ ႏိုးထပါေစ…။

BLACK DREAM

အခ်ိန္အားျဖင့္ (၁၂) နာရီထိုးဖို႕ (၄၅) မိနစ္ခန္႕သာ လိုပါေတာ့သည္။ မၾကာမွီအခ်ိန္တြင္ သန္းေခါင္သည္ အနက္ဆံုး ညဥ့္ပါေတာ့မည္…။ ညသည္ ယခင့္ယခင္ ညမ်ားထက္ပိုမိုသာယာ လွပလို႕ေနပါတယ္…။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ တိုက္ခိုက္လိုက္ေသာ ေလေျပတို႕သည္ လတ္ဆတ္သန္႕ရွင္းလို႕ ေန ပါတယ္…။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မယ္ ဆိုပါက…။ အိပ္ေမာက်ေနေသာ ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ခပ္ေ၀းေ၀း ေတာင္ကုန္းေလး တစ္ခုေပၚရွိ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း ေလး တစ္ခုေပၚသို႕ လက္ျခင္းတြဲယွက္၍ တစ္လွမ္းျခင္း ေလွ်ာက္လွမ္းေနေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးအား ေတြ႕ျမင္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္…။ ၎တို႕ႏွစ္ဦး၏ ဦး တည္ခ်က္မွာလည္း ထုိ ဘုရားေက်ာင္းေသးေသးေလးသို႕သာ ျဖစ္ပါတယ္…။ ဘာအတြက္လဲ…? ဘာေၾကာင့္လဲ….?

မၾကာခင္မွာပဲ ထုိခ်စ္သူႏွစ္ဦးသည္ ဘုရားေက်ာင္းေလးသို႕ေရာက္ရွိသြားပါတယ္..။ အခ်ိန္အားျဖင့္ ည ၁၂ နာရီထိုးဖို႕ နာရီ၀က္အလိုျဖစ္ပါတယ္..။ ထို႕ေနာက္ ထုိခ်စ္သူႏွစ္ဦးသည္ ဘုရားေက်ာင္းေလးထဲသို႕မ၀င္ခင္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ေခတၱမွ် တစ္ဦးကို တစ္ဦး အၾကည့္ျခင္းစံုလိုက္ ၾကပါတယ္..။ ၎တို႕ႏွစ္ဦးရဲ႕ မ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ေတာ့ အျပဳံးမ်ား ကိုယ္စီႏွင့္ေပါ့…။

ခ်စ္သူႏွစ္ဦးသည္ ဘုရားေက်ာင္းေလးထဲေရာက္ရွိသြားၿပီးေနာက္ ဘုရားသခင္၏ ေရွ႕ေမွာက္၌ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္ပါတယ္..။ ထို႕ေနာက္ တစ္ဦး ႏွင့္တစ္ဦး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္ၿပီး…။ တစ္ဦးမ်က္၀န္းကို တစ္ဦး စူးစိုက္စြာၾကည့္ကာ…။ တစ္ဦးလက္ကို တစ္ဦးဆုပ္ကိုင္လိုက္ပါေတာ့တယ္……။

အခန္း (၂)

တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ

အဲ့ဒီ့ခ်စ္သူႏွစ္ဦးထဲသာ အျပန္အလွန္နားလည္ႏိုင္တဲ့

သီးျခားဘာသာစကားတစ္မ်ိဳးေပါ့…။

BLACK DREAM

သာယာေသာေကာင္းကင္ေအာက္…။ ေတာက္ပေသာ ၾကယ္စဥ္တို႕သည္ လေရာင္ရဲ႕ ေတးသြားနဲ႕အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကခုန္ရင္း သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံအသီးသီးကို ပူေဇာ္ေနၾကေလရဲ႕…။ တိတ္ဆိတ္မွဳအတိဖုန္းလႊမ္းလွ်က္ရွိေသာ ပတ္၀န္းက်င္ဟာလည္း ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြ ကို ၿငိမ္သက္စြာ ခိုးနားေထာင္ေနၾကေလရဲ႕…။ စစ္မွန္ေသာ ေမတၱာတရားတို႕ျဖင့္ ကမာၻအသစ္တစ္ခုအား ဖန္ဆင္းေစအံ့…။ ခိုင္ျမဲေသာ သံဓိဌာန္ တစ္ခုသည္ မတူညီေသာ ခႏၶာကိုယ္ႏွစ္ခုရွိ ၀ိဥာဥ္တို႕အား သံသရာကုန္ေအာင္ ရစ္ပတ္ခ်ည္ေႏွာင္ေစခဲ့ေလၿပီ…။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရဲ႕ စိတ္အတြင္းမွာ ကိုယ္စီ စကားသံတို႕သည္ ႏူးညံ့စြာ စီးဆင္းေနတယ္…။ သင္မၾကားႏိုင္ပါဘူး..။ ထုိ႕အတူ ကြ်န္ေတာ္လည္းမၾကားႏိုင္ပါဘူး….။

ခ်စ္သူတို႕ေျပာေသာ ဘာသာစကားတြင္ ေမတၱာတရားသည္ ဘာသာစကားအျဖစ္ပါ၀င္ၾကမည္ဆိုပါက…။  သံေယာဇဥ္သည္ နာမ္မ်ားအျဖစ္ လည္းေကာင္း ၊ နားလည္ယံုၾကည္မွဳတို႕သည္ ၾကိယာမ်ားအျဖစ္လည္းေကာင္း…၊ ၾကင္နာယုယမွဳတို႕သည္ နာမသိေသသနမ်ားအျဖစ္လည္း ေကာင္း၊ မွ်ေ၀ခံစားမွဳတို႕သည္ ၾကိယာ၀ေသသနမ်ားအျဖစ္လည္းေကာင္း ပါ၀င္ၾကေလမည္…။ ၎အခ်စ္သူတို႕၏ ဘာသာစကားအား သစၥာတရား တည္းဟူေသာ သဒၵါစည္းမ်ဥ္းျဖင့္ ေရးသား ဖန္တီးၾကေလသည္…။ ခ်စ္သူတို႕၏ ဘာသာစကားမ်ားတြင္ ကံမပါ,ပါ…။ ကတၱားမပါ, ပါ…။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ျပဳသူမရွိသလို…။ အျပဳခံရသူလည္းမရွိပါ…။ ေနာက္တစ္ေခါက္အေနျဖင့္ သင္ျပန္ဖတ္ၾကည့္ပါ…။ ခ်စ္သူတို႕၏ ဘာသာစကားတြင္ စကားလံုးမ်ား လည္း ပါ၀င္ျခင္းမရွိေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရပါလိ့မ္မယ္…။

အခန္း (၃)

အဲ့ဒီ့ည

တိုးတိုးေလး ေျပာသြားတယ္

“ငါေလ…နင့္ကိုသိပ္ခ်စ္တာပဲ….။”

ေကာင္ေလး

ငါ့ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို နင္သိေအာင္ ရင္ခုန္သံအျဖစ္ဖန္ဆင္းၿပီး နင့္ရဲ႕လက္ဖ၀ါးေလးကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ပါတယ္…။ နင္မ်ားခံစားႏိုင္မလားလို႕ ေပါ့ခ်စ္သူ…။ ငါသိလိုက္တယ္…။ နင့္ရဲ႕ ႏူးညံ့တဲ့လက္ဖ၀ါးအစံုမွာလည္း ငါ့ကို သိေစခ်င္တဲ့ နင့္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြရွိေနၿပီဆိုတာကိုေပါ့…။ ငါေလ…။ အျမဲတမ္း နင့္ရ႕ဲ မ်က္၀န္းေတြကို ဂရုစိုက္ၿပီးၾကည့္ေနမိခဲ့တယ္…။ နင့္ရဲ႕ မ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္ခတ္လိုက္တိုင္းဟာ…။ အလွပဆံုးဆိုတဲ့ ေန၀င္ဆည္း ဆာ တစ္ခုထက္ ငါ့ရင္ကို တစ္ခ်က္ပိုခုန္ေစပါတယ္…။ နင့္ရဲ႕ ၀င္သက္ထြက္သြက္ေတြ ပိုမိုျပည့္ျပည့္၀၀ ရွဳရွိဳက္ႏိုင္ေစဖို႕…။ ငါနင့္ရဲ႕ ေဘးမွာ ရွိေနခဲ့ တဲ့အခ်ိန္တိုင္း ငါ့ရဲ႕ ၀င္သက္ ထြက္သက္ေတြကို ေလ်ာ့ခ်ခဲ့တာ နင္သိမွသိပါေလစ ခ်စ္သူ…။ နင့္ရဲ႕ လွပတဲ့ ေျခဖ၀ါးတစ္ခ်က္အၾကြတိုင္းမွာ ငါေလ ကမာၻ႕ဆြဲ ငင္အားဆိုတဲ့အရာကို ခဏခဏ ပ်က္ရယ္ျပဳခဲ့ဖူးေလရဲ႕…။ သူတို႕ဘက္ေလာက္ပဲ ဆြဲအားၾကီးႏိုင္မလဲခ်စ္သူ…။ နင့္မ်က္၀န္းရဲ႕ အၾကည့္ တစ္ခ်က္ ကိုမွ မွီႏိုင္ပါေလစ…။

နင္ရဲ႕အျပံဳးတစ္ခ်က္ဟာ အခ်ိန္ေတြနဲ႕ေရတြက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခဏေလးပါပဲ…။ ဒါေပမယ့္ နင့္ရဲ႕အျပံဳးတစ္ခ်က္တိုင္းမွာ ငါ့ရဲ႕ ႏုလံုးသားေက်ာက္ ေဆာင္ကို ကမာၻတည္သ၍ တုန္ခါသြားေအာင္ ရိုက္ခက္ခဲ့တယ္ဆိုတာ နင္သိပါေလစခ်စ္သူ…။ ငါအၾကိမ္ၾကိမ္ေျပာဖူးပါတယ္…။ ငါ့အိပ္မက္ေတြကို နင့္၀ိဥာဥ္နဲ႕ ရက္လုပ္ခဲ့တယ္လို႕…။ ဘယ္နာမည္ေက်ာ္ေရေမႊးေတြကမ်ား နင့္ရဲ႕ ကိုယ့္သင္းနံ႕ေလးေလာက္ ငါ့ကို မိန္းေမာမူးယစ္သြား ေအာင္လွည့္ စား ဖ်ားေယာင္းႏိုင္ပါ့…။ ႏူးည့ံတဲ့ နင့္ရဲ႕ပါးျပင္ေပၚမွာ ထာ၀ရနားခိုဖို႕အတြက္…။ ငါ…….။ အနမ္းလိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္ ေစလႊတ္လိုက္တယ္..။ ေက်းဇူးျပဳ၍ ထာ၀ရ နားခိုခြင့္ျပဳေပးပါ ခ်စ္သူ…။ နင့္ရဲ႕ႏူးည့ံတဲ့ ပါးျပင္ေလးတစ္ေလွ်ာက္ မ်ည္ရည္ဆိုတဲ့ အသံမထြက္ျဖစ္လိုက္တဲ့ “ေတာက္” ေခါက္ သံေတြစီးဆင္းလာတဲ့ အခါ သူ႕ရဲ႕အေတာင္ပံေတြနဲ႕ တယုတယ ဖယ္သုတ္ေပးဖို႕လည္း ငါတိုးတိုးတိတ္တိတ္ မွာလိုက္ေလရဲ႕ ခ်စ္သူ…။

အဲ့ဒီ့ည

တိုးတိုးေလးေျပာသြားတယ္…

“ငါလည္း နင့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္…”

ေကာင္မေလး

ဇတ္သိမ္း

ထို႕ေနာက္…။ ည ၁၂ နာရီအတိတြင္ေတာ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးသည္ ဘုရားေက်ာင္းအတြင္းမွ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖင့္လည္လည္ ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကပါတယ္…။ သူ တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္း မဂၤလာသည္ ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးစီးအထေျမာက္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္….။

ခမ္းနားေသာ ေမတၱာတရားတို႕ ၀န္းရံေသာအခါတြင္

ေသးသိမ္ေသာ ပကာသနတို႕သည္ ဒူးေထာက္အည့ံခံကာ

ျမင့္ျမတ္ေသာ ေမတၱာတရား၏ ၾကီးျမတ္ေသာ ေအာင္ျမင္မွဳအား ေကာင္းခ်ီးေပးရေလသည္။

BLACK DREAM

P.S- Quaker ဘာသာ၀င္ တို႕၏ လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္း မဂၤလာအား ခံစားၿပီးေရးဖြဲ႕ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ၎တို႕၏ အယူ၀ါဒအရ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး သည္ ဘုရားရွင္၏ ေရွ႕ေမွာက္၌ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ နာရီ၀က္ခန္႕အၾကာ စူးစိုက္ၾကည့္ရံုျဖင့္ အၾကင္လင္မယားျဖစ္ သည္ဟုအယူရွိပါ တယ္။

“တစ္ေနရာရာေပါ့..။”

“ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးလဲ…?”

“ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ အသက္ရွင္ရျခင္းေတြမွ ကင္းေ၀းတဲ့ေနရာ..။ အိပ္မက္ဆိုတဲ့ ၀င္သက္၊ ထြက္သက္ေတြကို ရွဴရွိဳက္ရျခင္းေတြနဲ႕ ကင္းေ၀းတဲ့ေနရာ။ ျဖစ္သင့္တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္ေနတာေတြမရွိတဲ့ေနရာ…။ အတိတ္ဆိုတဲ့ အရိပ္ေတြမရွိတဲ့ေနရာ…။ ပစၥဳပၸန္ဆိုတဲ့ ျဖစ္တည္ျခင္းေတြ မရွိတဲ့ ေနရာ…။ အနာဂတ္ဆိုတဲ့ လွည့္စားျခင္းေတြ မရွိတဲ့ေနရာ…။”

“မင္းဟာက အဓိပၸါယ္မရွိတာ…”

“ေအး…ငါတစ္ခုေျပာဖို႕ေမ့သြားတယ္..။ ဟုတ္တယ္…။ မင္းေျပာတဲ့ “အဓိပၸါယ္” ဆိုတဲ့အရာေတြပါ မရွိတဲ့ေနရာ…။

“ေဟ့ေရာင္…။ မင္း..။ မင္း ရူးမ်ားေနလား…?”

“ဟင့္အင္း..။ အခုေတာ့ ငါထင္ထားသေလာက္ ရူးခြင့္မရေသးဘူး..။ အခုအဲ့ဒီ့ေနရာကိုသြားမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ထဲမွာ…။ “လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရူးသြပ္ခြင့္” ရခ်င္တာလဲ အဓိကအေၾကာင္းအရင္းထဲမွာ ပါတယ္..။”

” မင္း ဒီလိုေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာ..။ မင္းဘ၀အတြက္…။ မင္းေရွ႕ေရးအတြက္ ဘာမွမစဥ္းစားေတာ့ဘူးလား…။ မင္း ဒါေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနလို႕ မင္းဘ၀ ဘာျဖစ္လာမွာတဲ့လဲ..။ မင္းဘယ္လိုလုပ္ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေတာာ့မလဲ…?”

“ဟုတ္တယ္…။ ဘာမွျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး…။ ဟုတ္လား…? ဟား…ဟား…။ တကယ္လို႕မ်ား ဘာမွျဖစ္မလာျခင္းဆိုတဲ့အရာေတြဟာ ငါျဖစ္ျခင္တဲ့ ဆႏၵေတြပဲလို႕ ေျပာရင္ မင္းဘာေျပာမလဲ..။ ဘ၀ေတြ ဘာမွျဖစ္မလာဘူးဆိုတာ တကယ္ေတာ့ မွားတယ္..။ လံုး၀မွားတယ္…။ တကယ္က ျဖစ္လာ တယ္..။

“ဟမ္…။ ဘယ္လို…ဘယ္လို..။ ငါမူးလာၿပီ မင္းစကားကို ငါနားမလည္ဘူး…။ ဘာမွ ျဖစ္မလာျခင္းဆိုမွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ျဖစ္လာတယ္လို႕ မင္း ကေျပာဦးမလို႕လဲ…?”

“ဘာျဖစ္လာတာလဲဆိုေတာ့ ” ဘာမွ မျဖစ္ျခင္းဆိုတဲ့ ျဖစ္တည္ျခင္း” တစ္မ်ိဳးျဖစ္လာတယ္…။ မင္းစဥ္းစားၾကည့္ပါဦး..။ မင္းတို႕၊ ငါတို႕ ရွင္သန္ ေနတဲ့ ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ…။ လူေတြက အျမဲတမ္း တစ္ခုမဟုတ္ေသာ အရာေတြကို အျမဲေတာင့္တေနၾကတယ္..။ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕ရၾက တယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕မရဘူး..။ တစ္ခ်ိဳ႕ ရသေလာက္နဲ႕ မတင့္တိမ္ႏိုင္ပဲ ထပ္လိုခ်င္တယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕မလိုခ်င္တာေတြရတယ္…။ တစ္ခ်ိဳ႕ ရတာေတြ မလို ခ်င္ဘူး…။ ဘယ္ႏွခါမ်ား ျပည့္စံုခဲ့ၾကလဲ…? ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ျပည့္၀ခဲ့ၾကလဲ…? ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ၿပီးဆံုးခဲ့ၾကလဲ….? ငါတို႕လူသားေတြ အမ်ားစုပိုင္ဆိုင္ ေနတဲ့ (သို႕မဟုတ္) ပိုင္ဆိုင္တယ္လို႕ ထင္ေနၾကတဲ့ ဘ၀ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ သမင္ေမြးရင္း က်ားစားရင္ျဖစ္ေနတယ္..။

” ဘယ္လို သမင္ေမြးရင္း၊ က်ားစားရင္း…။ မင္းရွင္းေလ ငါပိုရွဳပ္လာေလ ျဖစ္လာၿပီကြာ…။”

” ငါတို႕ လူသားေတြဟာ ကံ၊ ဥာဏ္၊ ၀ီရိယ ဆိုတဲ့လက္နက္ေတြအားကိုးနဲ႕ ေအာင္ျမင္ျခင္း၊ ေက်ာ္ၾကားျခင္း၊ ျပည့္စံုၾကြယ္၀ျခင္းစတဲ့ ေရႊသမင္ေတြကို တစ္ေကာင္ၿပီး တစ္ေကာင္ဖမ္းၾကတယ္…။ ဟား…ဟား..။ မင္းအဲ့ဒီ့ ဖမ္းလိုက္တဲ့ သမင္ေတြ ဘာျဖစ္သြားတယ္ထင္လဲ…? ေအး…။ အဲ့ဒီ့ ဖမ္းသမွ် သမင္အားလံုးကို ေလာဘ၊ ေမာဟ၊ ေဒါသ ဆိုတဲ့ က်ားငစဥ္းလဲေတြက အားရပါးရ ပြဲေတာ္တည္ၾကတာေပါ့ကြာ…။ မင္းဘယ္ေလာက္ ဖမ္းႏိုင္မလဲ..။ မင္းဖမ္းႏိုင္တာထက္ သူတို႕က ဆယ္ဆ ပိုစားႏိုင္ တယ္ကြ…။”

“ထားပါကြာ..။ အဲ့ဒါေတြ ငါမေျပာလိုေတာ့ပါဘူး..။ မင္းအခုသြားမယ္ဆိုတဲ့ေနရာက တကယ္ေရာရွိရ႕ဲလား…။ ရွိရင္ေရာ…။ ဘယ္ေနရာမွာလဲ…? ဘာ လို႕ တစ္ျခားလူေတြက မသြားၾကလဲ..? မရွာၾကလဲ…?

“အဟား…။ သိပ္ရွိတာေပါ့ကြာ..။ နဲနဲေတာ့ေ၀းတယ္….”

“ဟုတ္လား…။ ဘယ္ေလာက္ေလာက္ေ၀းလဲ…?”

” ေတာ္ေတာ္ေ၀းတယ္…။ ဘယ္ေနရာလဲဆုိေတာ့ ငါ့တို႕ စိတ္ရဲ႕ အနက္ရွိဳင္းဆံုးေနရာမွာပဲ…။ ဘာလို႕ တစ္ျခားလူေတြက မသြားၾကတာလဲဆိုေတာ့ မေတြ႕လို႕ကြ..။ လူေတြက ကိုယ္မျမင္ႏိုင္တဲ့ မနက္ျဖန္ဆိုတာေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာေတြ စတဲ့ ကံၾကမၼာရဲ႕ မက္လံုး ငါးစာေတြေနာက္ပဲ တ ေကာက္ေကာက္လိုက္ေနရေတာ့ ကိုယ့္မွာရွိၿပီးသားအရာေတြကို သတိမထားမိၾကေတာ့တဲ့ သေဘာေပါ့..။ အဲ..။ တစ္ခ်ိဳ႕သိတဲ့လူ..။ သတိထားမိ သြားတဲ့ သူေတြေတာ့ရွိတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ရံုလူေတြ ဘယ္သူမွ အဲ့ဒီ့ခရီးကို ေအာင္ျမင္တဲ့အထိ ခရီးမဆက္ႏုိင္ၾကဘူး…။ တစ္ခ်ိဳ႕က သိရံုတင္ သိၿပီး ပထမဆံုး ေျခလွမ္းကို စလွမ္းဖို႕ ေတြေ၀ေနၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕က ခရီးတစ္၀က္မွာပဲ အာရံုေတြ ျပန္လည္သြားတယ္…။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ…။ ဒီခရီးက အေရာက္ေပါက္နဲခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့…။

“မင္းအေတြးနဲ႕ မင္းေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ…။ ဒါနဲ႕ အဲ့ဒီ ခရီးကိုသြားဖို႕ ဘာေတြလိုမလဲ…?”

“သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမလိုပါဘူး…။ ပထမဆံုး အဲ့ဒီ့လမ္းကိုမွန္ကန္ေအာင္ ျပသႏိုင္ဖို႕ “အသိဥာဏ္” ဆိုတဲ့ သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္တစ္ခုလိုတယ္…။ စကၠန္႕နဲ႕အမွ် မင္းသြားမယ့္ လမ္းကို မသြားျဖစ္ေအာင္ ေႏွာင့္ယွက္မယ့္ ေလာကရဲ႕ လွည့္ကြက္ေတြကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားႏိုင္ဖို႕ “သတိ” ဆိုတဲ့ ဓား တစ္လက္ လိုတယ္…။ မင္းသြားတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ရိကၡာအျဖစ္စားသံုးဖို႕ “ယံုၾကည္ခ်က္” ဆိုတဲ့ ရိကၡာအခ်ိဳ႕ လိုတယ္..။ ေနာက္ဆံုး မၾကာခဏ မင္းခရီးပန္းတဲ့ အခါ မင္းကို ႏွစ္သိမ့္ေႏြးေထြးေစမယ့္၊ လံုျခံဳမွဳေပးေစမယ့္ “ဓမၼ” ဆိုတဲ့ ျခံဳေစာင္ေလးတစ္ထည္ လိုတယ္..။ ဒီေလာက္ပါပဲ..။

“အင္း…။ ဟုတ္ပါၿပီ…။ မင္းေျပာသလို…။ မင္းသြားခ်င္ ေရာက္ခ်င္တဲ့ေနရာကို ေရာက္ၿပီပဲ ဆိုပါစို႕…။ မင္းဘာလုပ္မွာလဲ…?”

“ဟား…ဟား…။ Good Question…! ငါေက်ာက္တိုင္ေလး တစ္တိုင္သြား စိုက္မလို႕ကြ..။”

“ဘာ….? ေက်ာက္တိုင္ ဟုတ္လား…။ ဘာ…။ ဘာ…။ ဘာေက်ာက္တိုင္လဲဟ…?”

သူ သက္ျပင္းတစ္ခုကို အသာအယာ ထုတ္လႊတ္လိုက္တယ္…။ အဲ့ဒီ့ေနာက္ သူ႕ေခါင္းကိုေမာ့ၿပီး ေလေျပေလညွင္းေတြထဲမွာပါလာတဲ့ oxygen ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို တ၀ၾကီးဆုပ္ယူလုိက္တယ္…။ အင္း…။ အနဲဆံုးေတာ့ သူ Carbon Dioxide အနည္းငယ္ကိုေတာ့ ျပန္ ထုတ္လြတ္ရမွာပဲ…။  သစ္ပင္ေတြအတြက္ သူဟာ အသက္ရွည္ေဆး တစ္ခြက္ကို ဖန္ဆင္းေပးသူ…။ သတၱ၀ါေတြအတြက္ေတာ့ အဆိပ္ေငြ႕ေတြကို ဖန္ဆင္းေပးလိုက္သူ။  အမွန္တရားဆိုတဲ့ ခပ္၀ါး၀ါး ဒီအစြန္းႏွစ္ဘက္ၾကား….။ သူျမင္ေနရတာက ျပာလဲ့လဲ့ေကာင္းကင္ေအာက္က စကၠန္႕ႏွင့္အမွ် ေရႊ႕လ်ားေနတဲ့ တိမ္ တိုက္ေတြ။

” သံသရာဆိုတဲ့ အဆက္မျပတ္လည္ပတ္ေနတဲ့ စက္၀န္းတစ္ခုထဲက မိမိကိုယ္ကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္တဲ့ “နိဗၺာန္” ဆိုတဲ့ေက်ာက္တိုင္ တစ္ခုေပါ့“

P.S- ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မ်ားစြာလွေသာ ေျခလွမ္းမ်ားထဲတြင္ ေတြေ၀မွဳ ရာခိုင္ႏွဳန္းအမ်ားဆံုးပါေသာ ေျခလွမ္းမွာ “ပထမဆံုး” ေျခလွမ္း မ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။

Relativity Theory ထဲမွာ အိုင္းစတိုင္းက ဒီလိုရွင္းျပထားပါတယ္ ” ကြ်န္ေတာ္တို႕ စာေမးပြဲ (ကိုယ္မေျဖႏိုင္တဲ့) အခန္းတစ္ခုထဲမွာေရာက္ ေန တယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္ေတြက ေတာ္ေတာ္နဲ႕ကို မကုန္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး..။ လူကလည္း ေဇာေခြ်းေတြျပန္လို႕..။ ဘာေရးလို႕ေရးရမွန္းလဲမသိ…။ အခ်ိန္ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္နဲ႕ကို မကုန္ေတာ့ပါဘူး…။ အဲ့ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အခ်ိန္ေတြကို ၾကာလိုက္တာလို႕ ျမည္တြန္ေတာက္ တီးတတ္ၾကပါတယ္…။ အဲ..။ ဒါေပမယ့္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူရဲ႕ ေဘးနားမွာမ်ား ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ ရွိေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြ အကုန္ျမန္သြားၾကပံုမ်ား ဘယ္ကေန ဘယ္လို ကုန္သြားမွန္းကို မသိေတာ့ပါဘူး..။” လို႕အခ်ိန္ရဲ႕ ပရမတ္ တစ္ခုကို ရွင္းျပသြားပါတယ္..။

တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လူသားေတြဟာ အခ်ိန္ဆိုတဲ့အရာတစ္ခုရဲ႕ လွည့္စားျခင္းကို ခံေနခဲ့ၾကရျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္…။ ကိုမင္းတေစ ေရးခဲ့တဲ့ ပို႕စ္တစ္ခုထဲက စာသားကို ျပန္ကိုးကားၿပီးေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕လူသားေတြဟာ ကိုယ္တိုင္ဖန္ဆင္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ေလွာင္အိမ္ ထဲမွာ ကိုယ္တိုင္ျပန္ၿပီး အခ်ဳပ္ေႏွာင္ ခံေနၾကရျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္…။ ဒါေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေတြ ေ၀မွဳ (Illusion) ေတြကို အတိုင္းသာ ျမင္ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္…။

ဒီလုိေတြေ၀မွဳေတြ ျဖစ္ရျခင္းဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ မိမိရဲ႕ ဖန္တီးႏိုင္မွဳ၊ သိျမင္ႏိုင္မွဳ၊ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မွဳ အစရွိတဲ့ Inspiration ေတြကို ကိုယ္တိုင္ ခ်ိဳးႏွိမ္ အက်ဥ္းခ်ထားလို႕ပဲျဖစ္ပါတယ္…။ တကယ္ေတာ့ Inspiration ဆိုတာဟာ စိုက္ပ်ိဳးအပ္တဲ့ အပင္ေလးတစ္ခုပါ…။ သူ႕ကို Self Cofindence, Self Control အစရွိတဲ့ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွဳ၊ ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္မွဳ စတဲ့ ေျမၾသဇာေလးေတြ ေကြ်းၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႕ စနစ္တက်စိုက္ပိ်ဳးမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အနာဂတ္ေတြဟာ လွပစြာ ဖူးပြင့္ ေ၀ဆာလာမွာ မလြဲပါဘူး…။

ကြ်န္ေတာ္တို႕လူသားေတြဟာ မၾကာခဏလည္း ထြက္ေပါက္ေပ်ာက္ေနတတ္ၾကပါတယ္..။ ဒါမွမဟုတ္ ထြက္ေပါက္တစ္ခုကို အေသအလဲ ရွာေနၾကတယ္ လို႕ေျပာလို႕လဲရပါတယ္..။ တကယ္ဆုိရင္ အဲ့ဒါကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ မွားယြင္းေနမွဳတစ္ခုလို႕ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္..။ တကယ္ေတာ့ ထြက္ေပါက္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တကူးတက လိုက္ရွာေနစရာမလိုပါဘူး…။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကိုယ္တိုင္ကိုက ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘ၀ေတြအတြက္ ထြက္ေပါက္ (Exit) ျဖစ္ေနလို႕ပါပဲ…။

ကြ်န္ေတာ္ စကားလံုးေလးႏွစ္လံုးကို ငယ္ငယ္ကတည္းက သေဘာက်မိတာရွိပါတယ္..။ Exist နဲ႕ Exit ပါ…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘ၀ေတြ  ျဖစ္တည္ (Exist) ေန မွ် ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာ ကိုယ္ပိုင္ထြက္ေပါက္ (Exit) ေတြဟာ အတိအက်ကို ရွိေနၿပီးသားလို႕ ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္..။ တကယ္ေတာ့ ဘုရားသခင္က ဖန္ဆင္းေပးခဲ့တယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘ၀ေတြရဲ႕ ျဖစ္တည္မွဳဟာ ၿပီးျပည့္စံုၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္…။ ဒါဆိုရင္ ေသာကေတြ၊ အလိုမက်မွဳေတြ၊ မျပည့္စံုမွဳေတြက ဘာလဲလို႕ ေမးလာပါလိ့မ္မယ္..။ ဟုတ္ပါတယ္…။ အဲ့ဒါေတြကိုယ္တိုင္ကိုက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မွဳ တစ္ခုထဲမွာ မျဖစ္မေနပါ၀င္ေနရမယ့္ အဓိကသရုပ္ေဆာင္ (Main Character) ေတြပါပဲ…။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ျဖစ္တည္မွဳထဲမွာ သူတို႕သာမပါ၀င္ခဲ့ဖူးဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ကာလသံုးပါးဟာ တကယ္ကို ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္နဲ႕ ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ အတိ ျဖစ္ေနမွာေသခ်ာပါတယ္…။ တကယ္ေတာ့ ေလာကရဲ႕ အနိဌာရံုနဲ႕ ေသာကေတြဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳ၊ အဆံုးစြန္ဆံုး လြတ္ ေျမာက္မွဳ (နိဗၶာန္ သို႕မဟုတ္ ေကာင္းကင္ဘံု) အတြက္ တကယ့္ကို မိတ္ေဆြေကာင္းေတြပါပဲ…။ သူတို႕ဟာ တကယ့္မိတ္ေဆြစစ္စစ္ေတြပါ…။ တစ္ ခ်ိန္ထဲမွာပဲ သူတို႕ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အတြက္ ေလွခါးထစ္ေတြတျဖစ္လဲ ပါရမီျဖည့္ဘက္ေတြ အေနနဲ႕ ရွိေနပါတယ္။ ဘယ္လိုေလွခါးထစ္ေတြလဲ ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဘ၀ ျမင့္သထက္ျမင့္မားၿပီး အဆံုးစြန္ဆံုးေသာ လြတ္ေျမာက္မွဳတစ္ခုအထိေရာက္ရွိေအာင္ ပို႕ေဆာင္ေပးမယ့္ ဘ၀ရဲ႕ ေလွခါးထစ္ေတြပဲေပါ့…။

ကြ်န္ေတာ့္အျမင္အရေတာ့ ေလာကရဲ႕သာယာမွဳ၊ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာေတြကမွ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဘ၀ေတြအတြက္ တကယ့္ ရန္သူအစစ္ေတြပါ။ သူတို႕က ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို စြဲလမ္းမွဳေတြ၊ တပ္မက္မွဳေတြ ေပးပါတယ္..။ အနတၱကို အတၱျဖစ္ေစပါတယ္…။ ရမက္ျဖစ္ေစပါတယ္..။ တဏွာျဖစ္ေစ ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရိုးရိုးေလးစဥ္းစားၾကည့္ရင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေတြ႕ျမင္ႏိုင္ပါတယ္…။ ေလာကဓံဆိုတာ (၈) ပါးထက္မပိုပါဘူး..။ အဲ့ဒီ့ မမ်ားလွေသာ ရွစ္ပါးကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေသေသခ်ာခ်ာ ခြဲျခမ္းၿပီး Analyse လုပ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေကာင္းျခင္းနဲ႕ဆိုးျခင္းဟာ တစ္ဘက္ကို (၄) ခုစီ မွ်တစြာ ပါ၀င္ေနတာကို ေတြ႕ရပါလိ့မ္မယ္…။ မပူပါနဲ႕…။ ဘယ္ေတာ့မွ (၈) ပါးထက္ပိုလာမွာမဟုတ္ပါဘူး..။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာပါ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ျဖစ္တည္မွဳ Existence (မဂၢဇင္းမဟုတ္ပါ ) က အားလံုးကို ၿပီးျပည့္စံုစြာ ဖန္ဆင္းေပးခဲ့ပါတယ္လို႕…။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေတြ႕ၾကံဳေနရတဲ့  အခက္အခဲေတြ၊ ပူပင္ေသာကေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ အျမင္တစ္မ်ိဳးေျပာင္းၾကည့္ၾကပါစို႕…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ တပ္မ ေတာ္အၾကီးအကဲ တစ္ေယာက္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္း (ကြ်န္ေတာ္တို႕ သင္တန္းဆင္းတုန္းက ေျပာခဲ့တဲ့ မိန္႕ခြန္းထဲမွ ေကာက္ႏွဳတ္ခ်က္ပါ) ကို ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ႏွစ္သက္မိပါတယ္…။

“…ရဲေဘာ္တို႕ တကယ္ေတာ့ အခက္အခဲေတြ၊ ဒုကၡဆင္းရဲေတြဆိုတာဟာ ရဲေဘာ္တုိ႕အတြက္ ရန္သူေတြမဟုတ္ပါဘူး..။ မိတ္ေဆြပါ..။ အေထာက္ အပံ့ေတြပါ…။ ရဲေဘာ္တို႕အေနနဲ႕သိထားရမွာက အခက္အခဲေတြ ဒုကၡေတြနဲ႕ ေတြ႕ၾကံဳၾကတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ေရွာင္ဖယ္ဖုိ႕မၾကိဳးစားပဲ ရင္ဆိုင္ၾကဖို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ တကယ္ေတာ့ ျပႆနာအခက္အခဲေတြဆိုတာ ရဲေဘာ္တို႕ ဘ၀ေတြ အတြက္ ေလွခါးထစ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ ျပႆနာတစ္ခုကို ရွင္ဆိုင္ ေျဖရွင္းႏိုင္ျခင္းဟာ ေလွခါးထစ္တစ္ဆင့္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာ္ျဖတ္ ေျချခႏိုင္ျခင္းလို႕ အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္ပါတယ္..။ ရဲေဘာ္တို႕အေနနဲ႕ ျပႆနာေတြ အခက္အခဲေတြ မ်ားမ်ားရင္ဆိုင္ရေလ..။ သို႕မဟုတ္ မ်ားမ်ား ေက်ာ္လႊားႏိုင္ေလ ရဲေဘာ္တို႕ရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြ ပိုမိုထက္ျမက္ေကာင္းမြန္လာၿပီး ေလွခါးတစ္ေတြကို တထစ္ၿပီး တထစ္နင္းျဖတ္ႏိုင္ကာ ဘ၀ရဲ႕ေအာင္ျမင္မွဳေတြကို အျမန္ဆံုးေရာက္ရွိမွာ ျဖစ္ပါ တယ္..။ ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြကို ရင္မဆိုင္ပဲ ေရွာင္လြဲေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ရဲေဘာ္တို႕ဟာ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မွဳကို ေရွာင္လႊဲေနတာနဲ႕ အတူတူပဲ ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္…” ဆိုၿပီးမွာၾကားခဲ့ပါတယ္..။

အတိအက်မဟုတ္ေပမယ့္ သူေျပာခဲ့တဲ့အႏွစ္သာရက အဲ့ဒီ့အတိုင္းပါပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ဘ၀မွာ အခက္အခက္ေတြနဲ႕ ၾကံဳေတြ႕ရတိုင္းအဲ့ဒီ့စကားကို အျမဲ သတိရမိၿပီး ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္…။ ေနာက္တစ္ခုရွိပါေသးတယ္..။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘ၀ေတြရဲ႕ အခက္အခဲေတြ၊ ျပႆနာ ေတြဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လူသားေတြအတြက္ အႏွစ္သာရအရွိဆံုး၊ အလွပဆံုး ဟာသ ဇာတ္ကြက္ေတြပါပဲ…။ အခက္အခဲေတြ၊ ျပႆနာေတြနဲ႕ ၾကံဳေတြ႕ရခ်ိန္တိုင္းမွာ ျပံဳးႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားဖို႕ ကြ်န္ေတာ္တိုက္တြန္းလိုပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္..။ မယံုမရွိပါနဲ႕ ျပႆနာ၊ အခက္ အခဲေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သူတို႕ကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးလုိက္တဲ့ အျပံဳးဒဏ္ကို သူတို႕မခံႏိုင္ၾကပါဘူး..။ ခဏတာအတြင္းမွာပဲ လက္နက္ျခ အညံ့ခံ သြားၾကပါလိ့မ္မယ္..။ အဲ့ဒီ့အခါၾကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေနာက္ထပ္ ေလွခါးတစ္ဆင့္ကို ျပံဳးၿပီး ဆက္တက္ၾကရံုေပါ့…။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ သဘာ၀တရားၾကီးထဲမွာ အဆိုးဆိုတာမရွိရင္ အေကာင္းဆိုတာလဲ ျဖစ္မလာပါဘူး..။ အားလံုးဟာ ဆက္စပ္မွဳ (Relative) ရွိေနပါ တယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ သဘာ၀ၾကီးထဲမွာ လူဆိုးဆိုတာ မရွိရင္ လူေကာင္းဆိုတာ ရွိမလာေတာ့ပါဘူး..။ ဘာေၾကာင့္လဲ ? ဒီလူတစ္ေယာက္ ေကာင္းတယ္ဆိုတာကို ေပၚလြင္ဖို႕ ဆိုးတယ္ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္မရွိပဲ လူေကာင္းဆိုတဲ့ စကားလံုး (သို႕မဟုတ္) ေ၀ါဟာရတစ္ခုကို ဘယ္လိုမွ တည္ေဆာက္လို႕မရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕လူသားေတြရဲ႕ သဘာ၀အရ အျမဲ လိုလိုပင္ တစ္ခုထက္ပိုလာပါက ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္ ၾကတာ ထံုးစင္တစ္ခုပင္ျဖစ္ေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္ၾကတာေပါ့…။ ဒါေပမယ့္ သူမ်ားနဲ႕ေတာ့မဟုတ္ဘူး..။ မေန႕က ကြ်န္ေတာ္တိုနဲ႕ ဒီေန႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကိုေပါ့ဗ်ာ…။

ဒါေပမယ့္ ေလာကမွာ ဘယ္အရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အစြန္းေရာက္တာ မေကာင္းဘူးဆိုတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕အေနနဲ႕ သတိထားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္..။ မည္သို႕ပင္ ျဖစ္ေစ အခ်ိန္ေတြ၊ ပညတ္ေတြရဲ႕ လွည့္စားမွဳေအာက္မွာ အတူကြ လွည့္စားခံေနၾကရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လူသားေတြအခ်င္းခ်င္း  တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အျပန္လွန္ကူညီေစာင့္ေရွာက္ကာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အသီးသီးေသာ ကိုယ္ပိုင္ထြက္ေပါက္ေတြကို ျပံဳးရႊင္စြာ ရွာေဖြေတြ႕ ရွိႏုိင္ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းရင္း…..

………ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ၂၄ ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႕အတြက္ အမွတ္တရေရးသားလိုက္ပါတယ္…။

P.S- ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာ ေက်းဇူးရွင္ မိဘႏွစ္ပါး၊ သင္ဆရာ။ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာမ်ားအားလံုးႏွင့္တကြ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမြးဖြားခြင့္ေပးခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့  အမိျမန္မာႏိုင္ငံၾကီး က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစလို႕ ကြ်န္ေတာ္ အေ၀းမွပဲ ဦးခ်ကန္ေတာ့ ေမတၱာပို႕လိုက္ပါတယ္…။