ဧည့္သည္ေတာ္မွတ္တမ္း
ကြ်န္ေတာ္ ဒီေန႕ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ Post ေတြမွာထည့္ထားတဲ့ Post View Counter ေတြကိုၾကည့္ရင္း အမွတ္မထင္ စဥ္းစားမိသြားတာ တစ္ခုရွိပါ တယ္..။ အၾကံတစ္ခုရတယ္လို႕ ေျပာရင္လည္း ရပါတယ္..။ သိပ္ထူးထူးျခားျခားၾကီးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ့္လို သာမန္ရိုးက် လူတစ္ ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚလာတတ္တဲ့ သာမန္ ဥာဥ္ေလးတစ္ခုပါပဲ….။
အဲ့ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ Blog နဲ႕ပါတ္သတ္ၿပီး အလည္လာသူမ်ား..။ ဒါမွမဟုတ္ စာဖတ္သူမ်ားရဲ႕ သေဘာထားနဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ကိုသိျခင္လာျခင္း ပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ တစ္နည္းအားျဖင့္ Feedback ျပန္ယူတဲ့သေဘာပါ..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒါေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္ စာေတြကို ဆက္လက္ေရးသား ေနဖို႕ အတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္ ျဖစ္ေနလို႕ပါ..။
ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ Blog ေရးတဲ့သူေတြက သူတို႕ပို႕စ္ေလးေတြကို ေ၀ဖန္သြားၾကတဲ့ (သို႕မဟုတ္) အားေပးသြားၾကတဲ့ Comment ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္တတ္ၾကပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ ရင္ခုန္စရာ Comment ေတြအျပင္…။ အခုဆို Post View ေတြပါ ရွိေနပါတယ္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ Comment ဘယ္ႏွစ္ခုရတယ္ဆိုတာထက္ Post View ဘယ္ေလာက္ ခုန္ခုန္တက္သြားတယ္ ဆိုတာကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္ေနတတ္ခဲ့ပါၿပီ…။
ဒီေနရာမွာ တစ္ဆက္ထဲ တိုက္ဆိုင္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ Post View တစ္ခုအေၾကာင္းကိုေျပာျပခ်င္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ စုေပါင္း တည္ေထာင္ထားတဲ့ Myanmar Genius ရဲ႕ ကိုယ္ပြားတစ္ခုျဖစ္တဲ့ MMGenius Blog Service မွာရွိတဲ့ Post ေတြထဲက How To Create Your Own Domain ဆိုတဲ့ Post တစ္ခုအေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္..။
ကြ်န္ေတာ္ အစပိုင္းက သိပ္သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး…။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ပထမဆံုး သတိထားမိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႕ရဲ႕ Post View Count အရ ေတာ္ေတာ္ေလး အံ့ၾကမိသြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ပထမဆံုးသတိထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီ့ Post ရဲ႕ Post View ဟာ ၅၀၀၀ ေက်ာ္ျဖစ္ေနလို႕ပါ..။ ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနလိုက္ခဲ့ပါတယ္..။
ဒါေပမယ့္ ဒုတိယအၾကိမ္ ကြ်န္ေတာ္ သတိရလို႕ ထပ္ၾကည့္မိတဲ့အခါမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အံ့ၾသမွဳက တကယ္ကို မယံုႏိုင္စရာေကာင္းလွပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ့ Post ရဲ႕ Post View ဟာ ၁၀၀၀၀ ေက်ာ္ေနခဲ့လို႕ပါပဲ..။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္အထင္ ၄…၅ ရက္ေလာက္ပဲ ျခားမယ္ထင္ပါ တယ္..။ အမွန္က အဲ့ဒီ့တုန္းက (ကြ်န္ေတာ္သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္တုန္းက) ေရတြက္မွ အဲ့ဒီ့ MMGenius Blog Serivce ကို စဖြင့္ထားတာ ၄ လ ေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္လို သာမေညာင္ည Blogger တစ္ေယာက္အတြက္ကေတာ့ တကယ့္ကို အံ့မခန္းပါပဲ..။
ကြ်န္ေတာ္အပိုေျပာတယ္ထင္ရင္ MMGenius Blog Service ရဲ႕ Side Bar မွာရွိတဲ့ Most Views မွာသြားၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္..။
အဲ့ဒီ့ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီ့ Post ကို သတိထားၿပီးၾကည့္လာခဲ့မိလိုက္တာ..။ အခုဆို ဘယ္ေလာက္ရွိသြားၿပီလို႕ ထင္ၾကပါသလဲ…?
33704…. သံုးေသာင္း သံုးေထာင္ ခုႏွစ္ရာ့ ေလး ျဖစ္ပါတယ္..။ 
ဒါက လမ္းၾကံဳလို႕ Post View အေၾကာင္းေလးေျပာရင္း MMGenius Blog Service အေၾကာင္းေၾကာျငာ၀င္တာပါ..။ ကြ်န္ေတာ့္စကားကို ျပန္ဆက္ပါ့မယ္..။
လူဆိုတာကလည္း တစ္မ်ိဳးမဟုတ္ တစ္မ်ိဳး အနဲနဲ႕အမ်ား၊ အထူနဲ႕အပါးဆိုသလုိ ရူးလိုက္ရမွ ေနသာထိုင္သာ ရွိၾကတဲ့သေဘာျဖစ္တဲ့အတြက္ လူထဲ က လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ (ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္မွတ္ထားျခင္းပါ..။ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္ပါလိ့မ္မယ္…။ ဟုတ္ရင္လည္း ဟုတ္ပါလိ့မ္မယ္) ကြ်န္ေတာ္လည္း ရူးပါတယ္…။
တကယ္တမ္း Post View အေရအတြက္နဲ႕ Comment အေရအတြက္အခ်ိဳးခ်ၾကည့္လိုက္ရင္ သိပ္ကိုကြာျခားပါတယ္..။ ဒါက ဘာကိုျပေနလဲ ဆိုေတာ့ ေျခရာလက္ရာမခ်န္ပဲ လာအားေပးသြားတဲ့ သူေတြအမ်ားအျပား ရွိေနတယ္ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ ေရာက္၊ ထင္ရာျမင္ရာ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ေရးတတ္တဲ့ ဒီစာမ်က္ႏွာေလးကို ဘယ္သူေတြ တျမတ္တႏိုး ဖတ္ရွဳေနၾကပါသလဲ…? ကြ်န္ေတာ္သိခ်င္ ပါတယ္…။
အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာဖတ္တဲ့သူေတြလည္းရွိမယ္..။ Google Reader ထဲက ေအးေအးေဆးေဆးဖတ္ေနတဲ့သူေတြလည္းရွိမယ္..။ Feed ေတြထဲ က ထိုင္ဖတ္ေနသူေတြလည္းရွိပါလိ့မ္မယ္..။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီလူေတြအားလံုးဟာ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ခင္ရတဲ့…။ ကြ်န္ေတာ္ေလးစားရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အမာခံ ပရိတ္သတ္မ်ားပဲ ဆိုတာ ေသခ်ာလြန္းလွပါတယ္..။ သူတို႕မွာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ေျပာစရာမ်ားရွိေနလိ့မ္မယ္လို႕လည္း ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္ပါ တယ္..။
အဲ့ဒါေၾကာင့္…။ ထိုထိုေသာ မမ်ားလွတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားရဲ႕ ရင္ခုန္သံမ်ားကို နားေထာင္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ဧည့္မွတ္တမ္း ေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးလိုက္ပါတယ္..။ ဒီေနရာေလးဟာ သာမန္ Post တစ္ခုကို Comment ေပးသလိုမ်ိဳး Post တစ္ခုထဲနဲ႕ သက္ဆိုင္ျခင္း၊ Post အသစ္မ်ားတင္လာတာနဲ႕အမွ် အေနာက္ကိုေရာက္ေရာက္သြားျခင္းမရွိပဲ..။ ကြ်န္ေတာ့္ Blog တစ္ခုလံုးအတြက္ အမွတ္တရအေနနဲ႕ စာမ်က္ႏွာတစ္ ခုထဲမွာ အျမဲတမ္း စုစုစည္စည္းရွိေနပါလိ့မ္မယ္…။
Cateogry : News , Personal | 6 Comments
အနက္ေရာင္ အိပ္မက္တစ္ခု၏ ၀ိဥာဥ္မ်ား…
နိဒါန္း
ကြ်န္ေတာ္ ၉ ရက္ ၉ လ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ ဘေလာ့စတင္ေရးသားခဲ့ပါတယ္..။ ဘယ္လုိရည္ရြယ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ Blog စေရးျဖစ္ခဲ့တယ္..။ ဘယ္သူ ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လက္ဦး ျမင္ဆရာ၊ သင္ဆရာ၊ ၾကားစရာေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို အရင္က ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ပို႕စ္ေတြထဲမွာ အလ်ဥ္းသင့္ သလို ထည့္သြင္းေရးသားခဲ့ဖူးပါတယ္..။ မဖတ္ရေသးရင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လြန္ေလၿပီးေသာ ၃၆၅ ရက္ ဆိုတဲ့ တစ္ႏွစ္ျပည့္ပို႕စ္ မွာ ထပ္မံဖတ္ရွဳႏိုင္ ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ ကြ်န္ေတာ္ေျပာ ျပခ်င္တာကေတာ့ Black Dream သို႕မဟုတ္ blackdream21 သို႕မဟုတ္ အနက္ေရာင္ အိပ္မက္ ဆိုတဲ့ နာမည္ တစ္ကို ဘယ္လိုရရွိခဲ့တယ္..။ ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ေတြနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ခံစားထားတယ္…။ စတာေတြကို ေျပာျပခ်င္လို႕ပါ…။
သာမန္ Tag Post တစ္ခုျဖစ္တဲ့အတြက္ ပို႕စ္ဖတ္လို႕ ကုန္သြားမယ့္ အခ်ိန္အတြက္ အခ်ိန္ကုန္ရက်ိဳးနပ္မယ္ ထင္မွဆက္ဖတ္ဖို႕ ကြ်န္ေတာ္ အရင္ဆံုး ေျပာခ်င္ပါတယ္..။
ကြ်န္ေတာ္ ပထမဆံုး Blog စေရးမယ္ စဥ္းစားေတာ့ ငယ္ငယ္က ကြ်န္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ စကား၀ွက္အျဖစ္သံုးခဲ့ဖူးတဲ့ စကားလံုးေလး တစ္လံုးကို အရင္ဆံုး သတိရမိပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္အပါအ၀င္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးရဲ႕ အဲ့ဒီ့စကားလံုးအေပၚ အေလးအနက္ထားမွဳက အေတာ္အတန္ ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႕တဲ့ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲ သီးသန္႕လုပ္တဲ့ ဒီေနရာမွာ အဲ့ဒီ့စကားလံုးကို အသံုးမျပဳဖို႕ ကြ်န္ေတာ္ ဆံုး ျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ့ေနာက္မွာ ပညတ္ေတြထဲက မလြတ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ပညတ္တစ္ခုကို အျမန္ဆံုးရွာေဖြႏိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားရပါေတာ့ တယ္။
သိပ္ေတာ့ ၾကာၾကာ မစဥ္းစားလိုက္ရဘူးလို႕ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္..။ နာမည္တစ္ခု ရခဲ့တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀မွာ အေရးပါတဲ့…။ ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္ သက္တဲ့ အရာေလးေတြကို စုစည္းထားတဲ့ နာမည္တစ္ခုပါ..။
ကြ်န္ေတာ္ငယ္စဥ္ ကတည္းက အနက္ေရာင္ကို ေတာ္ေတာ္ေလးႏွစ္သက္ပါတယ္..။ အ၀တ္အစားပဲ ၀ယ္၀ယ္ အသံုးအေဆာင္ပဲ ၀ယ္၀ယ္ ကြ်န္ေတာ့္ ရဲ႕ ဦးစားေပး အေရာင္ဟာ အနက္ေရာင္ပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဘာသာအယူအဆ၊ မိရိုးဖလာ အယူအဆေတြအရ အနက္ေရာင္ ဆိုတာဟာ အမဂၤလာအေရာင္ မသံုးသင့္ မသံုးအပ္တဲ့အေရာင္လို႕ သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္။ သူ႕အယူအဆနဲ႕သူမို႕ ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ်မေျပာလိုပါ..။ ျပန္ေပးဆြဲတာကို Blackmail ေမွာင္ခိုေစ်းကြက္ကို Black Market စသည္ျဖင့္ အသံုးျပဳျခင္းမ်ားကို အစြဲျပဳၿပီးေတာ့ အခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း အနက္ေရာင္ဆိုတာဟာ မေကာင္းမွဳ ဒုစရိုက္ကို ကိုယ္စားျပဳတယ္..။ ဘာ…ညာ..။ စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္..။ ရွိေစ…။ ဒါလည္း ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ မဆိုင္ပါ….။ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဆိုင္တာ ကိုသာ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ေရးမည္ ျဖစ္ပါသည္။
အနက္ေရာင္
ခင္ဗ်ားတို႕ ဘယ္လိုထင္လဲ…?
အနက္ေရာင္နဲ႕ အမဲေရာင္ တူမယ္ထင္သလား…?
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မထင္ဘူး…။
ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အနက္ေရာင္ဆိုတာ အဓိပၸါယ္မ်ားစြာရွိေနပါတယ္..။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ သာမန္ ၾကိဳက္တယ္ဆိုရံု ၾကိဳက္ခဲ့တာပါ..။ အရြယ္ နဲနဲ ရလာတဲ့ အခါ တေျဖးေျဖး စဥ္းစားမိရင္းက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အနက္ေရာင္ဟာ ပိုပိုၿပီး အဓိပၸါယ္ ရွိလာခဲ့ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္အယူအစအရ အနက္ ေရာင္ ဆိုတာဟာ ေထာင္က်က် ျပားက်က် ဘ၀တစ္ခုကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္။ ေလာကရဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အေရာင္ဆိုးမွဳ မ်ားကို ခံယူႏိုင္တဲ့ ဘ၀တစ္ ခုကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္…။ လူတိုင္းလူတိုင္းရဲ႕ ေမွာက္မွားတတ္ေသာ အာရံုတစ္ခုကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္..။ လူတိုင္းလူတုိင္းအတြက္ တစ္ခ်ိန္က ရခဲ့ ဖူးေသာ ခါးသီးတဲ့ ဘ၀သင္ခန္းစာ တစ္ခုကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္…။ အနိမ့္အျမင့္ အလွည့္အေျပာင္းေတြ မ်ားျပားလွတဲ့ ေလာကဓံရဲ့ စိန္ေခၚမွဳေတြကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္တဲ့ ျပင္းထန္ေသာ တြန္းအားတစ္ခုလို႕ ယူဆပါတယ္..။
အနက္ေရာင္နဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး သီးျခားျပင္ပ ဖြင့္ဆိုခ်က္မ်ားကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ ရွာေဖြဖတ္ရွဳခဲ့ဖူးပါတယ္..။ Black is … Colour of the king, King of the colour, Colour of Justice ဆိုၿပီးေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္..။ သူဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာမွာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အၾကီးအကဲေတြဟာ ဧည့္ခံပြဲေတြ၊ ညစာစားပြဲတို႕ အခန္းအနားတို႕ ျပဳလုပ္ၾကတဲ့အခါမွာ အျမဲလိုလို အနက္ေရာင္ကို သံုးစြဲ၀တ္ဆင္ၾကပါတယ္။ သူတို႕ ေတြရဲ႕ ကားေတြ ဟာလည္း အနက္ေရာင္ မ်ားသာ ျဖစ္ၾကပါတယ္..။ King of the colour ဆိုတာကလည္း ဒီသေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံအၾကီးအကဲေတြရဲ႕ ကားေတြ ၀တ္စံုေတြဟာ အျခားအေရာင္ေတြမျဖစ္ပဲ အနက္ေရာင္ေတြျဖစ္ေနသလဲ..? ဒါကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ Colour of Justice ဆိုတာကေတာ့ တရားမွ်တမွဳရဲ႕ အေရာင္လို႕ ဖြင့္ဆိုလို႕ရမယ္ထင္ပါတယ္..။ ဥပမာအားျဖင့္ ေရွ႕ေနေတြ၊ တရားသူၾကီး ေတြဟာ တရားစီရင္ေရးကို ျပဳလုပ္တဲ့အခါမွာ အနက္ေရာင္ ၀တ္စံုမွ လြဲၿပီးေတာ့ ဘယ္အေရာင္ကိုမွ အသံုးျပဳျခင္းမရွိပါဘူး…။
Cateogry : Article , Personal | 16 Commentsဆင္ေျခ…
ကြ်န္ေတာ္ ဒီရက္ပိုင္း စာမေရးျဖစ္ပါ..။ ဘယ္မွလည္း မေရာက္ျဖစ္ပါ..။ အတိအက် ေျပာရရင္ Blog ေလာကႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနပါသည္။ ထိုကဲ့သို႕ ျဖစ္ရျခင္းမွာ ေအာက္ပါ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားေၾကာင့္ဟု ကိုယ့္ဘာသာ ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ပါသည္..။
၁။ ဦးေႏွာက္စက္ရံု အတြက္ ကုန္ၾကမ္းရွားပါးလာျခင္း။
၂။ ေရးၿပီးေသာစာမ်ားအား အားရေက်နပ္မွဳမရွိေသာေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္ျခင္း။
၃။ ေရးလိုက္ေသာ စာမ်ားအား, အားရ ေက်နပ္လြန္းအားၾကီးေသာေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္ျခင္း။
၄။ စာေရးလိုက္တိုင္း လက္မ်ား ဘရိတ္ေပါက္ေပါက္သြားေသာေၾကာင့္ အရွိန္သတ္ထားျခင္း။
၅။ စာေရးျခင္းထက္ နည္းပညာပိုင္းႏွင့္ဆိုင္ေသာဘက္တြင္ အနဲငယ္ ပိုမို အာရံုရေနျခင္း။
၆။ လုပ္ျခင္တာမ်ား မ်ားေနေသာေၾကာင့္ ဘာမွ လုပ္မရျခင္း။
၇။ မု႕န္ဖိုးရလိုရျငား ကိုယ္တတ္သည့္ပညာေလး (မျဖစ္စေလာက္) ႏွင့္ တစ္ဘက္တစ္လမ္းမွ ၀င္ေငြရွာေနျခင္း။
၈။ စာေမးပြဲမ်ား မဟားတရား နီးကပ္လာျခင္း။
၉။ စာက်က္ရန္ စာအုပ္ႏွင့္ Lecture မ်ား ရွာမရျခင္း။
၁၀။ စာေရးျခင္စိတ္ အလ်ဥ္းမရွိျခင္း။
မည္သို႕ပင္ ျဖစ္ေစ..။ ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့မပိတ္ပါ..။ ရပ္ပါဦးမည္…။ ျပန္ေရးေနၿပီ ဆိုၿပီး ပိတ္လိုက္ဖြင့္လိုက္ လုပ္မည္လည္းမဟုတ္ပါ..။ အေရးၾကဲ ျခင္းသာလွ်င္ ရွိမည္ျဖစ္ပါသည္…။ မေရးျခင္တဲ့ အဆံုး ျပစ္ထားရံုမွလြဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွလုပ္မည္မဟုတ္ပါ…။
ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ မနက္ျဖန္မ်ားစြာ ရွိေနပါေသးသည္..။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္တြင္ ဖက္တြယ္ထားေသာ အိပ္မက္မ်ားစြာလည္း အတိအက်ရွိေနပါ ေသးေၾကာင္း…။
P.S- မၾကာမွီ လာမည္….။ ေမွ်ာ္….။
Cateogry : Personal | 16 Commentsမွားယြင္းခဲ့ေသာ ေနထြက္ခ်ိန္မ်ား
နိဒါန္း
“တီ…တီ…တီ”
Phone သံကိုပင္ သူၿပီးေအာင္ေစာင့္မေနႏိုင္ေတာ့…။ ခ်င္ျခင္းပင္ေကာက္ကိုင္လိုက္မိပါတယ္..။
“အင္း…ေျပာ”
“…………….”
“ခြပ္….”
သူ႕လက္ထဲမွ လြတ္က်သြားေသာ Mobile Phone ရဲ႕အသံေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသား၏ အသံေလာ…။ သူတိတိက်က် မေျပာႏိုင္ေသာ တစ္ခ်ိန္ထဲ တစ္ျပိဳင္ထဲ ထြက္ေပၚလာသည့္ ျမည္သံစြဲတစ္ခု….။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ တစ္ပိုင္းတစ္စစီ က်ကြဲ သြားေသာ သူ႕ရဲ႕ Phone ဟာ…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသားရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ကို အတိအက် နိမိတ္ထင္ဟပ္ ေနေစျခင္းပင္…။
အခန္း (၁)
သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး ေခြ်းစီးမ်ားႏွင့္သာ ေမာဟိုက္လို႕ေနပါတယ္…။ တစ္ဘက္မွစကားသံအဆံုး သူ႕ကမာၻတစ္ခုလံုးအေမွာင္ က်သြားပါတယ္..။ ခႏၶာ ကိုယ္တစ္ခုလံုးကို အတြင္းအျပင္ ဆြဲလွန္လိုက္သလို ေ၀ဒနာက နာၾကည္း သည္းထန္လြန္းလွပါတယ္…။ တစ္ခ်ိန္ကသူ႕ရဲ႕ ခပ္မိုက္မိုက္အေတြးေတြ က အခုခ်ိန္မွာ သူ႕ဘ၀ကို တကယ္ပင္ အေမွာင္အတိ ဖုန္းေစခဲ့ပါၿပီ…။ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ တက္လမ္း…။ ရည္ရြယ္ခ်က္…။ ေရွ႕ေရး…။ အရာရာဟာ စုတ္ျပတ္သြားပါေတာ့မယ္…။ ဘယ္သူမျပဳမိမိမွဳ…။ ဒါေတြအားလံုးရဲ႕ တရားခံဟာ သူမွလြဲၿပီး အျခားဘယ္သူမွ မျဖစ္ႏိုင္…။ မျဖစ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အသိစိတ္…။ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ မသိစိတ္…။ အားျပိဳင္မွဳ ႏွစ္ခုၾကား သူ႕ဘ၀လံုးပါးပါးေတာ့ေလမည္…။
တကယ္ဆို ဒါေတြဟာ သူ႕ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ…။ ေတြေ၀မွဳေတြေၾကာင့္ဆိုတာ သိပ္ထင္ရွားလြန္းပါတယ္…။ ခံစားခ်က္တစ္ခုရဲ႕ အျမင့္မားဆံုးေနရာ တစ္ခု…။ ခပ္သိမ္းေသာ အသိစိတ္တို႕ မွိတ္သုန္း ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တယ္…။ ဆင္ျခင္ႏိုင္တဲ့ အသိတရားတစ္ခု လံုးပါးပါးခဲ့တယ္..။ အရာရာဟာ စိတ္ရဲ႕ ေစရာေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခဲ့ၿပီးမွေတာ့…။ ခါးသီးတဲ့ အနာဂတ္တစ္ခုကလြဲလို႕ ဘာမ်ားသူ႕အတြက္ေမွ်ာ္လင့္စရာ ရွိဦးေတာ့မတဲ့ လဲ…။ ဆူပြက္ ေပါက္ကြဲေနတဲ့ အေတြးေတြၾကား…။ အဆံုးအျဖတ္တစ္ခုအတြက္ အခ်ိန္ေတြကလဲ ခပ္ပါးပါးေတာင္ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္ပံုမရေတာ့ပါ။
ဘာလုပ္မလဲ…။ ဘယ္လမ္းကိုေရြးမလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္သင့္တာလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္ခဲ့ၿပီလဲ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ အဆက္မျပတ္ သူ႕ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုး စုတ္ျပတ္သတ္သြားသည္….။ သူ႕အေသြး…။ သူ႕အသား…။ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး အက္စစ္ကန္ထဲ အစိမ္ခံထားရသလိုခံစား ရသည္…။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ဳပ္တည္းခဲ့တဲ့ အသိစိတ္တစ္ခ်က္ လြတ္အထြက္မွာ…။ ဘ၀ဟာ ဒီေလာက္ စုတ္ျပတ္သြားမယ္မွန္း ဘယ္တုန္းကမွ သူ မမွန္းစမိခဲ့ေပ…။ ကိုယ္တိုင္ဖန္ဆင္းခဲ့တဲ့ အရိပ္ဆိုးတစ္ခု….။ ဘ၀အဆက္ဆက္ သံသရာရွည္ေတာ့ေလမည္သာ….။
အခန္း (၂)
“ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါသတ္တာမဟုတ္ပါဘူးကြာ….”
“ဟား..ဟား…။ ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ကိုယ့္အသတ္ေသမွာေတာ့ ေၾကာက္တတ္လိုက္တာ…။”
“မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ ငါမင္းကို တကယ္မသတ္ခဲ့တာပါ…။ ငါ့ရဲ႕ ေပါ့….ေပါ့….ေပါ့ဆမွဳ…။ အသံုးမက်မွဳေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္….ျဖစ္…ျဖစ္ခဲ့ရတာပါကြာ”
“ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ေျပာထြက္လိုက္တာ…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘာမ်ားလုပ္ခဲ့လို႕လဲဗ်ာ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအမွားမ်ားရွိခဲ့လို႕လဲ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအျပစ္မ်ား ရွိခဲ့လို႕ ခင္ဗ်ား ဒီလို ရက္ရက္စက္စက္လုပ္ခဲ့ရတာလဲဗ်ာ…”
” ငါ…။ ငါ….။ ငါေလ…။ မင္းအေပၚ ရက္စက္ခ်င္လို႕မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ အဲ့ဒါကိုေတာ့ မင္းယံုၾကည္ေပးပါ…။ မင္းအတြက္ တစ္ကယ္ပဲ ငါ့စိတ္ေတြ ထိခိုက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။ ငါ့….ငါ့…ငါ့မွာ အျခားေရြးစရာ လမ္းမရွိ …. မရွိ…. မရွိေတာ့လို႕ပါကြာ…..။ ငါ့ကို…ငါ့ကိုေလ….။ ခြင့္လႊတ္ေပးဖို႕ ငါမေတာင္းဆိုလိုပါဘူးကြာ…။ ဒါေပမယ့္…။ ဒါေပမယ့္ေလ…။ ငါ့ကို နားလည္ေပးဖို႕ေတာ့ ငါေတာင္းဆိုျခင္ပါတယ္ကြာ…”
“မရေတာ့ဘူးဗ်ာ…။ အားလံုးဟာ လြန္သြားခဲ့ၿပီ..။ က်ဳပ္ကခြင့္လႊတ္တယ္ထား…။ ခင္ဗ်ားကို ခြင့္မလႊတ္တဲ့သူေတြက မၾကာခင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြ အတြက္ လာေခၚၾကလိ့မ္မယ္…။ ေဟာ ဟိုမွာ လာေနၾကၿပီ…။ ကဲ… က်ဳပ္လည္းသြားမယ္ဗ်ာ…။ ကံမကုန္ေသးရင္ေတာ့ ျပန္ဆံုၾကေသးတာေပါ့..”
“ငါမသတ္ဘူး…။ ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါ့ကိုနားလည္ပါ…။ ငါ့ကိုနားလည္ေပးပါကြာ…။ ငါ့မွာ ေရြးစရာလမ္းတကယ္ကို မရွိခဲ့လို႕ ပါ..။ ငါ့ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးလဲ မင္းအတြက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။”
“ငါမသတ္ဘူး….”
“ငါ့ကို နားလည္ပါ…”
“ငါမသတ္ဘူး…”
“အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး”
အကယ္၍ ဒီအရာသည္သာ အိပ္မက္တစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ဘူးဆိုေလလွ်င္….။
အခန္း (၃)
“ေသခ်ာသြားၿပီ…။ အခုဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ…?”
“ဟားးးးးးး….” သူစီးကရက္တစ္လိပ္မွ နီကိုဒင္းအဆိပ္ေငြ႕ေတြအားလံုးကို အဆုတ္ထဲ အျပည့္ရွိဳက္သြင္းလိုက္မိသည္..။
“ဘယ္လိုလုပ္မလဲ..? ထြက္ေျပးလို႕လဲ လြတ္မယ့္ကိစၥမ်ိဳးမွမဟုတ္တာကြာ…။ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ၿပီး..။ ျပင္ဆင္ၾကရံု၊ ရင္ဆိုင္ၾကရံုေပါ့…”
တစ္ဘက္က တိတ္ဆိတ္လွ်က္…။ သူတစ္ေယာက္ထဲသာ စကားေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ဆက္ေျပာေနမိသည္…။
“မင္းအတြက္လည္း ငါစိတ္မေကာင္းဘူးကြာ…။ မင္းစိတ္ထဲမွာ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္ခံစားေနမယ္ဆိုတာကို ငါသိပါတယ္…။ ငါ့ခႏၶာကိုယ္တစ္ခု လံုးလဲ ေသြးေၾကာေတြထဲမွာ ေခ်ာ္ရည္ေတြ စီးဆင္းေနသလို ခံစားေနရပါတယ္…။ တစ္ကယ္ဆို ဒါဟာ ငါ့ရဲ႕ေပါ့ဆမွဳေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ ေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳေတြအတြက္ ငါ၀င္ခံပါတယ္…။ ငါ့အျပစ္ေတြအတြက္ ငါေပးဆပ္သြားခ်င္တယ္..။ ေပးဆပ္ခြင့္ရျခင္တယ္…။ ေပးဆပ္ သြားလိုက္ျခင္တယ္…။ ဒါေပမယ့္ကြာ…။ ငါဘယ္လိုပဲ ေပးဆပ္ေပးဆပ္…။ ငါ့ေၾကာင့္ အျပစ္မရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ ….။ ငါ့အျပစ္ေတြ မေၾကႏိုင္ဘူး ဆိုတာ ငါသိပါတယ္ကြာ….။ ငါေလ…။ ငါ…..။ ငါ….အရမ္း၀မ္းနည္းတယ္ကြာ….။ ဒါေပမယ့္….”
သူ႕အသံေတြထဲ ရွိဳက္သံေတြပါလာခဲ့သည္…။ သူ႕လည္မ်ိဳတစ္ခုလံုးစို႕တက္လာသည္…။ သူ႕ပါးျပင္တစ္ေလွ်ာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္သည့္ “ေတာက္” ေခါက္သံေတြက တသြင္သြင္ စီးဆင္းလွ်က္…။
” ငါတို႕စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္းသာ ဆက္လုပ္ၾကရံုေပါ့ကြာ…”
သူ ရွိဳက္ၾကီးတငင္ငင္ ငိုခ်မိလိုက္သည္…။ သို႕ေသာ္ သူ႕ရင္ထဲက အပူေတြကေတာ့ ညိမ္သက္မသြားသည့္အျပင္ ပို၍ ပို၍ တိုးလို႕သာ…။
Cateogry : Essay | 23 Commentsသူတို႕ေတြြ…
အခန္း (၁)
၁၉၉၈ ဧၿပီလ ၁၃ ရက္ (သၾကၤန္အၾကိဳေန႕)
“မိန္းမေရ…မိန္းမ… လာပါဦးဟ…။ အား…”
ရုတ္တရက္ ထေအာ္လိုက္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အေဖအသံေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္လန္႕ျဖန္႕ၿပီး ႏိုးသြားပါတယ္..။ အမွန္က ကြ်န္ေတာ္ႏိုးေနပါၿပီ..။ အျခား ေန႕ေတြသာ ကြ်န္ေတာ္အိပ္ပုပ္ၾကီးရင္ၾကီးမယ္ ဒီလိုေန႕မ်ိဳးကေတာ့ မနက္ ၅ နာရီ ၆ နာရီကတည္းက ႏိုးေနၿပီး ဒီသၾကၤန္ဘယ္လိုကဲရမလဲ ဆိုၿပီး ေတြးေနတတ္တာ ကြ်န္ေတာ့္အက်င့္ပါ…။ ကြ်န္ေတာ့္အခန္းက ကြ်န္ေတာ့္အေဖအေမအခန္းႏွင့္ ကပ္လွ်က္အေပၚထပ္မွာရွိပါတယ္..။ (ေပါက္ ကရေတြ လုပ္တတ္လြန္းလို႕ စိတ္မခ်လို႕ သူတို႕ေဘးခန္းေခၚထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္…။ ခ်စ္လြန္းလို႕ ေခၚထားတယ္ မထင္ၾကပါကုန္ ) ကြ်န္ေတာ္ ကလည္း ဒီေလာက္ၾကီးမေသာင္းက်န္းပါဘူး..။ ညဘက္ လူၾကီးတဲ့အိပ္တဲ့အခ်ိန္ အေနာက္ဘက္ ၀ရန္တာကဆင္း..။ သူငယ္ခ်င္းေတြလာေခၚတဲ့ ကားေပၚတက္..။ Club သြားရံုေလာက္ပါ..။ အဲ့လိုလုပ္လို႕ ကြ်န္ေတာ့္ကို လူဆိုးမထင္ပါနဲ႕..။ ကြ်န္ေတာ္က ညသာခိုးထြက္တာပါ..။ ၿပီးရင္ေတာ့ လူၾကီးေတြ စိတ္မပူရေအာင္ အေစာၾကီးျပန္လာေလ့ရွိပါတယ္…။
မနက္ ၃ နာရီတို႕ ၄ နာရီတို႕ေလ…။ ပဲျပဳတ္သည္ေတာင္မႏိုးေသးဘူး..။ ဟုတ္တယ္မလား 
ဒါနဲ႕ ေစာေစာက စကားျပန္ဆက္ပါ့မယ္…။ အေဖအဲ့လို ရုတ္တရက္ထေအာ္လိုက္တာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာမ်ားျဖစ္တာပါလိ့မ္ဆိုၿပီး လန္႕ ျဖန္႕ၿပီး အေဖတို႕ အခန္းဘက္ကို ထေျပးပါေတာ့တယ္…။ အခန္းထဲမေရာက္ခင္ တံခါးအ၀မွာပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္အသံတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္..။ ဒီအသံၾကားလိုက္ရတယ္ဆိုရင္ပဲ….။ ကြ်န္ေတာ္ အထဲကို ဆက္၀င္စရာမလိုေတာ့မွန္း သိလိုက္ပါတယ္…။ တစ္မ်ိဳးမထင္ၾကပါကုန္လင့္….။ ေျပာတာ ကို ဆံုးေအာင္ဆက္နားေထာင္ေစခ်င္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံကေတာ့….။
“ဗြမ္းးးးးးးးးး….ဟား ဟား ေအာင္ၿပီ…။ ေအာင္ၿပီ…။ ေအာင္ၿပီ…ကြ”
သူ႕ကိုသူ ရဟန္းစားရေသာ ဆြမ္းတစ္နပ္ထဲက ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ အကယ္ဒမီမင္းသားၾကီး ေဇာ္လင္းေအာ္တဲ့ အသံမ်ိဳးျဖင့္ ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာ ေအာ္ဟစ္ေနတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ဖခမည္းေတာ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ….။
“အာ…။ ရွင္ သိပ္လူလည္ၾကတယ္…။ ကြ်န္မကဘာမ်ား ျဖစ္လဲလို႕ လန္႕ျဖန္႕သြားတာပဲ…။ ဒါရွင္ မတရားအႏိုင္က်င့္တာ…။ မရဘူး…။ ဒီပြဲကို အသိ အမွတ္မျပဳဘူး…”
“မရေတာ့ဘူး ေကာင္မေလး…။ ပြဲကၿပီးသြားၿပီ…။ ဟဲ ဟဲ…။ အခ်စ္နဲ႕စစ္မွာ တရားတာေတြ မတရားတာေတြမရွိဘူး..။ အခုမွ ဘာမွလာရွင္းျပမေနနဲ႕ ေတာ့…။ ရွင္းျပျခင္လဲ ေနာက္ႏွစ္ေရာက္မွသာ ရွင္းျပေပေတာ့…။ ဟဲ ဟဲ…။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ကိုယ့္အရွံဳးကိုသာ ရဲရဲတင္းတင္းလက္ခံလိုက္စမ္းပါ မိန္းက ေလးရယ္..။ ဟဲ ဟဲ…”
အသံေတြတိုးသြားသည္….။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႕အခန္းဘက္မွ မိဘႏွစ္ပါး၏ အရွက္ေတာ္ရွ၍ အညိဳျငင္မခံရခင္ တရုတ္သိုင္းသမားတို႕အလား ကိုယ္ေဖာ့ကာ အခန္းအတြင္းသို႕ ျပန္၀င္ၿပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္ပါေတာ့တယ္…။ စိတ္ထဲမွာေတာ့….
“အင္း….။ ဒီႏွစ္လဲ ငါ့အေဖပဲ ဖလားသိမ္းသြားျပန္ၿပီ…။ ေစာင့္ေလဦးေပါ့အေမေရ….။ ေနာက္တစ္ႏွစ္…။ ဟီး ဟီး…”
အခန္း (၂)
၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၃ ရက္ (သၾကၤန္အၾကိဳေန႕)
ကြ်န္ေတာ့္အေဖက မနက္အေစာထကာ ဘုရား၀တ္ျပဳေလ့ရွိပါတယ္..။ သူက မနက္ဆို အျမဲ ၅ နာရီ ၆ နာရီဆိုႏိုးတတ္ပါတယ္..။ အရင္ကေတာ့ အဲ့ ေလာက္အေစာၾကီးမထပါဘူး…။ ၇ နာရီ ေလာက္အထိအိပ္တတ္ပါတယ္..။ ေနာက္ပိုင္းသူ Golf ရိုက္ျဖစ္ေတာ့ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္ဆို ႏိုးႏိုးေနတတ္ပါတယ္။ ပံုမွန္ကေတာ့ သူဘုရား၀တ္ျပဳၿပီးတာနဲ႕ Golf သြားသြားကစားေလ့ရွိပါတယ္…။ လြန္ခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္းက ကြ်န္ေတာ္ၾကားထားရသေလာက္ ဒီသၾကၤန္ တြင္း သူတို႕ ျပိဳင္ပြဲရွိတယ္ဆိုလားပါပဲ…။ ဒါေၾကာင့္အေဖ အရင္ရက္ေတြထက္ ေစာေစာ ထေနတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္…။
ထံုးစံအတိုင္းပဲေပါ့…။ သေကာင့္သားကလည္း တစ္ျခားရက္ေတြသာ ေနဖင္ထိုးေအာင္ အိပ္ရင္အိပ္မယ္…။ ဒီလိုရက္မ်ိဳးကေတာ့ ညကတည္းက သၾကၤန္အတြင္းဆံုရမယ့္ ေကာင္မေလးေတြ (အဲဟုတ္ပါဘူး ) သၾကၤန္အတြင္း ေပ်ာ္ရမယ့္အစီအစဥ္ေလးေတြေတြးၿပီး အိပ္လို႕ကသိပ္ေပ်ာ္တာ မဟုတ္ဘူး..။ အိပ္တစ္၀က္ ႏိုးတစ္၀က္နဲ႕ေပါ့…။ ဒီလိုနဲ႕ မနက္ေရာက္ေတာ့ အေဖဘုရား၀တ္ျပဳတဲ့အသံကို အိပ္ယာထဲက အတိုင္းသားၾကားေနရပါ တယ္..။ စိတ္ထဲမွာလည္း Father ၾကီးလစ္တာနဲ႕ အိမ္ကေနအျမန္ဆံုး ခ်ီတက္ႏိုင္ဖို႕ တိုင္မင္ ကိုက္ေနတာေပါ့…။ အဲ့လုိမ်ိဳး ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ ကိုယ္ျမဴးေနတုန္း….
“အာမဘေႏၱပါ အရွင္ဘုရား….”
“ဗြမ္း….”
ေသၿပီ…။ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ အလစ္အငိုက္ ျခံဳခိုတိုက္ခိုက္ခံလိုက္ရတာ ေသခ်ာသြားပါၿပီ…။ ဒီႏွစ္ဒိုင္းကိုေတာ့ ဘယ္သူလက္၀ယ္ပိုင္ဆိုင္ သြားၿပီလဲမသိ…။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေတာ့ လက္နက္ပုံးသံုးလိုက္တာေသခ်ာသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။
“ဟား..။ မင္းဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ… ဒီမွာ အကုန္ရႊဲကုန္ၿပီ..”
“အိုး…။ ေရေလာင္းပါတယ္ဆိုမွ ရႊဲမွာေပါ့…။ ဒါဆန္းသလား…?”
“အြန္….။ ေရေလာင္းရင္ ရႊဲတာေတာ့ ငါလဲသိတာေပါ့ဟ..။ အခုေျပာတာက လူရႊဲလို႕ေျပာတာမဟုတ္ဘူး..။ ဘုရားခန္းတစ္ခန္းလံုး ေကာ္ေဇာေတြပါ ရႊဲကုန္လို႕ေျပာတာ…။ မင္းဒါေလးေတာင္ နားမလည္ဘူးလား…?”
“ဘာမွလာရွင္းျပမေနနဲ႕ လူကေလး..။ ပြဲကၿပီးသြားၿပီ…။ ဘာတဲ့…။ အခ်စ္နဲ႕စစ္မွာ ဘုရားခန္းမပါဘူးဆိုလား…။ ကဲ..။ ဒီေတာ့ ရွင္းျပျခင္ရင္ ေနာက္တစ္ႏွစ္ကိုသာ ေစာင့္လိုက္ပါေတာ့ရွင္…။ ဟြန္း..။ မွတ္ၿပီလား”
“ေၾသာ္..။ မင္းက ဒီလိုလား…။ ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့…။ လြတ္ေအာင္သာေျပးေပေတာ့….”
“မွီမယ္ထင္ လုပ္လိုက္ေလ… ရွင့္ကိုယ္ရွင္ အရင္ကလို ဗလံေလးမ်ားေအာက္ေမ့ေနလား..။ လာလိုက္စမ္းပါ..”
“အာ ဒီမိန္းမ…။ နာၿပီသာမွတ္…။ ငါလာၿပီ…”
ေနာက္ေတာ့အသံေတြေပ်ာက္သြားသည္…။ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ ကြ်န္ေတာ္လဲမသိပါ..။ အေမက ဘယ္ေျပးလို႕ အေဖက ဘယ္ကိုလိုက္ကာ..။ ဘယ္ေနရာမွာပဲ မိသြားသလား…။ မမိဘူးလား…။ ကြ်န္ေတာ္မသိပါ…။ ကြ်န္ေတာ္သိတဲ့ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့…..။ ဒီတစ္ႏွစ္ အိမ္ေထာင္စု သၾကၤန္ဒိုင္းစုၾကီးကို ကြ်န္ေတာ့္မာတာမိခင္မွ ဂိုးျပတ္သြင္းကာ ရယူသြားပါၿပီ…။
ကြ်န္ေတာ္ ဘာရယ္လို႕မဟုတ္ စိတ္ထဲမွာ အလုိလိုျပံဳးမိသည္…။ အမည္မေဖာ္ျပႏိုင္ေသာ ခံစားမွဳတစ္မ်ိဳး ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ ညိ့မ္ေညာင္းကစီးဆင္း သြားသည္…။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ၾကည္ႏူးမိတယ္…။ သူတို႕ကို ၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္မိတယ္…။ တကယ္ပါ…။ ကြ်န္ေတာ္ တို႕ မိသားစုေလး အရမ္းေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဗ်ာ….။
Cateogry : Essay , Personal | 25 Comments