zkaungkhant for pointing my typing error )

ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ့ေန႕က ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ဓာတ္ပံုဆရာၾကီး Dragonz (မိတ္ကပ္လိမ္းတဲ့ နဂါးၾကီး) ရဲ႕ ၂၅ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႕ျဖစ္လို႕ပါ..။ သူနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕က ေမြးလတူလို႕လားေတာ့မသိဘူး..။ အႏုပညာကိုရူးသြပ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး တူၾကပါ တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ထက္စာရင္ ဒီေကာင္က ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ အႏုပညာဆန္တယ္လို႕ ေျပာလို႕ရပါတယ္..။ (အတည္ေနာက္တာပါ ဒီေကာင္ၾကီးက ရုပ္သာၾကမ္းတာ..။ စိတ္ထားကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္..။ ) ကြ်န္ေတာ္က အလုပ္တစ္ခုလုပ္ရင္ စိတ္မရွည္သေလာက္ ဒီေကာင္က အလုပ္တစ္ခုကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ ေသေသခ်ာခ်ာ အေသးစိတ္လုပ္တတ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္က ၀လံုးေတာင္ ၀ိုင္းေအာင္မေရးတတ္ သေလာက္ ဒီေကာင္က ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္း ေကာင္းေကာင္းဆြဲတတ္ပါတယ္..။ စာေတြဘာေတြလည္းေရးပါတယ္..။ ဒါေတြက သိပ္မထူးဆန္း ဘူးလား? အိုေက ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ ထူးဆန္းတာေလးတစ္ခုေျပာျပပါမယ္..။ အဲ့ဒီ့ နဂါးက Paper Art ( ေရာင္စံု ကဒ္ထူစကၠဴမ်ားကို သံုးကာ ဒီဇိုင္းေတြေဖာ္တဲ့ ပညာလို႕ပဲ အၾကမ္းဖ်ဥး္သတ္မွတ္ၾကတာေပါ့ ) ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ကြ်မ္းက်င္ပါတယ္..။ အခု ေအာက္မွာ ဒီေကာင္လက္ေဆာင္ ေပးဖို႕လုပ္ထားတဲ့ Paper Art Design တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ ရိုက္ေပးထားတဲ့ ပံုတင္ေပးထားပါတယ္..။ (Order မွာယူလိုပါက လက္လီလက္ကား လက္ခံပါတယ္တဲ့..။ )

ဆိုေတာ့..။ သူေမြးေန႕အမွတ္တရ ျဖစ္ဖို႕..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အဲ့ဒီ့ျမိဳ႕မွာရွိတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ခ်ိန္းၿပီး မနက္ပိုင္းမွာ ႏွင္းေလ်ာစီးသြားၾကပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ တကယ့္ပထမဆံုး စလုပ္ဖူးတဲ့အလုပ္တစ္ခု အေနနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္သြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက Skate (In-Line Roller) စီးတတ္တဲ့အတြက္ အစပိုင္း ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ယိုင္တိုင္ ယိုင္တိုင္စီးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ..။ ေတာ္ေတာ္ေလးအသားက် သြားပါတယ္..။ လိပ္ ရယ္..။ အၾကိဳင္ရယ္…။ ဂါးဂါးရယ္ကေတာ့ တပိုင္းပိုင္း တဗုန္းဗုန္းပါပဲ..။ (သိကၡာခ်တာမဟုတ္ပါဘူး..။ အမွန္က အပုပ္ခ်တာပါ  ) ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးရဲ႕ ႏွင္းေလ်ာစီးအနီးကပ္ နည္းျပကေတာ့ ဒီႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံေက်ာ္ကဗ်ာဆရာ ပူရွကင္နဲ႕ တေထရာတည္းတူတဲ့ (အထူးသျဖင့္ သူ႕ရဲ႕ လန္ထြက္ ေနတဲ့ Hair Stlye က ခြ်တ္စြတ္တူပါတယ္) ခ်စ္စရာနာမည္ေလးကို ပိုင္ဆိုင္ထားသူ လီဆူးမပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။

ကြ်န္ေတာ္တို႕သြားတဲ့ ခရီးစဥ္မွာပါ၀င္သူေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရယ္..။ ဂါးဂါးရယ္..။ လိပ္ (မ) ရယ္..။ အၾကိဳင္ ရယ္..။ ေပါက္စီရယ္..။ လီဆူးမရယ္။ ေနာက္္တစ္ေယာက္ရယ္ပါ (ဒီေကာင့္ Nick Name ကေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ဖဲ့သလိုျဖစ္ေနမွာစိုးလို႕ ကြ်န္ေတာ္ ထည့္မေရးေတာ့ပါဘူး ) စုစုေပါင္း (၇) ေယာက္ပါ..။

Skate စီးတုန္းက ဒူးေလာက္ပဲ ေညာင္းပါတယ္..။ အခု ႏွင္းေလ်ာ Skate မွာေတာ့ လက္က တုတ္ေခ်ာင္းႏွစ္ေခ်ာင္းကို အားယူၿပီးတြန္းရတဲ့အတြက္ လက္ေမာင္းေတြပါ အီစလံေ၀သြားပါတယ္..။ (စီးေနတုန္းကေတြးထားတဲ့အတိုင္းပဲ ညလည္းေရာက္ေရာ လက္ေမာင္းေတြ ကိုက္ပါေတာ့တယ္..။) ဒီေနရာမွာ ၾကံဳၾကိဳက္လို႕ ႏွင္းေလ်ာစီးနည္း တက္ကနီကြီးေလး နဲနဲေပးလိုက္ပါမယ္..။ (Skate စီးတတ္ၿပီးသူေတြကေတာ့ စက္ဘီးစီးတတ္တဲ့သူ ဆိုင္ကယ္စီးသင္ သေလာက္ပါပဲ) ဒူးနဲနဲေကြးပါ..။ ခါးနဲနဲညြတ္ပါ..။ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ Weight ကို အတင္းအားမထည့္ထားပါနဲ႕ (အတြင္းအားမသံုးပါနဲ႕..။ သံုးပါက ေခ်ာေနတဲ့ႏွင္းျပင္ေပၚမွာ ဖြတ္ကနဲ ဖင္ထိုင္လွ်က္က်ပါလိ့မ္မယ္) စိတ္ကိုေလ်ာ့ထားပါ..။ ႏွင္းေလ်ာစီးတဲ့အျပားႏွစ္ခု Parallel ျဖစ္ဖို႕ကို သတိထားပါ (မထားပါက ထုိအျပား ႏွစ္ခု ေ၀းသြားလွ်င္ ေပါင္ျပဲကာ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္း ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္..။ ပူးသြားပါက ေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းလိမ္ၿပီးေတာ့ Blackie က် (Black Dream က် မဟုတ္ပါ) က်ပါလိ့မ္မယ္..။) ထို႕ေနာက္ တုတ္တံ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို မိမိရဲ႕ေနာက္နားခပ္က် က်ကိုထားကာ အားယူၿပီးတြန္းပါ..။ အရွိန္မရခင္ အနဲငယ္ အားစိုက္ရေပမယ့္ အရွိန္ရသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ဟပ္ထိုးလဲ..။ မွားလို႕…။ သက္ေတာင့္ သက္သာ တြန္းရံုနဲ႕ ရႊီးကနဲ ရႊီးကနဲ သြားပါလိ့မ္မယ္…။

ထိုကဲ့သို႕ စနစ္တက် (ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႕) နာရီ၀က္ေလာက္ ထရိန္နင္ဆင္းၿပီးသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အားလံုးဟာ ဂ်ိန္းစဘြန္းနဲ႕ ငါလား ငါလား စီးႏိုင္ေလာက္တဲ့အေျခအေနကို ေရာက္သြားပါေတာ့ တယ္..။ (မယံုပါက ညာသည္ဟု မွတ္ၾကကုန္..)

ဒီေနရာမွာ ဗဟုသုတအေနနဲ႕ တစ္ခုေျပာစရာရွိလာပါတယ္..။ ဒါကေတာ့ အေအးခ်ိန္ပါပဲ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွင္းေလ်ာသြားစီးတဲ့ေန႕က ကြ်န္ေတာ္ ထင္တာမမွားဘူးဆိုရင္ အႏွဳတ္ ၁၅ ရွိပါတယ္..။ (ေသခ်ာတာကေတာ့ အႏွဳတ္ ၁၀ ေအာက္မေရာက္ပါဘူး) ေတာ္ေတာ္ေလး ေအး တယ္လို႕ယူဆလို႕ ရပါတယ္..။ ဒီအတိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ေနရင္ လက္ေတြ၊ နားရြက္ေတြ၊ ႏွာေခါင္းေတြ ကိုက္လာသည္အထိ  ေအးေစတဲ့ အေအးခ်ိန္ပါ…။ ဒါေပမယ့္ ႏွင္းေလွ်ာစီးတဲ့အခ်ိန္မွာကေတာ့ လူက ေခြ်းေတြေတာင္စို႕ၿပီး ( ေစာေခြ်းေတြ၊ ေၾကာက္ေခြ်းေတြလားေတာ့ မသိပါဘူး ) ေတာ္ေတာ္ေလး လန္းလန္းဆန္းဆန္း တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႕ အေအးဒဏ္ကို လံုး၀သတိမထားမိေတာ့ပါဘူး..။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္အထင္ ဒီဘက္အေနာက္ႏိုင္ငံေတြ လို အေအးခ်ိန္မ်ားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ ႏွင္းေလ်ာစီးၾကျခင္းဟာ အေပ်ာ္အတြက္လည္းျဖစ္ႏိုင္သလို..။ က်န္းမာေရး အတြက္လည္း အမ်ားၾကီး အေထာက္အကူျပဳႏိုင္တဲ့ အပန္းေျဖနည္းတစ္မ်ိဳးအျဖစ္ ႏွစ္သက္ၾကျခင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..။ (အစီးမေတာ္ရင္ေတာ့ က်န္းမာေရးမေကာင္းပဲ အေရးေပၚ ေတာ့ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္..) ဒီလိုနဲ႕ ၃ နာရီခန္႕ ကေလးေတြနဲ႕အၿပိဳင္အဆိုင္ (ကေလးနဲ႕ေတာင္ မနိုင္ပါဘူး..။ လူၾကီးဆိုရင္ေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့) စီး ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ငွားထားတဲ့ တိုက္ခန္းကို ျပန္ကာ ညေနက်ရင္ ျပဳလုပ္မယ့္ ဂါးဂါးရဲ႕ ေမြးေန႕ အတြက္ ေကြ်းဖို႕ေမြးဖို႕ ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္..။

ေမြးေန႕ရယ္လို႕လူအမ်ားၾကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ကလြဲလို႕ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕အတူ ဒီကိုလာတဲ့ က်န္ တဲ့သံုးေယာက္ (လိပ္ (မ)၊ အၾကိဳင္နဲ႕ ဂါးဂါး) တို႕ဟာ မႏွစ္က ဒီျမိဳ႕မွာေက်ာင္းတက္သြားတဲ့သူေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ သူတုိ႕ဆရာမ ၄ ေယာက္ေလာက္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၄ ေယာက္ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္..။ အိမ္ေထာင္ေတြ ကေလးေတြနဲ႕ ျဖစ္ေနတဲ့ အသက္ၾကီးတဲ့ ဆရာမႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ၈ နာရီေလာက္မွာ ျပန္သြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ နဲ႕ သက္တူရြယ္တူ က်န္တဲ့ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ အခ်ိန္မ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႕နဲ႕အတူ ဆက္လက္ကုန္ဆံုးရင္း (က်န္ရွိေနတဲ့အခ်ိန္ ဆိုတာ ည ၁၂ နာရီအထိကိုပဲေျပာတာပါ..။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုဆို သိပ္ယံုၾကတာမဟုတ္လို႕ ၾကိဳရွင္းျပထားတာပါ ) ကာလုဂါ ခရီးစဥ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးည ကို ကုန္ဆံုးေစခဲ့ ပါတယ္..။

ေနာက္ေန႕မနက္ (၆.၂.၂၀၁၀) မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ျပန္မယ့္အခ်ိန္ကို ညေန ၅ နာရီသတ္မွတ္ထားတဲ့အတြက္ မနက္ပိုင္းတစ္ပိုင္းလံုး ဓာတ္ပံုထပ္ရိုက္ဖို႕ အခ်ိန္ရခဲ့ပါတယ္..။ အဲ့ဒီ့ေန႕မနက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကို အိမ္ငွားဖို႕ကအစ..။ အစစ အရာရာ ကူညီေပးထားတဲ့ ဆရာမဆိုလည္းဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းဆိုလဲဟုတ္တဲ့ Olga နဲ႕ ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကပါတယ္..။ သူကအားလံုးကို စီစဥ္ေပးခဲ့ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕လာမယ့္ ေန႕မွာ အျခားျမိဳ႕ကသူ႕အဖိုးေတြ၊ အဘြားေတြဆီ အလည္သြားေနတဲ့အတြက္ ေမြးေန႕တုန္းက မလာႏိုင္ခဲ့ပါဘူး..။ ( ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ေၾကာက္လို႕ ထြက္ေျပးတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ) ျမိဳ႕ခံပါတာနဲ႕ မပါတာ ဒီေနရာေလးမွာ ေတာ္ေတာ္သိသာပါတယ္။ ေမာင္မင္း ၾကီးသားသံုးေယာက္က ဒီမွာ တစ္ႏွစ္ေလာက္စာသင္ခဲ့တယ္သာဆိုတာ တစ္ကယ္တမ္းရိုက္မဟဲ့ဆိုေတာ့ ဘယ္သြားရိုက္ရမွန္း မသိၾကေတာ့ပါဘူး (ႏွင္းေတြအကုန္ဖံုးေနတဲ့ အတြက္ ေႏြရာသီတုန္းက လွတဲ့ေနရာေတြဟာ မလွေတာ့တာလဲ ပါပါတယ္) ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့ေန႕က Olga ရဲ႕အကူအညီနဲ႕ Kaluga ျမိဳ႕ရဲ႕အလွဆံုး View Point လို႕သတ္မွတ္ရမယ့္ေနရာေလးကို ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္..။ အဲ့ဒီ့မွာပဲ ဓာတ္ပံုေတြလွည့္ပတ္ရိုက္ရင္း ၄ နာရီ ခန္႕မွာ Olga ကို သူ႕အိမ္ကို ျပန္ပို႕ေပးၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႕တိုက္ခန္းကို ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္..။ အိမ္ပိုင္ရွင္က ၄း၃၀ မွာ အခန္းေသာ့လာယူကာ ကြ်န္ေတာ္တို႕လည္း ေဇာ္ပိုင္သီခ်င္း ကို ဆိုခဲ့ၾကပါတယ္..။ ဘာသီခ်င္းလဲ ? မသိဘူးလား..? ဘယ္သီခ်င္းရွိရမွာလဲ…။ ၿမိဳ႕၀င္ညေပါ့ဗ်ာ…။

P.S- Kaluga မွသူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကေသာ စိုးေနလင္းေနာင္၊ေပါက္စီ၊ လီဆူးမ၊ ၾကည္ေဇာ္၊ ညီေလးဥကၠာမင္း၊ Olga တို႕အတြက္ ဒီပို႕စ္ေလးကို အမွတ္တရ ေရးသားလိုက္ပါတယ္..။ အဟဲ..။ ဂါးဂါးရဲ႕ ေမြးေန႕ အမွတ္တရ  ခရီးစဥ္ေလးဆိုရင္လည္း မမွားဘူးေပါ့ဗ်ာ..။

Kaluga 2010 Part-1

Photo Informations:

Camera: Nikon D90

Lens: Nikon Nikkor 18-105mm VR f3.5-5.6G ED; Nikon Nikkor 70-300mm f4-5.6D

ဒါက Dragonz ရဲ႕ Paper Art လက္ရာပါ

စိတ္ထဲရွိတာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာခ်င္လို႕ေရးတာပါ..။ ဘာအက်ိဳးမွ ရွိနိုင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ကိုေတာ့ အတိအက် အာမခံပါတယ္ ..။

ယံုခ်င္မွေတာ့ ယံုၾကပါလ့ိမ္မယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္ဘေလာ့ကို ကိုယ္တိုင္ ဖြင့္မၾကည့္တာ ၂ လေက်ာ္သြားပါၿပီ ။ ဘာေၾကာင့္ဖြင့္မၾကည့္ မိတာလည္း ဆိုတာကေတာ့ အေၾကာင္းမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သလို..။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာေၾကာင့္မွန္း တစ္ကယ္မသိႏိုင္တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါ လ့ိမ္မယ္..။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ စာေတြေရးသည္ျဖစ္ေစ မေရးသည္ျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ကို ဘယ္တုန္းကမွ မပိတ္ခဲ့ပါဘူး…။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့…။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ဆိုတာကို ဖဲၾကိဳးျဖတ္ၿပီး မဖြင့္လွစ္ခဲ့လို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။

ဘာေတြလုပ္ေနလဲ..? ဘယ္ေတြေပ်ာက္ေနလဲ…? ဘယ္သူမွမေမးေပမယ့္…? ကိုယ့္ကိုယ္ကို နာမည္ၾကီး လူသိမ်ားၿပီးေတာ့ လူေတြ စိတ္၀င္စားေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပံုစံဖမ္းၿပီး ေျပာၾကည့္ခ်င္ပါတယ္..။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ လိုင္းေျပာင္းသြား (တစ္မ်ိဳးမထင္ၾကပါကုန္) လို႕ပါ..။ အမွန္က လိုင္းေၾကာင္သြားတယ္လို႕ ေျပာလည္း ရပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ အခု အုန္းသီးတစ္လံုးရထားပါတယ္..။ ေန႕ေန႕ညည ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီ့ အုန္းသီးကို ကိုင္ကာ ဖင္တစ္ျပန္ေခါင္းတစ္ျပန္ေလ့လာေနပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ၀ါသနာတစ္ပင္ကေန အျခားတစ္ပင္ကို ခဏခဏခုန္ကူးတတ္တဲ့ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္မို႕ပါ..။

အရာရာကို စိတ္၀င္စားလြယ္တယ္…။ ေလ့လာလြယ္တယ္…။ တတ္ေျမာက္လြယ္တယ္…။ ကြ်မ္းက်င္လြယ္တယ္…။ ဒါေပမယ့္….။ ၿငီးေငြ႕လည္း လြယ္တတ္ပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွ ၿငီးေငြ႕မသြားတဲ့ အရာေတြ…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ထဲက ဘယ္လိုမွ ထုတ္ျပစ္လို႕မရႏိုင္ တဲ့အရာေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္…။ Romantic ဆန္ဆန္ေတြ…။ နက္နက္နဲနဲေတြ မေတြးၾကပါနဲ႕..။ ကြ်န္ေတာ္ အအိပ္၊အစားနဲ႕ ေဆးလိပ္ကိုေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ မၿငီးေငြ႕ခဲ့ပါဘူး…။ အႏွဳတ္ ၂၀ ေလာက္ေရာက္ေနတဲ့ ႏွင္းေတာထဲမွာ ေဘာလံုးကန္ရဲ ေလာက္တဲ့ သတၱိမရွိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္…။ အခုဆိုေပါင္ခ်ိန္က ၁၅၀ ေက်ာ္စျပဳလာပါၿပီ…။

အခုဆို ပထမႏွစ္၀က္စာေမးပြဲၿပီးလို႕ ဒုတိယႏွစ္၀က္ ျပန္စေနပါၿပီ..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ဘ၀ကေနၿပီးေတာ့ မၾကာေတာ့တဲ့ ကာလမွာ ရရွိေတာ့မယ့္ မဟာဘြဲ႕အတြက္ စာတမ္းျပဳစုေနရတဲ့ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္သို႕ စတင္ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္..။ တကယ္ကို အခ်ိန္ေတြက အကုန္အျမန္လွပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ တကယ္ပဲ အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတာ သိပ္ကို သိသာလြန္းပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြက စာမေရးေတာ့ဘူးလားလို႕ေမးၾကပါတယ္…။ တကယ္ဆုိ ဒီေမးခြန္းကို ကြ်န္ေတာ္ေျဖစရာ မလိုလွဘူး ထင္ပါတယ္..။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မွ စာေရးဆရာ တစ္ေယာာက္ မဟုတ္ခဲ့တာပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ Website ေတြက ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွစ္မေတြက ေမတၱာပို႕ၾကတယ္..။ သူတို႕ ေတာင္းထားတဲ့ အကူအညီေတြ မေပးေတာ့ဘူးလားတဲ့…။ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ပဲ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ ေနမိ ခဲ့တယ္…။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အေပၚမွာေျပာခဲ့သလိုပဲ မေရရာလွပါဘူး..။ လူမွဳေရး ခံစားခ်က္ေတြ လည္းနဲနဲပါတယ္..။ ကိုယ္ပုိင္ခံစားခ်က္ေတြလည္း နဲနဲပါတယ္ (မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေတာ္ရံုတန္ရံုေလာက္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ကို သိပ္ၿပီး ဦးစားေပး ေရွ႕တန္း တင္ေလ့မရွိပါဘူး..။) လူမွဳေရးညံ့ဖ်င္းေသာကာ စကားအေျပာအဆိုမတတ္ေသာ (ကြ်န္ေတာ္ညံ့တာထက္ ပိုည့ံၾကပါတယ္) လူေတြေၾကာင့္ လည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္..။

ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူကေမးေမး…။ အားလားဆိုရင္ေတာ့…။ လံုး၀ပါပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ မအားပါဘူး…။ ဘာလို႕မအားတာလဲ…။ မအားခ်င္လို႕ မအား တာပါ..။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႕ အခ်ိန္နဲ႕အမွ်ေတြးေနရတဲ့ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ မအားပါဘူး…။

“မင္းအႏုပညာသမားစစ္တယ္ဆိုရင္ မင္းေရးမယ့္စာေတြကို ေလးေလးနက္နက္ေစာင့္ဖတ္ေနမယ့္ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကို မင္းေလးစားသင့္တယ္။” အဟမ္း အဟမ္း..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆရာၾကီးအထာနဲ႕ ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ..။ ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ ငတိက မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာနဲ႕ တစ္လံုးပဲ သူ႕ကိုျပန္ေမးမိတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အႏုပညာသမားလို႕ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္သူကအခြ်န္နဲ႕ မလိုက္တာလဲ…?

ဒီေမးခြန္းကို အတည္တက်ေမးလာမယ္ဆိုရင္ ..။ တစ္ကယ္လဲ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေျဖစရာမရွိပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလဲ..? အႏုပညာသမားလား..? အင္ဂ်င္နီယာလား…? စစ္သားလား…? ဓာတ္ပံုဆရာလား..? အားကစား သမားလား…? ကြ်န္ေတာ္ ဘာလားမွ မဟုတ္ပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္စစ္စစ္ျဖစ္ဖို႕ ၾကိဳစားေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ မျဖစ္ေသးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပါပဲ..။ ဒီ့ထက္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာမွ မပိုပါဘူး..။ ( တစ္ကယ္ပါ တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္လို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသံုးရတာေတာင္ မလံုမလဲ ျဖစ္မိတယ္..။ “တကယ္ေရာ မင္းကိုယ္ တိုင္ဟုတ္ရဲ႕လား? မင္းကိုယ္မင္း ပိုင္ရဲ႕လား? ” လို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ေတြးမိပါတယ္..။)

အာ…။ မရဘူး..။ အၿမွီးကဆြဲ…။ ေခါင္းကဆြဲ…။ လူမွန္ရင္ (လူမွန္မွန္၊ မမွန္မွန္ လူေတြနဲ႕မလြတ္ကင္းႏိုင္ေသးရင္၊ လူလို႕သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕သတ္မွတ္ထားတဲ့ လူေတြရဲ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ေနေနေသးတယ္ဆိုရင္) ေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုေပး..။ ဒါပဲ…။

ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အခုေလာေလာဆယ္ အလင္းေတြ အေမွာင္ေတြနဲ႕ ေဆာ့ေနပါတယ္…။ တစ္ခါတစ္ေလ ေထာင့္ေတြပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္က လက္နဲ႕ ပန္းခ်ီဆြဲဖို႕ေနေနသာသာ ၀လံုးေတာင္ ၀ိုင္းေအာင္ မေရးတတ္ေလေတာ့…။ ကြ်န္ေတာ္အခု စက္ေတြရဲ႕အကူအညီနဲ႕ အလင္းနဲ႕ ဖန္တီးတဲ့ ပန္းခ်ီကားေလးေတြ ဆြဲတတ္ေအာင္ က်င့္ေနပါတယ္…။ ( အာ..။ မိေက်ာင္းသား..။ လွ်ာကလည္း ရွည္ပါ့..။ လိုရင္းေျပာ) ဟုတ္ကဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနပါတယ္…။ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့စုေဆာင္းထားတဲ့ ေငြေလး ရယ္..။ အိမ္က အေဖနဲ႕အေမကို လည္ပင္းညွစ္ၿပီးေတာင္းထားတဲ့ ေငြေလးရယ္ေပါင္းၿပီး Nikon D90 တစ္လံုး၀ယ္ကာ မဲမဲ ျမင္သမွ် အကုန္ လိုက္ရိုက္ေနပါတယ္…။ (အရင္က ပိုးဟပ္ေလးေတြ ရွိတဲ့အခန္း..။ အခုဆို ပိုးဟပ္ေတြေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္ လက္ခ်က္ေၾကာက္လို႕ အျခားအခန္းေျပးကုန္ၾကပံုရတယ္…။ အခန္းထဲမွာ တစ္ေကာင္မွ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး )

အရင္ စာေတြေရးတုန္းကလိုပဲ ကိုယ္ရိုက္ထားတဲ့ပံုေတြကို သူမ်ားေတြက (အရူးစိတ္ခ်မ္းသာရင္ ကမာၻၾကီး ေအးခ်မ္းပါတယ္ဆိုၿပီး ) အားေပးတဲ့ အခါ..။ ေကာ္မန္႕ေတြေရးၾကတဲ့အခါ…။ အဟုတ္ႀကီးထင္..။ ႏွလံုးပီတိ ဂြမ္းဆီထိကာ..။ အရူးဘံုေျမာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္..။ (အခုက ပိုဆိုးပါတယ္..။ အရင္က ကိုယ့္ဘာသာစကားနဲ႕ ေရးတဲ့စာဆိုေတာ့ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြေလာက္ပဲ ဖတ္ၾကပါတယ္..။ အခုကေတာ့ ဓာတ္ပံုဆိုေတာ့ ကိုယ္နဲ႕သိသည္ျဖစ္ ေစ မသိသည္ျဖစ္ေစ ႏိုင္ငံတကာက လူေတြကပါ ၾကည့္ရွဳခံစားႏိုင္…။ အားေပးႏိုင္ၾကပါတယ္…။)

ဒီေနရာမွာ သတိထားမိတာေလး တစ္ခုျဖည့္စြက္ေျပာခ်င္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ဓာတ္ပံုေတြတင္လို႕ရတဲ့ ေ၀ဖန္မွဳေတြ၊ မွတ္ခ်က္ေလးေတြဟာ အရင္က ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့စေရးတဲ့ကာလမွာ ရခဲ့တဲ့ မွတ္ခ်က္ေလးေတြလိုပါပဲ..။ အရမ္းအရသာရွိပါတယ္..။  မင္းကိုငါေပးလို႕ ငါ့ကို မင္းျပန္ေပးရ မယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေတြ မပါေလေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႕ေကာင္းပါတယ္..။)

“ဟာ ေတာ္လိုက္တာ…။ ခင္ဗ်ားဟာ တကယ့္ ဘက္စံုရအႏုပညာရွင္ပဲ…။” ဟိ..။ တစ္ကယ္လို႕ မ်ားတစ္စံုတစ္ ေယာက္က ထိုကဲ့သို႕ေျပာလာေသာ္…။ ကြ်န္ေတာ္ ရုပ္တည္ႀကီးနဲ႕ တဟဲ ဟဲ လုပ္ေနပါ့မယ္..။ ေခ်ာ္လဲေရာ ထိုင္…။ ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ တကယ္အရည္အခ်င္းရွိဖို႕ထက္…။ အဓိကက လူအထင္ႀကီးခံရဖို႕ပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ။

ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဘေလာ့မွာ ေအးေအးေဆးေဆး စာေလးေရးေနတုန္းက domain ဖိုး hosting ဖိုးေလာက္ ေလးပဲကုန္ပါတယ္..။ ဒါကလည္း အေဖ့မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ လုပ္ငန္းေတြအတြက္ Website ေလးတစ္ခုေလာက္ လုပ္ေပးလိုက္ရင္..။ တစ္ႏွစ္စာ မဟုတ္ဖူး..။ ၅ ႏွစ္စာေလာက္ ျပန္ကာမိ ပါတယ္..။ အခုေတာ့ ေျခအၿငိမ္ေနႏိုင္ လက္အၿငိမ္မေနႏိုင္ ကင္မလာ တစ္လံုး၀ယ္လိုက္တာ …။ ဆင္ဖိုးထက္ ခြ်န္းဖိုးေတြက ပိုပိုၾကီးလာပါတယ္..။ လိုခ်င္ျပန္ၿပီ ဘာ Lens, လိုခ်င္ျပန္ၿပီ Tripod , လိုခ်င္ျပန္ၿပီ Flash လူလဲ ေတာ္ေတာ္ ခြ်တ္ခ်ံဳက် (ခက္ဆစ္- ခါး၀တ္ကို ခြ်တ္ကာျခံဳရေလာက္ေအာင္ ဆင္းရဲသည္။ ) ေနပါၿပီ..။

ကြ်န္ေတာ္ လက္ကျမင္းထားတဲ့ပံုေတြကို ကြ်န္ေတာ့္ Facebook မွာ အျမဲတင္ပါတယ္..။ Blog မွာေတာ့ တင္ဖို႕ အစီအစဥ္မရွိေသးပါ…။ အစီအစဥ္ျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း ဒီစာေရးတဲ့ေနရာမွာ တင္ျဖစ္ဖို႕ထက္ ဓာတ္ပံုအတြက္ သီးသန္႕ Blog တစ္ခုလုပ္ၿပီး တင္ျဖစ္ဖို႕က မ်ားမယ္ထင္ပါတယ္…။ ဟင့္အင္း..။ ရဘူး..။ ရဘူး..။ ဒီမွာပဲတင္ ဆိုရင္ေတာ့..။ ဒီမွာတင္ပါ့မယ္…။ ပံုေတြခ်ည္းပဲတင္ရင္ ပ်င္းမွာဆိုးလို႕ (အဲ့လို ဆြဲေဆာင္မွဳရွိပါတယ္) ကြ်န္ေတာ္ သိထားတာေလးေတြ တတ္ထားတာေလးေတြကို..။ ဆရာၾကီးဟန္ အျပည့္နဲ႕ နဲနဲပါးပါး ထည့္ေဖာ ၿပီး တင္ေပးပါ့မယ္…။

ကြ်န္ေတာ္ပြားေနတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့မ်ားသြားပါၿပီ..။ ဆက္ေရးဖို႕ရွိတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြလည္း ေရးခ်င္စိတ္ မရွိတဲ့အတြက္ ဆက္မေရးျဖစ္ပါဘူး..။ ေလာကမွာ ဆရာေတြသိပ္မ်ားတယ္…။ အဲ့ဒီ့ဆရာေတြပဲ ဆက္ေျပာၾက ပါေစ..။ ကြ်န္ေတာ့္လို ငခြ်တ္တစ္ေကာင္အေနနဲ႕ကေတာ့ ဘာမွ ဆက္ေျပာဖို႕ မလိုအပ္ပါဘူး..။

အေရးအၾကီးဆံုး တစ္ခု ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္..။ ဒီတစ္ခါအတည္ပါ…။ ကြ်န္ေတာ္ အႏုပညာသမား မဟုတ္ပါဘူး..။ အႏုပညာကို ၀ါသနာပါတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ ဘယ္အႏုပညာပညာရပ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ခံစားပါတယ္..။ စိတ္၀င္စားပါတယ္..။ ကိုယ္တိုင္လိုက္လုပ္တာ မလုပ္တာက တစ္ပိုင္းပါ…။ အခုဆို ကြ်န္ေတာ္ စိတ္၀င္စားျခင္း၊ ခံစားျခင္းအျပင္ ကိုယ္တိုင္လုိက္လုပ္တဲ့ အႏုပညာအမ်ိဳးအစား ႏွစ္ခုရွိပါၿပီ..။ ပထမ တစ္ခုကေတာ့ စာေရးတာ..။ အခု ဒုတိယတစ္မ်ိဳးကေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္တာေပါ့…။

ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဖန္တီးထားတဲ့ မျဖစ္စေလာက္ အႏုပညာေလးေတြကို ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ေလးမွာ အခြင့္သင့္တဲ့ တစ္ေန႕ေတာ့ ခ်ျပခ်င္ပါတယ္..။ အမ်ားစုက ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ကိုလာရင္ (မ်က္စိလည္ၿပီးလာေသာသူမ်ားကို မဆိုလိုပါ) ေသေသခ်ာခ်ာ ေမာင္းတင္ၿပီးလာၾကပါတယ္..။ မ်က္မွန္ၾကီးေတြတပ္..။ ေကာ္ဖီခြက္ၾကီးေတြခ်…။ ေဆးလိပ္ၾကီးေတြခဲၿပီး..။ ဒီဘဲ ေရးတာေတြကို အတြင္းအားနဲ႕ ဖတ္မယ္ဆိုၿပီး..။ အမွန္က ကြ်န္ေတာ္ အဲ့လိုမျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး..။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေပါ့..။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း တကယ့္ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေနရတာကို ႏွစ္သက္တဲ့လူ တစ္ေယာက္ပါ…။ (ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ကိုဖတ္ၿပီး “ထင္” တစ္လံုးနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ကို Gtalk မွာလာအပ္ၿပီးေတာ့မွ..။ ကြ်န္ေတာ္ ငေပါမွန္းသိလို႕ တပ္လန္သြားတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပါ..။ မယံုရင္ သူတို႕ကိုေမးၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္)  ဘာပဲလုပ္ေနရ လုပ္ေနရ ကြ်န္ေတာ္က အဲ့ဒီ့လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ထဲမွာ ေျမာေနရရင္ ေက်နပ္ေနတတ္တဲ့ေကာင္ပါ…။

အခု ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်လိုက္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ဟာ အရင္က စာေတြခ်ည္းေရးတဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ..။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေနရာကို တစ္ကယ့္ Blog တစ္ခုအျဖစ္ ဖန္တီးဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါၿပီ (ကြ်န္ေတာ့္ကို ညီအစ္ကိုလို ခ်စ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ေရးတဲ့ စာေတြကို နက္နက္နဲနဲ အျမဲေ၀ဖန္ အားေပးခဲ့တဲ့ ကိုမိုးေမာင္ (Happycloud) လို အစ္ကိုေတြ ကေတာ့ သေဘာက်မယ္ မထင္ပါဘူး)..။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ္ ဒီ Blog ေလးမွာ စာေတြ ဆက္ေရးႏိုင္ဖို႕ အခ်ိန္သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ ေရႊျပည္ေတာ္ (ေရႊျပည္သူ မဟုတ္ပါ) ဆီကို ျပန္ရပါေတာ့မယ္…။

ဒီေတာ့ အရင္လို စိတ္ရူးေပါက္မွ ထထေရးမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ ေရးခ်င္တာေတြ ေျပာခ်င္တာေတြ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္သြားတဲ့အခါ အမ်ားၾကီး မေျပာလိုက္ရပဲ က်န္ေနရစ္ခဲ့ႏိုင္ပါတယ္..။ ျပန္သြားတဲ့အခါ ဆက္ေရးလို႕ရတယ္ ဆိုေပမယ့္ အေျခအေနနဲ႕ အခြင့္အေရးက ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ ဒီေလာက္ေပးႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့လို႕ပါပဲ..။

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ေပါသမွ်..။ ရူးသမွ်…။ ကို ခြင့္လႊတ္နားလည္ ဖတ္ရွဳ အားေပးခံစားၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ မမ်ားလွတဲ့ ဒီ အနက္ေရာင္အိပ္မက္တစ္ခုရဲ႕ ၀ိဥာဥ္ကို တန္ဖိုးထားၾကတဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွစ္မမ်ားအားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ပဲ တန္ဖိုးထားပါေၾကာင္း ေျပာၾကားရင္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပြားၾကမယ္ ေဟ့ေကာင္းေကာင္း အစီအစဥ္ကို နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ..။

ရႊီ…။ ေျဖာင္း…။ ေျဖာင္း…။ ေျဖာင္း…။ အေစာၾကီးကတည္းက ၿပီးသင့္တာ…။

P.S- စာျမန္ျမန္ျပန္ေရးေစခ်င္ပါက Comment မ်ားမ်ားေပးၾကပါကုန္…။

သီတင္းကြ်တ္အမွတ္တရေပါ့ဗ်ာ..။

***************************************************************************************

ဘယ္အခ်ိန္က စလို႔ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာပါလဲ။

ကြ်န္ေတာ္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၉ ရက္ေန႕က စၿပီး Blogspot မွာ http://blackdream21.blogspot.com ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႕ စေရးခဲ့ပါ တယ္။ ၆လခန္႕ၾကာတဲ့အခါမွာ www.blackdream21.com ကိုေျပာင္းလဲအသံုးျပဳခဲ့ပါတယ္။၂၀၀၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာမွာ Blogspot အစား  WordPress ကို စတင္ အသံုးျပဳခဲ့ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္ ထိပါပဲ။

အေဖ…။ ညက…။ သား…။ အိပ္မက္ေတြမက္တယ္…။ အိပ္မက္ထဲမွာ အေရာင္ေတြ မညီညာဘူး..။ ပညတ္ေတြမညီညာဘူး..။ အသံေတြမညီညာဘူး။ ဘ၀ေတြ မညီညာဘူး..။  အင္း…။ ရင္ခုန္သံေတြလည္း မညီညာဘူးေပါ့ အေဖရယ္…။

အိပ္မက္ (၁)

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ နံရံအခ်ိဳ႕လည္း ပါတယ္ အေဖ..။ ထူးျခားတာက အဲ့ဒီ့နံရံေတြမွာ “နား” မပါၾကဖူးတဲ့ေလ…။ ခပ္သဲ့သဲ့ ငိုရွိဳက္သံအခ်ိဳ႕ၾကားမွာ အခ်ိဳ႕ အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြက ခါးလွပါတယ္ အေဖရယ္..။ ေမတၱာမိုးေခါင္၊ သစၥာေရရွား..။ ဒီသဘာ၀တရား ႀကီးက တစ္ခါတစ္ေလ တစ္ကယ္ပဲ တရားရဲ႕လား အေဖ…?

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ လူအခ်ိဳ႕…။ အစားတစ္လုပ္စာ လုံေလာက္တဲ့ ေငြအသျပာရဖို႕ သူတို႕အစာအိမ္ကိုသူတို႕ ျဖဳတ္ ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႕ ထုတ္ေနၾကတယ္…။ စပါးလံုးတစ္ေထာက္စာ အေရျပားတစ္ခု အ၀တ္အစား၀တ္ႏိုင္ဖို႕ ကိုယ့္သားေရကို ကိုယ္လွီးထုတ္ ပိတ္စတစ္အုပ္နဲ႕ လဲေနၾကတယ္…။ လူအခ်ိဳ႕ရွင္ သန္ဖို႕…။ လူအခ်ိဳ႕ ယဇ္စဥ္ တက္ေနရတယ္…။

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႕ရက္တဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္…။ ရုတ္တရက္..။ စုတ္တစ္ခ်က္အမွားမွာ…။ စုတ္ျပတ္သတ္သြားေတာ့..။ စေတးလိုက္ရတာ ဘ၀တစ္ခု လံုးေပါ့ အေဖ..။ ရမၼက္ေတြၾကား ရုန္းကန္လွဳပ္ရွား…။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ား..။ သားတို႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အနားေပးဖို႕ေတာင္ ေမ့ခဲ့ၾကတာ ၾကာၿပီ ထင္ပါတယ္ အေဖရယ္…။

အိပ္မက္ (၂)

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ မ်က္မွန္ေတြ အရမ္း ေရာင္းေကာင္းတယ္ အေဖ…။ အဲ့ဒီ့မ်က္မွန္က ဘယ္သူ႕ကိုမဆိုၾကည့္ လိုက္တာနဲ႕ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ေက်ာကုန္းမွာ ေလွခါး ဘယ္ႏွစ္ထစ္ ပါတယ္ဆိုတာ ျမင္ရတယ္…။ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ဦးေႏွာက္ ထဲမွာ ဓာတ္ဆီ ဘယ္ႏွစ္ဂါလံ ပါတယ္ဆိုျမင္ရတယ္…။ အင္း…။ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ အတၱဘယ္ႏွစ္ပိသာ ပါတယ္ဆိုတာလည္း ျမင္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့အေဖရယ္..။

အိပ္မက္ထဲမွာ….။ သားမွ်ားမိတဲ့ငါးက…။ အရိုးထြားတယ္…။ ေခ်းခါးတယ္…။ ေဘးတိုက္သြားတယ္…။ ေရခဲ ရိုက္ထားတယ္…။ ေျခေထာက္မ်ား တယ္..။ ေနာက္ၿပီးေတာ့…။ အင္း…။ နားရြက္လည္း နဲနဲကားတယ္ အေဖ…။ သူကေျပာတယ္…။ ငါဟာ ရွားပါး “ငါး”…။ မင္း မမွ်ားလည္း..။ ငါ့ကို စားခ်င္တဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးတဲ့…။ စုပ္လည္းဆူး..။ စားလည္းရူး…။ မထူးပါဘူးအေဖရယ္…။ သား…။ စည္သြပ္ဘူးထဲ ထည့္လိုက္တယ္….။

သန္းေခါင္ထက္ ညဥ္႕မနက္ဖူး ဆိုတဲ့စကား…။ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ၾကားရင္…။ ဟားပါလိ့မ္မယ္ အေဖ…။ အလင္းနဲ႕ အေမွာင္ၾကား…။ သူသိတဲ့ အမွန္တရားက…။ အေရာင္ေတြ သိပ္မမ်ားလွပါဘူး…။ မယံုတစ္၀က္ ယံုတစ္၀က္နဲ႕…။ အလင္းဆိုတာ အေမွာင္ထက္ျမတ္ေၾကာင္း…။ ဘယ္ “ေတာင္” ကိုတက္ၿပီး…။ သားသူ႕ကို သက္ေသထားရမလဲ အေဖ…?

အိပ္မက္ (၃)

အိပ္မက္ထဲမွာ..။ သစ္ပင္ေတြ ေတြ႕တယ္အေဖ..။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့သစ္ပင္ေတြက ေျမျပင္မွာ အျမစ္မတြယ္ပဲ တိမ္ေတြထဲမွာ အျမစ္တြယ္တယ္ေလ..။ သူတို႕က တိမ္ညႊန္႕စားၿပီး ဖြားၾကတာတဲ့…။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ကမာၻ႕ဆြဲငင္အားက ဘယ္သူ႕ကိုမွ လက္လီ၊လကၠား  ေစ်းစ ကား မမ်ားခဲ့ဘူး မဟုတ္လားအေဖ…? သူတို႕သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြေတာ့လည္း ဒီေျမျပင္ေပၚပဲ သက္ဆင္းခဲ့ရတာပဲ မဟုတ္လား အေဖ?

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ ဧရာ၀တီဘက္က ျပန္လာတဲ့…။ ေလေျပအခ်ိဳ႕နဲ႕လည္းေတြ႕တယ္ အေဖ…။ “ဒီေကာင္ ေလပဲ ရွိတာပါကြာ..” လို႕ ေျပာတတ္တဲ့ လူေတြကို မေက်နပ္လို႕..။ ထိေတြ႕ကိုင္တြယ္ျခင္း၊ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏိုင္ျခင္း မရွိႏိုင္ေအာင္ေလာက္ေအာင္ ႏူးည့ံေပမယ့္..။ ေလမွာလည္း သူ႕အားနဲ႕ သူရွိ ေၾကာင္းသက္ေသျပၿပီး ျပန္လာတယ္လို႕ေတာ့ ေျပာသံၾကားမိတယ္..။

တစ္ကယ္ေတာ့ အိပ္မက္ဆိုတာ သားအတြက္ေတာ့ တစ္ခါက ေျပာဖူးသလို….။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေန႕စဥ္ရက္ဆက္မွန္မွန္ စားသံုးခဲ့တဲ့ နံနက္စာ သက္သက္ပါပဲ အေဖရယ္…။

နိဂံုး

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဖူးေပါ့အေဖရယ္..။ ေလာကမွာ အေဖလို႕ ေခၚႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေလးရွိတုန္း…။ အေဖ့ ေမြးေန႕မွာ..။ အမွတ္တရအေနနဲ႕..။ မက္ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ေလးေတြအေၾကာင္း တိုင္တည္ ရံုေလာက္ပါ…။ သားလို တိုင္တည္ခြင့္မရေတာ့တဲ့ သူေတြရဲ႕ ကိုယ္စားလည္း ပါတာေပါ့ အေဖ ရယ္…။

P.S- HAPPY BIRTHDAY DAD!!!

သို႕ေသာ္…

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဒီေန႕ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း တစ္ကုိယ္စာ ဘ၀အတြက္ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန အေရးပါတဲ့ ေန႕ရက္တစ္ခု ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲ? ဘာအတြက္လဲ? ဆိုရင္ေတာ့..။ အေျဖက..။ ဒီေန႕ဟာ ကြ်န္ေတာ္ဖန္တီးခဲ့တဲ့ blackdream21 ဆိုတဲ့ ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ ကိုယ္ပြား ၀ိဥာဥ္တစ္ခုရဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့အထိမ္းအမွတ္ ေန႕တစ္ခုျဖစ္လို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီ၀ိဥာဥ္ကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အာရံု..။ ခံစားခ်က္…။ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္..။ ယံုၾကည္ခ်က္..။ စတာ ေတြနဲ႕ ေသေသခ်ာခ်ာ ထုဆစ္ ေမြးဖြားေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဒီကိုယ္ပြား ၀ိဥာဥ္ကို ကြ်န္ေတာ့္ကို ကြ်န္ေတာ္ထက္ပင္ ပိုခ်စ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ထက္ ပိုအားက်ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ထက္ ပိုေလးစားပါတယ္..။

ကြ်န္ေတာ္ေတြေ၀သေလာက္ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္က မေတြေ၀ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ တြန္႕ဆုတ္သေလာက္ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ကမတြန္႕ဆုတ္ဖူး..။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အကန္႕အသတ္၊ အတားအဆီးေတြ ရွိသေလာက္ ကြ်န္ေတာ့္၀ိဥာဥ္မွာ အကန္႕အသတ္၊ အတားအဆီးေတြ မရွိဘူး..။ ဒါေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မယွဥ္ႏိုင္တဲ့…။ ကြ်န္ေတာ္ဖန္တီးခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ရဲ႕ အားသာခ်က္ေတြပါ..။

ဒီ့ထက္…။ ကြ်န္ေတာ္ဖန္တီးခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းထက္ ရဲရင့္တယ္..။ ကြြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ရဲ႕ ႏွလံုးသားက ကြ်န္ေတာ့္ ႏွလံုးသားထက္ ျဖဴစင္ႏူးညံ့တယ္..။  ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ရဲ႕ အတိတ္သမိုင္းေၾကာင္းက ကြ်န္ေတာ့္ အတိတ္သမိုင္းေၾကာင္းထက္ အျပစ္ကင္း စင္ သန္႕ရွင္းတယ္…။ ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ရဲ႕ အရိပ္က ကြ်န္ေတာ့္အရိပ္ထက္ ျပတ္သား ထင္ေပၚတယ္…။  အရင္က ကြ်န္ေတာ့္ကို မွီခိုၿပီး ဒီ၀ိဥာဥ္ျဖစ္တည္ ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္..။ အခုေတာ့ ဒီ၀ိဥာဥ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လည္ ရို႕က်ိဳး မွီခိုေနရၿပီ….။ အခုဆို..။ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ကိုယ္စားျပဳခဲ့တာ ႏွစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလကို ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္က စကားေတြေျပာေပးခဲ့တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္၀ိဥာဥ္က ကြ်န္ေတာ္မသိတဲ့ လူသား ေတြရဲ႕ ႏုလံုးသားကို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေစခဲ့တယ္..။ ရဲရင့္ တက္ၾကြေစခဲ့တယ္..။ တည္ၿငိမ္ ရင့္က်တ္ေစ ခဲ့တယ္..။ အလင္းေရာင္ေတြ ျဖန္႕က်ဲေပးခဲ့တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္က ကြ်န္ေတာ္ မေရာက္ ႏိုင္တဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္ မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာေတြ အထိခရီး ဆက္ေပးခဲ့တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္က ကြ်န္ေတာ္ မသိတဲ့သူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ ေတြကို မွ်ေ၀ခံစားေပးခဲ့တယ္…။ ႏွစ္သိမ့္ေျဖေဖ်ာက္ေပးခဲ့တယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္စားေပါ့…။ ကြ်န္ေတာ့္ကို လူေတြမသိၾကေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ကို လူေတြ ခ်စ္ၾကတယ္..။ အခုဆို ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္က ကြ်န္ေတာ့္ထက္ပင္ လူခ်စ္လူခင္ ေပါမ်ားခဲ့ပါၿပီ…။

တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္လဲက်တဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ..။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ကိုမွီၿပီး ျပန္ထခဲ့ရတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ကြ်န္ေတာ့္၀ိဥာဥ္ကေပးတဲ့ အလင္းတန္းနဲ႕ ေမာဟအေမွာင္ေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္ တိုက္ဖ်က္ခဲ့ရတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ၀ိဥာဥ္ဟာ ထြက္ေပါက္ ေပ်ာက္ ေနတဲ့ ၀ိဥာဥ္ေတြ အားလံုးအတြက္ ထြက္ေပါက္အျဖစ္ လည္စင္းေပးခဲ့တယ္..။ ခင္ဗ်ားတို႕အတြက္..! ကြ်န္ေတာ့အတြက္….! ဒီ ၀ိဥာဥ္ဟာ တစ္ခါတစ္ ေလ အိပ္မက္ မက္တယ္..။ အဲ့ဒီ့ အိပ္မက္ထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္းလဲပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္းလဲပါတယ္..။ အဲ့ဒီ့ည အေမွာင္နဲနဲက်ေနေပမယ့္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိပ္မက္ေတြ ဒီ အနက္ေရာင္အိပ္မက္တစ္ခုရဲ႕ ၀ိဥာဥ္ထဲမွာ စံုစည္းခဲ့ၾကတယ္…။

*******************************************************************

တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အေနအထားေတြ။ အေတြ႕အၾကံဳေတြ..။ မ်ားလြန္းလွပါတယ္။ တိုးတက္တာေတြလည္း ရွိမယ္..။ ဆုတ္ယုတ္ တာေတြလည္း ရွိမယ္..။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္..။ ဒီခရီးတစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ အရင္ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့သူေတြ..။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ အတူ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့သူေတြ…။ ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္မွ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့သူေတြ….။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ အတူ ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတုန္း ရွိေနသလို..။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း လမ္းခြဲႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ၾကပါၿပီ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ ရင္ခုန္မွ်ေ၀ခဲ့ၾကတယ္..။ ကြ်န္ ေတာ္တို႕ေတြ ခံစား၊ နားလည္ေပးခဲ့ၾကတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ အတူတကြ ရယ္ေမာခဲ့ၾကတယ္..။ အတူတကြ ေၾကကြဲဆို႕နင့္ခဲ့ၾကတယ္..။ ဒါေတြ အားလံုးဟာ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း…။ လမ္းခြဲႏွဳတ္ဆက္ျခင္း မွတ္တိုင္မွာ လက္ျပႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ၾကတယ္…။ ဒီလို ခရီးတစ္ေထာက္မွာ ႏွဳတ္ဆက္သြား ၾကတဲ့ ေရာင္းရင္းေတြ အားလံုး ကိုယ္စီ ကိုယ္စီ ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းတဲ့ ခရီးအသီးသီးမွာ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕ၾကပါေစလို႕ ကြ်န္ေတာ္ ဆုေတာင္း ပါတယ္…။

ဒီ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဒီ Blog ေလးအျပင္ ကြ်န္ေတာ္ Myanmar Genius ဆိုတဲ့ Forum နဲ႕ MMGenius ဆိုတဲ့ Blog Service ေပးတဲ့ Site ေလးေတြကိုလည္း ၀ါသနာအရ ၾကိဳးစားတည္ေထာင္ ခဲ့ပါတယ္..။ စိတ္တူကိုယ္တူ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ၀ိုင္း၀န္းအားေပးမွဳ၊ ကူညီပံ့ပိုးမွဳ တို႕ေၾကာင့္  ေအာင္ျမင္တယ္လို႕ ေျပာလို႕မရသည့္တိုင္..။ သူ႕ဟာနဲ႕ သူအထိုက္အေလွ်ာက္ေတာ့ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ ခရီးေရာက္ခဲ့တယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ ထင္ပါတယ္…။ တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္စာေတြ အၾကာၾကီးမေရးျဖစ္တာကလည္း ဒါေတြေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္..။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ လည္း ဘယ္လိုမွ ေရးခ်င္စိတ္မရွိလို႕ မေရးျခင္းထက္ ဘာမွ မပိုသာခဲ့ပါဘူး..။

အခုဆို ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ကြ်န္ေတာ္ေရးသားခဲ့တဲ့ Post..။ Essay  ၆၇ ပုဒ္အပါအ၀င္ စုစုေပါင္း ၂၈၁ ခု ရွိခဲ့ ပါတယ္..။ ဒီပို႕စ္ကေတာ့ ၂၈၂ ခုေျမာက္ ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ အရင္ကထက္ စာေရးေတာ္ေတာ္က်ဲလာတာကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ သတိထားမိပါတယ္..။ အရင္ကလို အျခား သူေတြဆီ သြားတာလာတာ၊ ႏွဳတ္ဆက္တာေတြလည္း ထိုနည္းတူပါပဲ…။ စာေရးက်ဲရတာကေတာ့ ထူးထူးျခားျခား အေၾကာင္းအရင္းမရွိပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ စာေရးရင္ ခံစားခ်က္အစစ္အမွန္နဲ႕ပဲ ေရးတတ္ပါတယ္..။ လုပ္ယူေရးတာ..။ ျဖစ္ညွစ္ ေရးတာမ်ိဳးေတြ ကြ်န္ေတာ္ မေရးတတ္ပါဘူး..။ ဒါေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာ ဘာမွမရွိ၊ ဗလာျဖစ္ေနတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြမွာ ဘာစာမွမေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး..။ တစ္ခ်ိဳ႕စာေတြေတာ့လည္း ေရးျဖစ္ေပမယ့္..။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္တာမ်ိဳးေတြလဲရွိပါတယ္…။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီ၀ိဥာဥ္ကို ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ကို တန္ဖိုးထားပါတယ္…။ ဒီ့ထက္ ပိုမိုပီျပင္ ထိေရာက္တဲ့ ဖန္တီးမွဳမ်ားကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ ဆက္လက္ အားထုတ္သြားမွာျဖစ္ပါတယ္..။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ပို႕စ္ေတြကို ပံုမွန္အဆက္မျပတ္တင္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမေတြကို ၾကည့္ၿပီး တကယ္ပဲ အားက်မိ တာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ..။ ဒါေပမယ့္လဲ သူတို႕ေလာက္ ကိုယ္တိုင္က အစြမ္းအစ မရွိေလေတာ့ စိတ္ေလွ်ာ့ရပါတယ္..။ အရင္ကလို ရွိသမွ် ဘေလာ့အားလံုးနည္းပါး မေရာက္ျဖစ္ ေတာ့တာကေတာ့..။ မ်ားျပားလာတဲ့ ဘေလာ့ေတြကို မသိေတာ့တာက အဓိကအခ်က္ျဖစ္ပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း တစိုက္မတ္မတ္၊ ခံယူ ခ်က္ရွိရွိေရးေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ေလးစားတဲ့..။ ခ်စ္တဲ့…။ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ဘေလာ့ေတြကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အျမဲေရာက္ျဖစ္ပါတယ္..။

ဒီေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ထဲေပၚလာတာတစ္ခုကို ေျပာခ်င္ပါတယ္…။ တစ္ခ်ိဳ႕ သုတပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ရသပဲျဖစ္ျဖစ္၊ နည္းပညာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တကယ္ကို ထူးခြ်န္စြာ..။ ခံယူခ်က္ရွိစြာ ေရးေနတဲ့သူေတြထဲက အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေတြ ရပ္တန္႕ကုန္ၾကပါတယ္..။ အေရးေတြက်ဲကုန္ၾကပါတယ္..။ ဒါေတြကို ျမင္ရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ႏွေျမာမိ၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတာ အမွန္ပါ..။ ဘေလာ့အေရအတြက္ေတြ ေန႕စဥ္ နဲ႕အမွ် အဆမတန္ မ်ားလာေလေလ..။ အရင့္အ ရင္က လက္စြမ္းေတြျပခဲ့ၾကတဲ့..။ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ဘေလာ့ေတြဟာ အသံတိတ္လာေလေလ ျဖစ္ေနရတာကို ျမင္ရျခင္းဟာ ကြ်န္ေတာ့္အ တြက္ေတာ့ တကယ္ကို စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္မိတာအမွန္ပါ..။

ဘာေၾကာင့္ဒီလိုေတြ မေရးၾကေတာ့တာလဲ…? ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မျဖစ္စေလာက္ အသိဥာဏ္ေလးနဲ႕ စဥ္းစားၾကည့္တယ္..။ သူတို႕မွာ ေရးစရာေတြ မရွိၾကေတာ့လို႕လား…? မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ အထက္မွာ ညႊန္းဆိုခဲ့တဲ့ မေရးေတာ့တဲ့သူေတြဟာ တကယ့္ကို အရည္အခ်င္းရွိၿပီး…။ ကေလာင္ စြမ္း ထက္တဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္..။ သူတို႕ရင္ထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မခန္းေျခာက္ႏိုင္တဲ့ ဖန္တီးမွဳနဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ဟာသူတို႕ရဲ႕ အေသြးအသား နဲ႕အတူ သူတို႕အသက္ရွင္သန္ေနသမွ် စီးဆင္းေနမယ္ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္…။ ဒါဆိုဘာေၾကာင့္လဲ..? သူတို႕ရင္ဘတ္နဲ႕ နင့္နင့္နဲနဲ ထုဆစ္ခဲ့တဲ့ ဖန္တီးႏိုင္မွဳဆိုတဲ့ အရည္အခ်င္းဟာ…။ နာရီေပါင္းမ်ားစြာအခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ဘေလာ့ေပါင္း မ်ားစြာကို လိုက္လံ ႏွဳတ္ဆက္ႏိုင္တဲ့ လူတစ္ ေယာက္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းေလာက္ပဲ အသံုးမက် ေတာ့လို႕လား…? ဒီအေျဖကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အခုထိ ရွာေဖြဆဲပါပဲ…။

ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္…။ အဲ့လိုအရည္အခ်င္းရွိခဲ့ၾကတဲ့…။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စီနီယာမ်ား၊ ေရးေဖာ္ေရးဘက္ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွစ္မမ်ားကိုေတာ့ ျပန္လည္ေရး သားေစလိုတာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဆႏၵအမွန္ပါ…။

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေရးသမွ်စာတိုင္းကို ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆုိးသည္ျဖစ္ေစ..။ အေပ်ာ္ပဲေရးေရး အတည္အတံ့ပဲေရးေရး လာေရာက္ဖတ္ရွဳ၊ ေ၀ဖန္အားေပးၾကတဲ့ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ား..။ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွ မ်ားအားလံုးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အဓိက အားေဆးေတြပါပဲ..။ တန္ဖိုးရွိလွတဲ့အခ်ိန္ ေတြထဲက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဖန္တီးမွဳမ်ားကို ဖတ္ရလို႕ အက်ိဳးရွိတယ္..။ အႏွစ္သာရရွိတယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ ၾကားရတိုင္း ၀မ္းသာ ၾကည္ႏူးမိသလို..။ ဘာေတြေရးထားမွန္း မသိဘူး..။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေဂါက္ေတာက္ေတာက္လို႕ ေျပာတိုင္းလည္း ကြ်န္ေတာ္ ေက်နပ္မိပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ္လိုအပ္ေနေသးတယ္ဆိုတာကို ေပၚလြင္ေစလို႕ပဲျဖစ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ Comment ဆိုတာ ေ၀ဖန္မွဳ၊ ထင္ျမင္ခ်က္ပါပဲ…။ ေ၀ဖန္ခ်က္ဆိုတာ ေကာင္းတာလဲ ပါမယ္..။ ဆုိးတာလဲ ပါမယ္..။ ဒါကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ လက္ခံရပါလိ့မ္မယ္..။ ရင္ထဲက ဆႏၵအမွန္မပါပဲ ခ်ီးက်ဴး (ေျမွာက္ပင့္) တဲ့ ေ၀ဖန္မွဳမ်ိဳးကိုမွ လက္ခံကာ Comment ဟု အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်င္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ႏွဳတ္ဆိတ္ ေနပါ့မယ္…။

ကြ်န္ေတာ္ အႏုပညာဆိုတာ ဘာမွန္း (တကယ္ကို) မသိပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ အႏုပညာကို ခ်စ္သလို၊ တန္ဖိုးလည္း ထားပါတယ္..။ အႏုပ ညာ စစ္စစ္နဲ႕ (စစ္မစစ္ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဘတ္နဲ႕သာ တိုင္းတာပါတယ္..။ ဘယ္သူ႕အယူအဆ..။ ဘယ္သူ႕ေပတံမွ ကြ်န္ေတာ္မသံုးပါ) အႏုပညာ စစ္စစ္ ကို ဖန္တီးၾကတဲ့ သူေတြအားလံုးကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ တစ္ကယ္ကို တန္ဖိုးထားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း သူတို႕ကို အတုယူ ၾကိဳးစား လွ်က္ရွိပါတယ္..။ တန္ရာ တန္ရာ မေျပာဘူးလို႕ ေျပာရင္လည္းေျပာပါ..။ ကြ်န္ေတာ္လက္ခံပါတယ္..။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ သာမန္ Blog ေရးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ထက္ ဘာမွ သာလြန္ ပိုမိုျခင္း မရွိလို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ Blog ေရးသားေနသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ရံုနဲ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို “ငါအႏုပညာသမား” လို႕ တစ္ခါမွ ကြ်န္ေတာ္ မေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ဖူးတာေတာ့ အမွန္ပင္….။

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ Blog ေလးရဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႕မွာ..။ Black Dream သို႕မဟုတ္ blackdream21 ရယ္လို႕ ျဖစ္လာေအာင္ အရင္ကတည္းက အခုအခ်ိန္ထိ ေ၀ဖန္အားေပးၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ (အနဲငယ္ေသာ) စာဖတ္ ပရိတ္သတ္မ်ား..။ တစ္ကယ့္ အစ္ကိုလို၊ ညီလို၊ အစ္မလို၊ ညီမလို ခ်စ္ရတဲ့ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွစ္မ ဘေလာ့ဂါမ်ား..။ အျမဲမဟုတ္ေတာင္ တစ္ခါတစ္ေလမွလာဖတ္ ျဖစ္တဲ့သူမ်ား..။ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီးေရာက္လာကာ ဖတ္ျဖစ္သြားတဲ့သူမ်ား..။ ေကာင္းရင္ ေကာင္းသလို၊ ဆုိးရင္ ဆိုးသလို..။ ေကာ္မန္႕မ်ားျဖင့္ ျဖစ္ေစ..။ Personally အရျဖစ္ေစ ေ၀ဖန္ ေထာက္ျပေပးၾကသူမ်ားအားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ပဲ တန္ဖိုးထား…..။ ေလးစား…။ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။

Black Dream ရယ္လို႕ ျဖစ္လာဖို႕..။ အမွားသရုပ္ျပ တစ္ခုျဖစ္ေပမယ့္…။ မျဖစ္မေန ထည့္သြင္းအသိအမွတ္ ျပဳရမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ မ်ားျဖစ္တဲ့…။ အျဖဴေရာင္ နတ္သမီးမ်ား..။ ခပ္ခါးခါး အနက္ေရာင္ ေကာ္ဖီေတြနဲ႕…။ ကြ်န္ေတာ့္ ႏုလံုးသားက ညႊန္ၾကားသမွ်ကို အသက္သြင္းေပးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ Laptop..။ အားလံုးအားလံုးဟာ ကြ်န္ေတာ္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ အနက္ေရာင္ အိပ္မက္တစ္ခုရဲ႕ မရွိမျဖစ္ အေရးၾကီးတဲ့အစိတ္ အပိုင္းမ်ားျဖစ္ ၾကပါတယ္…။ ဘယ္အရာေတြဘယ္လိုပဲေျပာင္းလဲ ေျပာင္းလဲ..။ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကုန္လြန္ ကုန္လြန္…။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့…..။

မနက္ျဖန္ဆိုတာ ရွိေနသ၍ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြကို ဆက္လက္ ဖက္တြယ္ထား ဦးမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း….။

P.S- တစ္ကယ္ေတာ့ အိပ္မက္ဆိုတာ ခံစားခ်က္မွာ ျမစ္ဖ်ားခံတဲ့ ဆႏၵျမစ္တစ္စင္းေပါ့…။

အဲ့ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ Blog နဲ႕ပါတ္သတ္ၿပီး အလည္လာသူမ်ား..။ ဒါမွမဟုတ္ စာဖတ္သူမ်ားရဲ႕ သေဘာထားနဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ကိုသိျခင္လာျခင္း ပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ တစ္နည္းအားျဖင့္ Feedback ျပန္ယူတဲ့သေဘာပါ..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒါေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္ စာေတြကို ဆက္လက္ေရးသား ေနဖို႕ အတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္ ျဖစ္ေနလို႕ပါ..။

ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ Blog ေရးတဲ့သူေတြက သူတို႕ပို႕စ္ေလးေတြကို ေ၀ဖန္သြားၾကတဲ့ (သို႕မဟုတ္) အားေပးသြားၾကတဲ့ Comment ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္တတ္ၾကပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ ရင္ခုန္စရာ Comment ေတြအျပင္…။ အခုဆို Post View ေတြပါ ရွိေနပါတယ္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ Comment ဘယ္ႏွစ္ခုရတယ္ဆိုတာထက္ Post View ဘယ္ေလာက္ ခုန္ခုန္တက္သြားတယ္ ဆိုတာကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္ေနတတ္ခဲ့ပါၿပီ…။

ဒီေနရာမွာ တစ္ဆက္ထဲ တိုက္ဆိုင္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ Post View တစ္ခုအေၾကာင္းကိုေျပာျပခ်င္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ စုေပါင္း တည္ေထာင္ထားတဲ့ Myanmar Genius ရဲ႕ ကိုယ္ပြားတစ္ခုျဖစ္တဲ့ MMGenius Blog Service မွာရွိတဲ့ Post ေတြထဲက How To Create Your Own Domain ဆိုတဲ့ Post တစ္ခုအေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္..။

ကြ်န္ေတာ္ အစပိုင္းက သိပ္သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး…။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ပထမဆံုး သတိထားမိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႕ရဲ႕ Post View Count အရ ေတာ္ေတာ္ေလး အံ့ၾကမိသြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ပထမဆံုးသတိထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီ့ Post ရဲ႕ Post View ဟာ ၅၀၀၀ ေက်ာ္ျဖစ္ေနလို႕ပါ..။ ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနလိုက္ခဲ့ပါတယ္..။

ဒါေပမယ့္ ဒုတိယအၾကိမ္ ကြ်န္ေတာ္ သတိရလို႕ ထပ္ၾကည့္မိတဲ့အခါမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အံ့ၾသမွဳက တကယ္ကို မယံုႏိုင္စရာေကာင္းလွပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ့ Post ရဲ႕ Post View ဟာ ၁၀၀၀၀ ေက်ာ္ေနခဲ့လို႕ပါပဲ..။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္အထင္ ၄…၅ ရက္ေလာက္ပဲ ျခားမယ္ထင္ပါ တယ္..။ အမွန္က အဲ့ဒီ့တုန္းက (ကြ်န္ေတာ္သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္တုန္းက) ေရတြက္မွ အဲ့ဒီ့ MMGenius Blog Serivce ကို စဖြင့္ထားတာ ၄ လ ေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္လို သာမေညာင္ည Blogger တစ္ေယာက္အတြက္ကေတာ့ တကယ့္ကို အံ့မခန္းပါပဲ..။

ကြ်န္ေတာ္အပိုေျပာတယ္ထင္ရင္ MMGenius Blog Service ရဲ႕ Side Bar မွာရွိတဲ့ Most Views မွာသြားၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္..။

အဲ့ဒီ့ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီ့ Post ကို သတိထားၿပီးၾကည့္လာခဲ့မိလိုက္တာ..။ အခုဆို ဘယ္ေလာက္ရွိသြားၿပီလို႕ ထင္ၾကပါသလဲ…?

33704…. သံုးေသာင္း သံုးေထာင္ ခုႏွစ္ရာ့ ေလး ျဖစ္ပါတယ္..။

ဒါက လမ္းၾကံဳလို႕ Post View အေၾကာင္းေလးေျပာရင္း MMGenius Blog Service အေၾကာင္းေၾကာျငာ၀င္တာပါ..။ ကြ်န္ေတာ့္စကားကို ျပန္ဆက္ပါ့မယ္..။

လူဆိုတာကလည္း တစ္မ်ိဳးမဟုတ္ တစ္မ်ိဳး အနဲနဲ႕အမ်ား၊ အထူနဲ႕အပါးဆိုသလုိ ရူးလိုက္ရမွ ေနသာထိုင္သာ ရွိၾကတဲ့သေဘာျဖစ္တဲ့အတြက္ လူထဲ က လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ (ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္မွတ္ထားျခင္းပါ..။ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္ပါလိ့မ္မယ္…။ ဟုတ္ရင္လည္း ဟုတ္ပါလိ့မ္မယ္) ကြ်န္ေတာ္လည္း ရူးပါတယ္…။

တကယ္တမ္း Post View အေရအတြက္နဲ႕ Comment အေရအတြက္အခ်ိဳးခ်ၾကည့္လိုက္ရင္ သိပ္ကိုကြာျခားပါတယ္..။ ဒါက ဘာကိုျပေနလဲ ဆိုေတာ့ ေျခရာလက္ရာမခ်န္ပဲ လာအားေပးသြားတဲ့ သူေတြအမ်ားအျပား ရွိေနတယ္ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ ေရာက္၊ ထင္ရာျမင္ရာ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ေရးတတ္တဲ့ ဒီစာမ်က္ႏွာေလးကို ဘယ္သူေတြ တျမတ္တႏိုး ဖတ္ရွဳေနၾကပါသလဲ…? ကြ်န္ေတာ္သိခ်င္ ပါတယ္…။

အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာဖတ္တဲ့သူေတြလည္းရွိမယ္..။ Google Reader ထဲက ေအးေအးေဆးေဆးဖတ္ေနတဲ့သူေတြလည္းရွိမယ္..။ Feed ေတြထဲ က ထိုင္ဖတ္ေနသူေတြလည္းရွိပါလိ့မ္မယ္..။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီလူေတြအားလံုးဟာ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ခင္ရတဲ့…။ ကြ်န္ေတာ္ေလးစားရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အမာခံ ပရိတ္သတ္မ်ားပဲ ဆိုတာ ေသခ်ာလြန္းလွပါတယ္..။ သူတို႕မွာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ေျပာစရာမ်ားရွိေနလိ့မ္မယ္လို႕လည္း ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္ပါ တယ္..။

အဲ့ဒါေၾကာင့္…။ ထိုထိုေသာ မမ်ားလွတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားရဲ႕ ရင္ခုန္သံမ်ားကို နားေထာင္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ဧည့္မွတ္တမ္း ေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးလိုက္ပါတယ္..။ ဒီေနရာေလးဟာ သာမန္ Post တစ္ခုကို Comment ေပးသလိုမ်ိဳး Post တစ္ခုထဲနဲ႕ သက္ဆိုင္ျခင္း၊ Post အသစ္မ်ားတင္လာတာနဲ႕အမွ် အေနာက္ကိုေရာက္ေရာက္သြားျခင္းမရွိပဲ..။ ကြ်န္ေတာ့္ Blog တစ္ခုလံုးအတြက္ အမွတ္တရအေနနဲ႕ စာမ်က္ႏွာတစ္ ခုထဲမွာ အျမဲတမ္း စုစုစည္စည္းရွိေနပါလိ့မ္မယ္…။

ဒီေနရာကို Click လုပ္ၿပီးေတာ့ ျဖစ္ေစ…။ အေပၚမွာရွိတဲ့ Guest Book ကို Click လုပ္ၿပီးေတာ့ ျဖစ္ေစ..။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဧည့္သည္ေတာ္မွတ္တမ္းမွာ လက္မွတ္ေရးထုိးႏိုင္ၾကပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္….

အားလံုးပဲ ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ အနက္ေရာင္ အိပ္မက္ တစ္ခု၏ ၀ိဥာဥ္မ်ား အေပၚမွာ ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ အိပ္မက္မ်ားကို ျဖန္႕က်ဲေပးခဲ့ၾကပါလို႕ ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္းဆိုလိုက္ရပါရေစ…။

P.S- Feed Reader မ်ား၊ Google Reader မ်ားလည္း ဒီ Post ကို ဖတ္ၿပီးရင္ လာေရာက္ မွတ္တမ္းေလး တင္ေပးၾကပါလို႕ ဖိတ္ေခၚပါရေစ..။

ကြ်န္ေတာ္ ၉ ရက္ ၉ လ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ ဘေလာ့စတင္ေရးသားခဲ့ပါတယ္..။ ဘယ္လုိရည္ရြယ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ Blog စေရးျဖစ္ခဲ့တယ္..။ ဘယ္သူ ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လက္ဦး ျမင္ဆရာ၊ သင္ဆရာ၊ ၾကားစရာေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို အရင္က ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ပို႕စ္ေတြထဲမွာ အလ်ဥ္းသင့္ သလို ထည့္သြင္းေရးသားခဲ့ဖူးပါတယ္..။ မဖတ္ရေသးရင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လြန္ေလၿပီးေသာ ၃၆၅ ရက္ ဆိုတဲ့ တစ္ႏွစ္ျပည့္ပို႕စ္ မွာ ထပ္မံဖတ္ရွဳႏိုင္ ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ ကြ်န္ေတာ္ေျပာ ျပခ်င္တာကေတာ့ Black Dream သို႕မဟုတ္ blackdream21 သို႕မဟုတ္ အနက္ေရာင္ အိပ္မက္ ဆိုတဲ့ နာမည္ တစ္ကို ဘယ္လိုရရွိခဲ့တယ္..။ ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ေတြနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ခံစားထားတယ္…။ စတာေတြကို ေျပာျပခ်င္လို႕ပါ…။

သာမန္ Tag Post တစ္ခုျဖစ္တဲ့အတြက္ ပို႕စ္ဖတ္လို႕ ကုန္သြားမယ့္ အခ်ိန္အတြက္ အခ်ိန္ကုန္ရက်ိဳးနပ္မယ္ ထင္မွဆက္ဖတ္ဖို႕ ကြ်န္ေတာ္ အရင္ဆံုး ေျပာခ်င္ပါတယ္..။

ကြ်န္ေတာ္ ပထမဆံုး Blog စေရးမယ္ စဥ္းစားေတာ့ ငယ္ငယ္က ကြ်န္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ စကား၀ွက္အျဖစ္သံုးခဲ့ဖူးတဲ့ စကားလံုးေလး တစ္လံုးကို အရင္ဆံုး သတိရမိပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္အပါအ၀င္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးရဲ႕ အဲ့ဒီ့စကားလံုးအေပၚ အေလးအနက္ထားမွဳက အေတာ္အတန္ ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႕တဲ့ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲ သီးသန္႕လုပ္တဲ့ ဒီေနရာမွာ အဲ့ဒီ့စကားလံုးကို အသံုးမျပဳဖို႕ ကြ်န္ေတာ္ ဆံုး ျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ့ေနာက္မွာ ပညတ္ေတြထဲက မလြတ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ပညတ္တစ္ခုကို အျမန္ဆံုးရွာေဖြႏိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားရပါေတာ့ တယ္။

သိပ္ေတာ့ ၾကာၾကာ မစဥ္းစားလိုက္ရဘူးလို႕ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္..။ နာမည္တစ္ခု ရခဲ့တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀မွာ အေရးပါတဲ့…။ ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္ သက္တဲ့ အရာေလးေတြကို စုစည္းထားတဲ့ နာမည္တစ္ခုပါ..။

ကြ်န္ေတာ္ငယ္စဥ္ ကတည္းက အနက္ေရာင္ကို ေတာ္ေတာ္ေလးႏွစ္သက္ပါတယ္..။ အ၀တ္အစားပဲ ၀ယ္၀ယ္ အသံုးအေဆာင္ပဲ ၀ယ္၀ယ္ ကြ်န္ေတာ့္ ရဲ႕ ဦးစားေပး အေရာင္ဟာ အနက္ေရာင္ပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဘာသာအယူအဆ၊ မိရိုးဖလာ အယူအဆေတြအရ အနက္ေရာင္ ဆိုတာဟာ အမဂၤလာအေရာင္ မသံုးသင့္ မသံုးအပ္တဲ့အေရာင္လို႕ သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္။ သူ႕အယူအဆနဲ႕သူမို႕ ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ်မေျပာလိုပါ..။  ျပန္ေပးဆြဲတာကို Blackmail ေမွာင္ခိုေစ်းကြက္ကို Black Market စသည္ျဖင့္ အသံုးျပဳျခင္းမ်ားကို အစြဲျပဳၿပီးေတာ့ အခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း အနက္ေရာင္ဆိုတာဟာ မေကာင္းမွဳ ဒုစရိုက္ကို ကိုယ္စားျပဳတယ္..။ ဘာ…ညာ..။ စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္..။ ရွိေစ…။ ဒါလည္း ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ မဆိုင္ပါ….။ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဆိုင္တာ ကိုသာ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ေရးမည္ ျဖစ္ပါသည္။

အနက္ေရာင္

ခင္ဗ်ားတို႕ ဘယ္လိုထင္လဲ…?

အနက္ေရာင္နဲ႕ အမဲေရာင္ တူမယ္ထင္သလား…?

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မထင္ဘူး…။

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အနက္ေရာင္ဆိုတာ အဓိပၸါယ္မ်ားစြာရွိေနပါတယ္..။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ သာမန္ ၾကိဳက္တယ္ဆိုရံု ၾကိဳက္ခဲ့တာပါ..။ အရြယ္ နဲနဲ ရလာတဲ့ အခါ တေျဖးေျဖး စဥ္းစားမိရင္းက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အနက္ေရာင္ဟာ ပိုပိုၿပီး အဓိပၸါယ္ ရွိလာခဲ့ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္အယူအစအရ အနက္ ေရာင္ ဆိုတာဟာ ေထာင္က်က် ျပားက်က် ဘ၀တစ္ခုကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္။ ေလာကရဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အေရာင္ဆိုးမွဳ မ်ားကို ခံယူႏိုင္တဲ့ ဘ၀တစ္ ခုကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္…။ လူတိုင္းလူတိုင္းရဲ႕ ေမွာက္မွားတတ္ေသာ အာရံုတစ္ခုကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္..။ လူတိုင္းလူတုိင္းအတြက္ တစ္ခ်ိန္က ရခဲ့ ဖူးေသာ ခါးသီးတဲ့ ဘ၀သင္ခန္းစာ တစ္ခုကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္…။ အနိမ့္အျမင့္ အလွည့္အေျပာင္းေတြ မ်ားျပားလွတဲ့ ေလာကဓံရဲ့ စိန္ေခၚမွဳေတြကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္တဲ့ ျပင္းထန္ေသာ တြန္းအားတစ္ခုလို႕ ယူဆပါတယ္..။

အနက္ေရာင္နဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး သီးျခားျပင္ပ ဖြင့္ဆိုခ်က္မ်ားကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ ရွာေဖြဖတ္ရွဳခဲ့ဖူးပါတယ္..။ Black is … Colour of the king,  King of the colour, Colour of Justice ဆိုၿပီးေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္..။ သူဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာမွာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အၾကီးအကဲေတြဟာ ဧည့္ခံပြဲေတြ၊ ညစာစားပြဲတို႕ အခန္းအနားတို႕ ျပဳလုပ္ၾကတဲ့အခါမွာ အျမဲလိုလို အနက္ေရာင္ကို သံုးစြဲ၀တ္ဆင္ၾကပါတယ္။ သူတို႕ ေတြရဲ႕ ကားေတြ ဟာလည္း အနက္ေရာင္ မ်ားသာ ျဖစ္ၾကပါတယ္..။ King of the colour ဆိုတာကလည္း ဒီသေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံအၾကီးအကဲေတြရဲ႕ ကားေတြ ၀တ္စံုေတြဟာ အျခားအေရာင္ေတြမျဖစ္ပဲ အနက္ေရာင္ေတြျဖစ္ေနသလဲ..? ဒါကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ Colour of Justice ဆိုတာကေတာ့ တရားမွ်တမွဳရဲ႕ အေရာင္လို႕ ဖြင့္ဆိုလို႕ရမယ္ထင္ပါတယ္..။ ဥပမာအားျဖင့္ ေရွ႕ေနေတြ၊ တရားသူၾကီး ေတြဟာ တရားစီရင္ေရးကို ျပဳလုပ္တဲ့အခါမွာ အနက္ေရာင္ ၀တ္စံုမွ လြဲၿပီးေတာ့ ဘယ္အေရာင္ကိုမွ အသံုးျပဳျခင္းမရွိပါဘူး…။

အိပ္မက္

တကယ္ေတာ့ အိပ္မက္ဆိုတာ

ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ယံုၾကည္ခ်က္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ

စတင္ျမစ္ဖ်ားခံရာ ခံစားခ်က္ အရင္းအျမစ္ ေနရာတစ္ခုေပါ့…။

လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ကိုယ္စီ အိပ္မက္ေတြ ရွိတတ္ၾကပါတယ္..။ ခင္ဗ်ားတို႕မွာလည္း ခင္ဗ်ားတို႕ အိပ္မက္ေတြရွိပါလိ့မ္မယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ပိုင္ အိပ္မက္ေတြရွိပါတယ္..။ အသက္၀င္မလာပဲ ပ်က္စီးခဲ့ရတဲ့ အိပ္မက္ေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိမယ္၊ လက္ရွိ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ျဖစ္ခ်င္ တဲ့ အိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေပၚၿပီး ျဖစ္္ေနတာေတြလည္းရွိမယ္..။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျဖစ္လာဖို႕ အလားအလာရွိတဲ့ အိပ္မက္ေတြလည္း ရွိ ေကာင္းရွိမယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕အိပ္မက္ေတြက စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕အိပ္မက္ေတြက လက္ေတြ႕က်တယ္..။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာဟာ လည္း အရွည္လ်ားဆံုး အိပ္မက္ တစ္ခုပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ…။

တစ္ခ်ိဳ႕ေတြအတြက္ အိပ္မက္ဆိုတာ အိပ္ယာက ႏိုးထရင္ အားလံုးဟာ လြင့္ထြက္ ပ်က္စီးသြားတတ္ၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြအတြက္ၾကေတာ့ အိပ္မက္ဆိုတာက အိပ္ယာက ထတာနဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္အသစ္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အသစ္နဲ႕ ခြန္အားအသစ္ေတြကိုေပးတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက အိပ္မက္ ထဲမွာ ေပ်ာ္ၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက အိပ္မက္ေတြကေန ရုန္းထြက္ႏိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားၾကတယ္..။ တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြထဲမွာ အိပ္မက္ေတြထဲက ႏိုးထလာတဲ့သူနဲ႕ အိပ္မက္ေတြဆီကို ခရီးဆက္ေနတဲ့သူေတြ မေတာ္တဆ ဆံုမိၾကတဲ့အခါ သိပ္ကို စိတ္၀င္စားဖို႕ ေကာင္းတဲ့ အလွည့္အေျပာင္းေလးေတြ မၾကာခဏ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ၾကတယ္…။

တစ္နည္းအားျဖင့္ အိပ္မက္ဆိုတာ စိတ္ကို အသိဥာဏ္နဲ႕ ထုဆစ္ထားတဲ့ ပန္းပု ရုပ္ထုေလး တစ္ခုေပါ့…။

၂၁

ကြ်န္ေတာ္ ဖဲမကစားတတ္ပါ..။

ဆရာသစၥာနီရဲ႕ စကားအရေျပာရရင္ေတာ့ လူ႕ဘ၀ဆိုတာ အကုသိုလ္အေၾကြးယူတဲ့ ေနရာတစ္ခုေပါ့..။ ဟုတ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီလူ႕ဘ၀ကေန အကုသိုလ္အေၾကြးယူဖို႕ စတင္ေရာက္ရွိတဲ့ေန႕ကို အစြဲျပဳထားတဲ့ ဂဏန္းတစ္ခုကို မွတ္မွတ္သားသား ရွိေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ အသံုးျပဳျခင္းပါ။

နိဂံုး

“အနက္ေရာင္ အိပ္မက္တစ္ခု၏ ၀ိဥာဥ္မ်ား…” ဒါက ကြ်န္ေတာ့္ Blog ရဲ႕ နာမည္ပါ..။ ဒီအနက္ေရာင္ အိပ္မက္တစ္ခုရဲ႕ ၀ိဥာဥ္ေတြထဲမွာ…။ ခင္ဗ်ားတို႕ ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္း ပါေကာင္းပါမယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္းလဲ ပါေကာင္းပါမယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ခင္ဗ်ားတို႕ ဘ၀မွာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူး မေတြ႕ဖူး မၾကားဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္းလဲ ပါခ်င္ပါမယ္..။ ေလာကမွ ပ်ံ႕လြင့္ေနတဲ့ အိပ္မက္ေတြအားလံုး ရဲ႕ ၀ိဥာဥ္ေတြကို ဖမ္းဆုပ္ စုစည္းထားတဲ့ သေဘာပါ…။

ေနာက္တစ္ခု..။ Black Dream ဟာ Nightmare မဟုတ္ပါ…။ အနက္ေရာင္ အိပ္မက္ဟာ အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခုမဟုတ္ပါ….။ ခင္ဗ်ားတို႕ ကြ်န္ေတာ္ တို႕ေတြ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ အိပ္ေမာက်သြားတဲ့ အခါ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘာေတြ ျမင္ရပါသလဲ…? အနက္ေရာင္ ေလာကတစ္ခု…။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အနက္ ေရာင္ အိပ္မက္တစ္ခုက လြဲလို႕ ဘာမွမရွိႏိုင္ပါဘူး..။

ဒါဆို ခင္ဗ်ားသိလိုက္ပါ…။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဘ၀ထဲမွာလည္း Black Dream ဆိုတာ အေသအခ်ာ ရွိေနၿပီ ဆိုတာကိုေပါ့ဗ်ာ….။

P.S- ကိုဟန္သစ္ၿငိမ္ Tag ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ အခုလိုေျပာျပခြင့္ရေအာင္ Tag ေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အစ္ကို..။

၁။ ဦးေႏွာက္စက္ရံု အတြက္ ကုန္ၾကမ္းရွားပါးလာျခင္း။

၂။ ေရးၿပီးေသာစာမ်ားအား အားရေက်နပ္မွဳမရွိေသာေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္ျခင္း။

၃။ ေရးလိုက္ေသာ စာမ်ားအား, အားရ ေက်နပ္လြန္းအားၾကီးေသာေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္ျခင္း။

၄။ စာေရးလိုက္တိုင္း လက္မ်ား ဘရိတ္ေပါက္ေပါက္သြားေသာေၾကာင့္ အရွိန္သတ္ထားျခင္း။

၅။ စာေရးျခင္းထက္ နည္းပညာပိုင္းႏွင့္ဆိုင္ေသာဘက္တြင္ အနဲငယ္ ပိုမို အာရံုရေနျခင္း။

၆။ လုပ္ျခင္တာမ်ား မ်ားေနေသာေၾကာင့္ ဘာမွ လုပ္မရျခင္း။

၇။ မု႕န္ဖိုးရလိုရျငား ကိုယ္တတ္သည့္ပညာေလး (မျဖစ္စေလာက္) ႏွင့္ တစ္ဘက္တစ္လမ္းမွ ၀င္ေငြရွာေနျခင္း။

၈။ စာေမးပြဲမ်ား မဟားတရား နီးကပ္လာျခင္း။

၉။ စာက်က္ရန္ စာအုပ္ႏွင့္ Lecture မ်ား ရွာမရျခင္း။

၁၀။ စာေရးျခင္စိတ္ အလ်ဥ္းမရွိျခင္း။

မည္သို႕ပင္ ျဖစ္ေစ..။ ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့မပိတ္ပါ..။ ရပ္ပါဦးမည္…။ ျပန္ေရးေနၿပီ ဆိုၿပီး ပိတ္လိုက္ဖြင့္လိုက္ လုပ္မည္လည္းမဟုတ္ပါ..။ အေရးၾကဲ ျခင္းသာလွ်င္ ရွိမည္ျဖစ္ပါသည္…။ မေရးျခင္တဲ့ အဆံုး ျပစ္ထားရံုမွလြဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွလုပ္မည္မဟုတ္ပါ…။

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ မနက္ျဖန္မ်ားစြာ ရွိေနပါေသးသည္..။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္တြင္ ဖက္တြယ္ထားေသာ အိပ္မက္မ်ားစြာလည္း အတိအက်ရွိေနပါ ေသးေၾကာင္း…။

P.S- မၾကာမွီ လာမည္….။ ေမွ်ာ္….။

“တီ…တီ…တီ”

Phone သံကိုပင္ သူၿပီးေအာင္ေစာင့္မေနႏိုင္ေတာ့…။ ခ်င္ျခင္းပင္ေကာက္ကိုင္လိုက္မိပါတယ္..။

“အင္း…ေျပာ”

“…………….”

“ခြပ္….”

သူ႕လက္ထဲမွ လြတ္က်သြားေသာ Mobile Phone ရဲ႕အသံေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသား၏ အသံေလာ…။ သူတိတိက်က် မေျပာႏိုင္ေသာ တစ္ခ်ိန္ထဲ တစ္ျပိဳင္ထဲ ထြက္ေပၚလာသည့္ ျမည္သံစြဲတစ္ခု….။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ တစ္ပိုင္းတစ္စစီ က်ကြဲ သြားေသာ သူ႕ရဲ႕ Phone ဟာ…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသားရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ကို အတိအက် နိမိတ္ထင္ဟပ္ ေနေစျခင္းပင္…။

အခန္း (၁)

သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး ေခြ်းစီးမ်ားႏွင့္သာ ေမာဟိုက္လို႕ေနပါတယ္…။ တစ္ဘက္မွစကားသံအဆံုး သူ႕ကမာၻတစ္ခုလံုးအေမွာင္ က်သြားပါတယ္..။ ခႏၶာ ကိုယ္တစ္ခုလံုးကို အတြင္းအျပင္ ဆြဲလွန္လိုက္သလို ေ၀ဒနာက နာၾကည္း သည္းထန္လြန္းလွပါတယ္…။ တစ္ခ်ိန္ကသူ႕ရဲ႕ ခပ္မိုက္မိုက္အေတြးေတြ က အခုခ်ိန္မွာ သူ႕ဘ၀ကို တကယ္ပင္ အေမွာင္အတိ ဖုန္းေစခဲ့ပါၿပီ…။ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ တက္လမ္း…။ ရည္ရြယ္ခ်က္…။ ေရွ႕ေရး…။ အရာရာဟာ စုတ္ျပတ္သြားပါေတာ့မယ္…။ ဘယ္သူမျပဳမိမိမွဳ…။ ဒါေတြအားလံုးရဲ႕ တရားခံဟာ သူမွလြဲၿပီး  အျခားဘယ္သူမွ မျဖစ္ႏိုင္…။ မျဖစ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အသိစိတ္…။ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ မသိစိတ္…။ အားျပိဳင္မွဳ ႏွစ္ခုၾကား သူ႕ဘ၀လံုးပါးပါးေတာ့ေလမည္…။

တကယ္ဆို ဒါေတြဟာ သူ႕ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ…။ ေတြေ၀မွဳေတြေၾကာင့္ဆိုတာ သိပ္ထင္ရွားလြန္းပါတယ္…။ ခံစားခ်က္တစ္ခုရဲ႕ အျမင့္မားဆံုးေနရာ တစ္ခု…။ ခပ္သိမ္းေသာ အသိစိတ္တို႕ မွိတ္သုန္း ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တယ္…။ ဆင္ျခင္ႏိုင္တဲ့ အသိတရားတစ္ခု လံုးပါးပါးခဲ့တယ္..။ အရာရာဟာ စိတ္ရဲ႕ ေစရာေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခဲ့ၿပီးမွေတာ့…။ ခါးသီးတဲ့ အနာဂတ္တစ္ခုကလြဲလို႕ ဘာမ်ားသူ႕အတြက္ေမွ်ာ္လင့္စရာ ရွိဦးေတာ့မတဲ့ လဲ…။ ဆူပြက္ ေပါက္ကြဲေနတဲ့ အေတြးေတြၾကား…။ အဆံုးအျဖတ္တစ္ခုအတြက္ အခ်ိန္ေတြကလဲ ခပ္ပါးပါးေတာင္ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္ပံုမရေတာ့ပါ။

ဘာလုပ္မလဲ…။ ဘယ္လမ္းကိုေရြးမလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္သင့္တာလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္ခဲ့ၿပီလဲ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ အဆက္မျပတ္ သူ႕ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုး စုတ္ျပတ္သတ္သြားသည္….။ သူ႕အေသြး…။ သူ႕အသား…။ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး အက္စစ္ကန္ထဲ အစိမ္ခံထားရသလိုခံစား ရသည္…။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ဳပ္တည္းခဲ့တဲ့ အသိစိတ္တစ္ခ်က္ လြတ္အထြက္မွာ…။ ဘ၀ဟာ ဒီေလာက္ စုတ္ျပတ္သြားမယ္မွန္း ဘယ္တုန္းကမွ သူ မမွန္းစမိခဲ့ေပ…။ ကိုယ္တိုင္ဖန္ဆင္းခဲ့တဲ့  အရိပ္ဆိုးတစ္ခု….။ ဘ၀အဆက္ဆက္ သံသရာရွည္ေတာ့ေလမည္သာ….။

အခန္း (၂)

“ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါသတ္တာမဟုတ္ပါဘူးကြာ….”

“ဟား..ဟား…။ ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ကိုယ့္အသတ္ေသမွာေတာ့ ေၾကာက္တတ္လိုက္တာ…။”

“မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ ငါမင္းကို တကယ္မသတ္ခဲ့တာပါ…။ ငါ့ရဲ႕ ေပါ့….ေပါ့….ေပါ့ဆမွဳ…။ အသံုးမက်မွဳေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္….ျဖစ္…ျဖစ္ခဲ့ရတာပါကြာ”

“ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ေျပာထြက္လိုက္တာ…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘာမ်ားလုပ္ခဲ့လို႕လဲဗ်ာ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအမွားမ်ားရွိခဲ့လို႕လဲ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအျပစ္မ်ား ရွိခဲ့လို႕ ခင္ဗ်ား ဒီလို ရက္ရက္စက္စက္လုပ္ခဲ့ရတာလဲဗ်ာ…”

” ငါ…။ ငါ….။ ငါေလ…။ မင္းအေပၚ ရက္စက္ခ်င္လို႕မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ အဲ့ဒါကိုေတာ့ မင္းယံုၾကည္ေပးပါ…။ မင္းအတြက္ တစ္ကယ္ပဲ ငါ့စိတ္ေတြ ထိခိုက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။ ငါ့….ငါ့…ငါ့မွာ အျခားေရြးစရာ လမ္းမရွိ …. မရွိ…. မရွိေတာ့လို႕ပါကြာ…..။ ငါ့ကို…ငါ့ကိုေလ….။ ခြင့္လႊတ္ေပးဖို႕ ငါမေတာင္းဆိုလိုပါဘူးကြာ…။ ဒါေပမယ့္…။ ဒါေပမယ့္ေလ…။ ငါ့ကို နားလည္ေပးဖို႕ေတာ့ ငါေတာင္းဆိုျခင္ပါတယ္ကြာ…”

“မရေတာ့ဘူးဗ်ာ…။ အားလံုးဟာ လြန္သြားခဲ့ၿပီ..။ က်ဳပ္ကခြင့္လႊတ္တယ္ထား…။ ခင္ဗ်ားကို ခြင့္မလႊတ္တဲ့သူေတြက မၾကာခင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြ အတြက္ လာေခၚၾကလိ့မ္မယ္…။ ေဟာ ဟိုမွာ လာေနၾကၿပီ…။ ကဲ… က်ဳပ္လည္းသြားမယ္ဗ်ာ…။ ကံမကုန္ေသးရင္ေတာ့ ျပန္ဆံုၾကေသးတာေပါ့..”

“ငါမသတ္ဘူး…။ ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါ့ကိုနားလည္ပါ…။ ငါ့ကိုနားလည္ေပးပါကြာ…။ ငါ့မွာ ေရြးစရာလမ္းတကယ္ကို မရွိခဲ့လို႕ ပါ..။ ငါ့ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးလဲ မင္းအတြက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။”

“ငါမသတ္ဘူး….”

“ငါ့ကို နားလည္ပါ…”

“ငါမသတ္ဘူး…”

“အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး”

အကယ္၍ ဒီအရာသည္သာ အိပ္မက္တစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ဘူးဆိုေလလွ်င္….။

အခန္း (၃)

“ေသခ်ာသြားၿပီ…။ အခုဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ…?”

“ဟားးးးးးး….” သူစီးကရက္တစ္လိပ္မွ နီကိုဒင္းအဆိပ္ေငြ႕ေတြအားလံုးကို အဆုတ္ထဲ အျပည့္ရွိဳက္သြင္းလိုက္မိသည္..။

“ဘယ္လိုလုပ္မလဲ..? ထြက္ေျပးလို႕လဲ လြတ္မယ့္ကိစၥမ်ိဳးမွမဟုတ္တာကြာ…။ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ၿပီး..။ ျပင္ဆင္ၾကရံု၊ ရင္ဆိုင္ၾကရံုေပါ့…”

တစ္ဘက္က တိတ္ဆိတ္လွ်က္…။ သူတစ္ေယာက္ထဲသာ စကားေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ဆက္ေျပာေနမိသည္…။

“မင္းအတြက္လည္း ငါစိတ္မေကာင္းဘူးကြာ…။ မင္းစိတ္ထဲမွာ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္ခံစားေနမယ္ဆိုတာကို ငါသိပါတယ္…။ ငါ့ခႏၶာကိုယ္တစ္ခု လံုးလဲ ေသြးေၾကာေတြထဲမွာ ေခ်ာ္ရည္ေတြ စီးဆင္းေနသလို ခံစားေနရပါတယ္…။ တစ္ကယ္ဆို ဒါဟာ ငါ့ရဲ႕ေပါ့ဆမွဳေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ ေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳေတြအတြက္ ငါ၀င္ခံပါတယ္…။ ငါ့အျပစ္ေတြအတြက္ ငါေပးဆပ္သြားခ်င္တယ္..။ ေပးဆပ္ခြင့္ရျခင္တယ္…။ ေပးဆပ္ သြားလိုက္ျခင္တယ္…။ ဒါေပမယ့္ကြာ…။ ငါဘယ္လိုပဲ ေပးဆပ္ေပးဆပ္…။ ငါ့ေၾကာင့္ အျပစ္မရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ ….။ ငါ့အျပစ္ေတြ မေၾကႏိုင္ဘူး ဆိုတာ ငါသိပါတယ္ကြာ….။ ငါေလ…။ ငါ…..။ ငါ….အရမ္း၀မ္းနည္းတယ္ကြာ….။ ဒါေပမယ့္….”

သူ႕အသံေတြထဲ ရွိဳက္သံေတြပါလာခဲ့သည္…။ သူ႕လည္မ်ိဳတစ္ခုလံုးစို႕တက္လာသည္…။ သူ႕ပါးျပင္တစ္ေလွ်ာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္သည့္ “ေတာက္” ေခါက္သံေတြက တသြင္သြင္ စီးဆင္းလွ်က္…။

” ငါတို႕စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္းသာ ဆက္လုပ္ၾကရံုေပါ့ကြာ…”

သူ ရွိဳက္ၾကီးတငင္ငင္ ငိုခ်မိလိုက္သည္…။ သို႕ေသာ္ သူ႕ရင္ထဲက အပူေတြကေတာ့ ညိမ္သက္မသြားသည့္အျပင္ ပို၍ ပို၍ တိုးလို႕သာ…။

ဇာတ္သိမ္း

သူစားပြဲေပၚမွ ဖိုင္တြဲတစ္ခုကို ေကာက္ယူကာ ထုတ္ၾကည့္မိလိုက္သည္….။ အထဲမွ စာရြက္စာတမ္းအခ်ိဳ႕ႏွင့္ ဖလင္ျပားတစ္ခု အလိုက္သင့္ ထြက္က် လာပါတယ္…။ သူ ဖလင္ျပားအား စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္..။ သူ႕မ်က္၀န္းထဲမွ စီးက်လာေသာ အရာမ်ားသည္ မ်က္ရည္မ်ားမဟုတ္ပဲ ေသြးစက္မ်ား ျဖစ္သြားမေလာက္ပင္ သူ႕ရင္ထဲ နာက်င္လြန္းလွသည္…။ သူအတတ္ႏိုင္ဆံုး စကားလံုးအခ်ိဳ႕ကို အံထုတ္ျဖစ္ခဲ့သည္…။

“တကယ္ဆို…။ တကယ္ဆိုေလ…။ သားကို ေဖေဖ သိပ္ခ်စ္တာေပါ့သားရယ္….။ ေနာင္ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တုိင္းမွာလည္း ဒီလို အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးၾကီးနဲ႕ ငါ့သား မၾကံဳရပါေစနဲ႕လို႕ ေဖေဖ ဆုေတာင္းေပးေနပါ့မယ္သားရယ္…။ အခြင့္ရွိေသးရင္ ျပန္လာခဲ့ပါကြာ..။ ေဖေဖေလ…။ ငါ့သားေနာက္တစ္ ခါ ေဖေဖတို႕ ဘ၀ထဲကို ျပန္၀င္လာမယ့္ေန႕ကို ေစာင့္ၾကိဳေနပါ့မယ္သားရယ္….။”

ဆုပ္ကိုင္ ေျခမြထားလို႕ ေၾကမြေနေသာ Ultra Sound ဓာတ္မွန္ျပားတစ္ခု၊ DNC လုပ္ခဲ့သည့္ ေဆးရံုမွ စာရြက္စာတမ္းအခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ သူသည္ လည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႕

အရုပ္…………………………….. ၾကိဳး………………………………………….ျပတ္………။

P.S- ျဖစ္ရပ္မွန္တစ္ခုအား ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးႏွင့္ အျပည့္ ခံစားကာ ေရးဖြဲ႕ပါသည္။

၁၉၉၈ ဧၿပီလ ၁၃ ရက္ (သၾကၤန္အၾကိဳေန႕)

“မိန္းမေရ…မိန္းမ… လာပါဦးဟ…။ အား…”

ရုတ္တရက္ ထေအာ္လိုက္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အေဖအသံေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္လန္႕ျဖန္႕ၿပီး ႏိုးသြားပါတယ္..။ အမွန္က ကြ်န္ေတာ္ႏိုးေနပါၿပီ..။ အျခား ေန႕ေတြသာ ကြ်န္ေတာ္အိပ္ပုပ္ၾကီးရင္ၾကီးမယ္ ဒီလိုေန႕မ်ိဳးကေတာ့ မနက္ ၅ နာရီ ၆ နာရီကတည္းက ႏိုးေနၿပီး ဒီသၾကၤန္ဘယ္လိုကဲရမလဲ ဆိုၿပီး ေတြးေနတတ္တာ ကြ်န္ေတာ့္အက်င့္ပါ…။ ကြ်န္ေတာ့္အခန္းက ကြ်န္ေတာ့္အေဖအေမအခန္းႏွင့္ ကပ္လွ်က္အေပၚထပ္မွာရွိပါတယ္..။ (ေပါက္ ကရေတြ လုပ္တတ္လြန္းလို႕ စိတ္မခ်လို႕ သူတို႕ေဘးခန္းေခၚထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္…။ ခ်စ္လြန္းလို႕ ေခၚထားတယ္ မထင္ၾကပါကုန္ ) ကြ်န္ေတာ္ ကလည္း ဒီေလာက္ၾကီးမေသာင္းက်န္းပါဘူး..။ ညဘက္ လူၾကီးတဲ့အိပ္တဲ့အခ်ိန္ အေနာက္ဘက္ ၀ရန္တာကဆင္း..။ သူငယ္ခ်င္းေတြလာေခၚတဲ့ ကားေပၚတက္..။ Club သြားရံုေလာက္ပါ..။ အဲ့လိုလုပ္လို႕ ကြ်န္ေတာ့္ကို လူဆိုးမထင္ပါနဲ႕..။ ကြ်န္ေတာ္က ညသာခိုးထြက္တာပါ..။ ၿပီးရင္ေတာ့ လူၾကီးေတြ စိတ္မပူရေအာင္ အေစာၾကီးျပန္လာေလ့ရွိပါတယ္…။

မနက္ ၃ နာရီတို႕ ၄ နာရီတို႕ေလ…။ ပဲျပဳတ္သည္ေတာင္မႏိုးေသးဘူး..။ ဟုတ္တယ္မလား

ဒါနဲ႕ ေစာေစာက စကားျပန္ဆက္ပါ့မယ္…။ အေဖအဲ့လို ရုတ္တရက္ထေအာ္လိုက္တာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာမ်ားျဖစ္တာပါလိ့မ္ဆိုၿပီး လန္႕ ျဖန္႕ၿပီး အေဖတို႕ အခန္းဘက္ကို ထေျပးပါေတာ့တယ္…။ အခန္းထဲမေရာက္ခင္ တံခါးအ၀မွာပဲ…။  ကြ်န္ေတာ္အသံတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္..။ ဒီအသံၾကားလိုက္ရတယ္ဆိုရင္ပဲ….။ ကြ်န္ေတာ္ အထဲကို ဆက္၀င္စရာမလိုေတာ့မွန္း သိလိုက္ပါတယ္…။ တစ္မ်ိဳးမထင္ၾကပါကုန္လင့္….။ ေျပာတာ ကို ဆံုးေအာင္ဆက္နားေထာင္ေစခ်င္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံကေတာ့….။

“ဗြမ္းးးးးးးးးး….ဟား ဟား ေအာင္ၿပီ…။ ေအာင္ၿပီ…။ ေအာင္ၿပီ…ကြ”

သူ႕ကိုသူ ရဟန္းစားရေသာ ဆြမ္းတစ္နပ္ထဲက ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ အကယ္ဒမီမင္းသားၾကီး ေဇာ္လင္းေအာ္တဲ့ အသံမ်ိဳးျဖင့္ ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာ ေအာ္ဟစ္ေနတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ဖခမည္းေတာ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ….။

“အာ…။ ရွင္ သိပ္လူလည္ၾကတယ္…။ ကြ်န္မကဘာမ်ား ျဖစ္လဲလို႕ လန္႕ျဖန္႕သြားတာပဲ…။ ဒါရွင္ မတရားအႏိုင္က်င့္တာ…။ မရဘူး…။ ဒီပြဲကို အသိ အမွတ္မျပဳဘူး…”

“မရေတာ့ဘူး ေကာင္မေလး…။ ပြဲကၿပီးသြားၿပီ…။ ဟဲ ဟဲ…။ အခ်စ္နဲ႕စစ္မွာ တရားတာေတြ မတရားတာေတြမရွိဘူး..။ အခုမွ ဘာမွလာရွင္းျပမေနနဲ႕ ေတာ့…။ ရွင္းျပျခင္လဲ ေနာက္ႏွစ္ေရာက္မွသာ ရွင္းျပေပေတာ့…။ ဟဲ ဟဲ…။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ကိုယ့္အရွံဳးကိုသာ ရဲရဲတင္းတင္းလက္ခံလိုက္စမ္းပါ မိန္းက ေလးရယ္..။ ဟဲ ဟဲ…”

အသံေတြတိုးသြားသည္….။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႕အခန္းဘက္မွ မိဘႏွစ္ပါး၏ အရွက္ေတာ္ရွ၍ အညိဳျငင္မခံရခင္ တရုတ္သိုင္းသမားတို႕အလား ကိုယ္ေဖာ့ကာ အခန္းအတြင္းသို႕ ျပန္၀င္ၿပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္ပါေတာ့တယ္…။ စိတ္ထဲမွာေတာ့….

“အင္း….။ ဒီႏွစ္လဲ ငါ့အေဖပဲ ဖလားသိမ္းသြားျပန္ၿပီ…။ ေစာင့္ေလဦးေပါ့အေမေရ….။ ေနာက္တစ္ႏွစ္…။ ဟီး ဟီး…”

အခန္း (၂)

၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၃ ရက္ (သၾကၤန္အၾကိဳေန႕)

ကြ်န္ေတာ့္အေဖက မနက္အေစာထကာ ဘုရား၀တ္ျပဳေလ့ရွိပါတယ္..။ သူက မနက္ဆို အျမဲ ၅ နာရီ ၆ နာရီဆိုႏိုးတတ္ပါတယ္..။ အရင္ကေတာ့ အဲ့ ေလာက္အေစာၾကီးမထပါဘူး…။ ၇ နာရီ ေလာက္အထိအိပ္တတ္ပါတယ္..။ ေနာက္ပိုင္းသူ Golf ရိုက္ျဖစ္ေတာ့ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္ဆို ႏိုးႏိုးေနတတ္ပါတယ္။ ပံုမွန္ကေတာ့ သူဘုရား၀တ္ျပဳၿပီးတာနဲ႕ Golf သြားသြားကစားေလ့ရွိပါတယ္…။ လြန္ခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္းက ကြ်န္ေတာ္ၾကားထားရသေလာက္ ဒီသၾကၤန္ တြင္း သူတို႕ ျပိဳင္ပြဲရွိတယ္ဆိုလားပါပဲ…။ ဒါေၾကာင့္အေဖ အရင္ရက္ေတြထက္ ေစာေစာ ထေနတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္…။

ထံုးစံအတိုင္းပဲေပါ့…။ သေကာင့္သားကလည္း တစ္ျခားရက္ေတြသာ ေနဖင္ထိုးေအာင္ အိပ္ရင္အိပ္မယ္…။ ဒီလိုရက္မ်ိဳးကေတာ့ ညကတည္းက သၾကၤန္အတြင္းဆံုရမယ့္ ေကာင္မေလးေတြ (အဲဟုတ္ပါဘူး ) သၾကၤန္အတြင္း ေပ်ာ္ရမယ့္အစီအစဥ္ေလးေတြေတြးၿပီး အိပ္လို႕ကသိပ္ေပ်ာ္တာ မဟုတ္ဘူး..။ အိပ္တစ္၀က္ ႏိုးတစ္၀က္နဲ႕ေပါ့…။ ဒီလိုနဲ႕ မနက္ေရာက္ေတာ့ အေဖဘုရား၀တ္ျပဳတဲ့အသံကို အိပ္ယာထဲက အတိုင္းသားၾကားေနရပါ တယ္..။ စိတ္ထဲမွာလည္း Father ၾကီးလစ္တာနဲ႕ အိမ္ကေနအျမန္ဆံုး ခ်ီတက္ႏိုင္ဖို႕ တိုင္မင္ ကိုက္ေနတာေပါ့…။ အဲ့လုိမ်ိဳး ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ ကိုယ္ျမဴးေနတုန္း….

“အာမဘေႏၱပါ အရွင္ဘုရား….”

“ဗြမ္း….”

ေသၿပီ…။ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ အလစ္အငိုက္ ျခံဳခိုတိုက္ခိုက္ခံလိုက္ရတာ ေသခ်ာသြားပါၿပီ…။ ဒီႏွစ္ဒိုင္းကိုေတာ့ ဘယ္သူလက္၀ယ္ပိုင္ဆိုင္ သြားၿပီလဲမသိ…။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေတာ့ လက္နက္ပုံးသံုးလိုက္တာေသခ်ာသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။

“ဟား..။ မင္းဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ… ဒီမွာ အကုန္ရႊဲကုန္ၿပီ..”

“အိုး…။ ေရေလာင္းပါတယ္ဆိုမွ ရႊဲမွာေပါ့…။ ဒါဆန္းသလား…?”

“အြန္….။ ေရေလာင္းရင္ ရႊဲတာေတာ့ ငါလဲသိတာေပါ့ဟ..။ အခုေျပာတာက လူရႊဲလို႕ေျပာတာမဟုတ္ဘူး..။ ဘုရားခန္းတစ္ခန္းလံုး ေကာ္ေဇာေတြပါ ရႊဲကုန္လို႕ေျပာတာ…။ မင္းဒါေလးေတာင္ နားမလည္ဘူးလား…?”

“ဘာမွလာရွင္းျပမေနနဲ႕ လူကေလး..။ ပြဲကၿပီးသြားၿပီ…။ ဘာတဲ့…။ အခ်စ္နဲ႕စစ္မွာ ဘုရားခန္းမပါဘူးဆိုလား…။ ကဲ..။ ဒီေတာ့ ရွင္းျပျခင္ရင္ ေနာက္တစ္ႏွစ္ကိုသာ ေစာင့္လိုက္ပါေတာ့ရွင္…။ ဟြန္း..။ မွတ္ၿပီလား”

“ေၾသာ္..။ မင္းက ဒီလိုလား…။ ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့…။ လြတ္ေအာင္သာေျပးေပေတာ့….”

“မွီမယ္ထင္ လုပ္လိုက္ေလ… ရွင့္ကိုယ္ရွင္ အရင္ကလို ဗလံေလးမ်ားေအာက္ေမ့ေနလား..။ လာလိုက္စမ္းပါ..”

“အာ ဒီမိန္းမ…။ နာၿပီသာမွတ္…။ ငါလာၿပီ…”

ေနာက္ေတာ့အသံေတြေပ်ာက္သြားသည္…။ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ ကြ်န္ေတာ္လဲမသိပါ..။ အေမက ဘယ္ေျပးလို႕ အေဖက ဘယ္ကိုလိုက္ကာ..။ ဘယ္ေနရာမွာပဲ မိသြားသလား…။ မမိဘူးလား…။ ကြ်န္ေတာ္မသိပါ…။ ကြ်န္ေတာ္သိတဲ့ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့…..။ ဒီတစ္ႏွစ္ အိမ္ေထာင္စု သၾကၤန္ဒိုင္းစုၾကီးကို ကြ်န္ေတာ့္မာတာမိခင္မွ ဂိုးျပတ္သြင္းကာ ရယူသြားပါၿပီ…။

ကြ်န္ေတာ္ ဘာရယ္လို႕မဟုတ္ စိတ္ထဲမွာ အလုိလိုျပံဳးမိသည္…။ အမည္မေဖာ္ျပႏိုင္ေသာ ခံစားမွဳတစ္မ်ိဳး ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ ညိ့မ္ေညာင္းကစီးဆင္း သြားသည္…။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ၾကည္ႏူးမိတယ္…။ သူတို႕ကို ၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္မိတယ္…။ တကယ္ပါ…။ ကြ်န္ေတာ္ တို႕ မိသားစုေလး အရမ္းေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဗ်ာ….။

အခန္း (၃)

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၃ ရက္ (သၾကၤန္အၾကိဳေန႕)

ဒီႏွစ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစုအတြက္ အနဲငယ္ထူးျခားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ျပည္ပကို ပညာေတာ္သင္သြားဖို႕အတြက္ ရပ္နီးကပ္ေနပါ ၿပီ..။ သၾကၤန္အတြင္း ခြင့္အျဖစ္ ရန္ကုန္ကို ႏွစ္ပတ္ျပန္ခြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးပါ..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ျပန္ေရာက္ကတည္းက သြားဖို႕လာဖို႕အတြက္..။ လိုအပ္တာေတြ ျပင္ဆင္..။ ၀ယ္စရာျခမ္းစရာရွိတာေတြ ၀ယ္နဲ႕..။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဗ်ာမ်ားေနပါတယ္..။ ရတဲ့ရက္နဲ႕ ျပင္ဆင္ရတဲ့အခ်ိန္က မနဲေသာ္လည္း..။ စိတ္ထဲေတာ့ မေလာက္သလို ခံစားရပါတယ္..။ အဲ…။ ေနာက္….။ သြားခါနီး လာခါနီး ႏွဳတ္ဆက္စရာေလးေတြ ကလည္းရွိေသး တယ္ေလ…။ ဟဲ…ဟဲ…။ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေျပာပါတယ္…။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ သၾကၤန္မတုိင္ခင္ ၄၊ ၅ ရက္အလိုေလာက္ကတည္းကျပန္ေရာက္တာ ရက္ေတြဘယ္လိုကုန္သြားမွန္းေတာင္ မသိလုိက္ရပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္အေဖလည္း အိမ္မွာမရွိပါဘူး…။ ခရီးသြားေနပါတယ္…။ ျပင္ဦးလြင္ သစ္ေတာေက်ာင္းဆင္းပြဲကိုသြားရင္း..။ အဲ့ဒီ့မွာ သၾကၤန္တြင္း Golf ျပိဳင္ပြဲရွိလို႕..။ ျပိဳင္ပြဲၿပီးမွ (သၾကၤန္ၿပီးမွ) ျပန္လာမယ္လို႕သိရပါတယ္….။ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး..။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ တစ္မ်ိဳးပဲ ၀မ္းနည္းသလိုလို..။ ဟာေနသလိုလို…။ တစ္ခုခုလိုေနသလိုလိုၾကီးပဲ…။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ျပည္ပကို ႏွစ္ရွည္လမ်ားမသြားခင္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာ…။ ဒီႏွစ္အတြက္ အိမ္ေထာင္စု သၾကၤန္ဖလားၾကီးကို ဘယ္သူရမလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ကယ္ကို သိခ်င္ေနခဲ့လို႕ျဖစ္ပါတယ္..။

ဒီလိုနဲ႕….. သၾကၤန္အၾကိဳေန႕သို႕ေရာက္ရွိလာပါေတာ့တယ္…။

“တီ တီ … တီ…တီ…”

“ဟုတ္ကဲ့ေျပာပါ…”

“သား..။ ကိုဦးလား…။”

“ဟုတ္ကဲ့ အေဖ… အေဖဘယ္က ဆက္ေနတာလဲ…”

“ေအး…။ အေဖအေရးေပၚကိစၥတစ္ခုေပၚလာလို႕ ရန္ကုန္ကို မေန႕ကပဲ ခ်က္ျခင္းျပန္ဆင္းလာတာ..။ အခု ရန္ကုန္ေရာက္ေနၿပီ..။ အဲ့ဒါ ခဏေနရင္ ေရာက္မယ္..။ ဧည့္သည္ေတြလဲပါတယ္..။ အဲ့ဒါ မင္းအေမကို ေအာက္ဆင္း ေစာင့္ေနပါလို႕ ေျပာလိုက္စမ္းပါ…။”

“ဟုတ္ကဲ့ အေဖ..။ သားေျပာလိုက္ပါ့မယ္..။ ဒါပဲေနာ္…”

“အေမ…။ အေဖ အခုရန္ကုန္ေရာက္ေနၿပီတဲ့..။ ခဏေန အိမ္ေရာက္မယ္တဲ့…။ ေနာက္ၿပီး ဧည့္သည္ေတြပါလာလို႕တဲ့..။ အဲ့ဒါအေမဆင္းၾကိဳပါတဲ့”

“ဟြန္႕…။ ဒါမ်ိဳးေတြ ရိုးေနၿပီလို႕ နင့္အေဖကိုေျပာလိုက္..”

“ဖုန္းျပန္ဆက္ၿပီး ေျပာလိုက္ရမွာလားအေမ.. ဟဲ ..ဟဲ “

“ေသဦးမယ္ ဒီေကာင္ေလး…။ နင့္အေဖဟာေလ..။ သူ႕ဥာဏ္ေလး တစ္ထြာတစ္မိုက္ေလာက္နဲ႕ ငါ့ကို ဒါမ်ိဳးလုပ္လို႕ရမယ္ ထင္ေနသလားမသိဘူး..”

“အာ အေမထင္သလို ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာပါ..။ ေတာ္ၾကာ တကယ္ ဧည့္သည္ေတြပါလာလို႕ အေမ့ကိုမေတြ႕ရင္ အေဖတင္းေနဦးမယ္..”

“ေအးပါ..။ အေမဆင္းၾကိဳမွာပါ…။ ဒါေပမယ့္ ဒီအတိုင္းေတာ့မရဘူး..။ ဧည့္သည္မကလို႕ ဘာၾကီးပါပါ…။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ငါအရွံဳးမခံႏိုင္ဘူး..။ ႏွစ္ႏွစ္ ဆက္တိုင္ ေအာင္ပြဲခံႏိုင္မွ ျဖစ္မယ္..။ ေနဦး..။ ေရခြက္သြားယူဦးမယ္…”

ကြ်န္ေတာ္တို႕ သားအမိႏွစ္ေယာက္စကားေျပာေနတာက အိမ္ေရွ႕ဧည့္ခန္း တံခါး၀နားမွာပါ..။ ေျပာေျပာဆုိဆိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္အေမလည္း ေရခ်ိဳးခန္း ထဲ၀င္သြားၿပီး..။ ေရခြက္တစ္ခြက္နဲ႕ အတူျပန္ထြက္လာပါတယ္..။

“ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့..။ ငါ့ကို ဒီလို သူငယ္ႏွပ္စားနည္းနဲ႕ ဒင္းလုပ္လို႕ရမတဲ့လား…”

“အြန္…။ ဟုတ္ပါၿပီ..။ ေအာင္ျမင္ပါေစ အေမ…ဟဲ ဟဲ”

အေမလဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေန ငါလုပ္ျပမယ္ဆိုတဲ့ အမူအယာနဲ႕ အျပင္ထြက္ဖို႕အတြက္ အိမ္တံခါးကို ဖြင့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ…။

“ဗြမ္းးးးးးးးးးးးးးးးး”

“သၾကၤန္ခါေတာ္ ေရကစားၾကတာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ..။ ေလာင္းကာပက္ကာ ေမာင္ေရးႏွမဖြယ္ ၾကည္လင္စြာ…။ ေၾသာ္ ေမရြက္၀ါ ေမရြက္၀ါ ေရခ်ိဳးရင္..”

“ေတာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာ္”

ဟိုက္…။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ပင္ ေၾကာင္သြားပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္လညး္ ကမန္းကတန္း တံခါး၀ကို ေျပးၾကည့္မိပါတယ္…။ လားလား….။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ…။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ ဖခမည္းေတာ္က တံခါး၀မွာ ဘယ္ကရလာမွန္းမသိေသာ ေရပံုးၾကီးကိုင္ၿပီး သၾကၤန္ သီခ်င္းနဲ႕ ေကြးေနေအာင္က ေနပါေရာလား…။ (ေနာက္ပိုင္းသိရတာကေတာ့..။ ေအာက္ထပ္က ကားေရေဆးတဲ့ေကာင္ေလးကို မုန္႕ဖိုးေပးၿပီး ေရပံုးနဲ႕ေရေတြကို ယူလာတယ္လို႕ သိရပါတယ္ ပိုင္တယ္ေနာ္ ) စိတ္မေကာင္းပါဘူး အေမရယ္..။ ေနာက္ႏွစ္ၾကိဳးစား လိုက္ဦးေပါ့…။

“မင္း ငယ္ပါေသးတယ္ မိန္းမရယ္…။ ဟဲ ဟဲ”

“ရွင္ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေရာက္ေနတာလဲ…”

“ငါ ကိုဦးဆီဖုန္းဆက္ကတည္းက ေရာက္ေနတာ…ဟဲ ဟဲ..။ မင္းတို႕သားအမိေျပာတာေတြ အကုန္ၾကားရတယ္…။ မင္းေယာက်ာ္းပါကြာ..။ မင္းထက္လည္လို႕ မင္းတို႕အိမ္ေထာင္ဦးစီးလုပ္ေနတာ… ငွဲ ငွဲ…”

ကြ်န္ေတာ့္ ဖခမည္းေတာ္ ျမဴးတူးေနသေလာက္..။ ကြ်န္ေတာ့္မာတာမိခင္မွာေတာ့….။ ႏွဳတ္ဆိတ္…..။

“ေရာ္…။ ခက္လၿပီကြယ္…။ ဒီကေလးေတြမၾကီးမငယ္နဲ႕ တယ္လည္းေဆာ့သကိုး..။ တစ္အိမ္လံုးလဲ ပါေကးေတြေရာ..။ ေကာ္ေဇာေတြေရာ ရႊဲကုန္ၿပီ။ ေနာက္တစ္ခါ ေဆာ့လို႕ကေတာ့ ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္စလံုး ေႏွာင္ႏွစ္ခါၾက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းပို႕ျပစ္မယ္…။”

“အံမယ္…။ ေသနာေလး..။ နင္က အေဖနဲ႕ အေမကို အခုကတည္းက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းပို႕မယ္ေျပာေနတယ္ေပါ့ေလ..။ ေသၿပီသာမွတ္…”

“ေအးဟုတ္တယ္..။ ငါ့မိန္းမကိုေျပာရင္ ငါလည္းမခံဘူး..။ လာမိန္းမ…။ ဒီေကာင့္ကို နဲနဲေလာက္ ၀ိုင္း Lesson ေပးလိုက္ရေအာင္…”

မွားလၿပီ…။ မွားလၿပီ…။ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး မွားလၿပီ…။ မာတာမိခင္ရဲ႕ ဖခမည္းေတာ္ေပၚ က်ေရာက္လို႕မရေသာ ေဒါသ (ေဒါသေတာ့ ေဒါသပဲ..။ ဒါေပ မယ့္ ကြ်န္ေတာ္အထင္တာေတာ့ ခ်စ္ေဒါသျဖစ္မယ္…။ ဟီး ဟီး..။ ) မ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚသို႕ တဟုန္ထိုးတိုက္စစ္ဆင္ပါေတာ့တယ္..။ စီး ပြားေရးသမား ပီသလွေသာ ဖခမည္းေတာ္မွလည္း သူ႕မိန္းမ စိတ္ေကာက္ေျပေစရန္ သူ႕မိန္းမဘက္က လိုက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏွစ္ေယာက္လိုက္ဖမ္း ပါေတာ့တယ္..။ အိမ္က က်င္းတယ္ဗ်ာ..။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးနဲ႕ ပိတ္ဖမ္းမွေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လြတ္ပါ့မလဲ…။ ဘယ္ေျပာေကာင္း မလဲ မိလဲမိေရာ…။ ႏွစ္ေယာက္ခ်ဳပ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ကလိ ၀ိုင္းထိုးၾကပါေလေရာဗ်ာ…။ ေၾသာ္…။ (အမွန္က ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေနရာထိုးထိုး ကလိထိုး ရင္မရားတတ္ပါ..။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္မသိ အဲ့ဒီ့ေန႕ကရားလိုက္တာ..။  အူေတြေတာင္ ျပတ္ထြက္မလား ေအာင့္ေမ့ရတယ္… )

ဒီေန႕ေမာင္ကိုဦး ကံမေကာင္းပါလားေနာ္….။

ဇာတ္သိမ္း

ကြ်န္ေတာ့္မိသားစုေလးထဲမွာ အမွန္တကယ္ တည္ရွိခဲ့တဲ့ သို႕မဟုတ္ တည္ရွိေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အေဖနဲ႕အေမရဲ႕ အစဥ္အလာေလး တစ္ခုပါ..။ သူတို႕ ေတြ အိမ္ေထာင္စက်ကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ တစ္ႏွစ္မွ မပ်က္မကြက္ ဆင္ႏြဲခဲ့ၾကတဲ့ အစဥ္အလာေလးတစ္ခုလဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ ဒီအစဥ္အလာေလး ဟာ အျခားသူေတြအတြက္ေတာ့မသိပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ တကယ့္ကို ေႏြးေထြးၾကည္ႏူးေစတာ အမွန္ပါပဲ…။ သူတို႕ရဲ႕ အစဥ္အလာ ေလးဟာ ကာယကံရွင္ေတြေပၚမွာသာမက..။ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚမွာပါ လႊမ္းမိုးမွဳရွိပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ပိုင္း မိသားစုနဲ႕ခြဲခြာခဲ့ရသည့္တုိင္ ႏွစ္ တိုင္း သၾကၤန္အၾကိဳေန႕ဆို အႏိုင္အရံဳွးသတင္းကို အျမဲနားစြင့္ေမးျမန္းခဲ့ေလ့ရွိပါတယ္..။ အႏိုင္မ်ားတာကေတာ့ အေဖေပါ့ဗ်ာ…။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္…။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ အႏိုင္၊အရွံဳးဟာ အဓိကမက်ႏိုင္ဘူး…။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အဓိကက်တာ ကေတာ့ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦးထားရွိတဲ့ အခ်စ္၊ ေမတၱာတရား..။ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းလဲသြားျခင္းမရွိတဲ့ သစၥာတရား…။ ေလ်ာ့သြားဖို႕မေျပာနဲ႕ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႕အမွ် တစ္ရစ္ၿပီး တစ္ရစ္ ရစ္ပတ္မ်ားျပားလာတဲ့ သံေယာဇဥ္…။ ဒါေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲ တကယ့္ကို နက္နက္ ရွိဳင္းရွိဳင္း ထိုး၀င္ခဲ့ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္မွတ္မွတ္ရရ..။ ဒီကိုမလာခင္ အဲ့ဒီ့ သၾကၤန္အၾကိဳေန႕က သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္၀ဲခဲ့ရပါ တယ္..။ ဘာေၾကာင့္လဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး…။ ျဖစ္ႏိုင္တာေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးေပါ့ဗ်ာ…။

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ…။ ဒီႏွစ္ June လဟာ ကြ်န္ေတာ့္အေဖနဲ႕အေမတို႕ရဲ႕ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ ၂၅ ႏွစ္ေျမာက္ ေငြရတုႏွစ္ျဖစ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ ေတာ္ကေတာ့ အနားမွာမရွိႏိုင္ဘူးေပါ့ဗ်ာ…။ သူတို႕ေတြ ဒီလိုပဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္လက္ၿပီး အတာေရသဘင္ပြဲကို ႏွစ္ဦးေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆင္ႏြဲႏိုင္ ၾကပါေစလို႕ ကြ်န္ေတာ္အျမဲဆုေတာင္းေနမိပါတယ္..။ သူတို႕ရဲ႕ ဒီအစဥ္အလာေလး တည္ရွိေနသ၍ သူတို႕ရင္ထဲမွာရွိတဲ့ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦးထား ရွိတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြ၊ ေမတၱာတရားေတြ၊ သစၥာတရားေတြဟာ ကုန္ဆံုးသြားမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို ယံုၾကည္ရင္း…။

ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာမိဘႏွစ္ပါးအား ႏွစ္သစ္ႏွင့္အတူ အေ၀းမွပင္ ရွိခိုးကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ….။

P.S- မနက္ျဖန္ဆို သၾကၤန္အၾကိဳေန႕ေရာက္ၿပီဗ်ာ…။ (အခုပို႕စ္ေရးေနခ်ိန္ဆို ဒီေန႕ေပါ့..။ နာရီပိုင္းပဲ နဲနဲလိုေတာ့မယ္) …။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ဘယ္သူ အႏိုင္ရမလဲ ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းကိုသိခ်င္ေနမိပါတယ္…။

ေနာက္ဆံုးျဖည့္စြက္ခ်က္…။    ။ ကြ်န္ေတာ္အခုပဲ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီးပါတယ္..။ အေဖ့ဆီတစ္ေခါက္…။ အေမ့ဆီတစ္ေခါက္ပါ..။ ထံုးစံအတိုင္း ဖခမည္းေတာ္က Golf ကြင္းမွာပါ…။ ဒီႏွစ္အေမႏိုင္သြားပါတယ္..။ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုပါ..။ အခုသူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ၾကား ျပႆနာတက္ေနပါတယ္..။ အေဖက အေမ့ကို အေ၀းကေန အႏိုင္ပိုင္းႏိုင္ေအာင္ဆိုၿပီး ေရျပြတ္ေသနတ္ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ၀ယ္ထားမွန္းမသိ၀ယ္ထားပါတယ္…။ အဲ့ဒါ ဒီမနက္ အေဖက ေရျပြတ္နဲ႕ပတ္တာကို အေမက မစိုဘူးခ်ည္း ဘူးခံျငင္းကာ..။ အဲ့လိုျငင္းေနတုန္း အေမက ေရပံုးနဲ႕ ျပန္ေလာင္းလိုက္ပါတယ္..။  အေဖ့ေျပာစကားအရ “မင္းအေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ငါသူ႕ပဲ အႏိုင္ေပးလိုက္ပါတယ္ကြာ…” တဲ့… ကြ်န္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီဗ်ာ..။