ယူပါ…
Saving Private Ryan ဆိုတဲ့ကားကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကည့္ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္…။
ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုးရဲ႕ ဇာတ္ကြက္တိုင္းဟာ အႏွစ္သာရ ျပည့္၀စြာ ရိုက္ကူးတင္ဆက္ထားတဲ့ အႏုပညာေျမာက္ဇာတ္လမ္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္…။ ေျမာက္မ်ားစြာရရွိသြားတဲ့ Oscar ဆုေတြနဲ႕လည္း တကယ္ကိုထိုက္တန္တဲ့ ဇာတ္ကားတစ္ခုပါ…။
အဲ့ဒီ့ဇာတ္ကားထဲမွာ သင္ယူစရာေတြ၊ သံေ၀ဂရစရာေတြ၊ မွတ္သားစရာေတြ၊ သတိထားစရာေတြ အေျမာက္အမ်ားပါခဲ့ပါတယ္..။ အဲ့ဒီေျမာက္မ်ားစြာထဲက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ အခုအခ်ိန္မွာ နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္းထိုးေဖာက္ ေနရာယူေနတဲ့ စကားတစ္လံုးရွိပါတယ္…။ (more…)
Cateogry : Article , Personal | 6 Comments
တူညီေသာ ျခားနားခ်က္မ်ား…
နိဒါန္း
“ေၾသာ္….။ အခုေတာ့လဲ မင္းေရာက္ၿပီလာပဲ…”
တစ္ဘက္မွ စီးၾကိဳၿပီးေျပာလိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သူခပ္ရဲ႕ရဲ႕ အျပံဳးတစ္ခုျဖင့္သာ တံု႕ျပန္လိုက္ပါတယ္…။ မလိုဘူးေလ…။ ဒီလူနဲ႕ ဒီလူ ေလာက နီတိေတြ..။ အေပၚယံ စကားလံုးေတြ….။ ဒီေလာက္ဆို သူ႕ရင္ထဲရွိတာေတြကို သေဘာေပါက္သြားမွာပါ…။
“ေအးေဆးေပါ့ကြာ…။ ထိုင္…။ ေရာ့…။ ေဆးလိပ္ေလးဘာေလးေသာက္ဦး…။ အေမာေျပမွ စကားေျပာၾကတာေပါ့…”
“ဟင့္အင္း…။ ငါေဆးလိပ္မေသာက္တတ္တာ မင္းေမ့သြားၿပီထင္တယ္….”
တစ္ဘက္မွ သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ၿငိတ္ရင္း ျပံဳးလို႕သာေနပါတယ္…။
“ဘာပဲ ေျပာေျပာငါက ဒီေနရာကို မင္းအရင္ေရာက္ေနတာဆိုေတာ့ ငါက အိမ္ရွင္ပဲေလ..။ ဧည့္၀တ္ေက်ရေပမေပါ့…။”
သူဘာမွ ျပန္မေျပာမိ…။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကိုသာ ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္…။ တကယ္ကုိ မယံုႏိုင္စရာပင္…။ သူနဲ႕ သူ႕သူငယ္ခ်င္းၾကား ဘာေတြကြာျခားသြားခဲ့လဲ…? ဘယ္လိုအေျခအေနေတြက မတူညီမွဳေတြကို ဖန္တီးခဲ့လဲ…။ တကယ္ဆို အနဲနဲ႕အမ်ားေတာ့ တူညီေနသင့္တာေပါ့..။ အခုေတာ့…။ သူ႕အတြက္ အံ့ၾသျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ စကားတစ္ခြန္းသာ ဆိုႏိုင္ခဲ့သည္…။
“မင္းအရင္လိုပဲ….။ ဘာမွ ေျပာင္းလဲမသြားဘူးေနာ္….”
အခန္း (၁)
တကယ္ေတာ့ သူတို႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေ၀းကြာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။ အတိအက် နီးပါးေျပာရရင္ ႏွစ္ (၄၀) နီးပါးေပါ့။ သူနဲ႕ သူ႕သူငယ္ခ်င္းဆိုတာက တကယ့္ကို ညီအစ္ကိုပမာ..။ တိုင္ပင္ဖက္..။ ေဆြးေႏြးဖက္…။ ျငင္းခုန္ဘက္…။ တူညီတာေတြရွိခဲ့သလို..။ သဘာ၀ အတိုင္း မတူညီမွဳေတြကလဲ ပံုမွန္ေမြးဖြားခဲ့ၾကတာ အဆန္းတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ရာ…။ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္…။ မထင္မွတ္ တဲ့ေနရာမွာ သူတို႕ေတြ ခြဲခြာၾကဖို႕ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့သည္…။ သူတုန္လွဳပ္ခဲ့သေလာက္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဘာမွမခံစားရသည့္ အတုိင္း တကယ့္ကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တည္ၿငိမ္လြန္းလွခဲ့သည္…။
သက္တူရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေပမယ့္…။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြ…။ အယူအဆေတြ…။ အျမင္ေတြဟာ သူ႕ထက္ပိုမို တည္ၿငိမ္ခဲ့ တာေတာ့ သူ၀န္ခံရေပလိ့မ္မည္..။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စကားလံုးေတြတိုင္းဟာ သူ႕အတြက္ေတာ့ ဘာသာေဗဒ အသစ္တစ္ခုလို အျမဲျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ သူအၾကိမ္ၾကိမ္ နားလည္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္…။ သူ႕အတြက္ေတာ့ အလွမ္းေ၀စျမဲ ေ၀းေနခဲ့ဖူးပါတယ္..။ သူတစ္ခါတစ္ေလ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ဘာ ေတြကိုမ်ား ေတြးေနပါလိ့မ္…။ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္လိုမ်ားေတြးေနပါလိ့မ္လို႕ သိခ်င္လြန္းလွပါတယ္…။
“မင္းကို ၾကည့္လိုက္ရင္ အျမဲတမ္း ဘာမွမခံစားရသလိုပဲ..” သူရဲ႕စကားဟာ ဟာသတစ္ခု မဟုတ္သည့္တိုင္ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ႏွဳတ္ ခမ္းတစ္စံုမွာ မထီတရီ အျပံဳးေတြ ဖူးပြင့္ခဲ့ရပါသနည္း…။
“မင္းကိုငါေျပာမယ္…။ ၾကီးမားတဲ့ ေက်ာက္ေတာင္၊ ေတာင္တန္းၾကီး ေတြကအစ..။ ေသးငယ္တဲ့ ေက်ာက္တံုးတစ္ခုအထိျဖစ္လာဖို႕ဆိုရင္ ေသးငယ္တဲ့ သာမန္မ်က္စိနဲ႕ေတာင္ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အမွဳန္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ စတင္ခဲ့ရတယ္..။ အဲ့ဒီ့ အမွဳန္ေလးေတြဟာ တေျဖးေျဖး အခ်ိန္ၾကာလာတာ နဲ႕အမွ် ဖိအားေတြ၊ အပူေတြ၊ အနည္က်မွဳေတြေၾကာင့္ တစ္ေျဖးေျဖးက်စ္လ်စ္သိပ္သည္းၿပီးေတာ့ မာထန္တဲ့ ေက်ာက္တံုး ေက်ာက္ဆိုင္ေတြ…။ ေနာက္ေက်ာက္ေတာင္ေတြ..။ ေတာင္တန္းၾကီးေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္…။”
“ဟိတ္ေကာင္…။ ငါေမးတာနဲ႕ မင္းေျပာေနတာနဲ႕ ဘာဆိုင္လို႕လဲ…။ မင္းကေျပာလိုက္ရင္ အဲ့လိုေတြခ်ည္းပဲ..။ အရင္းမရွိ…။ အဖ်ားမရွိ..။”
“ခဏေနဦးေလကြာ…။ ဆိုင္လာလိ့မ္မယ္…။ အဲ့ဒီ့ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေက်ာက္တံုးတစ္ခုဟာ သာမန္အားျဖင့္ ခိုင္မာတယ္ ဆိုေပမယ့္ သူတို႕ေတြရဲ႕ သဘာ၀ ျဖစ္တည္မွဳအစဟာ အင္မတန္ေပ်ာ့ေျပာင္း ေသးငယ္လွတဲ့ အမွဳန္ေလးေတြမ်ားစြာပါ၀င္ေနတယ္ဆိုတာ ကိုေတာ့ မင္းလက္ခံေလာက္ပါၿပီ…။”
သူ… သူ႕သူငယ္ဆက္ေျပာမယ့္စကားကိုသာ အာရံုစိုက္ေနလိုက္မိပါတယ္…
” ဒီလိုပဲကြ…။ လူတစ္ေယာက္ရင့္က်တ္တယ္…။ ဒါမွမဟုတ္ မင္းေျပာသလို “ဒီေကာင့္ၾကည့္ရတာ ဘာမွခံစားတတ္မယ့္ ပံုမေပၚပါဘူးကြာ” ဆိုတာမ်ိဳး က အဲ့ဒီ့လူေက်ာက္ျဖစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းတို႕ကေတြ႕လို႕သာ အဲ့လိုေျပာႏိုင္ၾကတာ…။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ေက်ာက္ျဖစ္သြားဖို႕ ဆို တာ ေသးငယ္တဲ့ ထိခိုက္ခံစားမွဳေတြ…။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ေသာကအမွဳန္ေတြ..။ မ်ားျပားလွတဲ့ ျမိဳသိပ္မွဳေတြကေန တေျဖးေျဖးစတင္ခဲ့တာပဲ…။ အဲ့ဒီ့ ေသးငယ္ လွတဲ့ ခံစားမွဳေတြ တေျဖးေျဖး စုပံုအနည္က်လာတဲ့ေနာက္…။ ဘ၀ရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ ဖိအားနဲ႕ ေသာကရဲ႕ အပူေတြကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္ဆုိင္ခဲ့ ရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႕ရဲ႕ စိတ္အစံုဟာ ေက်ာက္ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္…။ တကယ္ဆိုရင္ အဲ့လိုဘာမွ မခံစားတတ္ဘူးလို႕ မင္းတို႕ထင္တဲ့သူေတြက မင္းတို႕ ငါတို႕ေတြထက္ အမ်ားၾကီးခံစားတတ္…။ အဲ..။ ဒါမွမဟုတ္…။ ခံစားဖူးတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲကြ….။“
အခန္း (၂)
“ဒါနဲ႕ မင္းအခုလာတာက…?”
“ငါလာတဲ့ ကိစၥကိုမေျပာခင္…။ ငါသိျခင္တာ တစ္ခုကို မင္းအရင္ေျပာျပႏိုင္မလား..?”
“အင္း…။ ဆိုစမ္းဘာဦး…။”
” ဒီမယ္သူငယ္ခ်င္း…။ အခုအသက္အရြယ္ၾကီးေရာက္တဲ့အထိ မင္းမွာငါ့ကိုေမးစရာေမးခြန္းေတြ မကုန္ႏိုင္ေသးဘူးလား…? ဒီလိုပဲ မင္းအျမဲ သူမ်ား ကို ေလွ်ာက္ေမးေနတာ မင္းကိုမင္းေမးဖို႕ေရာ အခ်ိန္ရေသးရဲ႕လား…။ ဟမ္…။ ေဟ့ေရာင္…”
“ဒါေတြထားစမ္းပါကြာ…။ ငါအခုေမးမွာကိုပဲ မင္းေျဖ…။ မင္းနဲ႕ငါနဲ႕ လမ္းခြဲခဲ့ၾကတာ ငါတုိ႕ အသက္ (၂၀) ေလာက္က အခုဆို ငါ့အသက္ (၆၀) ေက်ာ္ၿပီ..။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ငါတို႕မေတြ႕ခဲ့ၾကတာ ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီ…။ ဒီေလာက္ႏွစ္ေတြ အခ်ိန္ေတြၾကာခဲ့တာေတာင္ ငါ့မွာ ေျပာင္းလဲမွဳေတြ မ်ားစြာျဖစ္ခဲ့သေလာက္ မင္းက်ေတာ့ ဘာလို႕ ဘာမွမေျပာင္းလဲရတာလဲ….။ ဒါကို ငါသိျခင္တယ္…။”
“ဟား…ဟား..။ ငါဘာေၾကာင့္ မေျပာင္းလဲသလဲဆိုတာ မင္းကိုမေျပာျပခင္..။ မင္းကို ငါေမးခြန္းတစ္ခုေမးမယ္…။ မင္းတို႕ အသက္အရြယ္ဆုိတာကို ဘာနဲ႕တုိင္းလဲ ေဟ့ေရာင္…”
“ဟ..။ အသက္အရြယ္ပါဆိုမွေတာ့ အခ်ိန္နဲ႕ တိုင္းရတာေပါ့ဟ..။ အခ်ိန္နဲ႕မတိုင္းလို႕ မင္းၾကီးေဒၚၾကီးနဲ႕ ငါကတိုင္းရမွာလား..”
“ဟဲ..ဟဲ..။ ေအးဟုတ္ပါၿပီကြာ..။ မင္းေျပာသလို အသက္အရြယ္ကို အခိ်န္နဲ႕မတိုင္းပဲ ငါ့ၾကီးေဒၚၾကီးနဲ႕တိုင္းတာကမွ မင္းတို႕အတြက္ ပိုအဓိပၸါယ္ရွိဦး မလားပဲ…”
“ေနစမ္းပါဦး…။ ဒါဆို မင္းက အသက္အရြယ္ဆိုတာကို အခိ်န္နဲ႕ မတိုင္းတာျခင္လို႕ ဘာနဲ႕မ်ားတိုင္းတာျခင္ ေသးလို႕လဲ…”
“လြယ္ပါတယ္ကြာ…။ အသိတရားနဲ႕ တိုင္းတာမွာေပါ့…”
“ဘာ…! အသက္ကို အသိတရားနဲ႕တိုင္းမယ္…? ဟုတ္လား…? ” သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စကားေၾကာင့္ သူေတာ္ေတာ္ေတြေ၀သြားမိသည္…။
Cateogry : Essay | 25 Commentsမွားယြင္းခဲ့ေသာ ေနထြက္ခ်ိန္မ်ား
နိဒါန္း
“တီ…တီ…တီ”
Phone သံကိုပင္ သူၿပီးေအာင္ေစာင့္မေနႏိုင္ေတာ့…။ ခ်င္ျခင္းပင္ေကာက္ကိုင္လိုက္မိပါတယ္..။
“အင္း…ေျပာ”
“…………….”
“ခြပ္….”
သူ႕လက္ထဲမွ လြတ္က်သြားေသာ Mobile Phone ရဲ႕အသံေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသား၏ အသံေလာ…။ သူတိတိက်က် မေျပာႏိုင္ေသာ တစ္ခ်ိန္ထဲ တစ္ျပိဳင္ထဲ ထြက္ေပၚလာသည့္ ျမည္သံစြဲတစ္ခု….။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ တစ္ပိုင္းတစ္စစီ က်ကြဲ သြားေသာ သူ႕ရဲ႕ Phone ဟာ…။ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွ ႏုလံုးသားရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ကို အတိအက် နိမိတ္ထင္ဟပ္ ေနေစျခင္းပင္…။
အခန္း (၁)
သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး ေခြ်းစီးမ်ားႏွင့္သာ ေမာဟိုက္လို႕ေနပါတယ္…။ တစ္ဘက္မွစကားသံအဆံုး သူ႕ကမာၻတစ္ခုလံုးအေမွာင္ က်သြားပါတယ္..။ ခႏၶာ ကိုယ္တစ္ခုလံုးကို အတြင္းအျပင္ ဆြဲလွန္လိုက္သလို ေ၀ဒနာက နာၾကည္း သည္းထန္လြန္းလွပါတယ္…။ တစ္ခ်ိန္ကသူ႕ရဲ႕ ခပ္မိုက္မိုက္အေတြးေတြ က အခုခ်ိန္မွာ သူ႕ဘ၀ကို တကယ္ပင္ အေမွာင္အတိ ဖုန္းေစခဲ့ပါၿပီ…။ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ တက္လမ္း…။ ရည္ရြယ္ခ်က္…။ ေရွ႕ေရး…။ အရာရာဟာ စုတ္ျပတ္သြားပါေတာ့မယ္…။ ဘယ္သူမျပဳမိမိမွဳ…။ ဒါေတြအားလံုးရဲ႕ တရားခံဟာ သူမွလြဲၿပီး အျခားဘယ္သူမွ မျဖစ္ႏိုင္…။ မျဖစ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အသိစိတ္…။ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ မသိစိတ္…။ အားျပိဳင္မွဳ ႏွစ္ခုၾကား သူ႕ဘ၀လံုးပါးပါးေတာ့ေလမည္…။
တကယ္ဆို ဒါေတြဟာ သူ႕ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ…။ ေတြေ၀မွဳေတြေၾကာင့္ဆိုတာ သိပ္ထင္ရွားလြန္းပါတယ္…။ ခံစားခ်က္တစ္ခုရဲ႕ အျမင့္မားဆံုးေနရာ တစ္ခု…။ ခပ္သိမ္းေသာ အသိစိတ္တို႕ မွိတ္သုန္း ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တယ္…။ ဆင္ျခင္ႏိုင္တဲ့ အသိတရားတစ္ခု လံုးပါးပါးခဲ့တယ္..။ အရာရာဟာ စိတ္ရဲ႕ ေစရာေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခဲ့ၿပီးမွေတာ့…။ ခါးသီးတဲ့ အနာဂတ္တစ္ခုကလြဲလို႕ ဘာမ်ားသူ႕အတြက္ေမွ်ာ္လင့္စရာ ရွိဦးေတာ့မတဲ့ လဲ…။ ဆူပြက္ ေပါက္ကြဲေနတဲ့ အေတြးေတြၾကား…။ အဆံုးအျဖတ္တစ္ခုအတြက္ အခ်ိန္ေတြကလဲ ခပ္ပါးပါးေတာင္ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္ပံုမရေတာ့ပါ။
ဘာလုပ္မလဲ…။ ဘယ္လမ္းကိုေရြးမလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္သင့္တာလဲ…။ ဘာေတြက ျဖစ္ခဲ့ၿပီလဲ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ ေမးခြန္းေတြ…။ အဆက္မျပတ္ သူ႕ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုး စုတ္ျပတ္သတ္သြားသည္….။ သူ႕အေသြး…။ သူ႕အသား…။ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး အက္စစ္ကန္ထဲ အစိမ္ခံထားရသလိုခံစား ရသည္…။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ဳပ္တည္းခဲ့တဲ့ အသိစိတ္တစ္ခ်က္ လြတ္အထြက္မွာ…။ ဘ၀ဟာ ဒီေလာက္ စုတ္ျပတ္သြားမယ္မွန္း ဘယ္တုန္းကမွ သူ မမွန္းစမိခဲ့ေပ…။ ကိုယ္တိုင္ဖန္ဆင္းခဲ့တဲ့ အရိပ္ဆိုးတစ္ခု….။ ဘ၀အဆက္ဆက္ သံသရာရွည္ေတာ့ေလမည္သာ….။
အခန္း (၂)
“ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါသတ္တာမဟုတ္ပါဘူးကြာ….”
“ဟား..ဟား…။ ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ကိုယ့္အသတ္ေသမွာေတာ့ ေၾကာက္တတ္လိုက္တာ…။”
“မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ ငါမင္းကို တကယ္မသတ္ခဲ့တာပါ…။ ငါ့ရဲ႕ ေပါ့….ေပါ့….ေပါ့ဆမွဳ…။ အသံုးမက်မွဳေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္….ျဖစ္…ျဖစ္ခဲ့ရတာပါကြာ”
“ခင္ဗ်ားဗ်ာ…။ ေျပာထြက္လိုက္တာ…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘာမ်ားလုပ္ခဲ့လို႕လဲဗ်ာ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအမွားမ်ားရွိခဲ့လို႕လဲ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာအျပစ္မ်ား ရွိခဲ့လို႕ ခင္ဗ်ား ဒီလို ရက္ရက္စက္စက္လုပ္ခဲ့ရတာလဲဗ်ာ…”
” ငါ…။ ငါ….။ ငါေလ…။ မင္းအေပၚ ရက္စက္ခ်င္လို႕မဟုတ္ပါဘူးကြာ…။ အဲ့ဒါကိုေတာ့ မင္းယံုၾကည္ေပးပါ…။ မင္းအတြက္ တစ္ကယ္ပဲ ငါ့စိတ္ေတြ ထိခိုက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။ ငါ့….ငါ့…ငါ့မွာ အျခားေရြးစရာ လမ္းမရွိ …. မရွိ…. မရွိေတာ့လို႕ပါကြာ…..။ ငါ့ကို…ငါ့ကိုေလ….။ ခြင့္လႊတ္ေပးဖို႕ ငါမေတာင္းဆိုလိုပါဘူးကြာ…။ ဒါေပမယ့္…။ ဒါေပမယ့္ေလ…။ ငါ့ကို နားလည္ေပးဖို႕ေတာ့ ငါေတာင္းဆိုျခင္ပါတယ္ကြာ…”
“မရေတာ့ဘူးဗ်ာ…။ အားလံုးဟာ လြန္သြားခဲ့ၿပီ..။ က်ဳပ္ကခြင့္လႊတ္တယ္ထား…။ ခင္ဗ်ားကို ခြင့္မလႊတ္တဲ့သူေတြက မၾကာခင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြ အတြက္ လာေခၚၾကလိ့မ္မယ္…။ ေဟာ ဟိုမွာ လာေနၾကၿပီ…။ ကဲ… က်ဳပ္လည္းသြားမယ္ဗ်ာ…။ ကံမကုန္ေသးရင္ေတာ့ ျပန္ဆံုၾကေသးတာေပါ့..”
“ငါမသတ္ဘူး…။ ငါမသတ္ဘူး…။ မင္းကို ငါမသတ္ဘူး…။ ငါ့ကိုနားလည္ပါ…။ ငါ့ကိုနားလည္ေပးပါကြာ…။ ငါ့မွာ ေရြးစရာလမ္းတကယ္ကို မရွိခဲ့လို႕ ပါ..။ ငါ့ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးလဲ မင္းအတြက္ ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ကြာ…။”
“ငါမသတ္ဘူး….”
“ငါ့ကို နားလည္ပါ…”
“ငါမသတ္ဘူး…”
“အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး”
အကယ္၍ ဒီအရာသည္သာ အိပ္မက္တစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ဘူးဆိုေလလွ်င္….။
အခန္း (၃)
“ေသခ်ာသြားၿပီ…။ အခုဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ…?”
“ဟားးးးးးး….” သူစီးကရက္တစ္လိပ္မွ နီကိုဒင္းအဆိပ္ေငြ႕ေတြအားလံုးကို အဆုတ္ထဲ အျပည့္ရွိဳက္သြင္းလိုက္မိသည္..။
“ဘယ္လိုလုပ္မလဲ..? ထြက္ေျပးလို႕လဲ လြတ္မယ့္ကိစၥမ်ိဳးမွမဟုတ္တာကြာ…။ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ၿပီး..။ ျပင္ဆင္ၾကရံု၊ ရင္ဆိုင္ၾကရံုေပါ့…”
တစ္ဘက္က တိတ္ဆိတ္လွ်က္…။ သူတစ္ေယာက္ထဲသာ စကားေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ဆက္ေျပာေနမိသည္…။
“မင္းအတြက္လည္း ငါစိတ္မေကာင္းဘူးကြာ…။ မင္းစိတ္ထဲမွာ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္ခံစားေနမယ္ဆိုတာကို ငါသိပါတယ္…။ ငါ့ခႏၶာကိုယ္တစ္ခု လံုးလဲ ေသြးေၾကာေတြထဲမွာ ေခ်ာ္ရည္ေတြ စီးဆင္းေနသလို ခံစားေနရပါတယ္…။ တစ္ကယ္ဆို ဒါဟာ ငါ့ရဲ႕ေပါ့ဆမွဳေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳ ေတြပါ…။ ငါ့ရဲ႕ အသံုးမက်မွဳေတြအတြက္ ငါ၀င္ခံပါတယ္…။ ငါ့အျပစ္ေတြအတြက္ ငါေပးဆပ္သြားခ်င္တယ္..။ ေပးဆပ္ခြင့္ရျခင္တယ္…။ ေပးဆပ္ သြားလိုက္ျခင္တယ္…။ ဒါေပမယ့္ကြာ…။ ငါဘယ္လိုပဲ ေပးဆပ္ေပးဆပ္…။ ငါ့ေၾကာင့္ အျပစ္မရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ ….။ ငါ့အျပစ္ေတြ မေၾကႏိုင္ဘူး ဆိုတာ ငါသိပါတယ္ကြာ….။ ငါေလ…။ ငါ…..။ ငါ….အရမ္း၀မ္းနည္းတယ္ကြာ….။ ဒါေပမယ့္….”
သူ႕အသံေတြထဲ ရွိဳက္သံေတြပါလာခဲ့သည္…။ သူ႕လည္မ်ိဳတစ္ခုလံုးစို႕တက္လာသည္…။ သူ႕ပါးျပင္တစ္ေလွ်ာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္သည့္ “ေတာက္” ေခါက္သံေတြက တသြင္သြင္ စီးဆင္းလွ်က္…။
” ငါတို႕စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္းသာ ဆက္လုပ္ၾကရံုေပါ့ကြာ…”
သူ ရွိဳက္ၾကီးတငင္ငင္ ငိုခ်မိလိုက္သည္…။ သို႕ေသာ္ သူ႕ရင္ထဲက အပူေတြကေတာ့ ညိမ္သက္မသြားသည့္အျပင္ ပို၍ ပို၍ တိုးလို႕သာ…။
Cateogry : Essay | 23 Commentsလြင့္ေျမာျခင္း ခရီးစဥ္
တစ္ခါမွ ေလာကဟာ ဒီေလာက္အထိ သာယာၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းမွန္း သူမေတြးမိခဲ့ပါဘူး…။ အရာအားလံုးဟာ ၿငိမ့္ေညာင္းသာယာစြာ..။ ႏူးည့ံ ေပ်ာ့ ေျပာင္းစြာ…။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ….။ တစ္လႊာျခင္း တစ္လႊာျခင္း လွခ်င္တုိင္းလွေနပါတယ္…။ မထင္ခဲ့ဖူး…။ ဒီေလာက္သာယာ လိ့မ္မယ္လို႕ သူတစ္ခါမွ မထင္ခဲ့ဖူး…။ ဒီလိုမွန္းသာသိရင္ ဒီအခြင့္အေရးမ်ိဳးကို သူကိုယ္တိုင္အေစာၾကီးကတည္းက ဖန္တီးခဲ့တာေပါ့…။ ညံ့လိုက္တာ…။ ကိုယ့္ ကိုယ္ကို ေတာ္ေတာ္ အသံုးမက်မွန္း အခုမွ သူ႕ကိုသူသိေတာ့တယ္…။ တစ္ကယ္ဆို အေစာၾကီးကတည္းက ေျပာပါလား..။ ေလာကဆိုတာ ကိုကင္းရာခိုင္ႏွဳန္း မသတ္မွတ္ရေသးတဲ့ မူးယစ္ေဆး၀ါး တစ္မ်ိဳးဆိုတာ…။ ဘ၀ဆိုတဲ့ မူးယစ္ေဆး၀ါးကို ရူးသြပ္စာ စြဲလမ္းခဲ့ၿပီးမွေတာ့…။ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ဦးမွာတဲ့လဲ…?
အၾကားအာရံုေတြထဲမွာ ပါးလွပ္လွပ္ ေလတိုးသံအခ်ိဳ႕ကို သူခံစားမိတယ္…။ အတိတ္ဆိုတဲ့ ခပ္ေပါေပါ တပ္မက္မွဳတစ္မ်ိဳးအေၾကာင္း တီးတိုး အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုေနၾကတာမ်ားလား…။ မ်က္၀န္းအစံုကို ေျဖးညွင္းစြာ မွိတ္လိုက္တဲ့ခဏ…။ အာရံုဆိုတဲ့ ပန္းခင္းၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ ခံစားခ်က္ဆိုတဲ့ ေရာင္စံု ပန္းပြင့္ေတြ ခန္႕ျငားစြာ ပြင့္ေ၀လာခဲ့တယ္..။ ေနာင္တဆိုတာ မိုးလြန္မွ ထြန္ျခ ျခင္းဆုိတဲ့ ခပ္တံုးတံုးအေတြးအေခၚေတြ လာမေျပာပါနဲ႕..။ မိုး လြန္ရင္ ေရသြင္းစိုက္မယ္..။ ဒီလိုအေတြးအေခၚနဲ႕ ရွင္သန္ေနမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မွဳအတြက္ ၂၁ ရာစုမွာ ေနရာေတြ သိပ္ရွားတယ္..။ ရွဴသြင္းဖို႕ လတ္ဆတ္တဲ့ ေလေကာင္းေလသန္႕ေတြ သိပ္ရွားတယ္..။ ေ၀မွ်ဖို႕ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေတြ သိပ္ရွားတယ္..။ စိတ္ေတာ့မရွိေလနဲ႕ အဲ့လို လူမ်ိဳးအတြက္ ေသသြားရင္ ျမဳပ္ဖို႕ ေျမကအစရွားတယ္…။
သူ႕ဘ၀ကိုသူ လြတ္လပ္စြာ ေဖာက္ထြက္ခြင့္ေပးဖို႕ အတြက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္..။ ၾကိဳးစားတိုင္းေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတာ ဒဏၰာရီပံုျပင္ထဲ က အေပါစား သူရဲေကာင္းေတြပဲ ရွိတယ္။ အင္း…။ ျဖစ္ႏုိင္တာတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္..။ သူတို႕ဘာလို႕ ေအာင္ျမင္လဲ? ဒဏၰာရီထဲက သူရဲေကာင္း ေတြမွာ အတိတ္ေတြ အနာဂတ္ေတြမရွိဘူးေလ..။ သူတို႕ရွင္သန္ေနတဲ့ ၅ မိနစ္စာပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္စာေလာက္ပဲ ပိုင္ဆိုင္ေလေတာ့…။ သူတို႕လိုပဲ လုပ္တိုင္းေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့…။ အတိတ္တို႕…။ အနာဂတ္တို႕ဆိုတဲ့ မလိုတစ္မ်ိဳး လိုတစ္မ်ိဳး သတၱ၀ါႏွစ္ ေကာင္ကို လားပင္စင္သာ ေပးလိုက္ေပေတာ့..။
သူ႕ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ကို တိုးေ၀ွ႕ေနတဲ့ ေလေျပေတြကုိ သူယုယစြာ နမ္းရွိဳက္ေနမိတယ္..။ သူအာရံုေတြကို ေသခ်ာ စူးစိုက္ၾကည့္ေတာ့ ဒီေလျပည္ေတြထဲ က ရနံ႕တစ္မ်ိဳးကို သတိထားမိလိုက္တယ္…။ ဟုတ္တယ္…။ ေလမွာ အနံ႕ရွိတယ္…။ တစ္ျပိဳင္ထဲမွာပဲ သူခ်က္ျခင္းသတိထားမိလိုက္တယ္..။ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ သူသိလိုက္တယ္..။ သူ႕ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး အမွားၾကီးမွားခဲ့ၿပီ..။ ဘယ္သူေျပာလဲ…? ေလမွာ အေရာင္မရွိဘူး..။ အနံ႕မရွိဘူး..။ အရသာမရွိဘူးလို႕…? အာရံုငါးပါးထဲက တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို ျပီးျပတ္ေအာင္ သုတ္သင္ျပစ္ႏိုင္ဖို႕ပဲ လိုအပ္တယ္။ တဒဂၤဆိုတဲ့ သူ႕လက္ထဲမွာရွိေတာ့တဲ့ မမ်ားလွတဲ့ အခ်ိန္အတိုင္းအတာေလးအတြင္းမွာ ရရွိလိုက္တဲ့ သူ႕ရဲ႕အသိတရားေတြဟာ သူျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္း ပ်က္ရယ္ျပဳၾကေလၿပီ..။ အခုဆိုရင္ သူ႕စိတ္နဲ႕ ခႏၶာဟာ အခ်ိန္နဲ႕ေနရာ ကို တေရြ႕ေရြ႕ ျဖတ္ေက်ာ္ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္…။
အခုလို ေလဟုန္ထဲမွာ လြင့္ေျမာေနဖို႕ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူ႕ရဲ႕ အိပ္မက္ကမာၻကို ခ်ယ္လွယ္ျခင္း ျပဳခဲ့ပါတယ္..။ တစ္စကၠန္႕စာ လူသားဆန္ဖို႕ သို႕မဟုတ္ တစကၠန္႕စာ အိပ္မက္တစ္ခုအား အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ဘ၀တစ္ခုလံုးနဲ႕ လဲရတာ တန္တယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ဟာ သူ႕ရဲ႕ ဇာတိ၊ ဇရာ၊ မရဏ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ နက္ရွိဳင္းစြာ တြယ္ၿငိေနတဲ့ အျမစ္ေပါင္းမ်ားစြာထဲက အျမစ္ တစ္ခုပဲေပါ့…။
Cateogry : Essay | 11 Commentsပညတ္မဲ့…
“မင္းဘယ္သြားမလို႕လဲ…?”
“တစ္ေနရာရာေပါ့..။”
“ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးလဲ…?”
“ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ အသက္ရွင္ရျခင္းေတြမွ ကင္းေ၀းတဲ့ေနရာ..။ အိပ္မက္ဆိုတဲ့ ၀င္သက္၊ ထြက္သက္ေတြကို ရွဴရွိဳက္ရျခင္းေတြနဲ႕ ကင္းေ၀းတဲ့ေနရာ။ ျဖစ္သင့္တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္ေနတာေတြမရွိတဲ့ေနရာ…။ အတိတ္ဆိုတဲ့ အရိပ္ေတြမရွိတဲ့ေနရာ…။ ပစၥဳပၸန္ဆိုတဲ့ ျဖစ္တည္ျခင္းေတြ မရွိတဲ့ ေနရာ…။ အနာဂတ္ဆိုတဲ့ လွည့္စားျခင္းေတြ မရွိတဲ့ေနရာ…။”
“မင္းဟာက အဓိပၸါယ္မရွိတာ…”
“ေအး…ငါတစ္ခုေျပာဖို႕ေမ့သြားတယ္..။ ဟုတ္တယ္…။ မင္းေျပာတဲ့ “အဓိပၸါယ္” ဆိုတဲ့အရာေတြပါ မရွိတဲ့ေနရာ…။
“ေဟ့ေရာင္…။ မင္း..။ မင္း ရူးမ်ားေနလား…?”
“ဟင့္အင္း..။ အခုေတာ့ ငါထင္ထားသေလာက္ ရူးခြင့္မရေသးဘူး..။ အခုအဲ့ဒီ့ေနရာကိုသြားမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ထဲမွာ…။ “လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရူးသြပ္ခြင့္” ရခ်င္တာလဲ အဓိကအေၾကာင္းအရင္းထဲမွာ ပါတယ္..။”
” မင္း ဒီလိုေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာ..။ မင္းဘ၀အတြက္…။ မင္းေရွ႕ေရးအတြက္ ဘာမွမစဥ္းစားေတာ့ဘူးလား…။ မင္း ဒါေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနလို႕ မင္းဘ၀ ဘာျဖစ္လာမွာတဲ့လဲ..။ မင္းဘယ္လိုလုပ္ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေတာာ့မလဲ…?”
“ဟုတ္တယ္…။ ဘာမွျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး…။ ဟုတ္လား…? ဟား…ဟား…။ တကယ္လို႕မ်ား ဘာမွျဖစ္မလာျခင္းဆိုတဲ့အရာေတြဟာ ငါျဖစ္ျခင္တဲ့ ဆႏၵေတြပဲလို႕ ေျပာရင္ မင္းဘာေျပာမလဲ..။ ဘ၀ေတြ ဘာမွျဖစ္မလာဘူးဆိုတာ တကယ္ေတာ့ မွားတယ္..။ လံုး၀မွားတယ္…။ တကယ္က ျဖစ္လာ တယ္..။
“ဟမ္…။ ဘယ္လို…ဘယ္လို..။ ငါမူးလာၿပီ မင္းစကားကို ငါနားမလည္ဘူး…။ ဘာမွ ျဖစ္မလာျခင္းဆိုမွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ျဖစ္လာတယ္လို႕ မင္း ကေျပာဦးမလို႕လဲ…?”
“ဘာျဖစ္လာတာလဲဆိုေတာ့ ” ဘာမွ မျဖစ္ျခင္းဆိုတဲ့ ျဖစ္တည္ျခင္း” တစ္မ်ိဳးျဖစ္လာတယ္…။ မင္းစဥ္းစားၾကည့္ပါဦး..။ မင္းတို႕၊ ငါတို႕ ရွင္သန္ ေနတဲ့ ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ…။ လူေတြက အျမဲတမ္း တစ္ခုမဟုတ္ေသာ အရာေတြကို အျမဲေတာင့္တေနၾကတယ္..။ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕ရၾက တယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕မရဘူး..။ တစ္ခ်ိဳ႕ ရသေလာက္နဲ႕ မတင့္တိမ္ႏိုင္ပဲ ထပ္လိုခ်င္တယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕မလိုခ်င္တာေတြရတယ္…။ တစ္ခ်ိဳ႕ ရတာေတြ မလို ခ်င္ဘူး…။ ဘယ္ႏွခါမ်ား ျပည့္စံုခဲ့ၾကလဲ…? ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ျပည့္၀ခဲ့ၾကလဲ…? ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ၿပီးဆံုးခဲ့ၾကလဲ….? ငါတို႕လူသားေတြ အမ်ားစုပိုင္ဆိုင္ ေနတဲ့ (သို႕မဟုတ္) ပိုင္ဆိုင္တယ္လို႕ ထင္ေနၾကတဲ့ ဘ၀ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ သမင္ေမြးရင္း က်ားစားရင္ျဖစ္ေနတယ္..။
Cateogry : Essay | 27 Comments