Kaluga 2010 (The End)
ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ Kaluga 2010 ခရီးစဥ္ ဒုတိယပိုင္းေလးဆက္လိုက္ရေအာင္…။ ဒီေန႕ (၅.၂.၂၀၁၀) (Thanks Ko zkaungkhant for pointing my typing error 
) ကေတာ့ မနက္ကေနညအထိ Schedule က အျပည့္ပါပဲ…။ အစီအစဥ္ေတြအားလံုးကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႕ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ေတြခ်ည္းပါပဲ…။
ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ့ေန႕က ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ဓာတ္ပံုဆရာၾကီး Dragonz (မိတ္ကပ္လိမ္းတဲ့ နဂါးၾကီး) ရဲ႕ ၂၅ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႕ျဖစ္လို႕ပါ..။ သူနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕က ေမြးလတူလို႕လားေတာ့မသိဘူး..။ အႏုပညာကိုရူးသြပ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး တူၾကပါ တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ထက္စာရင္ ဒီေကာင္က ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ အႏုပညာဆန္တယ္လို႕ ေျပာလို႕ရပါတယ္..။ (အတည္ေနာက္တာပါ ဒီေကာင္ၾကီးက ရုပ္သာၾကမ္းတာ..။ စိတ္ထားကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္..။ 
) ကြ်န္ေတာ္က အလုပ္တစ္ခုလုပ္ရင္ စိတ္မရွည္သေလာက္ ဒီေကာင္က အလုပ္တစ္ခုကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ ေသေသခ်ာခ်ာ အေသးစိတ္လုပ္တတ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္က ၀လံုးေတာင္ ၀ိုင္းေအာင္မေရးတတ္ သေလာက္ ဒီေကာင္က ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္း ေကာင္းေကာင္းဆြဲတတ္ပါတယ္..။ စာေတြဘာေတြလည္းေရးပါတယ္..။ ဒါေတြက သိပ္မထူးဆန္း ဘူးလား? အိုေက ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ ထူးဆန္းတာေလးတစ္ခုေျပာျပပါမယ္..။ အဲ့ဒီ့ နဂါးက Paper Art ( ေရာင္စံု ကဒ္ထူစကၠဴမ်ားကို သံုးကာ ဒီဇိုင္းေတြေဖာ္တဲ့ ပညာလို႕ပဲ အၾကမ္းဖ်ဥး္သတ္မွတ္ၾကတာေပါ့ ) ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ကြ်မ္းက်င္ပါတယ္..။ အခု ေအာက္မွာ ဒီေကာင္လက္ေဆာင္ ေပးဖို႕လုပ္ထားတဲ့ Paper Art Design တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ ရိုက္ေပးထားတဲ့ ပံုတင္ေပးထားပါတယ္..။ (Order မွာယူလိုပါက လက္လီလက္ကား လက္ခံပါတယ္တဲ့..။ 
)
ဆိုေတာ့..။ သူေမြးေန႕အမွတ္တရ ျဖစ္ဖို႕..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အဲ့ဒီ့ျမိဳ႕မွာရွိတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ခ်ိန္းၿပီး မနက္ပိုင္းမွာ ႏွင္းေလ်ာစီးသြားၾကပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ တကယ့္ပထမဆံုး စလုပ္ဖူးတဲ့အလုပ္တစ္ခု အေနနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္သြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက Skate (In-Line Roller) စီးတတ္တဲ့အတြက္ အစပိုင္း ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ယိုင္တိုင္ ယိုင္တိုင္စီးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ..။ ေတာ္ေတာ္ေလးအသားက် သြားပါတယ္..။ လိပ္ ရယ္..။ အၾကိဳင္ရယ္…။ ဂါးဂါးရယ္ကေတာ့ တပိုင္းပိုင္း တဗုန္းဗုန္းပါပဲ..။ (သိကၡာခ်တာမဟုတ္ပါဘူး..။ အမွန္က အပုပ္ခ်တာပါ ) ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးရဲ႕ ႏွင္းေလ်ာစီးအနီးကပ္ နည္းျပကေတာ့ ဒီႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံေက်ာ္ကဗ်ာဆရာ ပူရွကင္နဲ႕ တေထရာတည္းတူတဲ့ (အထူးသျဖင့္ သူ႕ရဲ႕ လန္ထြက္ ေနတဲ့ Hair Stlye က ခြ်တ္စြတ္တူပါတယ္) ခ်စ္စရာနာမည္ေလးကို ပိုင္ဆိုင္ထားသူ လီဆူးမပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။
ကြ်န္ေတာ္တို႕သြားတဲ့ ခရီးစဥ္မွာပါ၀င္သူေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရယ္..။ ဂါးဂါးရယ္..။ လိပ္ (မ) ရယ္..။ အၾကိဳင္ ရယ္..။ ေပါက္စီရယ္..။ လီဆူးမရယ္။ ေနာက္္တစ္ေယာက္ရယ္ပါ (ဒီေကာင့္ Nick Name ကေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ဖဲ့သလိုျဖစ္ေနမွာစိုးလို႕ ကြ်န္ေတာ္ ထည့္မေရးေတာ့ပါဘူး 
) စုစုေပါင္း (၇) ေယာက္ပါ..။
Skate စီးတုန္းက ဒူးေလာက္ပဲ ေညာင္းပါတယ္..။ အခု ႏွင္းေလ်ာ Skate မွာေတာ့ လက္က တုတ္ေခ်ာင္းႏွစ္ေခ်ာင္းကို အားယူၿပီးတြန္းရတဲ့အတြက္ လက္ေမာင္းေတြပါ အီစလံေ၀သြားပါတယ္..။ (စီးေနတုန္းကေတြးထားတဲ့အတိုင္းပဲ ညလည္းေရာက္ေရာ လက္ေမာင္းေတြ ကိုက္ပါေတာ့တယ္..။) ဒီေနရာမွာ ၾကံဳၾကိဳက္လို႕ ႏွင္းေလ်ာစီးနည္း တက္ကနီကြီးေလး နဲနဲေပးလိုက္ပါမယ္..။ (Skate စီးတတ္ၿပီးသူေတြကေတာ့ စက္ဘီးစီးတတ္တဲ့သူ ဆိုင္ကယ္စီးသင္ သေလာက္ပါပဲ) ဒူးနဲနဲေကြးပါ..။ ခါးနဲနဲညြတ္ပါ..။ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ Weight ကို အတင္းအားမထည့္ထားပါနဲ႕ (အတြင္းအားမသံုးပါနဲ႕..။ သံုးပါက ေခ်ာေနတဲ့ႏွင္းျပင္ေပၚမွာ ဖြတ္ကနဲ ဖင္ထိုင္လွ်က္က်ပါလိ့မ္မယ္) စိတ္ကိုေလ်ာ့ထားပါ..။ ႏွင္းေလ်ာစီးတဲ့အျပားႏွစ္ခု Parallel ျဖစ္ဖို႕ကို သတိထားပါ (မထားပါက ထုိအျပား ႏွစ္ခု ေ၀းသြားလွ်င္ ေပါင္ျပဲကာ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္း ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္..။ ပူးသြားပါက ေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းလိမ္ၿပီးေတာ့ Blackie က် (Black Dream က် မဟုတ္ပါ) က်ပါလိ့မ္မယ္..။) ထို႕ေနာက္ တုတ္တံ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို မိမိရဲ႕ေနာက္နားခပ္က် က်ကိုထားကာ အားယူၿပီးတြန္းပါ..။ အရွိန္မရခင္ အနဲငယ္ အားစိုက္ရေပမယ့္ အရွိန္ရသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ဟပ္ထိုးလဲ..။ မွားလို႕…။ သက္ေတာင့္ သက္သာ တြန္းရံုနဲ႕ ရႊီးကနဲ ရႊီးကနဲ သြားပါလိ့မ္မယ္…။
ထိုကဲ့သို႕ စနစ္တက် (ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႕) နာရီ၀က္ေလာက္ ထရိန္နင္ဆင္းၿပီးသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အားလံုးဟာ ဂ်ိန္းစဘြန္းနဲ႕ ငါလား ငါလား စီးႏိုင္ေလာက္တဲ့အေျခအေနကို ေရာက္သြားပါေတာ့ တယ္..။ (မယံုပါက ညာသည္ဟု မွတ္ၾကကုန္..)
ဒီေနရာမွာ ဗဟုသုတအေနနဲ႕ တစ္ခုေျပာစရာရွိလာပါတယ္..။ ဒါကေတာ့ အေအးခ်ိန္ပါပဲ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွင္းေလ်ာသြားစီးတဲ့ေန႕က ကြ်န္ေတာ္ ထင္တာမမွားဘူးဆိုရင္ အႏွဳတ္ ၁၅ ရွိပါတယ္..။ (ေသခ်ာတာကေတာ့ အႏွဳတ္ ၁၀ ေအာက္မေရာက္ပါဘူး) ေတာ္ေတာ္ေလး ေအး တယ္လို႕ယူဆလို႕ ရပါတယ္..။ ဒီအတိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ေနရင္ လက္ေတြ၊ နားရြက္ေတြ၊ ႏွာေခါင္းေတြ ကိုက္လာသည္အထိ ေအးေစတဲ့ အေအးခ်ိန္ပါ…။ ဒါေပမယ့္ ႏွင္းေလွ်ာစီးတဲ့အခ်ိန္မွာကေတာ့ လူက ေခြ်းေတြေတာင္စို႕ၿပီး ( ေစာေခြ်းေတြ၊ ေၾကာက္ေခြ်းေတြလားေတာ့ မသိပါဘူး ) ေတာ္ေတာ္ေလး လန္းလန္းဆန္းဆန္း တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႕ အေအးဒဏ္ကို လံုး၀သတိမထားမိေတာ့ပါဘူး..။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္အထင္ ဒီဘက္အေနာက္ႏိုင္ငံေတြ လို အေအးခ်ိန္မ်ားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ ႏွင္းေလ်ာစီးၾကျခင္းဟာ အေပ်ာ္အတြက္လည္းျဖစ္ႏိုင္သလို..။ က်န္းမာေရး အတြက္လည္း အမ်ားၾကီး အေထာက္အကူျပဳႏိုင္တဲ့ အပန္းေျဖနည္းတစ္မ်ိဳးအျဖစ္ ႏွစ္သက္ၾကျခင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..။ (အစီးမေတာ္ရင္ေတာ့ က်န္းမာေရးမေကာင္းပဲ အေရးေပၚ ေတာ့ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္..) ဒီလိုနဲ႕ ၃ နာရီခန္႕ ကေလးေတြနဲ႕အၿပိဳင္အဆိုင္ (ကေလးနဲ႕ေတာင္ မနိုင္ပါဘူး..။ လူၾကီးဆိုရင္ေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့) စီး ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ငွားထားတဲ့ တိုက္ခန္းကို ျပန္ကာ ညေနက်ရင္ ျပဳလုပ္မယ့္ ဂါးဂါးရဲ႕ ေမြးေန႕ အတြက္ ေကြ်းဖို႕ေမြးဖို႕ ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္..။
ေသြးပူ…
အဟမ္း..။ အဟမ္း…။ စပြားပါမယ္…။
စိတ္ထဲရွိတာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာခ်င္လို႕ေရးတာပါ..။ ဘာအက်ိဳးမွ ရွိနိုင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ကိုေတာ့ အတိအက် အာမခံပါတယ္ ..။
ယံုခ်င္မွေတာ့ ယံုၾကပါလ့ိမ္မယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္ဘေလာ့ကို ကိုယ္တိုင္ ဖြင့္မၾကည့္တာ ၂ လေက်ာ္သြားပါၿပီ ။ ဘာေၾကာင့္ဖြင့္မၾကည့္ မိတာလည္း ဆိုတာကေတာ့ အေၾကာင္းမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သလို..။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာေၾကာင့္မွန္း တစ္ကယ္မသိႏိုင္တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါ လ့ိမ္မယ္..။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ စာေတြေရးသည္ျဖစ္ေစ မေရးသည္ျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ကို ဘယ္တုန္းကမွ မပိတ္ခဲ့ပါဘူး…။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့…။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ဆိုတာကို ဖဲၾကိဳးျဖတ္ၿပီး မဖြင့္လွစ္ခဲ့လို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။
ဘာေတြလုပ္ေနလဲ..? ဘယ္ေတြေပ်ာက္ေနလဲ…? ဘယ္သူမွမေမးေပမယ့္…? ကိုယ့္ကိုယ္ကို နာမည္ၾကီး လူသိမ်ားၿပီးေတာ့ လူေတြ စိတ္၀င္စားေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပံုစံဖမ္းၿပီး ေျပာၾကည့္ခ်င္ပါတယ္..။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ လိုင္းေျပာင္းသြား (တစ္မ်ိဳးမထင္ၾကပါကုန္) လို႕ပါ..။ အမွန္က လိုင္းေၾကာင္သြားတယ္လို႕ ေျပာလည္း ရပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ အခု အုန္းသီးတစ္လံုးရထားပါတယ္..။ ေန႕ေန႕ညည ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီ့ အုန္းသီးကို ကိုင္ကာ ဖင္တစ္ျပန္ေခါင္းတစ္ျပန္ေလ့လာေနပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ၀ါသနာတစ္ပင္ကေန အျခားတစ္ပင္ကို ခဏခဏခုန္ကူးတတ္တဲ့ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္မို႕ပါ..။
အရာရာကို စိတ္၀င္စားလြယ္တယ္…။ ေလ့လာလြယ္တယ္…။ တတ္ေျမာက္လြယ္တယ္…။ ကြ်မ္းက်င္လြယ္တယ္…။ ဒါေပမယ့္….။ ၿငီးေငြ႕လည္း လြယ္တတ္ပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွ ၿငီးေငြ႕မသြားတဲ့ အရာေတြ…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ထဲက ဘယ္လိုမွ ထုတ္ျပစ္လို႕မရႏိုင္ တဲ့အရာေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္…။ Romantic ဆန္ဆန္ေတြ…။ နက္နက္နဲနဲေတြ မေတြးၾကပါနဲ႕..။ ကြ်န္ေတာ္ အအိပ္၊အစားနဲ႕ ေဆးလိပ္ကိုေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ မၿငီးေငြ႕ခဲ့ပါဘူး…။ အႏွဳတ္ ၂၀ ေလာက္ေရာက္ေနတဲ့ ႏွင္းေတာထဲမွာ ေဘာလံုးကန္ရဲ ေလာက္တဲ့ သတၱိမရွိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္…။ အခုဆိုေပါင္ခ်ိန္က ၁၅၀ ေက်ာ္စျပဳလာပါၿပီ…။
အခုဆို ပထမႏွစ္၀က္စာေမးပြဲၿပီးလို႕ ဒုတိယႏွစ္၀က္ ျပန္စေနပါၿပီ..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ဘ၀ကေနၿပီးေတာ့ မၾကာေတာ့တဲ့ ကာလမွာ ရရွိေတာ့မယ့္ မဟာဘြဲ႕အတြက္ စာတမ္းျပဳစုေနရတဲ့ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္သို႕ စတင္ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္..။ တကယ္ကို အခ်ိန္ေတြက အကုန္အျမန္လွပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ တကယ္ပဲ အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတာ သိပ္ကို သိသာလြန္းပါတယ္…။
ကြ်န္ေတာ့္ကို ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြက စာမေရးေတာ့ဘူးလားလို႕ေမးၾကပါတယ္…။ တကယ္ဆုိ ဒီေမးခြန္းကို ကြ်န္ေတာ္ေျဖစရာ မလိုလွဘူး ထင္ပါတယ္..။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မွ စာေရးဆရာ တစ္ေယာာက္ မဟုတ္ခဲ့တာပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ Website ေတြက ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွစ္မေတြက ေမတၱာပို႕ၾကတယ္..။ သူတို႕ ေတာင္းထားတဲ့ အကူအညီေတြ မေပးေတာ့ဘူးလားတဲ့…။ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ပဲ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ ေနမိ ခဲ့တယ္…။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အေပၚမွာေျပာခဲ့သလိုပဲ မေရရာလွပါဘူး..။ လူမွဳေရး ခံစားခ်က္ေတြ လည္းနဲနဲပါတယ္..။ ကိုယ္ပုိင္ခံစားခ်က္ေတြလည္း နဲနဲပါတယ္ (မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေတာ္ရံုတန္ရံုေလာက္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ကို သိပ္ၿပီး ဦးစားေပး ေရွ႕တန္း တင္ေလ့မရွိပါဘူး..။) လူမွဳေရးညံ့ဖ်င္းေသာကာ စကားအေျပာအဆိုမတတ္ေသာ (ကြ်န္ေတာ္ညံ့တာထက္ ပိုည့ံၾကပါတယ္) လူေတြေၾကာင့္ လည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္..။
ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူကေမးေမး…။ အားလားဆိုရင္ေတာ့…။ လံုး၀ပါပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ မအားပါဘူး…။ ဘာလို႕မအားတာလဲ…။ မအားခ်င္လို႕ မအား တာပါ..။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႕ အခ်ိန္နဲ႕အမွ်ေတြးေနရတဲ့ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ မအားပါဘူး…။
“မင္းအႏုပညာသမားစစ္တယ္ဆိုရင္ မင္းေရးမယ့္စာေတြကို ေလးေလးနက္နက္ေစာင့္ဖတ္ေနမယ့္ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကို မင္းေလးစားသင့္တယ္။” အဟမ္း အဟမ္း..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆရာၾကီးအထာနဲ႕ ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ..။ ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ ငတိက မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာနဲ႕ တစ္လံုးပဲ သူ႕ကိုျပန္ေမးမိတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အႏုပညာသမားလို႕ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္သူကအခြ်န္နဲ႕ မလိုက္တာလဲ…?
ဒီေမးခြန္းကို အတည္တက်ေမးလာမယ္ဆိုရင္ ..။ တစ္ကယ္လဲ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေျဖစရာမရွိပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလဲ..? အႏုပညာသမားလား..? အင္ဂ်င္နီယာလား…? စစ္သားလား…? ဓာတ္ပံုဆရာလား..? အားကစား သမားလား…? ကြ်န္ေတာ္ ဘာလားမွ မဟုတ္ပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္စစ္စစ္ျဖစ္ဖို႕ ၾကိဳစားေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ မျဖစ္ေသးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပါပဲ..။ ဒီ့ထက္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာမွ မပိုပါဘူး..။ ( တစ္ကယ္ပါ တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္လို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသံုးရတာေတာင္ မလံုမလဲ ျဖစ္မိတယ္..။ “တကယ္ေရာ မင္းကိုယ္ တိုင္ဟုတ္ရဲ႕လား? မင္းကိုယ္မင္း ပိုင္ရဲ႕လား? ” လို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ေတြးမိပါတယ္..။)
အာ…။ မရဘူး..။ အၿမွီးကဆြဲ…။ ေခါင္းကဆြဲ…။ လူမွန္ရင္ (လူမွန္မွန္၊ မမွန္မွန္ လူေတြနဲ႕မလြတ္ကင္းႏိုင္ေသးရင္၊ လူလို႕သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕သတ္မွတ္ထားတဲ့ လူေတြရဲ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ေနေနေသးတယ္ဆိုရင္) ေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုေပး..။ ဒါပဲ…။
Cateogry : Personal | 19 Commentsေလာကအလွ Online Magazine ႏွင့္ေတြ႕ဆံုျခင္း
ကြ်န္ေတာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လခန္႕ (၀၉.၀၉.၀၉) ရက္ေန႕က ကြ်န္ေတာ့္ Blog ေရးသားတာ (၂) ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ပါတယ္..။ အဲ့ဒီ့ေန႕မွာပဲ မွတ္မွတ္ရရ ေလာကအလွ Online Magazine မွ ကြ်န္ေတာ္ Blog ေရးျခင္းနဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ သေဘာထားေလးေတြ၊ အျမင္ေလးေတြ၊ အေနအထားေလးေတြကို ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ့ ေမးျမန္းမွဳေလးေတြနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ေျဖၾကားခဲ့တာေလးေတြကို အမွတ္တရအေနနဲ႕ အခုဒီမွာ ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္..။ မူလေနရာမွာ ဖတ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေလာကအလွ Online Magazine စာမ်က္ႏွာမွာ သြားေရာက္ ဖတ္ရွဳႏိုင္ ပါတယ္..။
သီတင္းကြ်တ္အမွတ္တရေပါ့ဗ်ာ..။
***************************************************************************************
ဘယ္အခ်ိန္က စလို႔ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာပါလဲ။
ကြ်န္ေတာ္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၉ ရက္ေန႕က စၿပီး Blogspot မွာ http://blackdream21.blogspot.com ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႕ စေရးခဲ့ပါ တယ္။ ၆လခန္႕ၾကာတဲ့အခါမွာ www.blackdream21.com ကိုေျပာင္းလဲအသံုးျပဳခဲ့ပါတယ္။၂၀၀၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာမွာ Blogspot အစား WordPress ကို စတင္ အသံုးျပဳခဲ့ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္ ထိပါပဲ။
ျပည္ပကိုေရာက္တာ ၾကာပါျပီလား။
ကြ်န္ေတာ့္ Blog စေရးတဲ့ေန႕က ကြ်န္ေတာ္ ျပည္ပကုိ ေရာက္တဲ့တစ္ႏွစ္ ျပည့္တဲ့ ေန႕ပါ။ အခု ကြ်န္ေတာ့္ Blog သက္တမ္းက ႏွစ္ႏွစ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေရာက္တာ ၃ ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ။ အခုေတာ့ ေက်ာ္သြားၿပီေပါ့။
ပညာေရးက ဘာေတြလုပ္ေနတာပါလဲ။
အခု ဒီမွာ အင္ဂ်င္နီယာဘာသာရပ္နဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး ဘြဲ႕လြန္သင္တန္း တက္ေနပါတယ္…။
ျပည္ပမွာ ေနထိုင္ ပညာသင္ယူရတာ အခက္အခဲေတြ ရွိပါသလား။
ကိုယ့္ေရ ကိုယ့္ေျမမွာေလာက္ေတာ့ ဘယ္မွာမွ လြယ္ကူအဆင္ေျပမယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ မထင္ပါဘူး။ ရုပ္ပုိင္းဆိုင္ရာ တိုးတက္မွဳေတြ အဆင္ေျပမွဳေတြ
ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ဟာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပည့္စံုရံုနဲ႕ မၿပီးႏိုင္ပါဘူး။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေႏြးေထြးမွဳနဲ႕ လံုျခံဳမွဳဟာလည္း အေရးၾကီး တယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ခုရဲ႕ ယဥ္ေက်းမွဳ၊ ဓေလ့ထံုးစံကို နားလည္ႏိုင္မွဳေတြကလည္း အေရးပါ ပါတယ္။
ဒါက အားလံုးအတြက္ ျခံဳငံုသံုးသပ္ၾကည့္တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္လက္ရွိ ပညာ သင္ၾကားေနတဲ့ေနရာမွေတာ့ အေျခအေနက နည္းနည္း ပိုရွဳပ္ေထြး ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာသံုး ဘာသာစကားကို အသံုးျပဳရတာမဟုတ္ပဲ။ သူတို႕ မိခင္ ဘာသာစကားကိုသာ အသံုးျပဳၾကတာမို႕ ပိုၿပီး အခက္အခဲေတြ ရွိပါတယ္။
အားလပ္ခ်ိန္မွာ ဘေလာ့ဂ္ေရးတယ္ဆိုေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြ အေတာ္ေလး စံုလင္လွျပီး စာဖတ္ပရိသတ္န႔ဲလည္း အေတာ္ေလး
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေျပာဆိုထားတာ ေတြ ေတြ႔ပါတယ္။ အခ်ိန္ကို ဘယ္လို စီမံခန္႔ခြဲပါသလဲ။
ကြ်န္ေတာ္ အရင္က စာေတာ္ေတာ္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ့မွာ ကိုယ္လည္း သူတို႕လို ေရးၾကည့္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ ေပၚလာပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ စာအုပ္ေလးေတြထဲမွာ ကဗ်ာေတြ ဘာေတြ ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ေနာက္ပိုင္းမွာ Internet ေတြ ဘာေတြေပၚလာေတာ့ Planet Myanmar လုိေနရာ မ်ိဳးမွာစၿပီး ကဗ်ာေတြကို Internet ေပၚ စတင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း အေျခအေန အေၾကာင္းေၾကာင္း ေၾကာင့္ ဆက္ၿပီး မေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ ျပည္ပကိုေရာက္လာတဲ့ အခါမွ ဒီစိတ္က တစ္ဖန္ ႏို္းၾကြလာပါတယ္။ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေန တဆင့္ Blog ဆိုတဲ့ အရာနဲ႕ စတင္ ထိေတြ႕ သိရွိ ခဲ့ပါတယ္။
ဒုတိယမၸိ တမ္းျခင္း…
အားလံုးပဲ မဂၤလာပါလို႕ ကြ်န္ေတာ္ အရင္ဆံုး ေျပာခ်င္ပါတယ္…။ ဒီေန႕ဟာ သိပ္ကိုထူးျခားတဲ့ ေန႕ထူးေန႕ျမတ္တစ္ခုမဟုတ္ပါဘူး..။ ဒီေန႕ဟာ ရက္ရာဇာမဟုတ္ပါဘူး…။ နဂါးေခါင္း ဘယ္ဘက္ကိုလွည့္ေနမွန္းလဲ ကြ်န္ေတာ္မသိပါဘူး..။ လျပည့္ညလဲ မဟုတ္ပါဘူး..။ ၂၁ ရာစုရဲ႕ စ်ာပန အခမ္းအနား တစ္ခုလည္း မဟုတ္ပါဘူး…။ ဘာဆို ဘာမွကို ထူးျခားတဲ့ ေန႕ရက္တစ္ခုမဟုတ္ပါဘူး..။ အနဲဆံုး ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ ၉.၉.၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဆိုေပမယ့္..။ အခ်ိဳ႕ေသာ ေနရာေဒသေတြမွာ ၈.၉.၂၀၀၉ သာ ရွိေသးတာေၾကာင့္..။ ဒီေန႕ဟာ ဘာေန႕ဆိုတဲ့ ပညတ္ခ်က္တစ္ခုခ်ဖို႕ေတာင္ မေသခ်ာ လွတဲ့ သာမန္ ေန႕ရက္တစ္ခုသာ ျဖစ္ပါတယ္…။
သို႕ေသာ္…
ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဒီေန႕ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း တစ္ကုိယ္စာ ဘ၀အတြက္ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန အေရးပါတဲ့ ေန႕ရက္တစ္ခု ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲ? ဘာအတြက္လဲ? ဆိုရင္ေတာ့..။ အေျဖက..။ ဒီေန႕ဟာ ကြ်န္ေတာ္ဖန္တီးခဲ့တဲ့ blackdream21 ဆိုတဲ့ ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ ကိုယ္ပြား ၀ိဥာဥ္တစ္ခုရဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့အထိမ္းအမွတ္ ေန႕တစ္ခုျဖစ္လို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီ၀ိဥာဥ္ကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အာရံု..။ ခံစားခ်က္…။ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္..။ ယံုၾကည္ခ်က္..။ စတာ ေတြနဲ႕ ေသေသခ်ာခ်ာ ထုဆစ္ ေမြးဖြားေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဒီကိုယ္ပြား ၀ိဥာဥ္ကို ကြ်န္ေတာ့္ကို ကြ်န္ေတာ္ထက္ပင္ ပိုခ်စ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ထက္ ပိုအားက်ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ထက္ ပိုေလးစားပါတယ္..။
ကြ်န္ေတာ္ေတြေ၀သေလာက္ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္က မေတြေ၀ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ တြန္႕ဆုတ္သေလာက္ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ကမတြန္႕ဆုတ္ဖူး..။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အကန္႕အသတ္၊ အတားအဆီးေတြ ရွိသေလာက္ ကြ်န္ေတာ့္၀ိဥာဥ္မွာ အကန္႕အသတ္၊ အတားအဆီးေတြ မရွိဘူး..။ ဒါေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မယွဥ္ႏိုင္တဲ့…။ ကြ်န္ေတာ္ဖန္တီးခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ရဲ႕ အားသာခ်က္ေတြပါ..။
ဒီ့ထက္…။ ကြ်န္ေတာ္ဖန္တီးခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းထက္ ရဲရင့္တယ္..။ ကြြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ရဲ႕ ႏွလံုးသားက ကြ်န္ေတာ့္ ႏွလံုးသားထက္ ျဖဴစင္ႏူးညံ့တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ရဲ႕ အတိတ္သမိုင္းေၾကာင္းက ကြ်န္ေတာ့္ အတိတ္သမိုင္းေၾကာင္းထက္ အျပစ္ကင္း စင္ သန္႕ရွင္းတယ္…။ ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ရဲ႕ အရိပ္က ကြ်န္ေတာ့္အရိပ္ထက္ ျပတ္သား ထင္ေပၚတယ္…။ အရင္က ကြ်န္ေတာ့္ကို မွီခိုၿပီး ဒီ၀ိဥာဥ္ျဖစ္တည္ ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္..။ အခုေတာ့ ဒီ၀ိဥာဥ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လည္ ရို႕က်ိဳး မွီခိုေနရၿပီ….။ အခုဆို..။ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ကိုယ္စားျပဳခဲ့တာ ႏွစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလကို ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။
ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္က စကားေတြေျပာေပးခဲ့တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္၀ိဥာဥ္က ကြ်န္ေတာ္မသိတဲ့ လူသား ေတြရဲ႕ ႏုလံုးသားကို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေစခဲ့တယ္..။ ရဲရင့္ တက္ၾကြေစခဲ့တယ္..။ တည္ၿငိမ္ ရင့္က်တ္ေစ ခဲ့တယ္..။ အလင္းေရာင္ေတြ ျဖန္႕က်ဲေပးခဲ့တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္က ကြ်န္ေတာ္ မေရာက္ ႏိုင္တဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္ မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာေတြ အထိခရီး ဆက္ေပးခဲ့တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္က ကြ်န္ေတာ္ မသိတဲ့သူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ ေတြကို မွ်ေ၀ခံစားေပးခဲ့တယ္…။ ႏွစ္သိမ့္ေျဖေဖ်ာက္ေပးခဲ့တယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္စားေပါ့…။ ကြ်န္ေတာ့္ကို လူေတြမသိၾကေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ကို လူေတြ ခ်စ္ၾကတယ္..။ အခုဆို ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္က ကြ်န္ေတာ့္ထက္ပင္ လူခ်စ္လူခင္ ေပါမ်ားခဲ့ပါၿပီ…။
တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္လဲက်တဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ..။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ကိုမွီၿပီး ျပန္ထခဲ့ရတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ကြ်န္ေတာ့္၀ိဥာဥ္ကေပးတဲ့ အလင္းတန္းနဲ႕ ေမာဟအေမွာင္ေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္ တိုက္ဖ်က္ခဲ့ရတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ၀ိဥာဥ္ဟာ ထြက္ေပါက္ ေပ်ာက္ ေနတဲ့ ၀ိဥာဥ္ေတြ အားလံုးအတြက္ ထြက္ေပါက္အျဖစ္ လည္စင္းေပးခဲ့တယ္..။ ခင္ဗ်ားတို႕အတြက္..! ကြ်န္ေတာ့အတြက္….! ဒီ ၀ိဥာဥ္ဟာ တစ္ခါတစ္ ေလ အိပ္မက္ မက္တယ္..။ အဲ့ဒီ့ အိပ္မက္ထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္းလဲပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္းလဲပါတယ္..။ အဲ့ဒီ့ည အေမွာင္နဲနဲက်ေနေပမယ့္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိပ္မက္ေတြ ဒီ အနက္ေရာင္အိပ္မက္တစ္ခုရဲ႕ ၀ိဥာဥ္ထဲမွာ စံုစည္းခဲ့ၾကတယ္…။
*******************************************************************
တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အေနအထားေတြ။ အေတြ႕အၾကံဳေတြ..။ မ်ားလြန္းလွပါတယ္။ တိုးတက္တာေတြလည္း ရွိမယ္..။ ဆုတ္ယုတ္ တာေတြလည္း ရွိမယ္..။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္..။ ဒီခရီးတစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ အရင္ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့သူေတြ..။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ အတူ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့သူေတြ…။ ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္မွ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့သူေတြ….။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ အတူ ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတုန္း ရွိေနသလို..။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း လမ္းခြဲႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ၾကပါၿပီ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ ရင္ခုန္မွ်ေ၀ခဲ့ၾကတယ္..။ ကြ်န္ ေတာ္တို႕ေတြ ခံစား၊ နားလည္ေပးခဲ့ၾကတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ အတူတကြ ရယ္ေမာခဲ့ၾကတယ္..။ အတူတကြ ေၾကကြဲဆို႕နင့္ခဲ့ၾကတယ္..။ ဒါေတြ အားလံုးဟာ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း…။ လမ္းခြဲႏွဳတ္ဆက္ျခင္း မွတ္တိုင္မွာ လက္ျပႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ၾကတယ္…။ ဒီလို ခရီးတစ္ေထာက္မွာ ႏွဳတ္ဆက္သြား ၾကတဲ့ ေရာင္းရင္းေတြ အားလံုး ကိုယ္စီ ကိုယ္စီ ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းတဲ့ ခရီးအသီးသီးမွာ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕ၾကပါေစလို႕ ကြ်န္ေတာ္ ဆုေတာင္း ပါတယ္…။
Cateogry : Personal | 43 Commentsဧည့္သည္ေတာ္မွတ္တမ္း
ကြ်န္ေတာ္ ဒီေန႕ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ Post ေတြမွာထည့္ထားတဲ့ Post View Counter ေတြကိုၾကည့္ရင္း အမွတ္မထင္ စဥ္းစားမိသြားတာ တစ္ခုရွိပါ တယ္..။ အၾကံတစ္ခုရတယ္လို႕ ေျပာရင္လည္း ရပါတယ္..။ သိပ္ထူးထူးျခားျခားၾကီးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ့္လို သာမန္ရိုးက် လူတစ္ ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚလာတတ္တဲ့ သာမန္ ဥာဥ္ေလးတစ္ခုပါပဲ….။
အဲ့ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ Blog နဲ႕ပါတ္သတ္ၿပီး အလည္လာသူမ်ား..။ ဒါမွမဟုတ္ စာဖတ္သူမ်ားရဲ႕ သေဘာထားနဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ကိုသိျခင္လာျခင္း ပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ တစ္နည္းအားျဖင့္ Feedback ျပန္ယူတဲ့သေဘာပါ..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒါေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္ စာေတြကို ဆက္လက္ေရးသား ေနဖို႕ အတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္ ျဖစ္ေနလို႕ပါ..။
ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ Blog ေရးတဲ့သူေတြက သူတို႕ပို႕စ္ေလးေတြကို ေ၀ဖန္သြားၾကတဲ့ (သို႕မဟုတ္) အားေပးသြားၾကတဲ့ Comment ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္တတ္ၾကပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ ရင္ခုန္စရာ Comment ေတြအျပင္…။ အခုဆို Post View ေတြပါ ရွိေနပါတယ္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ Comment ဘယ္ႏွစ္ခုရတယ္ဆိုတာထက္ Post View ဘယ္ေလာက္ ခုန္ခုန္တက္သြားတယ္ ဆိုတာကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္ေနတတ္ခဲ့ပါၿပီ…။
ဒီေနရာမွာ တစ္ဆက္ထဲ တိုက္ဆိုင္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ Post View တစ္ခုအေၾကာင္းကိုေျပာျပခ်င္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ စုေပါင္း တည္ေထာင္ထားတဲ့ Myanmar Genius ရဲ႕ ကိုယ္ပြားတစ္ခုျဖစ္တဲ့ MMGenius Blog Service မွာရွိတဲ့ Post ေတြထဲက How To Create Your Own Domain ဆိုတဲ့ Post တစ္ခုအေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္..။
ကြ်န္ေတာ္ အစပိုင္းက သိပ္သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး…။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ပထမဆံုး သတိထားမိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႕ရဲ႕ Post View Count အရ ေတာ္ေတာ္ေလး အံ့ၾကမိသြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ပထမဆံုးသတိထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီ့ Post ရဲ႕ Post View ဟာ ၅၀၀၀ ေက်ာ္ျဖစ္ေနလို႕ပါ..။ ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနလိုက္ခဲ့ပါတယ္..။
ဒါေပမယ့္ ဒုတိယအၾကိမ္ ကြ်န္ေတာ္ သတိရလို႕ ထပ္ၾကည့္မိတဲ့အခါမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အံ့ၾသမွဳက တကယ္ကို မယံုႏိုင္စရာေကာင္းလွပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ့ Post ရဲ႕ Post View ဟာ ၁၀၀၀၀ ေက်ာ္ေနခဲ့လို႕ပါပဲ..။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္အထင္ ၄…၅ ရက္ေလာက္ပဲ ျခားမယ္ထင္ပါ တယ္..။ အမွန္က အဲ့ဒီ့တုန္းက (ကြ်န္ေတာ္သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္တုန္းက) ေရတြက္မွ အဲ့ဒီ့ MMGenius Blog Serivce ကို စဖြင့္ထားတာ ၄ လ ေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္လို သာမေညာင္ည Blogger တစ္ေယာက္အတြက္ကေတာ့ တကယ့္ကို အံ့မခန္းပါပဲ..။
ကြ်န္ေတာ္အပိုေျပာတယ္ထင္ရင္ MMGenius Blog Service ရဲ႕ Side Bar မွာရွိတဲ့ Most Views မွာသြားၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္..။
အဲ့ဒီ့ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီ့ Post ကို သတိထားၿပီးၾကည့္လာခဲ့မိလိုက္တာ..။ အခုဆို ဘယ္ေလာက္ရွိသြားၿပီလို႕ ထင္ၾကပါသလဲ…?
33704…. သံုးေသာင္း သံုးေထာင္ ခုႏွစ္ရာ့ ေလး ျဖစ္ပါတယ္..။
ဒါက လမ္းၾကံဳလို႕ Post View အေၾကာင္းေလးေျပာရင္း MMGenius Blog Service အေၾကာင္းေၾကာျငာ၀င္တာပါ..။ ကြ်န္ေတာ့္စကားကို ျပန္ဆက္ပါ့မယ္..။
လူဆိုတာကလည္း တစ္မ်ိဳးမဟုတ္ တစ္မ်ိဳး အနဲနဲ႕အမ်ား၊ အထူနဲ႕အပါးဆိုသလုိ ရူးလိုက္ရမွ ေနသာထိုင္သာ ရွိၾကတဲ့သေဘာျဖစ္တဲ့အတြက္ လူထဲ က လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ (ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္မွတ္ထားျခင္းပါ..။ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္ပါလိ့မ္မယ္…။ ဟုတ္ရင္လည္း ဟုတ္ပါလိ့မ္မယ္) ကြ်န္ေတာ္လည္း ရူးပါတယ္…။
တကယ္တမ္း Post View အေရအတြက္နဲ႕ Comment အေရအတြက္အခ်ိဳးခ်ၾကည့္လိုက္ရင္ သိပ္ကိုကြာျခားပါတယ္..။ ဒါက ဘာကိုျပေနလဲ ဆိုေတာ့ ေျခရာလက္ရာမခ်န္ပဲ လာအားေပးသြားတဲ့ သူေတြအမ်ားအျပား ရွိေနတယ္ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ ေရာက္၊ ထင္ရာျမင္ရာ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ေရးတတ္တဲ့ ဒီစာမ်က္ႏွာေလးကို ဘယ္သူေတြ တျမတ္တႏိုး ဖတ္ရွဳေနၾကပါသလဲ…? ကြ်န္ေတာ္သိခ်င္ ပါတယ္…။
အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာဖတ္တဲ့သူေတြလည္းရွိမယ္..။ Google Reader ထဲက ေအးေအးေဆးေဆးဖတ္ေနတဲ့သူေတြလည္းရွိမယ္..။ Feed ေတြထဲ က ထိုင္ဖတ္ေနသူေတြလည္းရွိပါလိ့မ္မယ္..။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီလူေတြအားလံုးဟာ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ခင္ရတဲ့…။ ကြ်န္ေတာ္ေလးစားရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အမာခံ ပရိတ္သတ္မ်ားပဲ ဆိုတာ ေသခ်ာလြန္းလွပါတယ္..။ သူတို႕မွာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ေျပာစရာမ်ားရွိေနလိ့မ္မယ္လို႕လည္း ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္ပါ တယ္..။
အဲ့ဒါေၾကာင့္…။ ထိုထိုေသာ မမ်ားလွတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားရဲ႕ ရင္ခုန္သံမ်ားကို နားေထာင္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ဧည့္မွတ္တမ္း ေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးလိုက္ပါတယ္..။ ဒီေနရာေလးဟာ သာမန္ Post တစ္ခုကို Comment ေပးသလိုမ်ိဳး Post တစ္ခုထဲနဲ႕ သက္ဆိုင္ျခင္း၊ Post အသစ္မ်ားတင္လာတာနဲ႕အမွ် အေနာက္ကိုေရာက္ေရာက္သြားျခင္းမရွိပဲ..။ ကြ်န္ေတာ့္ Blog တစ္ခုလံုးအတြက္ အမွတ္တရအေနနဲ႕ စာမ်က္ႏွာတစ္ ခုထဲမွာ အျမဲတမ္း စုစုစည္စည္းရွိေနပါလိ့မ္မယ္…။
Cateogry : News , Personal | 6 Comments