Black Dream » Personal http://www.blackdream21.com About Your Dreams & About My Dreams... Sat, 31 Dec 2011 05:41:39 +0000 en hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.3.1 Shadow With The Unseen Force http://www.blackdream21.com/2011/12/22/shadow-with-the-unseen-force/ http://www.blackdream21.com/2011/12/22/shadow-with-the-unseen-force/#comments Thu, 22 Dec 2011 09:13:13 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=1525 ေန၀င္ခ်ိန္ေတြ ေဟာင္းမသြားေပမယ့္
ဘ၀တစ္ပါးကိုေတာ့ ေျပာင္းသြားခဲ့ၿပီေပါ့ အဖိုးရယ္…။

သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္မွာ
ဒီေနရာဆိုတာ တစ္ေန႕ေတာ့
လူတိုင္းေရာက္လာၾကရဦးမွာပါ….။

အဖိုးေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းလိုေပါ့….

တစ္ကယ္ဆိုရင္ သံသရာဆိုတာဟာ
“Shadow With The Unseen Force” ပါ…။

တစ္ေန႕ေတာ့ ဒီေနရာကို
အေဖနဲ႕ အေမလည္း….
သားတို႕တစ္ေတြလည္း…..။

တစ္ေကြ႕ေကြ႕မွာ
သံသရာမဆံုးသမွ် ေတြ႕ၾကဦးမယ္လို႕
ေမွ်ာ္…..
………လင့္……..
……………….ရင္း……။ ။

P.S- Dedicated To Our Beloved Grandfater (U Min Thaw) Who Suddenly Left Us Yesterday…

 

]]> http://www.blackdream21.com/2011/12/22/shadow-with-the-unseen-force/feed/ 3 ၁၀ နှစ်ကြာသော ခရီးတစ်ခု… http://www.blackdream21.com/2011/10/12/%e1%81%81%e1%81%80-%e1%80%94%e1%80%be%e1%80%85%e1%80%ba%e1%80%80%e1%80%bc%e1%80%ac%e1%80%9e%e1%80%b1%e1%80%ac-%e1%80%81%e1%80%9b%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%90%e1%80%85%e1%80%ba%e1%80%81%e1%80%af/ http://www.blackdream21.com/2011/10/12/%e1%81%81%e1%81%80-%e1%80%94%e1%80%be%e1%80%85%e1%80%ba%e1%80%80%e1%80%bc%e1%80%ac%e1%80%9e%e1%80%b1%e1%80%ac-%e1%80%81%e1%80%9b%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%90%e1%80%85%e1%80%ba%e1%80%81%e1%80%af/#comments Wed, 12 Oct 2011 18:47:23 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=1462 မနေ့က ကျွန်တော့် မိသားစုနဲ့ အတူ ခရီးလေး တစ်ခုထွက်ဖြစ်ပါတယ်…။ သာမန်ခရီးလေး တစ်ခုပါပဲ…။ ကျွန်တော့် အဖေရဲ့ အလုပ်ကိစ္စအတွက် နေပြည်တော် ကိုလာခဲ့ ကြခြင်းဖြစ်ပါတယ်…။ သာမန်အားဖြင့် ကြည့်ရင်တော့ ဘာမှ ထူးထူး ခြားခြားမရှိလှပါဘူး…။ ဒါပေမယ့် သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်မယ်ဆိုရင် တော့ ဒီခရီးလေးဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အလွန်ထူးခြားပါတယ်…။

တစ်ခြားကြောင့်တော့မဟုတ်ပါဘူး..။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု အတူတူ ခရီးမသွားခဲ့ကြတာဆိုရင် အခုဆိုရင် ၁၀ နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပါတဲ့ ခရီးတွေမှာ ကျွန်တော့် ညီမလေးမပါ..။ ကျွန်တော့် ညီမပါတဲ့ ခရီးတွေမှာ ကျွန်တော် အဝေးရောက်နေတဲ့ အတွက် မပါနိုင်…။ ကျွန်တော့် ညီမနဲ့ အမေ ကျွန်တော့် ဆီကို လာကြတဲ့အခါ ကျွန်တော့် အဖေမအားလို့ မပါနိုင် စသဖြင့် တစ်ယောက်မဟုတ် တစ်ယောက် ဘက်ပဲ့နေခဲ့တာ အခုဆိုရင် ၁၀ နှစ်ကျော်ခဲ့ ပါပြီ…။

မနေ့က ညနေ ၁ နာရီလောက်မှာ ကျွန်တော့်အဖိုးနေတဲ့ မင်္ဂလာဒုံခြံကနေ ထွက်ခွာခဲ့ကြပါတယ်…။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ Lady Black, Sister Black, Daddy Black, Mommy Black နဲ့ ကျွန်တော့် အချစ်တော် ကိုကြီးကျော်တို့ စုစုပေါင်း ၆ ယောက်ဖြစ်ပါတယ်…။ ဒီလို ခရီးမျိုး နောင် ဘယ်နှစ်နှစ်ကြာမှ ပြန်သွားဖြစ် မယ်ဆိုတာကို မခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ ကျွန်တော့် ဘဝအတွက်တော့ အမှတ်တရ ဖြစ်အောင် ခရီးစဉ်လေးတစ်ရှောက် ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းအတိုအစလေးတွေနဲ့ မိသားစု ဓာတ်ပုံလေးတွေကို တတ်နိုင်သလောက် ရိုက်ကူးမှတ်တမ်းတင်ခဲ့ပါတယ်…။

မနေ့က တစ်နေကုန်နဲ့ …။ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ အဖေ့ရဲ့ အလုပ်တွေ ပြီးပြတ်သွားတဲ့ ဒီနေ့ ညနေမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု နေပြည်တော် ရေပန်း ပန်းခြံကို ရောက်ခဲ့ကြပါတယ်..။ အဖေကတော့ တစ်နေကုန် အလုပ်ကိစ္စတွေ ပင်ပန်းတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူမလိုက်ပဲ ဟော်တယ်မှာပဲ ကျန်နေရစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူကျန်နေခဲ့တာ ပိုကောင်းပါတယ်…။ သို့မဟုတ်ရင် ခဏနေ ကျွန်တော်ဆက်ရေးမယ့်အပိုင်းမှာ သူပါရင် ပွဲက ပိုရှုပ်သွားနိုင်ပါတယ်..။

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် မြန်မာပြည် ပြန်ရောက်တာ ၁ နှစ်ကျော်သွားပါပြီ…။ အခုချိန်အထိ နေပြည်တော်ဆိုတာကို အိပ်မှုန်စုံမွှားနဲ့ အဝေးပြေးကားပေါ်က ကြည့်သွားရုံ၊ မြန်မာပြည် ပြန်ရောက်ရောက်ခြင်း အလုပ်တာဝန်နဲ့ သွားတဲ့အခေါက်မှာ ဝါးတီးဆွဲဖို့နဲ့ ကျန်းမာရေးသွားဖို့ အတွက် ခဏတာ ဝင်ရောက်ရုံလောက်သာ ကျွန်တော် ရောက်ခဲ့ဖူးပါသေးတယ်…။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်ဆိုတဲ့ နေရာကို ရောက်ဖူး ခြင်းပါပဲ…။

ကျွန်တော် တစ်ချို့အချက်တွေကို သတိထားပြီး ကြည့်မိပါတယ်…။ ဪ …။ ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်ကြီးဆိုပါလား…။ လမ်းကြီးတွေက ကျယ်ပါတယ်…။ ဒါပေမယ့် ကတ္တရာလမ်းတွေမဟုတ်ပဲ ကွန်ကရစ်လမ်းတွေသာဖြစ်ပါတယ်…။ ညလုံးပေါက် လမ်းမီးတွေ တစ်လုံးမှ မကျွမ်းပဲ ထိန်ထိန်ငြီးလို့နေပါတယ်…။ ဪ…။ ဒီနေရာမှာ တိုင်စေ့ မီးတွေထွန်းမယ့်အစား …. တစ်တိုင်ကျော်စီသာ ထွန်း…။ ဒါမှမဟုတ် တစ်တိုင်ကို နှစ်လုံးထွန်းမယ့်အစား တစ်လုံးသာထွန်းပြီး..။ ပိုလျှံလာမယ့် လျှပ်စစ်တွေကို တိုင်းပြည်ရဲ့ တကယ်လိုအပ်နေတဲ့ ကျေးလက်တွေကို ပေးလိုက်ရင် ပိုများကောင်းသွားလေမလား…။ အင်းပေါ့ဗျာ…။ မြို့တော် ကြီးဆိုတော့လည်း မြို့တော် အင်္ဂါရပ်နဲ့ ညီအောင် ဆောင်ရွက်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်မလားဗျာ…။

သဘောကျဖို့ကောင်းတာတစ်ခုကတော့ ရန်ကုန်မှာ လျှပ်စစ်သွယ်တန်းသလို ဓာတ်တိုင်တွေပေါ်မှာ ကြိုးတန်းပြီး သွယ်တာမျိုးမဟုတ်တော့ပဲ…။ ကျွန်တော့် ညီမ ပြောသလို လျှပ်စစ်မီးတွေက ကြိုးပျောက်အင်္ကျီ ကိုယ်စီနဲ့ ပေါ့ဗျာ…။ ဒါကတော့ တကယ်ကိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ်စီမံချက်နဲ့ ပြောင်းလဲမှုပုံစံသစ်ပါပဲ..။

ကျွန်တော် ချီးကျူးလို့ သိပ်မဆုံးလိုက်ပါဘူး…။ မိုးတွေ သဲကြီးမဲကြီး ရွာချလာပါတယ်…။ လမ်းကြီးတွေက အကျယ်ကြီး…။ နီယွန်မီးသီးတွေက ထိန်ထိန်ညီးလို့ ….။ ဟွန်း…။ ဘာများ ဂရုစိုက်စရာရှိလို့လဲ…။

ဪ….။ သူလည်း ရန်ကုန်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံပုံရပါသည်…။ လမ်းကျယ်ကြီးတွေပေါ်မှာ ရေတွင် ခြေသလုံးလောက်အထိအောင် မြုပ်လို့…။ ဒါကတော့ တစ်ကယ်ကို မဖြစ်သင့်တဲ့ အရာတစ်ခုလို့ ကျွန်တော် သုံးသပ်မိပါတယ်…။ ဒီမြို့ကြီးကို တည်ထောင်တဲ့အချိန်ဟာ မြို့ပြလူနေမှုစနစ်၊ အင်ဂျင်နီယာ အတတ်ပညာ…။ နည်းပညာထွန်းကားတဲ့ ၂၁ ရာစုသစ်ကြီးမှာ ဖြစ်ပါတယ်…။ ရှိစေတော့ ရန်ကုန်မြို့ကြီး ရေးကြီးတာ မြို့တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အင်္ဂလိပ် ကောင်ကြီးတွေ အသုံးမကျလို့..။ အမျှော်အမြင်မရှိလို့…။ (မှတ်ချက်…။ ဒီလောက်အမျော်အမြင်မရှိတဲ့ လူကြီးတွေတည်ဆောက်သွားတာကို လက်ရှိ အာရှရဲ့ ကျားကြီးပါဆိုတဲ့ ဆင်ကျားပေါ နိုင်ငံကို တည်ဆောက်တုန်းက အတုယူရဆိုပဲ…။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တော့ မမြင်ဖူးလိုက်ပါဘူး..။ သူများတွေပြောတာကို ကြားဖူးလို့ ပြန်ရွီးကြည့်တာပါ…။)

ဒီလို ၂၁ ရာစုနဲ့ ကမာ္ယ့တည်ဆောက်မှုအမြန်ဆုံး မြို့တော်အဖြစ် ဂရင်းနစ်စံချိန်တောင် ဝင်ခဲ့တဲ့ မြို့တော်သစ်ကြီးကတော့ ဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူးပေါ့လေ..။ (မဆီမဆိုင် အဆိုတော် နေရဲမာန် အခု ဘာအခွေကို ဘယ်အဆိုတော်တွေနဲ့တွဲပြီး..။ မော်ဒယ်ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်နဲ့များ တွဲရိုက်ဖို့ လုပ်နေသလဲလို့ တွေးမိပါသေးတယ်…။ ဘာမှမဆိုင်ဘူးနော်…။ ဟုတ်တယ်မလား..? ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ…။ ဘာမှမဆိုင် ပါဘူး…။)

နေပြည်တော်မှာ လမ်းကြီးတွေကျယ်တာရယ်..။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လူနေရပ်ကွက်များနဲ့ စားသောက်ဆိုင်များ…၊ ရှော့ပင်းစင်တာကြီးများ ရှိတဲ့နေရာတွေ ရယ်ကလွဲပြီး ကျန်တဲ့နေရာတွေက ထင်သလောက်မစီကားသေးတာတော့ တွေ့ရပါတယ်…။ ဒါပေမယ့်လည်း ဒါတွေကနောက်ထပ် အများကြီးစောင့်စရာ မလိုပဲ ၅ နှစ်လောက်ဆို သူ့အထိုက်အလျှောက်တော့ စည်ကားလာလိ့မ်မယ်လို့ထင်ပါတယ်…။ ဘယ်နေရာလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် မခေါ်တတ်ပေမယ့် (မခေါ်တတ်ဆို နေပြည်တော်က မြို့နာမည်တွေကို မှတ်ရတာ…။ ပုဂံခေတ်နဲ့ ကုန်းဘောင်ခေတ်တစ်လျှောက်လုံး အာဂုံဆောင်ခဲ့တဲ့ မြို့နာမည်တွေထက် ပိုပြီး လျှာခေါက်လှပါတယ်…။) ကျွန်တော် သဘောကျတဲ့ နေရာလေးတစ်ခုတော့ တွေ့ခဲ့ပါတယ်..။ မေးကြည့်တော့ ဝန်ထမ်းအိမ်ယာတွေလို့ ပြောပါတယ်..။ ဝန်ထမ်း အိမ်ယာတွေကို သဘောကျတာမဟုတ်ပါဘူး..။ အဲ့ဒီ့ပါတ်ဝန်းကျင်လေးကို သဘောကျတာပါ…။ ရေကန် ခပ်ကြီးကြီးလေးတစ်ခုရှိပါတယ်..။ တစ်ဘက်ကမ်းမှာတော့ ဝန်ထမ်းအိမ်ယာတွေ ဖြစ်ပြီး…။ ဒီဘက်အခြမ်း( ကားလမ်းဘက်အခြမ်း) မှာတော့ ကွန်ကရစ် အုတ်ခုံလေးတွေ သေသေချာချာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့…။ ကျွန်တော်တွေးကြည့်မိတယ်…။ နောင်အနှစ် ၂၀ လောက်မှာ ဒီနေရာလေးဟာ နေပြည်တော် မြို့တော်သစ်ကြီးရဲ့ အင်းယားကန်ဘောင် လေးများ ဖြစ်လာလေမလား…။ အင်း….။ ရာဇဝင်ကြီးခဲ့တဲ့…။ အင်းယားရဲ့ သမိုင်းကိုတော့ ဘယ်မှီနိုင်ပါ့မလဲ…။ သို့ပေမယ့်လဲပေါ့လေ…။

နေပြည်တော်သည်…။ နေတော်တော်ပူပါသည်…။

လမ်းဘေးဝဲယာနဲ့ လမ်းလယ်ကျွန်းတွေမှာတော့ နှစ်ရှည်စီမံကိန်းနဲ့ သစ်ပင်များ စနစ်တကျစိုက်ပျိုးထားပါတယ်..။ မနေ့တစ်နေ့ကမှ စိုက်ထားတာ ဖြစ်တဲ့အတွက မနက်ဖြန်နဲ့ သဘက်ခါမှာတော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အရိပ်မရနိုင်သေးပါဘူး….။ ဒါပေမယ့် နောက်ထပ် မျိုးဆက် တစ်ခု…။ နောက်….။ နှစ်ခုနဲ့ နောက် ….။ ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ ဒီနေရာများသည်လည်း နေပြည်တော်ကြီး၏ ခရေပင်လမ်းခွဲလေးများ ဖြစ်လာနိုင်မလားဟု ကျွန်တော် စိတ်ကူး ယဉ်ကြည့်မိပါတယ်..။

ကျွန်တော် တစ်ခုတော့ စဉ်းစားမိတယ်…။ ကျွန်တော်ဉာဏ်လေးတစ်ထွာတစ်မိုက်နဲ့ ကြားဖူးနားဝရှိသမျှ မြို့တော်တို့ဟူသည် ပင်လယ်ထွက်ပေါက်ရှိသော နေရာသာဖြစ်သင့်ပေသည်…။ လာအို မြို့တော် ဗီယန်ကျင်းသည် ပင်လယ်ထွက်ပေါက်မရှိပေ..။ အဘယ့် ကြောင့်ဆိုသော် သူ့နိုင်ငံတစ်ခုလုံးသည် ကုန်းတွင်းပိတ်နိုင်ငံ ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်…။ ကုန်စည် စီးဆင်းမှု …။ နိုင်ငံတကာရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှု …။ အစရှိသည့် တိုင်းပြည်၏ အကျိုးစီးပွားကို ဖော်ဆောင်ရာတွင် ပင်လယ်ဆိပ်ကမ်းသည်….။ လေယာဉ်များထက်ပင် ပို၍ အရေးပါပေသည်..။ အဘယ့် ကြောင့်ဆိုသော တိုင်းပြည်၏ အဓိကထွက်ကုန်များဖြစ်သော သစ်များ၊ ဆန်များ၊ ရေနံများအား လေယာဉ်ပျံဖြင့် စင်းလုံးတိုက်သယ်သွားသည်ဟု ကျွန်တော် မကြားဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်…။ ကျွန်တော် အ ၍ လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်…။ သဘောပေါ်သို့ ကုန်ပစ္စည်းတင်ပို့ ဖို့အတွက် နေပြည်တော်သို့ လာကာ စာရွက်စာတမ်းကိစ္စ လုပ်လိုက်…။ ရန်ကုန်သို့ ပြန်ပြေးကာ သငေ်္ဘာကြီးမထွက်ပါနဲ့ ဦးဗျို့ဟု အော်လိုက် လုပ်ရသော အလုပ်သည် ကုန်စည်စီးဆင်းမှုအဟုန်ကို မည်သို့ မြန်စေမည် ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော့ ဖြုတ်ဦီးနှောက်သည် မစဉ်းစားနိုင်ပေ…။

ကျွန်တော်သည် အမေရိကားသို့ မရောက်ဖူးပေ…။ ရောက်ဖူးဖို့နေနေသာသာ…။ အခု မြန်မာလိုရေးရာမှာပင် အမေရိကားလို့ ရေးရမလား…။ အမေရိကန် လို့ရေးရမလား…။ မဝေခွဲနိုင်ပေ…။ သို့သော် ကျွန်တော် ထပ်စဉ်းစားမိတာ တစ်ခုရှိသည်…။ ကျွန်တော်သည် ရန်ကုန်မှာမွေး ရန်ကုန်မှာကြီးကာ…။ မြန်မာနိုင်ငံ ၏ မြို့တော်သည် ရန်ကုန်မြို့ ဖြစ်ပါသည်ဟု နှုတ်တိုက် ရွတ်ဆိုခဲ့ဖူးသော ချာတိတ်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်..။ ထို့ကြောင့် အခု အရှင်မွေး နေ့ခြင်းကြီးလာသော မြို့တော်သစ်ကြီးနှင့် ကျွန်တော်ချစ်သော ရန်ကုန်မြို့တော်ကြီးကို ချိန်ထိုးသုံးသပ်ကြည့်သည်…။ အရာတော်တော်များများကို ချိန်ထိုး သုံးသပ်၍ မရကြောင်းတွေ့ရသည်…။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ပက်ပက်စက်စက် သာသည်ကိုသာ ကျွန်တော်သိသည်…။ ကျွန်တော် သေသေချာချာ သုံးသပ်မိတာ တစ်ခုတော့ ရှိသည်…။ ရန်ကုန်မြို့တော်ကြီးသည် အမေရိကားရှိ နယူးယော့် မြို့ကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်ပြီး…။ အခုမြို့တော်သစ်ကြီးသည် ဝါရှင်တန် ဒီစီ ဖြစ်နိုင်ပေသည်…။ အကြောင်းအရင်းကိုတော့ ကျွန်တော် မပြောလိုတော့ပေ…။

ကျွန်တော် တွေးမိ….။ ငေးမိသလောက် နေပြည်တော်မြို့သစ်ကြီး၏ အကြောင်းသည် ဒီလောက်သာဖြစ်သည်…။ ကျွန်တော်တို့ ရေပန်း ပန်းခြံထဲသို့ ပြန်သွား ကြပါမည်…။

သီတင်းကျွတ် လပြည့်နေ့ညဖြစ်သော ကြောင့်အလွန်စည်ကားပါသည်…။ အရက် ဘီယာများလည်း အခါကြီးရက်ကြီး ပီပီ တော်တော်ရောင်းကောင်းပုံ ရပါသည်…။ မြို့တော်ကြီးက အဆင့်မြင့်ပါသည်…။ အစီအရင်က ခမ်းနားပါသည်…။ ထို့ကြောင့်ပို၍ ခမ်းနားသွားအောင် မခမ်းနားသေးသော လူငယ်တစ်ဖွဲ့ ခမ်းခမ်းနားနားဖြစ်အောင် နေတတ်ဖို့ လက်ပြန် နှစ်ချက်ဆင့်အုပ်ကာ ဆုံးမခဲ့ခြင်းဖြင့် ကျွန်တော်သည် နိုင်ငံကြီးသား တစ်ယောက်ပီသစွာ တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုး၏ အကျိုးစီးပွားကို ရေးရှု၍ ပြည်သူ့တာဝန် ကျေလိုက်ခြင်းဖြင့် နေပြည်တော် ခရီးစဉ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါသည်…။

မနက်ဖြန် ရန်ကုန်ပြန်မည် ဖြစ်ပြီး…။ သဘက်ခါတွင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို သွားရောက်ဖြေဆိုမည်ဖြစ်ပါသည်..။

လောလောဆယ်တွင်မူ ကျွန်တော့်၏ Lady Black ကျွန်တော့်အား အကြီးအကျယ် စိတ်ဆိုးကာ ဖြင့် ခွေခေါက်ထိုးအိပ်နေပါသည်…။ ထိုကဲ့သို့ မိန်းမ စိတ်ကောက်နေသောကြောင့်သာ ကျွန်တော့်၏ လေကြောကို ဒီမျှလောက်နှင့် ဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် မျက်စိကိုက်စ ပြုကုန်ပြီဖြစ်သော စာဖတ်ပရိတ်သတ် အပေါင်းတို့ Lady Black အား ကျေးဇူးတင်ကြလေကုန်သောဝ်….။

P.S- အောက်မှာ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် ကျွန်တော်ရိုက်လာခဲ့တဲ့ အချို့ပုံလေးတွေနဲ့ ရေပန်း ပန်းခြံထဲက Video File လေးနှစ်ခုကို ရွှေပြည်ကြီးနဲ့ ဝေးနေသူများ ခံစားနိုင်ဖို့အတွက် ဖော်ပြပေးလိုက်ပါတယ်….။  ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော သီတင်းကျွတ် လပြည့်နေ့လေး တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေ…။ (ကျွန်တော်ကတော့ Lady Black ကို ချော့ရပေဦီးမည်…။)

 2011 Thadin Gyut, Nay Pyi Taw Part -1

 2011 Thadin Gyut, Nay Pyi Taw Part -2

]]> http://www.blackdream21.com/2011/10/12/%e1%81%81%e1%81%80-%e1%80%94%e1%80%be%e1%80%85%e1%80%ba%e1%80%80%e1%80%bc%e1%80%ac%e1%80%9e%e1%80%b1%e1%80%ac-%e1%80%81%e1%80%9b%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%90%e1%80%85%e1%80%ba%e1%80%81%e1%80%af/feed/ 7 ကျွန်တော့် လော၂ဆယ်…. http://www.blackdream21.com/2011/10/05/current/ http://www.blackdream21.com/2011/10/05/current/#comments Wed, 05 Oct 2011 09:28:14 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=1433 ဒီရက်ပိုင်း တော်တော်ဦးနှောက်ခြောက်ဖို့ ကောင်းပါတယ်…။ ဘာတွေမှန်းမသိပဲနဲ့ကို ရှုပ်ရှုက်ခတ်နေတာပါ…။

ပထမအချက်အနေနဲ့ မနေ့ကအထိ သုံးခဲ့တဲ့ Theme ကို စိတ်တိုင်းမကျလို့ အသစ်တစ်ခု ပြန်ပြင်ရေးလိုက်ပါတယ်…။ ဒီလထဲမှာပဲ သုံးခုမြောက် Theme ဖြစ်သွားပါတယ်…။ ပထမဆုံး ရေးခဲ့တဲ့ Theme နဲ့ ဒုတိယ ရေးခဲ့တဲ့ Theme ထဲက သဘောကျတဲ့အစိတ်အပိုင်းလေးတွေကိုယူ..။ မကြိုက်တာတွေကိုပြင်..။ ထည့်ချင်တာလေးတွေ ထပ်ထည့်ပြီး တတိမြောက် ကိုယ်ပိုင် Theme တစ်ခုကို လုပ်လိုက်ပါတယ်…။ အခုသုံးထားတဲ့ Theme ပါပဲ…။ မဲမဲနဲ့ မှောင်မှောင် ဖြစ်တာကတော့ အရင်ထုံးစံအတိုင်းပါပဲ…။ ဒါပေမယ့်… အရင်ဟာတွေနဲ့ မတူတာတော်တော်များများ ပါလာပါတယ်…။ အခု သုံးထားတယ် ဆိုပေမယ့်လို့ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းပြီးသွားတာတော့လည်း မဟုတ်သေးပါဘူး..။ ဟိုတို့တိ ဒီတို့တိ နဲနဲပါးပါး ပြင်စရာလေးတွေ ကျန်နေပါသေးတယ်…။ လုံးဝ စိတ်တိုင်းကျသွား တာ မဟုတ်သည့်တိုင် Blog တစ်ခုအနေနဲ့တော့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် အရင်ကဟာတွေထက် ပိုရှိသွားသလို ခံစားရပါတယ်…။ နောက် အားတော့မှ ဒီ Blog Design ကို ငုံပြီး Portfolio Design တစ်ခု ထပ်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်…။ သေချာတာတစ်ခုကတော့ ဒီရက်ပိုင်းထဲ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး…။

အပြည့်အဝမပြီးသေးပေမယ့် သုံးလိုက်ရခြင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဒီရက်ပိုင်း ခေါင်းစားစရာတွေ ဒုနဲ့ဒေး ရှိနေတဲ့ အတွက် လောလောဆယ် Theme ရေးဖို့အတွက် ဆက်ပြီး ခေါင်းအစားမခံချင်လို့ပါ…။

စိတ်ရှုပ်ရခြင်းအကြောင်းအရင်းတွေထဲမှာ ဒုတိယအချက်ကတော့ ရန်ကုန်မှာ အောက်တိုဘာ ၃၁ က နေ စပြီး JICA ကဖွင့်မယ့် Network Developement သင်တန်းအတွက် ရင်ခုန်နေရလို့ပါ…။ ဒီသင်တန်းတက်ခွင့်ရဖို့ကို တော်တော်လေး ရုန်းကန်လှုပ်ရှားလိုက်ရပါတယ်…။ အဆင့်တစ်ခုက တက်ခွင့်ပြုလိုက်ပေမယ့် …။ အခု ဒီ့ထက်မြင့်တဲ့ အဆင့်တစ်ခုရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရ ဆဲဖြစ်ပါတယ်…။ ဒီသင်တန်းက ကိုယ့်အတွက်ရော ကိုယ်ပါဝင်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အဖွဲ့ အစည်းရော၊ တိုင်းပြည်အတွက်ရော (နဲနဲ စကားလုံးကြီးသွားတယ်ထင်ရင် ခွင့်လွှတ်ပါ..။ ကျွန်တော် အတည်ပြောတာပါ…။) အကျိုးရှိနိုင်တယ်..။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း တကယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့အတွက် အရမ်းတက်ချင်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်…။

ခက်တာက အဆင့်ဆင့်ခွင့်ပြုချက်ရသည့်တိုင် ဒီသင်တန်းတက်ဖို့ကို Entrance ဖြေရဦးမှာဖြစ်ပါတယ်…။ ကျွန်တော်က Web သမားပါ..။ ကျွန်တော့်အတွက် Network ကတော်တော်ဝေးဝေးမှာ ခပ်စိမ်းစိမ်းရှိနေတဲ့အတွက် ဝင်ခွင့်အတွက်လည်း ပူရပြန်ပါတယ်..။ ၃ နာရီမေးခွန်းနဲ့ International Certificate ဆိုတာ ပြီးပြီးရောစစ်မယ့် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး…။ တတ်နိုင်သလောက် လေ့လာ၊ ဖတ်ရှုနေပေမယ့်လည်း…။ စိမ်းတာကတော့ စိမ်းတုန်းပါပဲ…။

သင်တန်းက ၅ လ ကျော် ၆ လ လောက်ကြာမှာပါ…။ ရန်ကုန်မှာမွေး ရန်ကုန်မှာကြီးတဲ့ ရန်ကုန်သားပီပီ ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းဆင်းပြီးကတည်းက အိမ်မက် တောင် မမက်ဖူးတဲ့ ကာလ ..။ ၆ လ…။ နေရမယ့် အခွင့်အရေးလေးတစ်ခုပါ…။ ဒါကျွန်တော် အရိုးသားဆုံးပြောတာပါ..။ ဒီကာလ အတွင်းမှာ ဒီသင်တန်းအပြင် IELTS ကိုလည်း ဖြေကြည့်ချင်ပါတယ်..။ ဒီအတွက်လည်း ပြင်ဆင်ရပါဦးမယ်…။ မင်းဘဝနဲ့ IELTS နဲ့ဆိုင်သလားလို့ မေးရင်တော့ အဖြေကရှင်းပါတယ်..။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မှတ်ကျောက်တင်ကြည့်ချင်လို့ပါ..။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်အနေအထားလေး ကိုယ်တီးခေါက် ကြည့်မိထား တော့ အရေးကြုံရင် သက်လုံကောင်းလေမလားလို့ပါ…။

နောက်တစ်ခုစဉ်းစားထားတာကတော့ ဓာတ်ပုံအသင်းမှာ သင်တန်းတက်ဖို့ပါ…။ ဒါကတော့ ကျွန်တော်အပေါ်မှာတက်ချင်တဲ့ သင်တန်းနှစ်ခုနဲ့ အချိန်တွေ လွတ်မယ်ဆိုရင် တက်ချင်ပါတယ်..။ အလုပ်တစ်ခုကို ထင်ရာမြင်ရာ စွတ်လုပ်နေပြီး Inspiration, Imagination အော်နေလို့တော့ မဖြစ်ဖူးလို့ ယူဆလို့ပါ..။ ဘယ်အရာပဲ ဖြစ်ဖြစ်သူ့ပညာနဲ့သူရှိပါတယ်…။ အခြေခံဆိုတာ နေရာတိုင်းအတွ အရေးအကြီးဆုံးပါ…။ အောက်ခြေမလွတ်ဖို့အတွက် အခြေခိုင်ဖို့ လိုမယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆပါတယ်…။

ဒီအချိန်မှာ ကိုယ်အတတ်နိုင်ဆုံးအလုပ် သုံးခုပဲ ရှိပါတယ်…။ (၁) ခွင့်ပြုပါစေလို့ ဆုတောင်းဖို့ (၂) ဝင်ခွင့်အတွက် တတ်နိုင်သလောက် အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ဖို့နဲ့ (၃) အောင်ပါစေသား အောင်စေသား ဂါထာကို တစ်နေ့သုံးကြိမ် ရွတ်နေဖို့ပဲရှိပါတယ်…။

အပေါ်က နှစ်ခုလောက် စိတ်မလေးရပေမယ့်…။ ထူးမခြားနားဆိုသလို ရှိတာကတော့ ဓာတ်ပုံပြိုင်ပွဲပါပဲ…။ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြည်တွင်းကလုပ်တဲ့ ဓာတ်ပုံ ပြိုင်ပွဲတစ်ခု ဝင်ပြိုင်ထားပါတယ်…။ သစ်တောဝန်ကြီးဌာနက လုပ်တာပါ..။ ကမ္ယာ့ သစ်တောများနေ့ အတွက်ဖြစ်ပါတယ်…။ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဘာဆုမှ မလိုချင်ပါဘူး..။ ပထမဆုံးပွဲလေး အညွှန့်မကျိုးရလေအောင် နှစ်သိမ့်ဆုလောက်ရရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ…။ အသစ်ဝယ်ချင်နေတဲ့   Lens လေးဝယ်ဖို့ အကြောင်း ပြချက်ကောင်းရုံလောက်လေးဆို ကျေနပ်ပါပြီ…။

အရင်လို့ အက်ဆေးလေးတွေ ပြန်ရေးချင်ပေမယ့်…။ လောလောဆယ်တော့ တည်ဆောက်ထားတာ မကြာသေးတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝလေးတစ်ခုကို တည်ငြိမ်ဖို့၊ အထိုင်ကျအောင် ကြိုးစားရင်း ခဏလောက်တော့ ငြိမ်နေလိုက်ဦးမယ်ဗျာ….။

အခုတော့ ကျွန်တော် ပြိုင်ပွဲဝင်ဖို့ပို့ထားတဲ့ ပုံလေးတွေထဲက လွယ်လွယ်ကူကူတင်လို့ရတဲ့ ၂ ပုံတင်ပေးလိုက်ပါတယ်..။ ကျန်တဲ့ ၂ ပုံမှာတစ်ပုံက Facebook မှာတင်ထားတဲ့ ဓာတ်တော်ချိုင့် ရေတံခွန်ပုံပါ..။ နောက်တစ်ပုံကတော့ ဘယ်မှာမှ တင်မထားပါဘူး…။ လောလောဆယ်တော့ ဒီပုံလေးတွေပဲ  ကြည့်ပြီး ကျေနပ်ကျပါဦးလို့….။

P.S- အသားစ စစ်ထားတဲ့ အဖြေရပါပြီ…။ အခုထိတော့ ကင်ဆာမရှိသေးပါဘူး..။ ဒါပေမယ့်..။ အစာအိမ်ရဲ့ Cell တွေဟာ လုံးဝ ပုံမှန်မဟုတ်တော့ပဲ အချိန် မရွေး Cancer ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လို့တော့ ပြောပါတယ်…။ အထူးသဖြင့် ဆေးလိပ်ဆက်သောက်နေမယ်ဆိုရင်ပေါ့ဗျာ….။

 

 

 

]]> http://www.blackdream21.com/2011/10/05/current/feed/ 2 4 Years Of Blogging… http://www.blackdream21.com/2011/09/25/anniversary/ http://www.blackdream21.com/2011/09/25/anniversary/#comments Sun, 25 Sep 2011 08:00:50 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=1403 ဟိုတစ်နေ့က ကျွန်တော့် Lady မေးမှ ကျွန်တော်လည်း သတိထားမိတယ်…

ဘာမေးတာလဲဆိုတော့ ဒီနှစ် Blog Anniversary အတွက် မရေးဘူးလားတဲ့…။

သူမေးလိုက်တဲ့ မေးခွန်းက ရိုးရှင်းပေမယ့် ကျွန်တော့် အတွက်တော့ တွေးစရာ အများကြီးဖြစ်သွားပါတယ်…။ ဟုတ်တယ်လေ ကျွန်တော်တို့လို Blogger တွေ ဆိုတာ ကိုယ့်ဘလော့ကို ကိုယ့်ရင်သွေးတစ်ယောက်လို…။ ကိုယ်ပွားတစ်ခုလို…။ အရိပ်တစ်ခုလို သဘောထားကြ…။ တန်ဖိုးထားကြတာမလား…။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ကျွန်တော့် Blog ဟာ ကျွန်တော် မပိုင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့ ကျွန်တော့် အိပ်မက်တစ်ခုရဲ့ အရိပ်ပါလို့ တစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်…။

အရင်တစ်ချိန် လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်ကျော် ၄ နှစ်က Blog ရေးကာစကဆို…။ မနက်မိုးလင်း မျက်စိနှစ်လုံးမပွင့်သေးဘူး ကွန်ပျူတာကို လက်ကလှမ်းဖွင့်ပြီးသား..။ ကို့ယ် Blog ရဲ့ C-Box မှာ ဘယ်သူတွေ… ဘာတွေများ လာပြောသွားသလဲ…။ ဘယ်ပို့စ်မှာ Comment တွေ တက်လာလဲ…။ ဒီနေ့ ဘာရေးရမလဲ..။ စသဖြင့် ….။ Blog နဲ့ မျက်နှာသစ်တယ်လို့တောင် ပြောလို့ရပါတယ်…။ 

နောက်ရေးရင်းရေးရင်း တစ်နှစ်ကျော် နှစ်နှစ်လောက်ဖြစ်လာတော့…။ Blogger တွေရော Blog တွေရော မှိုလိုပေါက်သလို များလာပါတယ်..။ ဒါဟာ Information Technology ခေတ်အတွက် ကောင်းတဲ့ နိမိတ်ပါ…။ အတင်းအဖျင်းပဲ ရေးရေး…။ သတင်း…။ ပုလင်းပဲရေးရေး…။ အားလုံးဟာ ဆိုင်သူ ဆိုင်သူ ကိုယ်စီအတွက်ကတော့ အရေးပါတဲ့ Information ပါပဲ..။

ကျွန်တော့်လို စာရေးဆရာရူး အတွက်ကလည်း…။ အဆင့်မမှီလို့ စာမျက်နှာတွေပေါ်မရောက်တဲ့စာတွေကိုရေး…။ အားပေးတဲ့သူတွေက အားပေးနဲ့ တော်တော်လေးကို ဘဝကြီးထင်ခဲ့ဖူးပါတယ်..။ မှတ်မိသလောက် Blogger Academy တွေဘာတွေတောင်ပေးခဲ့ကြတဲ့အထိ ရူးခဲ့ကြဖူးတာတွေကို အခုချိန် ပြန် စဉ်းစားကြည့်ရင် တော်တော်လေး သဘောကျဖို့ကောင်းပါတယ်…။ အခုတော့ အဲ့ဒီ့တုန်းက သောက်သောက်လဲတက်ကြွခဲ့ကြတဲ့သူတွေ Blog လောကမှာ တော်တော်များများ ပျောက်ကွယ်သွားကြပါပြီ…။ ရင့်ကျက်ကုန်ကြလို့လား…။ အချိန်မရကြတော့လို့လားတော့ မသိပါဘူး…။ ကျွန်တော့်လို ရူးလို့ မဝသေးတဲ့ သူအတွက်ကတော့ အရှိန်ကောင်းဆဲပါ…။ ဒါပေမယ့်သေချာတာတစ်ခုကတော့ ကိုယ့် Blog Anniversary ကိုမေ့ရလောက်အောင် အရင်ကလောက် အရှိန်မရတော့တာကတော့ သေချာပါတယ်…။

ကျွန်တော်စဉ်းစားမိတယ်…။ ဘာကြောင့်လဲ…။ အိမ်ထောင်ကျသွားလို့လား…။ အိမ်ထောင်ကျလို့ Blog မလုပ်ဖြစ်တော့ဘူးဆို..။ အိမ်ထောင်တွေကျ ကလေးတွေရပြီးမှ လျှမ်းလျှမ်းတောက် အောင်မြင်လူသိများလာတဲ့ Blogger တွေ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ…။ အလုပ်တွေများလာလို့လား…။ ဒီလိုဆိုပြန်တော့လဲ Blogger မှန်သမျှဟာ မသိရင် အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ အားယားနေတဲ့ သဘောဖြစ်သွားပါမယ်…။ တစ်ကယ့်အောင်မြင်နေတဲ့ IT ပညာရှင် Blogger တွေ၊ စီးပွားရေးသမားတွေ…၊ ပရဟိတ ဆောင်ရွက်နေတဲ့ Blogger တွေလည်း အများကြီးပါ…။ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကတော့ အများကြီးမှာ..။ သူများတွေနဲ့ ချိန်ထိုးပြီး စဉ်းစားနေလို့ကတော့ အဖြေမထွက်နိုင်တဲ့အတွက် ကို့ယ်ဘာသာပဲ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါတယ်…။

(၁) ပြည်တော်ပြန်ရောက်လာတဲ့အတွက် အရင်လို Internet ကို ၂၄ နာရီ မသုံးနိုင်တော့ခြင်း…။ (ရောက်ကာစကဆို ၆ လ လောက် Internet နဲ့အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတာ ကိုယ့် Facebook နဲ့ Gmail Password တွေပါ လုံးဝမေ့သွားတဲ့အထိပါပဲ..။)

(၂) ကျောင်းသားဘဝထက်စာရင် လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်တဲ့အတွက် အရင်လောက် Blog အပေါ်တွင် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ခြင်း..။

(၃) အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက်..။ လူမှူရေး..။ စီးပွားရေးနှင့် ဘဝရှေ့ရေးများက ဝင်ရောက်နေရာ ယူလာခြင်း…။ မအားလပ်တော့ခြင်း..။

(၄) အရင်လို Essay များရေးဖို့အတွက် သီးသန့်အချိန်မပေးနိုင်တော့ခြင်း…။ (ရေးချင်စိတ်များ ကုန်ခမ်းလာခြင်းနှင့် ကိုယ့်စာများကို ကိုယ်တိုင် အားမရတော့ခြင်း..)။

(၅) ဒီအချက်ကတော့ နံပါတ် (၄)အချက်နဲ့ ပြောင်းပြန်ပါ…။ ရေးချင်တာတွေ အရမ်းများလာ (Essay, Article, Tutorial) ခြင်းကြောင့်…။ ဘာရေးရမှန်း မသိတော့ပဲ ဖြစ်ကာ ဘာမှ မရေးမိတော့ခြင်း…။

(၆) Blog Addict ဖြစ်ချင်းကို အလုံးအရင်း အပြတ်အသတ်တိုက်ခိုက်ကာ အမြစ်ပြတ်လုနည်းပါး ချေမှုန်းလိုက်သည့် Facebook Addict ဖြစ်လာခြင်း..။

အပေါ်မှာပြောခဲ့တဲ့ အချက်တွေက ကျွန်တော့်အတွက်အဓိက အကျဆုံးအချက်တွေပါ…။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကိုယ့် Blog  ရဲ့ Anniversary ကိုတောင် မေ့လောက်တဲ့ အထိ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်…။

ဘယ်လိုပဲလက်တွေ့ ဘဝမှာ မအားလပ်နေပါစေ Blog ပိုးလေးတွေကတော့ အိပ်မက်ထဲမှာ အမြဲ လှုပ်ရှားနေတုန်းပါပဲ..။ အခုဆို ဒီရက်ပိုင်းလေးမှာ အရင်လို (အရင်ထက်တောင်ပိုပါတယ်…။ အရင်ကဆို ကျွန်တော် တစ်ပါတ်နေမှ Post တစ်ခုလောက်ရေးထားပါ။ တစ်ခုရှိတာက အဲ့ဒီ့တုန်းကတော့ ရေးသမျှ အားလုံး ဟာ Essay ဒါမှမဟုတ် Article တွေပါ။) ပုံမှန်ပြန်ရေးဖြစ်လာတယ်…။ အရင်လို Essay တစ်မျိုးထဲနဲ့ ကိုယ့် Blog ကို ကိုယ်ချုပ်မထားတော့ပဲ ဖွင့်ပေးလိုက် တယ်..။ ရေးချင်တဲ့ အကြောင်းအရာပေါ်လာရင် Essay မှမဟုတ်ဘူး…။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သတင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ နည်းပညာအကြောင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရေးချလိုက်တယ်…။ ဒီလို ပုံမှန်ပြန်ရေးလာတော့ ရေးစရာအကြောင်းတွေ ခေါင်းထဲမှာ တစ်ဖြေးဖြေးနဲ့ အစီအရီ ပြန်ဝင်လာတယ်….။

ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့ Web Developing အလုပ်တွေလည်း ပြန်လုပ်ဖြစ်လာတယ်…။ ဓာတ်ပုံတွေလည်း ပုံမှန်ပြန်ရိုက်ဖြစ်လာတယ်…။

ကျွန်တော် သေသေချာချာ သတိထားမိသွားတာတစ်ခုကတော့…။ ဘာအလုပ်ပဲ ဖြစ်ပါစေ..။ လုပ်ချင်တယ်…။ လုပ်ချင်တယ်….။ ဘယ်ကစလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ…။ ဘယ်လိုလုပ်ရင်ကောင်းမလဲ…။ စတာတွေကို စဉ်စားရင်း အချိန်အကုန်ခံမယ့်အစား…။ တစ်ခုခုကို စပြီးလုပ်လိုက်စေချင်ပါတယ်…။ စိတ်မပူပါနဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ဟာနဲ့ သူ ဖြစ်သင့်တဲ့အရာတွေ ဖြစ်လာပါလိ့မ်မယ်…။

တွေဝေနေခြင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မယုံမကြည်ဖြစ်ခြင်းဟာ ကျွန်တော်တို့ နောက်ကျောကို ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင်ထိုးမယ့် ဓားတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်..။

ဘာတွေဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် မနက်ဖြန်ဆိုတာရှိနေသ၍ ကျွန်တော့်ကတော့ ကျွန်တော့်အိပ်မက်တွေကို ဆက်လက်ဖက်တွယ်နေဦးမှာပဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်းအသိပေးရင်း…။ ကျွန်တော့် Blog လေးရဲ့ ၄ နှစ်မြောက် အမှတ်တရပို့စ်တစ်ခုအနေနဲ့ ရေးသားလိုက်ပါတယ်…။

P.S-  BLACK DREAM WAS PROUDLY CREATED FOR MY DREAMS &  FOR YOUR DREAMS

SINCE

“SEPTEMBER 10th 2007″

 

]]> http://www.blackdream21.com/2011/09/25/anniversary/feed/ 6 Running MAMP (Local Server) On Mac http://www.blackdream21.com/2011/09/19/mamp/ http://www.blackdream21.com/2011/09/19/mamp/#comments Mon, 19 Sep 2011 04:06:59 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=1338 ဒီရက္ပိုုင္းေတာ့ WordPress Tutorial ကိုု ဆက္ေရးႏိုုင္မယ္ မထင္ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ့္ Viao ေကာ္ဖီအေသာက္လြန္ၿပီး ေမွာက္သြားတဲ့ေနာက္။ Lady Black ရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႕ သူ႕  MSI ေလး အကူအညီကိုု ယူၿပီး အရင္ေန႕ေတြက Tutorial Post ေတြ ေရးေနခဲ့တာပါ။ တစ္ရက္က ႏွစ္ရက္…။ ႏွစ္ရက္က ေန ၂ လ ေလာက္ ျဖစ္လာတဲ့ အခါမွာ Lady Black ကိုု အားနာလာတာနဲ႕  မရွိမဲ့ရွိမဲ့ ေငြေလး ျခစ္ခ်ဳပ္စုုၿပီး MacBook Pro ေလး တစ္လံုုး တနဂၤေႏြေန႕က ၀ယ္ ျဖစ္ လိုုက္ပါတယ္။

၁၀ ႏွစ္သားေလာက္ကတည္းက အသံုုးျပဳလာတဲ့ Window OS ႀကီးကိုု စြန္႕လႊတ္ၿပီး Mac Platform ေပၚ ေျခခ်လိုုက္တယ္ဆိုုရင္ပဲ။ Mac က နည္းမ်ိဳးစံုုနဲ႕  ပညာစမ္းပါေတာ့တယ္..။ အခုု တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ကေန တစ္ပါတ္ေလာက္အတြင္းေတာ့ သူပညာစမ္းသမွ်ကိုု လွိမ့္ပိန္႕ခံရမွာပါပဲ…။

စ၀ယ္၀ယ္လာျခင္း Facebook သံုုးေတာ့ ျပသနာစပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ Mac က Lion ျဖစ္တဲ့အတြက္…။ ျမန္မာ Unicode တစ္ခါထဲ ပါလာပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ Facebook မွာ ရွိသမွ် ျမန္မာစာေတြအားလံုုးကိုု Unicode နဲ႕ ျပတဲ့အခါမွ ေဇာ္ဂ်ီ ျမန္မာ Font ေတြဟာ တစ္ကယ့္ကို ေဇာ္ဂ်ီ ဘာသာစကား ေတြ ျဖစ္သြားၿပီး ဘယ္လိုုမွ ဖတ္လိုု႕မရေတာ့ပါဘူး..။

ထံုုးစံအတိုင္း Google အားကိုုးနဲ႕ ဘယ္သူ႕အကူအညီမွ မယူပဲ ႀကိဳးစားၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အဆင္ေျပသြားတယ္…။ အိုုေက ျမင္ရၿပီ..။ ဟုုတ္ကဲ့..။ ဘယ္လိုု ရိုုက္ရမွန္း ကြ်န္ေတာ္ မသိေတာ့ပါဘူး…။

Window မွာဆိုု Ctrl+Shift ဆိုု အိုုေကပါပဲ..။ Mac မွာၾကေတာ့ Key ေတြ အကုုန္ေျပာင္းကုုန္တယ္…။ ဒီ ေဇာ္ဂ်ီ စကားလံုုးေလးကိုု ရိုုက္ဖိုု႕ကိုုပဲ…။ ညေန တစ္ခုု ကုုန္ေအာင္ လုပ္လိုက္ရပါတယ္..။ အခုတာ့ ေဇာ္ဂ်ီကိုု ေက်ာ္လႊားသြားႏိုုင္ၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္..။ ဒီပိုစ္႕ကို ေရးႏိုုင္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။

မၾကာခင္မွာေတာ့ ေဇာ္ဂ်ီကိုု စြန္႕လႊတ္ၿပီး အၿပီးအပိုုင္ Unicode ဘက္ကိုု ေျခလွမ္းစဖိုု႕  ရည္ရြယ္ထားပါတယ္။ Window ကိုု စြန္႕  ၿပီး Mac ဘက္ကို ကူးသလိုပါပဲ..။ တစ္ကယ္လည္း ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ေတြ အေနနဲ႕ Unicode ကိုု အသံုုးျပဳသင့္ေနပါၿပီ..။ အရင္ကေတာ့ Stable မျဖစ္လိုု႕ UI မလွလိုု႕ စသျဖင့္ နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးအေၾကာင္းျပခဲ့ၾကပါတယ္..။ အခုုေတာ့ ဒါေတြဟာ အေနအထားတစ္ခုုထိ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါၿပီ…။ ဒီ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕   မျဖစ္မေန Unicode ကုိ သံုုးဖိုု႕လိုုအပ္လာပါၿပီ…။

Search Engine Optimize ေကာင္းဖို႕  ကအစ…။ ကိုုယ့္ Site ရဲ႕ Traffic တက္ဖိုု႕အလယ္…။ ျမန္မာဘာသာစကား အေျခခိုုင္ခိုုင္နဲ႕ IT ေလာက အလည္ မွာ ရပ္တည္ႏိုုင္ဖိုု႕ အဆံုုး ကြ်န္ေတာ္တိုု႕  Unicode ကုိ အမွန္တစ္ကယ္ကို သံုုးဖိုု႕ လို အပ္လာပါၿပီ…။ ထားပါ ကြ်န္ေတာ္ အခုုေျပာခ်င္တာက Unicode အေၾကာင္းမဟုုတ္ပါဘူး…။ Unicode အေၾကာင္းကို ကိုုေမွာ္ဆရာ တို႕လို Unicode က်မ္းေက်ၿပီး ထံုုးလိုုေက် ေရလိုုေႏွာက္သူေတြက ေျပာၾကပါလိမ့္မယ္။

 အခုု ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ..။ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ဆိုုင္ေနရတဲ့ ေဇာ္ဂ်ီထက္ ပိုုဆိုုးတဲ့…။ ေဇာ္ဂ်ီထက္ ျမင့္တဲ့ တပသီ အေၾကာင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။

တစ္ျခားဟာေတာ့ မဟုုတ္ပါဘူး..။ ျပသနာရွိတာက ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ Window မွာ WAMP, XAMPP တိုု႕ သံုုးသလိုု Mac အတြက္ ထုုတ္ထားတဲ့ MAMP ကိုု ကြ်န္ေတာ္ Run  လိုု႕မရေသးတာကေတာ့ အဓိက ျပသနာပါပဲ။ Apache Server Fail ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ဘာမွ ဆက္လုုပ္လိုု႕မရပါဘူး..။ ဒါကိုု အျမန္ဆံုုး ေျဖရွင္းႏိုုင္ဖုုိ႕  တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ အသိဥာဏ္ေလးနဲ႕ေတာ့ ႀကိဳးစားေနပါတယ္..။ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္အတြင္း အဆင္ေျပသြားမယ္ ထင္ပါတယ္..။

Web Development ကို Addict ျဖစ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ Local Server Run လိုု႕မရတဲ့အခ်ိန္ဟာ…။ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ ကိုု ေျခေထာက္ရိုုက္ခ်ိဳးၿပီး ေညာင္ပင္မွာ ေစာက္ထိုုးႀကီး တြဲေလာင္းခ်ိတ္ ထားလိုုက္သလိုုပါပဲ…။

WAMP က မထုုတ္ေပမယ့္..။ XAMPP ကေတာ့ Mac Platform အတြက္ ထုုတ္ထားတာ ရွိပါတယ္…။ အဲ့ဒါကိုု Download ခ်ဖိုု႕ကလည္း အရွိန္အလြန္ျပင္း တဲ့ Connection ကိုုသာ အားကိုုးေနရတဲ့အတြက္ အဆင္မေျပဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္..။ ျဖစ္ႏိုုင္ရင္ေတာ့ XAMPP ကိုု မသံုုးပဲ MAMP ကိုုပဲ သံုုးၾကည့္ခ်င္တာပါ။

ဒါေၾကာင့္ ဒီ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ကေတာ့ ဘယ္လိုုမွ Tutorial ဆက္ေရးႏိုုင္မွာ မဟုုတ္ပါဘူး..။ Mac ရဲ႕ စိန္ေခၚသံေတြကိုု ပ၀ါမကူ ေရမရွဴေၾကး ရင္ဆိုုင္ရ ဦးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း…။

P.S- By The Way, Mac Is Really Rock..! No Wonder It’s Became One Of The Dreams & Attracted To Most Of The Users, Developers & Artists…

]]> http://www.blackdream21.com/2011/09/19/mamp/feed/ 2 ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ အစာအိမ္ http://www.blackdream21.com/2011/09/13/%e1%80%a1%e1%80%85%e1%80%ac%e1%80%a1%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b9/ http://www.blackdream21.com/2011/09/13/%e1%80%a1%e1%80%85%e1%80%ac%e1%80%a1%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b9/#comments Tue, 13 Sep 2011 06:49:26 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=1305 Post မေရးမိတာ ၂ လ ေက်ာ္သြားပါၿပီ…။ ဓာတ္ပံုေတြ မရိုက္ျဖစ္တာလဲ အဲ့ဒီ့ ပါတ္၀န္းက်င္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္…။ စာလည္းမေရး..။ ဓာတ္ပံုလည္း မရိုက္..။ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေနမိပါလိမ့္လို႕ တစ္ခါ တစ္ခါ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးမိေတာ့…။ အေျဖကလည္း သိပ္ၿပီး တိတိက်က် မရွိ…။

အိမ္ေထာင္က်သြားလို႕ အိမ္မွဳကိစၥေတြ မ်ားေနသလားဆိုေတာ့လည္း…။ သူ႕ေခတ္ သူ႕အခါ ထိုက္သင့္သေလာက္ ျပည့္စံုေနတဲ့ အတြက္ ပူစရာပင္စရာက အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိသာ…။ အလုပ္ခြင္အတြင္းမွာလည္း အရာအားလံုး ေနသားတစ္က်နဲ႕ ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴပါပဲ…။

အဲ…။ ဆိုးတာေလး အနဲနဲ႕ အမ်ားေတာ့ ရွိေလရဲ႕…။

ကြ်န္ေတာ့္ Viao ေလး ေကာ္ဖီအေသာက္လြန္သြား (တစ္က်ိဳက္ထဲနဲ႕ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္လံုးကုန္ေအာင္ ေသာက္လိုက္) တဲ့အတြက္ ဘယ္လိုမွ ဖြင့္မရေတာ့ပဲ ရာသက္ ပန္ အိပ္စက္သြားပါတယ္။ Hard Disk ကေတာ့ ေကာင္းတုန္းလို႕ရ ယူဆရပါတယ္..။ စက္ပ်က္သြားတာထက္ Hard Disk ဂန္႕မသြားဖို႕က ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အဓိက ပိုၾက ပါတယ္..။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ မွတ္တမ္းဓာတ္ပံုေတြ..။ ကြ်န္ေတာ္လက္ကျမင္းထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ..။ ကြ်န္ေတာ္ဆြဲထားတဲ့ Themes ေတြ အားလံုး ပါသြားပါတယ္..။

ရန္ကုန္ကို ပိုၿပီး ျပင္ဖို႕ေျပာေပမယ့္..။ သူတို႕ျပင္တာကို စိတ္မခ်တဲ့အတြက္..။ ကိုယ္တိုင္ေဘးနားမွာ ေနခ်င္တဲ့အတြက္..။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မျပင္ေသးပါဘူး..။ (တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ေတာ့ B00t တက္လာၿပီး Login လုပ္တဲ့ေနရာ ေရာက္တဲ့အခါမွသာ ဟန္းသြားတဲ့အတြက္ Hard Disk ေကာင္းေသးေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္ေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။)

ဒီ့ထက္ နဲနဲေလး ပိုဆိုးတဲ့ အျဖစ္ေလးကေတာ့ ေအာက္ပါအတိုင္းပါပဲ….။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁ လ ေလာက္က အစာအိမ္ အႀကီးအက်ယ္ဒုကၡေပးပါတယ္..။ ေရာဂါ အေနနဲ႕ ျဖစ္ေနတာ ၾကာၿပီလို႕ ယူဆလို႕ရေပမယ့္..။ ဒီေလာက္အထိႀကီးေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ ထန္ ဒုကၡမေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ဒီအတိုင္းပဲ မသိလုိက္ မသိဖာသာ ေနခဲ့မိပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့လကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အေျခအေနဆိုးလာလို႕ ဆရာ၀န္နဲ႕ ေသေသခ်ာခ်ာျပ …။ ေဆးေတြ ဘာေတြစစ္လိုက္ေတာ့ …။ အေျဖက ေတာ္ေတာ္ရွင္းသြားပါတယ္…။

ဒီအေျဖရဖို႕ ေတာ္ေတာ္လည္း ခံစားလိုက္ရတယ္..။ အစာအိမ္ထဲကို မွန္ေျပာင္းနဲ႕ၾကည့္တယ္..။ ဘယ္ဘ၀က သမ်ားပါးစပ္ထဲ မဆန္႕မျပဲ မေတာ္တရာေတြ ထိုးထဲ့ခဲ့ဖူးလဲ ေတာ့ မသိဘူး..။ အခု ကိုယ့္အလွည့္ကို ဒီမွန္ေျပာင္းျပြန္ႀကီးထိုးထဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ လူက ေခြေခါက္ေနေအာင္ ခံစားရတယ္..။ အစာအိမ္ မွန္ေျပာင္းၾကည့္တာ နဲ႕ ပါတ္သတ္ၿပီး ဗဟုသုတ အျဖစ္ နဲနဲေတာ့ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ေန႕လည္ ၁ နာရီမွာ မွန္ေျပာင္းၾကည့္ပါတယ္..။ ဒီလိုၾကည့္ဖို႕အတြက္ မနက္ ၇ နာရီ ေနာက္ပိုင္း ကတည္းက စၿပီး ဘာမွ မစားရပါဘူး..။ အစာစားထားရင္ အူနဲ႕ အစာအိမ္ထဲမွာ အစာေတြ ျပည့္ေနတဲ့အတြက္ ဘယ္လိုမွ ၾကည့္လို႕မရပါဘူး..။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ကို ေတာ္ေတာ္ခြာၿပီး အစာစားထားရပါတယ္…။

အစာအိမ္ထဲကို ၾကည့္တဲ့ မွန္ေျပာင္းက ေတာ္ေတာ္ကို ရွည္ပါတယ္..။ အစာအိမ္ထဲ မွန္ေျပာင္းမထည့္ခင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ပါးစပ္ဟခိုင္းၿပီး ထံုေဆးနဲနဲျဖန္းပါတယ္..။ ၁ စကၠန္႕ ၂ စကၠန္႕….။ ၅ စကၠန္႕ေလာက္ ၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ ခံတြင္းက ေတာ္ေတာ္ထံုလာပါတယ္..။ တံေတြးမ်ိဳခ်ျခင္လို႕ က်ိဳးစားတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳးစားရ ပါတယ္။ ပါးစပ္နဲ႕ ခံတြင္းတစ္ခုလံုးက ထံုၿပီး ဘာအထိအေတြ႕ကိုမွ မသိေတာ့ပါဘူး..။ ကိုယ့္ဘာသာ တံေတြးမ်ိဳခ်မိလား မမ်ိဳခ်မိဘူးလားဆိုတာေတာင္ စဥ္းစားလို႕ မရေတာ့ပါဘူး..။

ထံုေဆးျဖန္းၿပီးတဲ့ ေနာက္ေတာ့ မွန္ေျပာင္းစထည့္ပါတယ္..။ ဘယ္လိုပဲ ထံုေဆးျဖန္းျဖန္း..။ အသားႏုျဖစ္တဲ့ အာေခါင္ကို မွန္ေျပာင္းက လာေထာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ တိုက္ပြဲကစပါတယ္..။ မွန္ေျပာင္းကို ပလပ္စတစ္ကြင္း (အမာ) အ၀ိုင္းေလး တစ္ခုခံၿပီးထည့္ ျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ ဒါမွ လူနာက မခံႏိုင္လို႕ ေယာင္ယမ္းၿပီး ကိုက္ (ပါးစပ္ကို အတင္းဆြဲပိတ္) တဲ့အခါ မွန္ေျပာင္းပိုက္ကို မကိုက္မိေအာင္ ျဖစ္ပါတယ္…။ ထံုေဆးျဖန္းတာက ျဖန္းတာပါပဲ..။ အာေခါင္ အသားႏုကို မွန္ေျပာင္းနဲ႕ စထိုးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေတာ့ လူက ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ပဲ ပ်ိဳ႕ပါေတာ့တယ္..။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပ်ိဳ႕ပ်ိဳ႕ သူတို႕ကေတာ့ သတို႕အလုပ္ ဆက္လုပ္တာပါပဲ…။

ေအာက္မွာ မ်က္ရည္ေတြ ဘာေတြေတာင္ ၀ဲတက္လာတယ္…။ အူထဲစေရာက္သြားတဲ့ အခိ်န္မွာ နဲနဲ ေနသာ ထိုင္သာ ရွိသြားပါတယ္..။ အာေခါင္ထဲမွာတုန္းကေလာက္ အေျခအေနမဆိုးေတာ့ပါဘူး..။ ဒါနဲ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အိုေကၿပီ..။ ဒီေလာက္ပါပဲ လို႕ စိတ္ေျဖလိုက္မယ္ ၾကံတုန္း..။ လူက အဆမတန္ ပ်ိဳ႕တက္လာပါတယ္…။ အာရံုေတြ ေတာ္ေတာ္ ေ၀၀ါးသြားတယ္..။ သူတို႕ ေျပာေနတဲ႕စကားသံေတြက မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္ျဖစ္သြားတယ္…။

“ဟာ..။ အစာအိမ္ထြက္ေပါက္ပိတ္ေနတယ္..။ ေလထိုးထည့္လိုက္…”

ေသၿပီ ဆရာပါပဲ..။ အစာအိမ္ထဲကို ပိုက္ထဲက တစ္ဆင့္ ေလေတြ ၀င္လာတဲ့အခါမွာ လူက ဘယ္လိုမွ ထိမ္းမရေတာ့ပဲ ပ်ိဳ႕အန္တက္လာပါတယ္…။ တေ၀ါ ေ၀ါ တ အြတ္ အြတ္နဲ႕ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တစ္ခု သတိထားမိပါတယ္…။

“ငါ ေအာ္ေနပံုက ၀က္သတ္သမားေတြ ၀က္သတ္လို႕ ၀က္ေတြ ေအာ္တဲ့ အသံနဲ႕ ေတာ္ေတာ္တူေနပါၿပီလား…”

ပ်ိဳ႕ရုံတင္မကေတာ့ပါဘူး…။ ဘာမွမရွိတဲ့ အစာအိမ္ထဲက အန္ထြက္စရာ မရွိတဲ့အတြက္…။ ရွိတဲ့ အခြ်ဲေတြ တံေတြးေတြ…။ ေလနဲ႕အတူ အကုန္ ျပန္အန္ထြက္ပါတယ္..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ လန္႕သြားပါတယ္…။ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ ခႏၶာအတြင္းပိုင္းမွာရွိတဲ့ မသန္႕စင္မွဳေတြနဲ႕ အပုတ္အသိုးေတြကုိ စဥ္ျခင္မိပါတယ္..။ (ပိုက္ထိုးေနတုန္း မဆင္ျခင္ႏိုင္ပါ။ ပိုက္ထိုးၿပီး ေတာ္ေတာ္ ထူထူေထာင္ေထာင္ျဖစ္မွ ဆင္ျခင္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။) ဒီခြ်ဲေတြ ဘယ္ကထြက္လာပါလိ့မ္…။ လူတိုင္းရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာေရာ ဒီလို အရိအရြဲေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားျပား ညစ္ပတ္ေနၾကပါလိမ့္…။

ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ ကို နဲနဲ သက္သာသြားခ်ိန္..။ ဆရာ၀န္က တစ္ခါ ထေအာ္ျပန္ပါတယ္…။

“ဟာ ၾကည့္စမ္း…။ အနာေတြ အနာေတြ….။ အေပၚဘက္ အေပၚဘက္..။ ဟာ..။ အဲ့ဒီ့မွာလည္း အနာေလးေတြပါလား”

သြားၿပီ..။ တစ္ေလွ်ာက္လံုးဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးလို႕ မိသားစုကို လိမ္ထားသမွ် ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘယ္လိုမွ လိမ္လို႕မရေတာ့ေပ..။ ေဘးမွာ Lady Black ကလည္း လက္တစ္ဘက္ က ကြ်န္ေတာ့္ကို ကိုင္ထားရင္း တစ္ဘက္က ဖုန္းနဲ႕ ဗီဒီယိုရိုက္ၿပီး အစာအိမ္အတြင္းပိုင္းကို ရိုက္ျပေနတဲ့ TV ကို မွတ္တမ္းတင္ေနပါတယ္…။ (ေနာက္ပိုင္း ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါ တစ္ကယ္ကို အနာေတြ အမ်ားအျပားရွိေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္..။)

“ေသြးေၾကာေပါက္ေတာ့မယ့္ လကၡာေတြလဲ ျမင္ေနရတယ္…။ ဟိုမွာေတြ႕လား ညိဳေနတာ..။ အဲ့ဒါ မၾကာခင္ေပါက္ေတာ့မွာ…။ ဒီအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ အသားစ ယူၿပီး စစ္မွ ျဖစ္မယ္..။”

ဆရာ၀န္ရဲ႕ စကားသံၾကားေတာ့ လူက နဲနဲတုန္လွဳပ္သြားတယ္..။

ကြ်န္ေတာ့္အေဖရဲ႕ အေမဟာ အစာအိမ္ ကင္ဆာနဲ႕ ဆံုးပါးသြားတာပါ။ ကင္ဆာဆိုတဲ့အမ်ိဳးကလည္း မ်ိဳးရိုးလိုက္တဲ့ သေဘာရွိေၾကာင္း ေယ်ဘူယ်အားျဖင့္ ဆရာ၀န္မ်ား ကိုယ္တိုင္ အၾကမ္းဖ်ဥ္းလက္ခံထားၾကၿပီးျဖစ္ပါတယ္..။ ဒီလိုအေျခအေနေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ မိသားစုက စိုးရိမ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို အခုလို ေသေသခ်ာခ်ာမွန္ေျပာင္းၾကည့္ ဖို႕ ဖိအားေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ သူတို႕ထင္ထားသလို ကင္ဆာ ျဖစ္ႏိုင္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မသိ..။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ အစာအိမ္ နံရံမွာ အနာေလးေပါင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတာကိုေတာ့ မ်က္၀ါးထင္ထင္ျမင္ေနရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။

ဆရာ၀န္ရဲ႕ စကားဆံုးေတာ့ ေစာေစာက အစာအိမ္ မွန္ေျပာင္းပိုင္ထဲကို ဘာမွန္းမသိတဲ့ အေခ်ာင္း (သြပ္နန္းႀကိဳးလို ဟာေလးပါ) ထပ္ထည့္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ အစာအိမ္ထဲမွာ ပူကနဲ တစ္ခ်က္ျဖစ္သြားတယ္…။ ေနာက္မွ သိရတာက အဲ့ဒီ့ သြပ္နန္းေခ်ာင္းေလးဟာ ထိပ္မွာ ညွပ္ေလးပါၿပီး..။ ကြ်န္ေတာ့္အစာအိမ္ရဲ႕ အသားစကို လွီးထုတ္ဆြဲယူသြားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္…။ ဗီဒီယုိျပန္ၾကည့္ေတာ့ အဲ့ဒီ့ညွပ္ေလးနဲ႕ ဆြဲၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အစာအိမ္နံရံထဲ ေသြးေတြ စိမ့္ထြက္လာပါတယ္…။

သူတို႕ဒါနဲ႕အားမရပဲ ထပ္ၾကည့္ၾကပါတယ္..။ (အမွန္ကေတာ့ ေစတနာနဲ႕ပါ) မွန္ေျပာင္းကို လွန္ၿပီး အစာအိမ္အေပၚပိုင္းကုိ ၾကည့္ပါတယ္..။ အစာအိမ္ကို မ်က္လံုးထဲ ျမင္ၾကည့္ ၾကည့္ပါ..။ တကယ္လို႕သာ ပံုမွန္အတိုင္း မွန္ေျပာင္းထည့္ၾကည့္ပါက အစာအိမ္ရဲ႕ အေပၚမ်က္ႏွာျပင္ကို ျမင္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး..။ (အခ်ိဳ႕ အဲ့လို ၿပီးၿပီးေရာ ၾကည့္တဲ့အတြက္ အစာအိမ္ရဲ႕ အေပၚမ်က္ႏွာျပင္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ေရာဂါလကၡဏာေတြကို မေတြ႕ရွိရမွေၾကာင့္ အခ်ိန္မွီ ကုသကာကြယ္မွဳေတြ မျပဳလုပ္ႏိုင္ပဲ အသက္ဆံုးရွဳံးၾကရပါတယ္..။)

အစာအိမ္မွန္ေျပာင္းကို အျပင္ထိန္းခ်ဳပ္ခလုပ္ကေန ေကာက္ၿပီး ဆြဲလွန္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ကိုယ္လံုး ေခြေခါက္သြားပါတယ္..။ သတိထားေနတဲ့ ၾကားက အလိုလို လက္က ပိုက္ (အစာအိမ္မွန္ေျပာင္း) ကို လွမ္းဆြဲမိရက္သားျဖစ္သြားပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ မခံႏိုင္ေတာ့ပါ..။ ဒါႀကီးကို ကြ်န္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ထဲကေန ဆြဲထုတ္ ခ်င္ေနပါၿပီ..။ ဆရာ၀န္ေတြလဲ ခဏမွင္သက္သြားၿပီးေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ လက္ကို အတင္း၀ိုင္းခ်ဳပ္ၾကပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို သတိႀကီးႀကီးထားၿပီး ပိုက္ကို မကိုင္မိေအာင္ ႀကိဳးစားေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေတြက ပိုက္ကို ဆရာ၀န္ေတြ လက္ထဲကေန အတင္းရုန္းထြက္ၿပီး အလိုလို လုဖို႕ ႀကိဳးစားေနပါေတာ့တယ္..။

ဒီလိုနဲ႕ ၁၅ မိေလာက္ အခ်ိန္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ၁၅ ကမာၻနီးပါးေလာက္ ခံစားလိုက္ရပါတယ္..။

“ၿပီးၿပီ ၿပီးၿပီ..။ ရၿပီ”

ဆိုၿပီး ပိုက္ကို ကြ်န္ေတာ့္ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ဆြဲထုတ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဘယ္လို ၀မ္းသာလို႕ ၀မ္းသာမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး..။

ကြ်န္ေတာ္ ခဏေလာက္ နားၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာ၀န္က ဒီလိုျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းအရာေတြကို ရွင္းျပပါတယ္..။

အဓိက အခ်က္ေတြကေတာ့..။

(၁) အရက္ေသာက္ျခင္း။

(၂)ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္း။

(၃)အပူ၊ အစပ္မ်ားအလြန္အမင္း စားသံုးျခင္း။

(၄)အစာမွန္မွန္ မစားျခင္း။ တို႕ျဖစ္ပါတယ္..။

အထက္ပါ အခ်က္ေလးခ်က္စလံုးက ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ကြက္တိျဖစ္ေနပါတယ္…။ အရက္ကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ တရားပြဲမွ အျပန္ ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ထဲမွာပါတဲ့ တရားပြဲက ျပန္လာကတည္းက လံုး၀မေသာက္ေတာ့ဖို႕ ကိုယ့္ဘာသာ ဆံုးျဖတ္ၿပီးျဖစ္တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္မစိုးရိမ္ပါ..။ အခုထိလည္း ကြ်န္ေတာ္ အရက္မေသာက္ေတာ့ ပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္ ေဆးလိပ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္ဖို႕ ေတာ္ေတာ္ ႀကိဳးစားရဦးမွာပါ။ အပူအစပ္ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ ေရွာင္ႏိုင္ပါတယ္…။ အစားကို အခ်ိန္မွန္စားဖို႕က လည္း အရင္လို တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ေတာ့တဲ့အတြက္ ပူစရာမလိုပါဘူး..။ အခ်ိန္မွာ စားဖို႕ တိုက္တြန္းေနတဲ့ Lady Black ရွိပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက မျဖစ္ခင္ ဆင္ျခင္ၾကဖို႕ပါ..။ ျဖစ္ၿပီးမွဆို ဘာမွလုပ္လို႕မရပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ငယ္ငယ္က ဆရာတစ္ေယာက္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားရွိပါတယ္..။

“ဘာမွမျဖစ္ရင္ ဘာမွမျဖစ္ဖူး…။ ေအး ျဖစ္လာရင္လည္း ဘာမွလုပ္လို႕မရေတာ့ဘူးကြ…”

အမွတ္တမဲ့အားျဖင့္ ဟာသစြက္ၿပီး ေျပာထားတာျဖစ္ေပမယ့္ တကယ္ကို အဓိပၸါယ္ တာသြားလွတဲ့ စကားတစ္ခြန္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ရင္းႏွီးတဲ့ ညီေတြ၊ အစ္ကိုေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြအားလံုးကိုလည္း အထူး သတိထားဖို႕ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ အစ္ကိုေတြလိုျဖစ္ေနတဲ့ ကိုလင္းထက္တို႕၊ ကိုမိုးေမာင္တို႕ အဓိက သတိထားၾကပါ..။ အေပၚက အခ်က္ေလးခ်က္စလံုးနဲ႕ ဆရာသမားတို႕ ညိေနပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြ အတြက္ကေတာ့ အေပၚက အခ်က္ေလးခ်က္မွာ အပူ၊အစပ္ေလာက္ပဲ ျပႆနာရွိႏိုင္ပါတယ္…။

ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္လို ၀က္ေအာ္မေအာ္ျခင္ရင္၊ ကုတင္ေပၚမွာ ေခြးလို ၀က္လို အခ်ဳပ္မခံရျခင္ရင္၊ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာရွိတဲ့ အရိအရြဲေတြ တေ၀ါ့ေ၀ါ့ အန္မထြက္ျခင္ရင္၊ သို႕ေလာ သို႕ေလာ အနာေတြကို ျမင္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ သံသယနဲ႕ ပူေလာင္မွဳေတြ မႀကီးထားျခင္ရင္…။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္မိုက္လို႕ ကိုယ္ခံတယ္ပဲ ထားဦး..။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တဲ့၊ ခင္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြ၊ မိသားစု၊ ခ်စ္သူ၊ ဇနီးတို႕ ကို စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္…။

အထူး သတိထားၿပီး ဆင္ျခင္ၾကပါလို႕….။

P.S- ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အသားစ စစ္ေဆးမဳွအေျဖ ဒီေန႕ရပါၿပီ..။ မနက္ျဖန္ရပါမယ္..။ ရင္ခံုစြာနဲ႕ မနက္ျဖန္ကို ရင္ဆုိင္ဖို႕ ကြ်န္ေတာ္ အားတင္းထားပါတယ္။

]]> http://www.blackdream21.com/2011/09/13/%e1%80%a1%e1%80%85%e1%80%ac%e1%80%a1%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b9/feed/ 10 ယူပါ… http://www.blackdream21.com/2011/06/28/%e1%80%9a%e1%80%b0%e1%80%95%e1%80%ab/ http://www.blackdream21.com/2011/06/28/%e1%80%9a%e1%80%b0%e1%80%95%e1%80%ab/#comments Tue, 28 Jun 2011 03:43:38 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=1263 Saving Private Ryan ဆိုတဲ့ကားကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကည့္ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္…။

ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုးရဲ႕ ဇာတ္ကြက္တိုင္းဟာ အႏွစ္သာရ ျပည့္၀စြာ ရိုက္ကူးတင္ဆက္ထားတဲ့ အႏုပညာေျမာက္ဇာတ္လမ္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္…။ ေျမာက္မ်ားစြာရရွိသြားတဲ့ Oscar ဆုေတြနဲ႕လည္း တကယ္ကိုထိုက္တန္တဲ့ ဇာတ္ကားတစ္ခုပါ…။

အဲ့ဒီ့ဇာတ္ကားထဲမွာ သင္ယူစရာေတြ၊ သံေ၀ဂရစရာေတြ၊ မွတ္သားစရာေတြ၊ သတိထားစရာေတြ အေျမာက္အမ်ားပါခဲ့ပါတယ္..။ အဲ့ဒီေျမာက္မ်ားစြာထဲက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ အခုအခ်ိန္မွာ နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္းထိုးေဖာက္ ေနရာယူေနတဲ့ စကားတစ္လံုးရွိပါတယ္…။

Tom Hanks ေသခါနီးမွာ Private Ryan ကို ေျပာခဲ့တဲ့ …. “Earn it…!” ဆိုတဲ့စကားပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။

သူဆိုလုိတာကေတာ့ ဒီ Ryan ဆုိတဲ့ သာမည စစ္သားေလးတစ္ေယာက္ကို ကယ္ဖို႕အတြက္ စြန္႕လႊတ္စေတးခဲ့ရတဲ့ (သူအပါအ၀င္) ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြရဲ႕ အသက္၀ိဥာဥ္ ေတြနဲ႕ ထိုက္တန္ေအာင္ …။ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ လူ႕သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ တန္ဖိုးရွိေအာင္ေနပါ..။ အဓိပၸါယ္ရွိေအာင္ေနပါ..။ ဒီစြန္႕လႊတ္မွဳေတြကို အလကားမျဖစ္ပါေစနဲ႕ဆိုၿပီး ဆိုလိုတယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ ယူဆပါတယ္..။ အဂၤလိပ္လိုကေတာ့ စကားေလးက ႏွစ္လံုးထဲပါ..။ Earn It…!

မေန႕က ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီ့စကားလံုးေလး ႏွစ္လံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္ အခုေနမယ့္ အိမ္ေလးကိုေျပာင္းဖို႕အတြက္ ပထမဆံုးလာၾကည့္ေတာ့..။ အခန္းေလးက ေတာ္ေတာ္ စုတ္ျပတ္ေနပါတယ္..။ အခန္းထဲမွာ ဘိလပ္ေျမအိပ္္ေတြ၊ အုတ္ခဲက်ိဳးေတြပါ ပံုေနပါတယ္…။ အဲ…။ အခန္း၀မွာေတာ့ ေခြေခြေလးအိပ္ေနတဲ့…။ ေရႊ၀ါေရာင္ အေမႊးရွည္ရွည္ေတြ…။ ျပည့္ေဖာင္းေဖာင္း မ်က္ႏွာႀကီးႀကီး တစ္ခုရယ္နဲ႕ Eye Shadow ေတြ ဆြဲထားတယ္လို႕ ထင္ရေလာက္ေအာင္ မဲနက္ၿပီး ၀ိုင္းစက္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံု ရွိတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး အိပ္ေနပါတယ္…။

လူသံေတြၾကားေတာ့ ေခါင္းေထာင္လာၿပီး ရွဴးရွဲရွဴးရွဲ ထေဟာင္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ပါလာတဲ့ ဒီေနရာမွာ အရင္ေနႏွင့္တဲ့ Senior က လွမ္းေအာ္လိုက္ပါတယ္…။

“Jackie ၿငိမ္ၿငိမ္ေနစမ္း…..။”

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေခြးေတာ္ေတာ္ခ်စ္တတ္ပါတယ္…။ ကိုယ္ပိုင္ Passport နဲ႕ တန္ဖိုးႀကီးေခြးေတြကအစ လမ္းေဘး အိမ္ႀကိဳ အိမ္ၾကားက သာမန္ ေခြး ေတြအထိ ကြ်န္ေတာ္ အကုန္ခ်စ္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀မွာ ေခြးကိုက္ခံရတယ္ဆိုတာလည္း တစ္ခါမွ မရွိခဲ့ဖူးပါဘူး..။ ဘယ္ေလာက္ေသာင္းက်န္းပါ တယ္ဆိုတဲ့ ေခြးပဲ ျဖစ္ျဖစ္..။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ မျဖစ္မေနဆံုလို႕…။ အုိ အို အို..။ ေတာက္ေတာက္ေတာက္ ဆိုၿပီး လုပ္လိုက္တာနဲ႕..။ အၿမွီးတႏွံ႕ႏွံ႕ျဖစ္ကာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ငယ္ေပါင္း ႀကီးေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လို ျဖစ္သြားေလ့ရွိပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္အခုအိမ္ကို မေျပာင္းခင္ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ မိသားစု သံုးစုရွိပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာင္းမလာခင္အထိ Jackie ဟာ အဲ့ဒီ့မိသားစုအိမ္ေတြမွာ ဗိုလ္က်ျခင္တိုင္း ဗိုလ္က်..။ စားခ်င္တဲ့အခ်ိန္စား..။ အိပ္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္အိပ္ပါတယ္…။ အျပင္မွာခ်မ္းရင္ အိမ္ထဲအထိ ၀င္အိပ္တတ္ပါတယ္…။ မိသားစုေတြအားလံုးက Jackie အဲ့လိုဆိုးေပမယ့္..။ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ အားလံုးက ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ၾကပါတယ္..။ ခ်စ္မယ္ဆိုလည္း ခ်စ္သင့္ပါတယ္…။ သူ႕ရဲ႕ေတာင့္ေတာင့္ဖိုင့္ဖိုင့္ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးရွယ္..။ ေရႊေရာင္အေမႊးရွည္ရွည္ေလးေတြရယ္..။ မည္းနဲ ၀ိုင္းစက္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုနဲ႕ အဲ့ဒီ့မ်က္၀န္းေနာက္က ျဖဴစင္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေလးေတြရယ္ ဟာ ေတြ႕တဲ့သူတိုင္း သူ႕ကို မခ်စ္ပဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္…။

Jackie ေရ ထမင္းစားမယ္ဆိုရင္..။ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေအာင္ ပါးစပ္ထဲက သြားရည္ေတြ တေတာက္ေတာက္က်တဲ့အထိ ကေလးဆန္တဲ့သူျဖစ္ပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစုေျပာင္းလာၿပီးတဲ့ေနာက္ Jackie ကြ်န္ေတာ္တို႕အိမ္မွာပဲ စတည္းခ်ပါေတာ့တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီးကလည္း ေခြးခ်စ္တတ္ေတာ့ Jackie တို႕က အႀကိဳက္ျဖစ္သြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ အမ်ိဳးသမီးကို သူဆိုးခ်င္တိုင္းဆိုးပါတယ္..။ Lady Black ကလည္း လူေကာင္ေသးေသးဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ Jackie ကုိ သူမႏိုင္ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ရံုးသြားတဲ့ အခ်ိန္မ်ားဆို Jackie ဗိုလ္က်သမွ် သူခံရပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ကေတာ့ မပ်က္ခဲ့ပါဘူး…။

ၿပီးခဲ့တဲ့ အပါတ္က ကြ်န္ေတာ့္အေမနဲ႕ ညီမ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို လာလည္ၾကပါတယ္..။ ၂ ပါတ္နီးပါးေလာက္ေနသြားၾကပါတယ္…။ အိမ္ေရွ႕ကို ဘယ္သူလာလာ လူစိမ္း ျမင္တာနဲ႕ ကမူးရွဴးထိုး ေဟာင္တတ္တဲ့ Jackie ဟာ..။ ကြ်န္ေတာ့္အေမကို ျမင္တာနဲ႕ ငယ္စဥ္ကတည္းက သူ႕ကိုေကြ်းေမြးေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ သခင္တစ္ေယာက္ အလား အငန္းမရ ဆီးႀကိဳပါတယ္…။ ဒါေတာင္ မနက္ ၄ နာရီ ေ၀လီေ၀လင္း အျမင္မသဲကြဲေသးတဲ့အခ်ိန္ပါ..။

Jackie ဟာ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ရဲ႕ ဖိနပ္ခြ်တ္မွာအိပ္ရတာ ၀ါသနာပါပါတယ္..။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေမာင္းထုတ္ထုတ္ ေပကပ္ၿပီး အိပ္ေနတတ္ပါတယ္..။ အိမ္က လူ တစ္ေယာက္ေယာက္ အျပင္က ျပန္လာတာနဲ႕ အဲ့ဒီ့လူဆီေျပးသြားၿပီး..။ သူ႕ရဲ႕ ႀကီးမားတဲ့ေခါင္းႀကီးနဲ႕ အတင္းတိုးေ၀ွ႕ႀကိဳဆိုတတ္ပါတယ္…။ သံပန္းတံခါးပိတ္ထား လို႕ အိမ္ထဲ၀င္မရရင္ လက္နဲ႕ ယက္ၿပီး တံခါးကိုဖြင့္တတ္ပါတယ္..။ တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္အျပင္က ျပန္လာတာနဲ႕ ဆိုင္ကယ္ (ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ဆီ) ဆီကို ေျပးလာလိုက္ တံခါး၀ကို သြားၿပီး လက္နဲ႕ ပုတ္ျပလိုက္ လုပ္ကာ တံခါးဖြင့္ခိုင္းတတ္ပါတယ္…။

သူဟာ တိရစာၦန္တို႕ သဘာ၀ အျခားေသာေခြးေတြကို အႏိုင္က်င့္တတ္ေပမယ့္ သူအႏိုင္မက်င့္တဲ့ ေခြးမေလးတစ္ေကာင္ရွိပါတယ္…။ အစက ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီ့ ေခြးမ ေလးကို သတိမထားမိပါဘူး..။ အေမတို႕ေရာက္ေနတုန္း တစ္ေန႕မွာ Lady Black က နာမည္ဆန္းဆန္း တစ္ခုကို ပါးစပ္က ေခၚလိုက္လို႕ ..။ ဘာေျပာလိုက္ တာလည္းဆိုၿပီး ေမးေတာ့..။ Lady Black က ရယ္လ်က္ေျပာပါတယ္…။

“ဒီတစ္ေယာက္ၾကည့္ရတာ သိပ္ျပည့္ပံု မရဘူး ကိုရဲ႕ ခ်စ္ဖို႕လည္းေကာင္းတယ္..။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ “ျပား၀က္” လို႕ နာမည္ေပးလိုက္တာ”

ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်သြားတယ္..။ သူေျပာမွ သတိထားၿပီး ၾကည့္မိေတာ့ တကယ္ကို မျပည့္ပံုရပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတာကလည္း အမွန္ပါ ပဲ..။ ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ သတိထားၾကည့္မိပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ရံုးကျပန္လာရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို Jackie နဲ႕အတူ ျပား၀က္လဲ လာႀကိဳတတ္ပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ထူးဆန္းတာက Jackie က ဒီအတိုင္းလာႀကိဳေပမယ့္..။ ျပား၀က္က ကြ်န္ေတာ့္ကို လာႀကိဳၿပီ..။ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ လာတာ ျမင္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အနားမွာ ရွိတဲ့အရာတစ္ခုခုကို ပါးစပ္နဲ႕ခ်ီၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ယူလာေလ့ရွိပါတယ္..။ တစ္ခါတစ္ေလ အ၀တ္စ..။ တစ္ခါတစ္ေလ သစ္သား ျပားေလးေတြက အစ ပါပါ တယ္…။

ေၾသာ တကယ္ကို တစ္၀က္ပဲ ရွိတဲ့ “ျပား၀က္” ပါပဲလား….။

တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္ Lady Black ကို ေနာက္ေလ့ ရွိပါတယ္…။ ဟိုမွာ ခင္ဗ်ား ခ်စ္ခ်စ္ ဗိုက္ဆာေနၿပီ ထမင္းသြားေကြ်းလိုက္ဦးတို႕..။ သူရန္ကုန္ျပန္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားရည္းစားႀကီး ခင္ဗ်ားကို လြမ္းေနၿပီတို႕ဆိုၿပီး Jackie နဲ႕ ေနာက္ေလ့ရွိပါတယ္…။

တကယ္ဆို Lady Black ေဘးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ပိုၿပီး Jackie က အေနမ်ားခဲ့ပါတယ္…။ Lady Black က သရဲေၾကာက္တတ္သလို..။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ကလည္း တကယ္ေျခာက္ပါတယ္..။(အခုေတာ့ အိမ္တက္ဆြမ္းေကြ်း၊ ပရိတ္ရြတ္လိုက္ေတာ့ မရွိေတာ့ပါဘူး) Lady Black ေၾကာက္မွန္းသိလို႕ပဲလား..။ သူ႕သဘာ၀အရ လား ေတာ့ မသိပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ရံုးသြားၿပီဆိုတာနဲ႕ Jackie ကြ်န္ေတာ့္ ဇနီးနားက မခြာေတာ့ပါဘူး..။ တစ္ခါတစ္ေလ သူမီးဖိုထဲ ဟင္းခ်က္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အိမ္ေရွ႕ ဖိနပ္ခြ်တ္မွာ ေခြေခြေလးလာအိပ္ေပးေနေလ့ရွိၿပီး..။ တစ္ခါတစ္ေလ အခန္းထဲမွာခင္းထားတဲ့ ေကာ္ေဇာေတြကို ပိုင္ဆိုးပိုင္နင္း နင္းျဖတ္ကာ မီးဖိုထဲအထိ ၀င္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီး ဟင္းခ်က္ေနတဲ့ အနားမွာ လာအိပ္ေနေလ့ရွိပါတယ္…။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္မဟုတ္တဲ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကမ်ား အိမ္ေရွ႕ကုိ ေရာက္လာ မယ္ဆို တဟုန္ထိုးေျပးၿပီး ေဟာင္ဖို႕ ၀န္မေလးတတ္သူတစ္ေယာက္ပါ….။

“Jackie ရွိတာ သရဲေတာင္မေၾကာက္ေတာ့ဖူး..။ ဟင္းခ်က္ေနတုန္းအိမ္ေရွ႕လွမ္းၾကည့္လိုက္လို႕ ဖိနပ္ခြ်တ္မွာ သူအိပ္ေနတာေတြ႕ရင္ စိတ္ထဲ လံုျခံဳသလို ခံစားရတယ္” ဒါက မေန႕က မနက္က Lady Black ေျပာခဲ့တဲ့ စကားပါ…။

“သူတို႕ကုိေကြ်းဖို႕ ေစ်းသည္ဆီက ၾကက္ေခါင္းနဲ႕ ေတာင္ပံေတြ  ၂ ရက္ျခားမွာထားတယ္…။ ဆန္လည္း သီးသန္႕၀ယ္ထားတယ္…။ တစ္လကို သူတို႕စားရိတ္ ၄ ေသာင္းေလာက္ေတာ့ က်မယ္…။” မေန႕က မနက္ပိုင္းက ေျပာခဲ့တဲ့ Lady Black ရဲ႕ စကားေတြပါ…။

ညေန ကြ်န္ေတာ္ရံုးက ျပန္ေရာက္ၿပီး စိတ္ထဲမွာလည္း အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္မရွိတာနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ အမ်ိဳးသမီးနဲ႕အတူ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႕ စိတ္ကူးလိုက္ပါတယ္..။ Lady Black က “အျပင္ ျပန္မထြက္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ Jackie တို႕ကို အျပင္ထုတ္ၿပီး..။ ဆိုင္ကယ္သြင္းလိုက္ေတာ့ေလ ကို…။ ေတာ္ၾကာ ျခင္ေတြ၀င္လာေတာ့မယ္..။”

အခ်ိန္က ၅ နာရီ ၀န္းက်င္ေလာက္ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္…။ ခါတိုင္းဆို Jackie တို႕က ကြ်န္ေတာ့္ဖိနပ္ခြ်တ္မွာ ညေန ၆ နာရီ ၇ နာရီအထိ ၀င္ေနေလ့ရွိၾကပါတယ္..။

“အင္း..။အင္း…”

Jackie တို႕ကို အျပင္ထုတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႕ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လည္း ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္..။ နာရီ၀က္ေလာက္အၾကာမွာထင္တယ္..။ ေဘးအိမ္က ညီေလးက အေရးတႀကီးေျပးလာေခၚတယ္…။

“အစ္ကို..။ အစ္ကို..။ အေရးႀကီးလို႕..။ ျမန္ျမန္..။”

ကြ်န္ေတာ္ ေျပးထြက္သြားလိုက္တယ္….။

“အစ္ကိုရယ္ ဟိုမွာ Jackie ကိုၾကည့္ပါဦး” ဆိုၿပီး ငိုမဲ့မဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႕ေျပာလို႕ ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့….။

ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ပြင့္ထြက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္..။ အျမဲတမ္းတက္ၾကြလန္းဆန္းၿပီး အသန္႕ႀကိဳက္တဲ့ Jackie တစ္ေယာက္ တစ္ကုိယ္လံုး ရႊ႕ံေတြ အလိမ္းလိမ္း..။ မ်က္ႏွာကလည္း ခ်က္ျခင္းေခ်ာင္က်သြားတယ္…။ လွ်ာလည္းထြက္ေနၿပီ…။ ကြ်န္ေတာ္အိမ္ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္လာလိုက္..။ ဘိုင္းကနဲ ျပစ္လဲ သြားလိုက္…။ ကြ်န္ေတာ္ သိလိုက္ၿပီ..။

Jackie အဆိပ္မိေလၿပီ….။

“ၿဖိဳး ၿဖိဳး လာၾကည့္ပါဦး….”

ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမအျပင္ေတာင္မေရာက္လုိက္ Jackie ကို အိမ္ထဲကလွမ္းျမင္လိုက္ကတည္းက သူထိုင္က်သြားတယ္….။

“ညီေလး အခုဘာတိုက္ထားလည္း..”

“ဘဲဥေဖာက္တိုက္ထားတယ္အစ္ကို..။ အစ္ကို႕ဆီမွာ ကန္စြန္းရြက္ရွိရင္ အရည္က်ိတ္ၿပီးတိုက္ရေအာင္…။”

“ကန္စြန္းရြက္ေတာ့မရွိဖူး…။ ထညက္ေတာ့ရွိတယ္…။ သၾကားရွိတယ္..။ တိုက္ထားလိုက္…။ အစ္ကို ဆရာ၀န္ေျပးေခၚမယ္…။ ညီေလး ဒီမွာေနခဲ့..”

ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ေဘးက ညီေလးလည္း မ်က္ရည္စမ္းတမ္းတမ္းျဖစ္ေနပါၿပီ..။ Jackie ကို ထညက္ေကြ်းဖုိ႕အတြက္ သူကိုယ္တိုင္ ၀င္ခ်ဳပ္ပါတယ္..။ တရုတ္ကျပားေလး ဆိုေတာ့ Jackie ကိုယ္က ရြ႕ံေတြရယ္..။ ရွဳန္းရာကေနျခစ္မိတဲ့ ျခစ္ရာေတြရယ္နဲ႕ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ရစရာမရွိေတာ့ပါဘူး…။

ကြ်န္ေတာ္ Jackie ကို တစ္ခ်က္ပြတ္ၿပီး ေျပာလိုက္ပါတယ္…။

“သား..။ ခဏေလးေတာင့္ထားေနာ္..။ ျမန္ျမန္ ျပန္လာခဲ့မယ္…”

ကြ်န္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ကို တဟုတ္ထိုးေမာင္းထြက္ၿပီး ျပင္ဦးလြင္အႏွံ႕ တိရစာၦန္ကုဆရာ၀န္ လိုက္ရွာခဲ့ပါတယ္…။ စိတ္ထဲကလည္း မွီပါေစဆိုတဲ့ ဆုေတာင္းတစ္ခုကုိသာ အထပ္ထပ္ဆုေတာင္းေနမိခဲ့တယ္..။ ေနာက္ဆံုး ဆရာ၀န္ရွိတဲ့ေနရာကို သိၿပီးလိုက္သြားတယ္…။ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာသြားပါတယ္…။

“ကြ်န္ေတာ့္ေခြး အဆိပ္မိလုိ႕ Doctor ရယ္ ျမန္ျမန္ေလးလိုက္ခဲ့ေပးပါ…”

ဆရာ၀န္ကေတာ့ သိပ္ဟန္မပ်က္..။ ဘာမွမျဖစ္သည့္ပံု..။ ကြ်န္ေတာ့္မွာသာ စိတ္ကို မနဲခ်ဳပ္ထားရသည္..။ Jackie ဆီလည္းျပန္ခ်င္ၿပီ…။

“တပ္ထဲမွာ ျပစ္တဲ့အဆိပ္က သိပ္ျပင္းတယ္…။ မမွီေလာက္ဖူးထင္တယ္…” ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ကို ေဒါသထြက္သြားသည္…။ ဒါလားဆရာ၀န္စိတ္ဓာတ္…။ မမွီတာကို ကြ်န္ေတာ္သိသည္..။ ဒါေပမယ့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ Jackie ကို ညင္ညင္သာသာ ဘ၀ကူးသြားေစခ်င္သည္…။

“မမွီဘူးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္ Doctor. ဒါေပမယ့္ သက္သာေအာင္ တစ္ခုခုေတာ့ လိုက္လုပ္ေပးပါ..” ဆရာ၀န္ရဲ႕ အမ်ိဳးသားကလည္း ေျပာေတာ့မွ မလိုက္ခ်င္ လိုက္ခ်င္နဲ႕ လိုက္လာသည္…။

တကယ္မမွီေတာ့တာကို သူ႕ သမာၻအရသိလို႕ စိတ္ေလ်ာ့ထားမွန္း ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္မွာ လာပင့္တဲ့သူရဲ႕စိတ္..။ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ မခ်ိမဆန္႕ ခံစားေနရတဲ့ဆိုတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေတာ့ အနဲနဲ႕အမ်ားရွိသင့္ပါတယ္…။

ဒါေတာင္ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးလိုက္ေသးတယ္.. “ဘာေခြးအမ်ိဳးအစားလဲတဲ့”

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ ေထာင္းခနဲျဖစ္သြားတယ္…။ မေကာင္းတတ္လို႕သာ ေတာ္ေတာ္ခ်ဳပ္ထိန္းလိုက္ရတယ္…။ “သာမန္ေခြးပါပဲ Doctor ရယ္..။ ဒါေပမယ့္ လိုင္းခန္းတစ္ခုလံုးက သားသမီးလည္း မရွိၾကေသးေတာ့ သားလို ခ်စ္ရတဲ့ သူျဖစ္ေနလို႕ပါ…။”

ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ Jackie အသက္ရွိေသးသည္…။ ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေျပးလာၿပီး ငိုသံနဲ႕ ေျပာသည္…။

“ကို…။ ျပား၀က္ေလးလဲ ေသၿပီ…။ အျဖဴမနဲ႕ ဖက္ၿပီးေတာ့ ေသေနတာ…။ သနားပါတယ္…” ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ဆို႕သြားသည္..။

သူေျပာတဲ့ အျဖဴမဆိုတာ အလြန္ ေအးေသာ ေခြးမေလးျဖစ္သည္…။ အေကာင္ႀကီးေသာ္လည္း သူမ်ားေတြဆီက အစာကိုလုမစားတတ္..။ သူ႕ကို သီးသန္႕ေကြ်းမွ စားတတ္ေသာ သူျဖစ္သည္။ သူမ်ားေတြရန္လိုလွ်င္လည္း သူစားေနတာကို ဖယ္ေပးေလ့ရွိသည္….။ မနက္ကတင္ သူမ်ားေတြ အႏိုင္က်င့္မွာစိုးလို႕ ကြ်န္ေတာ့္ Lady Black က သူကိုယ္တိုင္ လက္နဲ႕ ခြံ႕ေကြ်းခဲ့ေသးသည္..။ ေသသြားတဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ မတတ္ႏိုင္ေတာ့..။ အခုဆရာ ၀န္လည္း လာၿပီ Jackie လည္း မေသေသးဘူးဆိုေတာ့..။ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး နဲနဲရွင္သန္လာသည္…။

မွီမ်ား..။ မွီေပဦးမလား…။

လိုင္းခန္းက အရာရွိေတြ Jackie နားမွာ ျပံဳေနသည္..။ ကြ်န္ေတာ္ဖယ္ၿပီး Jackie နားကိုသြားလိုက္ေတာ့ သူေတာ္ေတာ္ေမာေနၿပီ ျဖစ္သည္…။ ဆရာ၀န္က ေဆးထိုးဖို႕ လုပ္သည္..။ ထိုအခ်ိန္မွာ ကန္စြန္းရြက္ျပဳတ္ရည္တိုက္ဆိုေတာ့…။ Jackie ကို ကြ်န္ေတာ္ လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႕ သူေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို ခ်ဳပ္ေပး သည္..။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ေဘးက ညီေလးက ေရွ႕လက္ႏွစ္ဘက္ကိုခ်ဳပ္သည္..။ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ ၾကည့္သာၾကည့္ေနၾကသည္..။ ကိုင္ဖို႕ေနေနသာသာ အနားေတာင္ သိပ္မကပ္ရဲေပ…။

“ကဲ ညီေလး ပါးစပ္ျဖဲၿပီး ေလာင္းထည့္ကြာ..။ ကိုယ္ခ်ဳပ္ထားမယ္..”

အစာအဆိပ္မိသြားေသာ သူတစ္ေယာက္ပီပီ..။ သူ႕ပါးစပ္ထဲကို တစ္စံုတစ္ခုထပ္ထည့္မွာ အရမ္းေၾကာက္ေနပံုရသည္…။ ျပား၀က္တို႕၊ အျဖဴမတို႕မွာ အေကာင္ေသး သလို..။ စိတ္လည္း သိပ္ျပင္းပံုမရေသာေၾကာင့္..။ အစာစားမိသည့္ေနရာမွာတြင္ ခ်က္ျခင္းေသသြားၾကပံုရသည္…။ Jackie ကေတာ့ စိတ္ေတာ္ေတာ္ ျပင္းပံုရသည္။ သူ အေျခအေနမေကာင္းေတာ့မွန္းသိသည္ႏွင့္ သူ႕ကို အျမဲအစာေကြ်းေလ့ရွိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ေဘးက ညီေလးအိမ္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ကို ေရာက္ေအာင္ ျပန္ေျပးလာခဲ့ သည္..။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ညီေလး လာမေခၚခင္မွာပင္ Jackie လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ လဲလိုက္ျဖစ္ေနၿပီ ျဖစ္သည္..။ ကြ်န္ေတာ္ဆရာ၀န္သြားေခၚတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ မိန္းမေျပာျပတာ့..။ သူအိပ္ေနၾက ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္ထဲက ဖိနပ္ခြ်တ္ကို အတင္းေျပးၿပီး အဲ့ဒီေနရာမွာ ေခြေခြေလးသြားအိပ္ေနသည္တဲ့…။ သူ႕ကို အဆိပ္ေျပဖို႕ ဘဲဥအႏွစ္တိုက္ဖို႕အျပင္ကုိ မနဲအတင္း ဆြဲထုတ္ရတယ္ ေျပာပါတယ္…။

အခု Jackie ကို ေဆးထိုးေပးတာက တျခားလိုင္းခန္းတစ္ခုေရွ႕ေရာက္ေနပါၿပီ..။ ဆရာ၀န္က ေဆးႏွစ္လံုးထိုးပါတယ္…။ ခဏေစာင့္ၾကည့္မယ္တဲ့..။ သက္သာရင္ ေနာက္တစ္လံုး ထပ္ထိုးမယ္ေျပာတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ Jackie ေျခေထာက္ကို ခ်ဳပ္ထားတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ေတြ အရမ္းစို႕နင့္ေနတယ္..။ လူေတြ အမ်ားႀကီးေရွ႕မွာ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ မနဲထိမ္းထားရတယ္..။ စိတ္ထဲကေန သရဏဂံု သံုးပါးရြတ္ေပးေနတယ္..။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ (လူေတြသာမရွိရင္) မင္းဟာ တကယ္ လိမၼာတဲ့အေၾကာင္း..။ ဘာကိုမွ ေနာက္ဆံမတင္းသင့္ေၾကာင္း…။ ဒီဘ၀က လြတ္ကြ်တ္တဲ့အခါ ေနာင္ဘ၀ေကာင္းတစ္ခုကို ေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္း..။ အခုလို ေမာဟေတြ ေ၀ဒနာေတြနဲ႕ ေသခဲ့ရင္ ဘ၀ေကာင္းတစ္ခုကို ဘယ္လိုမွမေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္း..။  တဖြဖြေျပာၿပီး ဘုရားစာကို ပါးစပ္က ထုတ္ၿပီး ရြတ္ေပးလိုက္ ခ်င္ပါတယ္…။

“Doctor ေရတိုက္လို႕ရမလား..”

“ရတယ္ ရတယ္…”

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ခ်ဳပ္ထားသည္..။ ေနာက္ထပ္ ညီေလးတစ္ေယာက္က ပါးစပ္ကို အတင္းၿဖဲၿပီး ေရေလာင္းထည့္သည္..။

“ေျဖးေျဖးလုပ္..။ ပါးစပ္ထဲကေရ ႏွာေခါင္းထဲ၀င္ၿပီး မြန္း….”

တဆက္ဆက္တုန္ၿပီး အတင္းရုန္းေနေသာ Jackie ခႏၶာကိုယ္သည္ ရုတ္တရက္ ခ်က္ျခင္းရပ္သြားတာကို သူ႕ကို ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္သည္…။ သူ႕ခႏၶာ ကိုယ္တစ္ခုလံုး ခ်က္ျခင္းေအးစက္ၿပီး တက္လာသည္…။ ေရတိုက္ဖို႕ ႀကိဳးစားတဲ့သူက ႀကိဳးစားတုန္း…။

“ညီေလး… Jackie သြားၿပီ….”

ကြ်န္ေတာ္ထိုင္ခ်ၿပီး ငိုသာငိုလိုက္ခ်င္သည္….။

ကြ်န္ေတာ္ရယ္ ညီေလးတစ္ေယာက္ရယ္ Jackie ခႏၶာကိုယ္ကိုႀကီးကို မသြားသည္။ ျပား၀က္တို႕၊ အျဖဴမတို႕ ေသသည့္ေနရာနားတြင္ပင္ျမွဳပ္ရန္ျဖစ္သည္…။

အေရွ႕မွာ ႏွစ္ေကာင္ေသေနတယ္လို႕ သိရေတာ့ Lady Black က ျပား၀က္မျဖစ္ပါေစနဲ႕…။ ဒီတစ္ေကာင္ေတာ့ ခ်န္ခဲ့ေပးပါလို႕ အႀကိႀကိမ္ဆုေတာင္းၿပီး သြားတယ္လို႕ ေျပာပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ဆုေတာင္းေတြမျပည့္ခဲ့ပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ သြားၾကည့္ေတာ့ တကယ္ပဲ ျပား၀က္ေလးနဲ႕ အျဖဴမတို႕ဟာ တစ္ေကာင္နဲ႕ တစ္ေကာင္ ယွက္ၿပီး (ဖက္ၿပီး) ေသေနတာကို သနားစဖြယ္ ျမင္ခဲ့ရပါတယ္..။ အဲ့ဒီ့နားမွာပဲ ေနာက္ထပ္ ေခြးအမည္းေလးတစ္ေကာင္လည္း ေသေနပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ စုစုေပါင္း ေလးေကာင္ ေျမျမွဳပ္ေပးခဲ့ပါတယ္…။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၿဖိဳးလည္း ငိုပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ငိုပါတယ္…။ အေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး လွမ္းေျပာေတာ့ အေမလည္းငိုပါတယ္…။ အားလံုးငိုၾကရပါတယ္..။

ဒါဟာ သံေယာဇဥ္ပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ…။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမ စကားေတြဆက္ေျပာျဖစ္သည္…။ မနက္ကမွ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာႀကိဳေနသည့္ Jackie ႏွင့္ သစ္သားျပားေလးကိုက္ၿပီး လာႀကိဳတဲ့ ျပား၀က္ေလး ကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႕ခဲ့ေသးသည္..။ အခုမရွိေတာ့…။

မနက္ျမင္၍…. ညေနမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ေလၿပီ…။

မေသခင္ Jackie ကြ်န္ေတာ့္ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္သြားတဲ့အၾကည့္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ျမင္ေယာင္ေနမိသည္…။ သူသာ စကားေျပာတတ္ပါက ဘာေတြ မ်ား ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႕ ေျပာသြားခ်င္ပါသလဲ…။

ေလာကရဲ႕ မတည္ျမဲတဲ့ သေဘာတရားေတြလား…။ သံေယာဇဥ္တရားရဲ႕ ေလာင္ကြ်မ္းမွဳေတြအေၾကာင္းလား….။ သံသရာဆိုတဲ့ စက္၀န္းႀကီးတစ္ခုအေၾကာင္း လား..။ ဒါမွမဟုတ္ ..။ ေနာက္ဆံုး..။ အစာအိမ္ပ်က္စီးလို႕ ပူေလာင္ေနတဲ့ သူမပိုင္ေပမယ့္ ပိုင္တယ္လို႕ ထင္ခဲ့တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးရဲ႕ ေ၀ဒနာအေၾကာင္းလား….။ အနဲဆံုး…..

“ႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္…” ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခုမ်ားလား….။

ဒါမွမဟုတ္….။ Tom Hanks ေျပာခဲ့တဲ့ “Earn It….!” ဆိုတဲ့ စကားေလမ်ားလား…..။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသမွ် ပထမဆံုးေသာသက္ရွိတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲမွာပင္ ဘ၀ကူးသြား ခဲ့ ျခင္း ျဖစ္သည္…။ မ်ားစြာေၾကကြဲရပါသည္…။ မ်ားစြာတုန္လွဳပ္ရပါသည္…။

Jackie ရဲ႕ ေသျခင္းတရားသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အတြက္ အလဟသ မျဖစ္သင့္ဟု ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္သည္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕တြင္ အခ်ိန္ေတြရွားပါးခဲ့ၿပီ…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အလွည့္သည္ ဒီေန႕ေလာ မနက္ျဖန္ေလာ မျမင္ႏိုင္ၿပီ…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အဆင္သင့္ျဖစ္ခဲ့ၿပီေလာ…။ ဒါမွမဟုတ္ မျဖစ္ေသးသေလာ..။ တကယ္လို႕မ်ား ကြ်န္ေတာ္တို႕အေပၚ ကံၾကမၼာက မ်က္ႏွာသာမေပးခဲ့သည့္အခ်ိန္တြင္ Jackie လိုမ်ိဳးေသြးမပ်က္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အဘယ္သို႕ေသာ အသိတရားျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ၾက မည္နည္း..။ အဘယ္သို႕ေသာ သတိၱျဖင့္ ေနာင္ဘ၀ကို ရင္ဆိုင္ၾကမည္နည္း…။

အခ်ိန္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႕မပိုင္ပါ..။ ဒီခႏၶာကိုယ္လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႕မပိုင္ပါ….။ ေလာကတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဘာမွမပိုင္ပါ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ပိုင္တာ ပစၥဳပၸန္ဆိုတဲ့ အခြင့္အေရးေလးတစ္ခုသာရွိသည္…။ မနက္ျဖန္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႕မပိုင္ေပ…။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ပစၥဳပၸန္အခ်ိန္ကပင္စၿပီး ျပင္ဆင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္..။

ခင္ဗ်ားေရာ ဘယ္ေတာ့ ျပင္ဆင္မလဲ မိတ္ေဆြ…။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိေရွ႕…။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲတြင္ ဘ၀ကူးသြားေသာ Jackie ရဲ႕ ေသျခင္းတရား ကို အလဟသအျဖစ္ခံမည္မဟုတ္ေခ်…။ ခင္ဗ်ားေရာ ဘယ္လိုခံယူမလဲမိတ္ေဆြ….။

ေသခ်ာတာတစ္ခုေတာ့ ရွိသည္…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးအတြက္… ။ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာ ေလာကအတြက္…။ ခင္ဗ်ားတို႕အတြက္….။

“I Will Earn From It…..”

P.S- Jackie၊ ျပား၀က္၊ အျဖဴမနဲ႕ အျခားေသာအဲ့ဒီ့ေန႕က ေသဆံုးသြားတဲ့ သတၱ၀ါအေပါင္းအတြက္ သကၤန္းလွဴကာ ေရစက္ခ်ဖို႕ စီစဥ္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။

]]> http://www.blackdream21.com/2011/06/28/%e1%80%9a%e1%80%b0%e1%80%95%e1%80%ab/feed/ 6 သူမ ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္… http://www.blackdream21.com/2011/06/04/%e1%80%9e%e1%80%b0%e1%80%99-%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7-%e1%80%80%e1%80%bc%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%90%e1%80%ac%e1%80%b9/ http://www.blackdream21.com/2011/06/04/%e1%80%9e%e1%80%b0%e1%80%99-%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7-%e1%80%80%e1%80%bc%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%90%e1%80%ac%e1%80%b9/#comments Sat, 04 Jun 2011 00:00:56 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=1199 နိဒါန္း

၂၀၀၁ ခုႏွစ္

“ကိုဦး…။ ဖုန္းလာတယ္…။”

“ဟ…ဟ ဖုန္းတဲ့ဟ…။ ခဏေနၾကဦး…။ ခဏ..။ ခဏ..။ ခ်က္ျခင္း ျပန္လာခဲ့မယ္” ေဘာလံုးပြဲက အရွိန္ေကာင္းေနတုန္း ျဖစ္သည္။ ဒီေန႕လို လူစံု၊တက္စံု မကန္ရတာ ၾကာၿပီ..။ ကိုသူရ၊ ကို၀ထ၊ စြမ္းရည္ေအာင္၊ သီဟေအာင္၊ လွထြဋ္၊ သီဟံစိုး၊ ေအာင္ေအာင္၊ ဖိုးသာထူး…။ လူအကုန္ပါသည္..။ ကန္လို႕ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္…။ ဖုန္းဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဦးေႏွာက္စားသြားသည္..။ ဘယ္သူ႕ဆီကမွလည္း အေရးတႀကီးလာစရာ မရွိေပ…။

ဒီၾကားထဲ အခုလို ၿခံထဲမွာေဘာလံုးကန္ဖို႕ဆိုတာ နဲတဲ့အခြင့္အေရးမဟုတ္ေပ..။ အေဖလစ္တုန္း ကန္ရတာ ျဖစ္သည္။ အေဖသိသြားရင္ အိမ္ေပၚကေန ေခါင္းနဲ႕ ဆင္းရ ႏိုင္သည္..။ ေခါင္းနဲ႕ ဆင္းခိုင္းတာလဲ အေၾကာင္းရွိသည္။ ၿခံထဲမွာ ေဘာလံုးကန္တဲ့ အက်ိဳးအားျဖင့္ အိမ္နံရံမွာ ရွိတဲ့ေဆးေတြ ေဘာလံုးရာျဖင့္ အကြက္လိုက္ အကြက္လိုက္ေတြမနဲ…။ အခုခ်ိန္ (၂၀၁၁) အထိ ရွိေသးသည္..။ ကြဲသြားတဲ့ အဖြားရဲ႕ ကက္တေလရာ သစ္ခြပင္ေတြနဲ႕..။ မီးလံုးဖိုးေတြကလည္း မနည္းေတာ့ေပ…။

“ေဟ့ေကာင္ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့..”

“ေအးပါဟ..။ ခဏပါ..”

“ေဟာဟဲ…ေဟာဟဲ..။ ဟဲလို …? ဘယ္သူလဲ မသိဘူးခင္ဗ်…?”

“…..”

“ေၾသာ္…။ နင္လား..။ ေအး ငါ့ကို ေနေနေျပာထားတယ္..။ အရင္ေန႕ေတြကလည္း နင္ဆက္တယ္လို႕ အိမ္ကေျပာတယ္..။ ငါနဲ႕မေတြ႕ျဖစ္တာ..။ ေဟာဟဲ…ေဟာဟဲ”

“….”

“ေအး..။ ဟုတ္တယ္..။ ေဘာကန္ေနတာ…။ ခဏေလာက္ေနမွ ျပန္ဆက္ပါလား..။ ငါသြားကန္လိုက္ဦးမယ္…”

“….”

“ေအး…ေအး..။ အိုေက အိုေက…။ Thank You”

“ကိုဦး ဘယ္သူလဲ..” ကိုသူရက လွမ္းေမးသည္…။

“ေစာေစာက ဘယ္ႏွစ္ဂိုး ျဖစ္ေနၿပီလဲ…?” ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေမးလိုက္သည္….။

အခန္း (၁)

“အင္း…။ လာခဲ့မယ္…။ ဘယ္ေနရာလဲ…”

“….”

“ok..ok… ၈ နာရီေနာ္….။ ေအး…။ ေအး…။ စိတ္ခ်..”

ေျမနီကုန္း ဒဂံု စင္တာ အဲ့ဒီ့တုန္းက မၿပီးေသးေပ..။ ေဆာက္ရင္းတန္းလန္းသာရွိေသးသည္…။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုင္ခန္းေတြေတာ့ ႀကိဳၾကား ႀကိဳၾကားဖြင့္ထားတာ ရွိသည္။ အေပၚထပ္လူေနတိုက္ခန္းေနရာမ်ားမွာေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္း တစ္ခုရွိသည္…။

“….”

“ေရာက္ေအာင္ လာရမွာေပါ့ဟာ…။ ငါကေတြ႕ခ်င္တာကိုး…။ ဒါနဲ႕ ငါေတာင္းထားတဲ့ဟာေရာ…?”

“…..”

“ေအးပါ..။ ငါေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းထားပါ့မယ္…”

“….”

“ေအး..။ ဟုတ္တယ္…။ မနက္ျဖန္သြားရမွာ…..။ ခဏပါ….။ ၁ ပါတ္ေလာက္ပါပဲ…။ အျမန္ဆံုး ျပန္လာခဲ့ပါ့မယ္…။ ငါ ကတိေပးပါတယ္…။”

၁ ပါတ္ဆိုေသာ အခ်ိန္ကာလသည္…။ အရင္ကေတာ့ မထူးျခား..။ အခုေတာ့ ထူးျခားသည္..။ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါသည္…။ ခဏတိုင္း ထုတ္ၾကည့္မိေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္တိုအတြင္း ႏြမ္းသြားေသာ ဓာတ္ပံုေလးက …။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက အလြမ္းအင္အားကို အတိအက်ေဖာ္ျပသည္…။ ဖုန္းဆက္ျခင္သည္…။ သူ႕အသံၾကားျခင္ သည္..။ Under Training ဆိုေသာ စကားသည္ ေတာ္ေတာ္ အသဲယားဖို႕ေကာင္းေပသည္..။ မလွဳပ္သာ မလြန္႕သာ ရွိလွသည္…။ ပင္ပန္းပါသည္…။ သို႕ေသာ္ သူ႕အေၾကာင္း စဥ္းစားျခင္းက ပင္ပန္းမွဳကို ရာႏွဳန္းျပည့္ ကြယ္ေပ်ာက္ေစသည္…။

ဒဂံုစင္တာကို အေျပးအလႊားေရာက္သြားခဲ့သည္…..။

“….”

“ငါလည္း သတိရတာေပါ့ဟာ…”

“…..”

“ငါလာခဲ့မယ္…။ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲက နင္တိုေက်ာင္းမွာပဲမလား…။ ေက်ာင္းေရွ႕က ေစတီေလးထဲမွာ ငါေစာင့္ေနမယ္…”

St.Flo ေက်ာင္းသည္ ျပည္လမ္းေပၚမွာ တည္ရွိသည္။ မဟာၿမိဳင္ေဆးခန္း၏ မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ လမ္းေလးထဲတြင္ ေက်ာင္းအ၀င္အ၀ ဂိတ္ရွိသည္။ ဂိတ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာျခင္း ဆိုင္တြင္ ဓမၼာရံုတစ္ခုႏွင့္ ေစတီ ေသးေသးေလး တစ္ဆူရွိသည္။ ျပင္းထန္လွေသာ ေဆာင္းရာသီ၏ အပူခ်ိန္၏ ဆန္႕က်င္ဘက္ျဖစ္ေသာ ေအးခ်မ္းလွသည့္  အရိပ္ေကာင္းေကာင္းရႏိုင္ေပသည္။ ဂိတ္၀တြင္ အရြယ္ေပါင္းစံု၊ အေရာင္ေပါင္းစံုျဖင့္ လိပ္ျပာအခ်ိဳ႕ လူးလာေခါက္တုံ႕ ပ်ံသန္းေနၾကသည္…။ ထိုထဲတြင္ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ လူးလာေခါက္တုံ႕ ျပန္သန္းရင္း တစ္စံုတစ္ခု (သို႕မဟုတ္) တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ရွာေဖြေနပံုရေသာ လိပ္ျပာေလး တစ္ေကာင္လည္း ပါသည္…။ ငါ ဒီမွာပါ လိပ္ျပာေလးေရ….။

“….”

“မပင္ပန္းပါဘူးဟာ…။ ေခြ်းျပန္တာကေတာ့ ေနပူတာကိုးဗ်..။”

အျဖဴေရာင္ စြတ္ေနေသာ တစ္ရွဴးစအခ်ိဳ႕ ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ ေခြ်းေတြကို စုပ္ယူစားသံုးသြားသည္…။

“ငါ နင့္ကို ေျပာစရာရွိတယ္…။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အေၾကာင္းေပါ့…”

“….”

“အခု ငါေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို အရမ္းခ်စ္မိေနတယ္…။”

“….”

“အဲ့ဒါ နင့္သေဘာကို သိခ်င္လို႕…”

“….?”

“ဟုတ္တယ္…။ နင္နဲ႕ဆိုင္တယ္…။ နင့္ကိုေမးမွလည္း ျဖစ္မယ္…။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ့ေကာင္မေလးက နင့္အေၾကာင္းကို အကုန္သိေနတယ္…”

“….”

“ဘာလို႕ မျဖစ္ႏိုင္ရမွာလဲ…။ သူက နင့္အေၾကာင္းကို ဘယ္ေလာက္အထိ သိလဲဆိုရင္…။ အခုလက္ရွိ…။ နင္ဘာေတြးေနတယ္..။ ဘာေတြခံစားေနရတယ္ ဆိုတာ အထိ သိတယ္..”

“…..ha..ha”

“ဘာလို႕ အဓိပၸါယ္မရွိရမွာလဲဟာ…။ ဒါဆို ငါနင့္ကို တစ္ခုေမးမယ္…။ အဲ့ဒီ့ငါ့ရဲ႕ ေမးခြန္းက နင္သိခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းအတြက္လည္း အေျဖပဲ…။”

“….”

“ေလာကမွာ ငါတို႕အေၾကာင္းကို ငါတို႕ထက္ ပိုၿပီး သိတဲ့သူ ဘယ္သူမ်ား ရွိေသးလုိ႕လဲဟာ…?”

ႏူးညံ့ေသာ အထိအေတြ႕အခ်ိဳ႕….။ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲ ခို၀င္လာသည္….။ ပူေႏြးေသာ အထိအေတြ႕အခ်ိဳ႕ သူ႕လက္ဖမိုးေပၚသို႕ လွိမ့္ကာ စီးဆင္းလာသည္…။ အာရွတိုက္ ကုန္းမႀကီးကို ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္ လာေသာ ေအးျမ၍ ေျခာက္ေသြ႕ေသာ ေလေျပအခ်ိဳ႕သည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္၏ ရင္ခုန္သံ ကို ေအးခဲသြားေလာက္အာင္   လံုေလာက္ေသာ အေအးဓာတ္ကို ေပးစြမ္းႏိုင္စြမ္း မရွိေျခ…။

အခန္း (၂)

Cyber သင္တန္းသည္ ယခင္ TTC ေက်ာင္း၀န္း၏ အေနာက္ ဆရာအတတ္သင္ သင္တန္းေဆာင္မ်ားအနီးတြင္ ရွိသည္။ သင္တန္း၏ အေရွ႕တြင္ ျမက္ခင္းမ်ား ျဖင့္ စိမ္းလန္းေနေသာ ပန္းျခံတစ္ခုရွိသည္..။ ထိုမွ တစ္ဖန္ ေနာက္တစ္ဘက္တြင္…။ သင္တန္းမ်ားပိတ္ထားသျဖင့္…။ အလိုလုိ ပိတ္လ်က္သား ျဖစ္ေနေသာ…။ အခန္းလြတ္မ်ား ရွိသည္…။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္သြားေသာ ေဆာင္းေလအခ်ိဳ႕ႏွင့္ မနက္ေစာေစာ ႏွင္းေငြ႕မ်ားႏွင့္ ထိေတြ႕ေသာေၾကာင့္ ထြက္ေပၚ လာေသာ ျမက္ပင္တို႕မွ ရနံ႕တစ္မ်ိဳးမွ လႊဲ၍ ထုိအခန္းလြတ္မ်ားထဲတြင္ မည္သူမွ် မရွိတတ္ေပ…။

“….”

“ခင္ဗ်ားေလး ေတာ္ေတာ္လည္ပါလား..။ ေစာေစာကပဲ ခင္ဗ်ားအေဖ သန္တန္းေရွ႕မွာ ကားနဲ႕ ခ်ေပးသြားတာေတြ႕လိုက္တယ္…။ အဲ့ဒီ့အေရွ႕အေပါက္ကပဲ ျပန္ထြက္ လာမယ္ထင္လို႕ အဲ့ဒီ့ဘက္ကိုပဲ ေငးေနတာ..။ ဘယ္အခ်ိန္ အေနာက္က ေရာက္လာမွန္းေတာင္ မသိလိုက္ဖူး..”

“… ဟ..ဟ”

“ရယ္ပါ…။ ဒါနဲ႕ စာေရးလာတယ္ဆို ဘယ္မွာလဲ…”

“…..”

“ပါတာေပါ့…ေရာ့…။ တစ္ညလံုး စိတ္ႀကိဳက္ထိုင္ေရြးထားတာ…။ ဒါေပမယ့္ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေတြခ်ည္းပဲ…။ ျမန္မာ သီခ်င္းကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ အာရံုနဲ႕ ညိတာ သိပ္မရွိလို႕ မေပးေသးဘူး…”

“…..”

“GNR ပါတယ္..။ Aerosmiths ပါတယ္…။ Bon Jovi ပါတယ္…။ အင္း…။ Bryan Adam လည္း ပါတယ္ထင္တယ္….”

“……”

“ဘာေရေမႊး စြတ္ထားတာလဲ…”

“….”

“ေတာ္ေတာ္ေမႊးတယ္ေနာ္…။ ဒီလို ေဆာင္း မနက္ခင္းေတြနဲ႕ ဒီေရေမႊးနံ႕နဲ႕ ေတာ္ေတာ္လိုက္တယ္…။”

အခ်ိန္တုိ႕သည္ ရိုးရွင္းစြာပင္ ျဖတ္သန္းသြားသည္…။ ကုန္ေနၾကအတိုင္းပင္ ဘယ္မွညာသို႕ နာရီလက္တံတုိ႕၏ တိုက္စားမွဳကို ၿငိမ့္ေညာင္းစြာပင္ ခံယူသြားသည္။ တစ္ခါ တစ္ေလ လြမး္ရသည္…။ တစ္ခါတစ္ေလ နမ္းၾကသည္…။ တစ္ခါတစ္ေလ တမ္းတသည္…။ တစ္ခါတစ္ေလ ႏြမ္းလ်သည္…။ တစ္ခါတစ္ေလ…

” အဲ့ဒီ့လူ ဘယ္သူလဲ…။ ငါတို႕ ဒဂံုစင္တာမွာတုန္းက နင့္ကို စကားလာေျပာတဲ့ လူမလား..။ ဒီ ဘာလာလုပ္တာပါလိမ့္…”

“….”

“ေၾသာ္…..”

ကံၾကမၼာသည္ တစ္ခါတရံ ပုဆိုးၿခံဳထဲမွ လက္သီးျပရံုသာမက…။ တစ္ခါတစ္ရံ အေျခာက္တစ္ေကာင္၏ လက္သီးပုန္းမိ်ဳးထုိးတတ္သည္။ ထိုသို႕ထိုးေသာ အခါ ခံစား ရေသာ သူမွာ..။ မိန္းကေလးေက်ာင္းတြင္ ဖြန္သြားေၾကာင္မိသျဖင့္…။ အခ်စ္ေတာ္မ်ား၏ လိုက္ရိုက္ျခင္း ခံရတာႏွင့္တူသည္…။ ျပန္ရိုက္ရေအာင္ကလည္း မိန္းကေလး ျဖစ္ေန…။ ခံလာရေအာင္ကလည္း မိန္းကေလးရိုက္တာ ခံရသည္ ျဖစ္ဦးမည္…။ ေတာ္ေတာ္ အူေၾကာင္ၾကာင္ႏိုင္၍ ေအာင့္သီ ေအာင့္သက္ ျဖစ္ဖို႕  ေကာင္းသည္…။ ဘယ္ေလာက္ခံရ ခက္သည့္ ခံစားခ်က္ ျဖစ္ေၾကာင္း အကယ္၍ မိတ္ေဆြသည္ မိန္းကေလးေက်ာင္းမွ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္အား လိုက္ဖူးပါက သိပါလိ့မ္မည္…။ ထိုကဲ့သို႕ ခံရဆိုးပါသည္။ သို႕ေသာ္ ရွိေစ…။ အတိတ္သည္ ပစၥဳပၸန္ မဟုတ္ေပ..။ သို႕ေသာ္ တစ္ခါတစ္ေလ အတိတ္သည္ အနာဂတ္၏ နိမိတ္ျဖစ္တတ္ေၾကာင္း သိဖိုရာ ထိုအခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ့္၏ အသိဥာဏ္သည္ ဆယ္တန္း ေအာင္ၿပီး ကာစသာ ရွိေပေသးသည္…။

“….”

“ျပင္လို႕မရေတာ့ဘူးေလဟာ..။ ငါသြားရေတာ့မယ္…။ အားလံုးလဲ ျပင္ဆင္ၿပီးၿပီ…။ ေခၚစာလည္း ေရာက္လာၿပီ…။ အမ်ားဆံုးၾကာ ေနာက္ ႏွစ္လေပါ့…”

“….”

“ဟုတ္လား…။ တကယ္လို႕ နင္ဒီသင္တန္း ၿပီးသြားရင္ ငါတို႕ ဘယ္လိုေတြ႕ၾကမလဲ…”

“….”

“ဖူး….။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ဟာ….”

“…..”

“ငါလည္း မခြဲႏိုင္ပါဘူးဟာ…..”

အခန္း (၃)

ကန္ေတာ္ႀကီးနားမွာ ကီးေတာ္က်န္ ဆိုေသာ စားေသာက္ဆုိင္ေသးေသးေလးရွိသည္။ အမွန္မွာ ကီးေတာ္က်န္သည္ ကန္ေတာ္ႀကီး ပင္ ျဖစ္သည္..။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ကန္ေတာ္ႀကီးသည္ ကီးေတာ္က်န္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကန္ေတာ္ႀကီးသည္ ကီးေတာ္က်န္ ျဖစ္ကာ..။ ကီးေတာ္က်န္သည္ ကန္ေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္သည္..။ ရွင္းပါသည္…။

ကီးေတာ္က်န္ႏွင့္ (ယခင္) ေရႊလိပ္ျပာ ဟိုတယ္၏ ၾကားတြင္ Forever Media Group က ဖြင့္သည့္ Graphic Design သင္တန္းတစ္ခုရွိသည္။ ထုိသင္တန္းတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လိပ္ျပာေလး ရွိသည္။ အေျပးအလႊားကြ်န္ေတာ္ေရာက္သြားေတာ့ သင္တန္းစသြားၿပီ ျဖစ္သည္…။ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ သင္တန္းခန္းမထဲ သင္တန္းသားလိုလို ဘာလိုလိုျဖင့္ ၀င္လိုက္သည္…။

အ….ေမာ….ဆို႕….သြား…..သည္။

” ဒါ ဘာသေဘာလဲ.. ဘာသေဘာလဲ… ဘာလုပ္တာလဲ…?”

“…..”

“အဲ့ဒါေတြ ငါနင့္ကိုရွင္းျပၿပီးၿပီပဲ…။ နင္ဒီလို လက္စားေခ်တဲ့ စိတ္ႀကီးနဲ႕လုပ္တာေတာ့ မေကာင္းပါဘူး..”

“…”

“လက္စားေခ်တာမဟုတ္ရင္ ဘာသေဘာလဲေျပာ….”

“……”

“ေအးပါဟာ..။ ဒီလိုဆိုလည္း ထားလိုက္ပါေတာ့..။ ငါသြားရဖို႕ကလည္း ရက္ပိုင္းပဲ လိုေတာ့တယ္…။ ငါတို႕ ဒီအခ်ိန္မွာ ျပႆနာမတက္ခ်င္ဘူးဟာ..။ အခ်ိန္ေတြက ငါတို႕အတြက္ သိပ္ရွားပါးေနၿပီ….။ ဒါနဲ႕ ငါသြားမယ့္ေန႕ နင္လုိက္ပို႕မွာလား…?”

“…..”

ကမာၻေျမႏွင့္ နီးလာေလ ကမာၻ႕ဆြဲအားေၾကာင့္ အရွိန္ပိုျပင္းလာေလ သကဲ့သို႕ပင္…။ အခ်ိန္တို႕သည္ သာမန္ထက္ ပိုမိုလ်င္ျမန္စြာ ကုန္ဆံုးသြားသည္။ အိုင္းစတိုင္း၏ Relativity Theory သည္ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္၏ ခြဲခြာခါနီးအခ်ိန္အထိတိုင္ေအာင္ မွန္ကန္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ေလးစားပါသည္ အိုင္းစတိုင္း..။ သို႕ေသာ္ သင့္လိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ ႏွစ္ဆက္မက်လိုပါ…။ သမိုင္း၏ စာမ်က္ႏွာတြင္ ရွာႀကီးတန္းလန္းျဖစ္ေနေသာ ဓာတ္ပံုကို မတင္က်န္ေစလိုပါ…။ သင္ကား ဆင္ျခင္ဖို႕ေကာင္း ခဲ့ေပသည္…။

“ငါ နင္လိုက္ပို႕မယ္ထင္တာ…”

ကြ်န္ေတာ့္လိပ္ျပာေလးသည္ အၿဖဴေရာင္ စပို႕ရွပ္ေလးႏွင့္ လက္သုတ္ပ၀ါအကြက္ စကက္အတိုေလးကို၀တ္ထားသည္။ (လက္သုတ္ပ၀ါအကြက္အား မ်က္လံုးထဲ မျမင္ပါက စေကာ့ဒလန္သားမ်ား၀တ္ေသာ ၀တ္ရံုကို ျမင္ၾကည့္ပါ) ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ အနီေရာင္ ႏွင္းဆီပန္းေလး တစ္ပြင့္ရွိသည္…။ မၾကာခင္မွာပင္..။ သူမလက္ ထဲတြင္ အနီေရာင္ ႏွင္းဆီပန္းေလး တစ္ပြင့္ ရွိသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ အနီေရာင္ ႏွင္းဆီပန္းေလး မရွိေတာ့ေပ…။

“ငါ နင့္ဆီကို အျမန္ဆံုး ျပန္လာခဲ့ပါ့မယ္…။ ငါ့ကိုေစာင့္ေနပါ…”

“….”

ကြ်န္ေတာ္အမုန္းဆံုးအရာမ်ားထဲတြင္ ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးသည္ ထိပ္ဆံုးက မွတ္တမ္း၀င္သြားသည္။ ေႏြးေထြးႏူးညံ့ေသာ ပတ္၀န္းက်မွ…။ ေအးစက္ ျပင္းထန္ေသာ ပတ္၀န္းက်င္သို႕ ကြ်န္ေတာ့္အား သနားညွာတာျခင္း ကင္းမဲ့စြာ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္..။ ရာသီဥတုသည္ ျပင္းထန္သည္။ ေဆာင္းသည္ အရိုးစိမ့္ေအာင္ ေအးသည္။ ၀တ္ထားေသာ စြတ္က်ယ္လက္ျပတ္၊ ေဘာင္းဘီတိုႏွင့္ ေခါင္းေပၚမွ မက်န္႕တက်န္ ဆံပင္တို႕သည္ လံုေလာက္ေသာ အေႏြးဓာတ္ကိုမေပးႏိုင္…။

ဘယ္လိုပင္ ပင္ပန္းေသာလည္း…။ ကြ်န္ေတာ့္လိပ္ျပာေလး၏ လက္ေရးသည္ အလြန္လွသည္…။ သူမ၏ မ်က္၀န္း ၀ိုင္း၀ိုင္းေလးမ်ားႏွင့္တူသည္…။ သူမ၏ လက္ေရးမ်ားတြင္ သူမ၏ ေရေမႊးနံ႕ကို ကြ်န္ေတာ္ခံစားမိသည္…။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေရးသည္ ပဲပင္ေပါက္ကားတိုက္ထားတာထက္ဆိုးသည္။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေရး ၾကာင့္ေတာ့ သူမ အေမာေျပလိ့မ္မည္ မထင္…။ ၃ လ တာ ကာလသည္ ၾကာသည္..။ ထို႕ထက္ ဖုန္းဆက္ခြင့္မရျခင္းသည္ ပိုဆိုးသည္…။ ၃ လ မျပည့္ခင္ သတင္းေလး တစ္ခုေရာက္လာသည္….။

ကြ်န္ေတာ္…။

က….မာၻ…..ပ်က္…..သြား…..သည္။

နိဂံုး (ပထမပိုင္း)

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၂၂ ရက္

“အဲ့ဒီ့တုန္းက အေၾကာင္းေတြ ျပန္စဥ္းစားရင္ တကယ့္ကို ရယ္စရာပါပဲ…။ နင္ေရာ ငါေရာ ေတာ္ေတာ္အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္ခဲ့တာပဲ…”

“….”

“ငါမွားခဲ့တာေတြ အမ်ားႀကီးပါ…။ တကယ္ေတာ့ ငါမွားခဲ့တာေတြ အမ်ားႀကီးဆိုတာထက္ ငါ့အမွားေတြခ်ည္းပဲလို႕ေျပာလုိ႕ရပါတယ္..။ ငါ့ရဲ႕ ေပြခ်င္ ရွဳပ္ခ်င္တဲ့ ဥာဥ္ဆိုး ေတြ…။ မလိ့မ္တပါတ္လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေတြ…။ ငါ နင့္အေပၚမွာ အေၾကြးေတြ အမ်ားႀကီးတင္ခဲ့ပါတယ္…။ ငါ အထင္လြဲခဲ့တာေတြ အတြက္လည္း ငါေတာင္းပန္ပါတယ္..”

“….”

“ဒီအခ်ိန္မွာ ငါေျပာခ်င္တာ တစ္ခုပဲ ရွိတယ္…။ ဒီေန႕က စၿပီး နင့္ေဘးနားမွာ ငါ့ ခႏၶာနဲ႕ ၀ိဥာဥ္ တည္ေန၍ အျမဲရွိခ်င္တယ္…။ ေရစက္တစ္စက္ေတာင္ နင့္ကို မစင္ေစရဘူးလို႕ ငါေျပာရဲတယ္…။”

“…..”

“ငါ နင့္ကို အရမ္းတန္ဖိုးထားပါတယ္ဟာ….”

နိဂံုး (ဇာတ္သိမ္း)

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီ ၃ ရက္

“ကြ်န္ေတာ္ ကြ်န္မတို႕သည္ ယေန႕မွစ၍ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦးအေပၚ လင့္၀တၱရားငါးပါး၊ မယား၀တၱရား ငါးပါးတို႕ျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္သာယာ၍ သစၥာတည္ေသာ ဘ၀တစ္ခုကို ႏွစ္ဦးသေဘာတူ တည္ေထာင္မည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ႀကိမ္ဆိုအပ္ပါသည္။”

P.S – HAPPY BIRTHDAY TO MY ONLY & UN-SUBSTITUTABLE WIFE ~~~PHYO~~~

]]> http://www.blackdream21.com/2011/06/04/%e1%80%9e%e1%80%b0%e1%80%99-%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7-%e1%80%80%e1%80%bc%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%90%e1%80%ac%e1%80%b9/feed/ 2 ၉/ခ စံပယ္ http://www.blackdream21.com/2011/05/23/%e1%80%85%e1%80%b6%e1%80%95%e1%80%9a%e1%80%b9/ http://www.blackdream21.com/2011/05/23/%e1%80%85%e1%80%b6%e1%80%95%e1%80%9a%e1%80%b9/#comments Mon, 23 May 2011 09:11:28 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=1111 ဇူလိုင္..။ ၾသဂုတ္..။ စက္တင္ဘာ..။ ေအာက္တိုဘာ..။ ႏို၀င္ဘာ..။ ဒီဇင္ဘာ..။ ဇန္န၀ါရီ…။ ေဖေဖာ္၀ါရီ..။ မတ္…။ ဧၿပီ…။ ေမ…။

အခ်ိန္တို႕သည္ ထင္တာထက္ပိုၿပီး လွ်င္လွ်င္ ျမန္ျမန္ကုန္ဆံုးသြားပါတယ္..။ ဘာလိုလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္တာ ၁ ႏွစ္ နီးပါးရွိသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္ဟာ အခ်ိဳ႕အတြက္ မသိသာပါဘူး..။ မထူးျခားပါဘူး..။ အခ်ိဳ႕အတြက္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မေျပာနဲ႕ တစ္စကၠန္႕ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းေလာက္နဲ႕ တင္ အရာအားလံုးကို ေျပာင္းလဲျပစ္ဖို႕ လံုေလာက္ပါတယ္..။

ကြ်န္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ဒုတိယအမ်ိဳးအစားက အႀကံဳး၀င္ပါတယ္..။ တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္ဟာ ဘယ္လိုကုန္လုိ႕ ကုန္သြားမွန္းမသိေလာက္ေအာင္ကို လုပ္စရာေတြက စနစ္တက် ျပည့္ေနခဲ့ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ဘ၀အမ်ိဳးအစားအရ ဒါဟာ သိပ္မထူးဆန္းပါဘူး…။ စာဖတ္သူေတြအတြက္လည္း ထူးဆန္းမယ္ မထင္ပါဘူး..။ ဒီကာလတစ္ခုအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ရရွိခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြ…။ ခံစားခ်က္ေတြဟာ အမ်ိဳးစံုသေလာက္ ရသလည္း စံုလွပါတယ္…။ ဒီအေတြ႕အႀကံဳေတြထဲက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ ေရာက္လာတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုအေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္…။ ဒီစာကိုဖတ္လိုက္ရလို႕ ကုန္ဆံုးသြားမယ့္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ မိနစ္ပိုင္း စကၠန္႕ပိုင္းအတြက္ မေျပာပေလာက္ေသာ ပမာဏေလးျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ အက်ိဳးရွိေကာင္း ရွိမယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္…။

ပထမေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ ၀တၳဳတို တစ္ပုဒ္အသြင္ေျပာင္းၿပီ ယခင့္ယခင္မ်ားကအတိုင္း ျမွဳပ္ကြက္ေလးတစ္ခုထားၿပီး ေရးမလို႕စဥ္းစားခဲ့ပါေသးတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ရလိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာတစ္ခုျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပး (ဆံုးမ) တဲ့အေနနဲ႕ေရာ ကြ်န္ေတာ့္လို အေျခအေနမ်ိဳး (အနဲနဲ႕အမ်ားဆိုသလို) ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ေရာ သတိထားမိႏိုင္ေအာင္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုအေနနဲ႕ပဲ ေဆာင္းပါးပံုမ်ိဳး ေရးဖို႕ ကြ်န္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္..။

ဒီလိုပါ…။

ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္လာၿပီးကတည္းက အႀကီးမားဆံုးအရူးထေနတဲ့ ေရာဂါကေတာ့ အခုကြ်န္ေတာ္စီးေနတဲ့ကားကို အသစ္လဲခ်င္ေနတာပါပဲ..။ ကြ်န္ေတာ့္ မိသားစုဟာ ေတာ္၀င္အဆင့္၊ Top 10 အဆင့္၀င္ေလာက္ေအာင္ မခ်မ္းသာေပမယ့္…။ သာမန္ထက္ပိုၿပီး ျပည့္ျပည့္စံုစံုေနႏိုင္တဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ထားပါတယ္။ ဒီ့အတြက္ အေပၚယံအားျဖင့္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကားတစ္စီးလိုခ်င္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဆႏၵ (အရူးထမွဳ) ဟာ ျပႆနာတစ္ခုဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး..။ ႀကိဳက္တဲ့ကား  ေတြ႕လို႕ ေစ်းလည္း သင့္တယ္ (ကြ်န္ေတာ့္အသက္အရြယ္ ကြ်န္ေတာ့္ေသာက္ဆင့္ေလာက္နဲ႕ ေတာ္ရံုတန္ရံုကားဆိုပါေတာ့) ဆိုရင္ အခုစီးေနတဲ့ကား ကို ေပါက္ေစ်းအတိုင္း ရသင့္သေလာက္ရေအာင္ေရာင္းလိုက္..။ ၿပီးရင္ လိုတဲ့ေငြ နဲနဲပါးပါး (ရာေတာ့ေက်ာ္တာေပါ့ဗ်ာ..။ သိန္းရာေက်ာ္တာကို နဲနဲပါးပါး လို႕ ေရးတယ္ဆိုၿပီး ၾသဘာအေပး မေစာၾကပါနဲ႕ဦး။ ကြ်န္ေတာ္အေပၚမွာေျပာခဲ့သလို ဒီေဆာင္းပါးဟာ အမွားကို (အထူးသျဖင့္ကိုယ့္အမွားကို ကိုယ္ ၀န္ခံတဲ့ေဆာင္း ပါး တစ္ခုျဖစ္တဲ့အတြက္ အစပိုင္းအသံုးအႏွံဳးနဲ႕ အေျခအေနကေတာ့ ၾကြားရာ ႀကီးက်ယ္ရာ ေရာက္ေကာင္းေရာက္ႏိုင္ပါတယ္) အသာတၾကည္  ၀ယ္လိုက္ရံုပါပဲ…။ ဒါေပမယ့္ အဓိက ျပႆကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အေဖပါပဲ…။

ကြ်န္ေတာ့္အေဖဟာ လက္ရွိအေျခအေနထိေရာက္လာဖို႕ ေအာက္ေျခဘ၀ကေနစၿပီး သမာအာဇီ၀ျဖစ္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို ႀကိဳးစားရုန္းကန္ရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစုကို တည္ေထာင္ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ ဒါ့ေၾကာင့္သူ႕ရဲ႕အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆနဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာ ရိုးရွင္းၿပီး ပကာသနကင္းလြန္းလွပါတယ္..။ သူ႕အတြက္ ကားဆိုတာ အလုပ္လုပ္ဖို႕ ျဖစ္ပါတယ္…။ သူ႕အယူအဆအရ လိုခ်င္တဲ့ေနရာကို၊ လိုခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာ သြားႏိုင္ဖို႕အတြက္ ကားကို အသံုးျပဳျခင္း (၀ယ္ျခင္း၊ စီးျခင္း) ျဖစ္ပါတယ္..။ ဇိမ္ခံဖို႕ မဟုတ္ပါတဲ့..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေနထုိင္ရာ A-1 ၿခံကေန လွည္းတန္းကို သြားမယ္ဆိုပါစို႕..။ သာမန္ရံုးအတက္အဆင္းခ်ိန္သြားမယ္ဆိုရင္ Prado လည္း ၁၅ မိနစ္ ေမာင္းရပါတယ္..။ သာမန္ကားတစ္စီးလည္း ထို မိနစ္ပိုင္းအတြင္းပဲေမာင္းရပါတယ္..။ ကားပိုေကာင္းလို႕ ျမန္ျမန္ပိုမေရာက္ႏိုင္ပါဘူး..။ (အထူးသျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ထဲမွာ ကိုယ္တိုင္ေမာင္းဘူးတဲ့ သူေတြသိပါတယ္) ဒါေၾကာင့္ မလိုအပ္ပဲ ကားအေကာင္းစား ၀ယ္စီးျခင္းကို အျပင္းအထန္ ကန္႕ကြက္ သူျဖစ္ပါတယ္။ ကား၀ယ္မယ့္ အစား အဲ့ဒီ့ကားထဲ ျမဳပ္သြားမယ့္ ေငြနဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကိုပဲ ဆက္ၿပီး တိုးခ်ဲ့ခ်င္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။

ကြ်န္ေတာ့္လို ေအာက္သက္မေၾကတဲ့ေကာင္နဲ႕ သူ႕လို ရိုးသားတဲ့သူ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပႆနာကစပါတယ္…။ ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္..။ ျပန္လာတဲ့ေန႕က စလို႕..။ ဒီကား၀ယ္ဖို႕ အေၾကာင္းအရာ ေရာက္သြားတာနဲ႕ ျပႆနာက စပါတယ္…။ အေမေတြ အဖိုးေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္ေရာ အေဖေရာ ျပေနတဲ့ အေၾကာင္းျပ ခ်က္ကိုယ္စီက သူ႕ဟာနဲ႕ သူခိုင္မာ မွန္ကုန္မွဳ ရွိေနတာေၾကာင့္ ဘယ္သူ႕ဘက္မွ မလိုက္ပဲ ဆိတ္ဆိတ္သာ ေနေနခဲ့ၾကပါတယ္..။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ၾကားက စစ္ေအးတိုက္ပြဲက အခ်ိန္ၾကာလာခဲ့ပါတယ္..။

အဲ့ဒီ့ၾကားထဲမွာ ႀကီးမားတဲ့ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုအျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ေထာင္က်သြားပါတယ္…။ အဲ့ဒီ့မွာ ပြဲက ပိုဆူသြားပါတယ္..။ နဂိုကတည္းက ကားရူးေနပါတယ္ ဆိုမွ..။ အိမ္ေထာင္က်သြားေတာ့ လူအျမင္မွာ ပိုၿပီးတင့္ေတာင့္ တင့္တယ္ ျဖစ္ခ်င္လာတယ္…။ (ပိုႀကြားခ်င္လာတယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ…) ဒီအခ်ိန္အေနေတြကို ရိပ္စား မိလာတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အဖိုးက ေနာက္ဆံုး ထြက္ေပါက္တစ္ခုေပးလိုက္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္မလာခင္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ၀ယ္ထားတဲ့ ျခံတစ္ကြက္ကို သူက ထုတ္ေရာင္းခြင့္ျပဳလိုက္ပါတယ္…။ ဒီၿခံေရာင္းထြက္သြားရင္ မင္းလည္း စီးခ်င္တဲ့ ကား အသင့္အတင့္ တစ္စီး၀ယ္စီး ..။ ပိုတာေတြကို မင္းတို႕ဥာဏ္ရွိသလို သံုးၾက ေပါ့ကြာဆိုၿပီး ျခံေရာင္းခြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၀ယ္ထားတုန္းက အဲ့ဒီ့ျခံက အျမတ္ေတာ္ခြန္ေဆာင္အၿပီး ၁၀၀ မျပည့္တျပည့္ပဲ က်ပါတယ္…။ ဒါနဲ႕ ေရာင္းမယ္ဆိုၿပီး ေစ်းေခၚလိုက္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၈၅၀ ေခၚလိုက္ပါတယ္….။ အိုေက..။ အဆင္ေျပတယ္..။ ပြဲစားေတြကလည္း သေဘာက်တယ္…။ လိုခ်င္တဲ့သူေတြကလည္း သေဘာက်တယ္..။ အုတ္တံတိုင္းခတ္ၿပီးသား ေပ ၁၅၀ ပတ္လည္ေလာက္လဲရွိတယ္…။ အခ်က္အခ်ာက်တဲ့ေနရာမွာလည္း ရွိတယ္…။ လာၾက..။ ၾကည့္ၾက..။ ေမးၾကေပါ့..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ (အဓိက က ကြ်န္ေတာ္ပါ..။ ကြ်န္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီးက ဒါေတြ စိတ္ကိုမ၀င္စားပါဘူး..။ သူ႕ေဘးမွာ ကြ်န္ေတာ္ ရွိေနရင္ သူ႕ေလာက လွပၿပီးသား ျဖစ္ေနၿပီလို႕ ခံယူထားၿပီးသား သူပါ) လည္း တျပံဳးျပံဳးေပါ့..။ ၀ယ္မယ့္သူက မနက္ျဖန္ သဘက္ခါလာေတာ့မယ္..။ စာခ်ဳပ္ေတြ ဘာေတြအားလံုးလဲ ျပင္ၿပီး သြားၿပီ…။

တစ္ဘက္မွာ၀ယ္ဖို႕ ကားေတြ ဘာေတြလည္းၾကည့္ၿပီးၿပီ…။ 5D Mark II ေရာဂါတက္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အရူးထမွဳကလည္း ေနျမင့္တာနဲ႕အတူ ေတာ္ေတာ္ရင့္။ Lady Black က သူလည္း ဓာတ္ပံုရိုက္တာ ၀ါသနာပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္က အသစ္၀ယ္ သူက အခု ကြ်န္ေတာ့္ 50D နဲ႕ရိုက္မယ္ဆိုၿပီး Plan ခ်ၾကပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့အထင္ေတာ့ သူ ဒီေလာက္ႀကီး ဓာတ္ပံုရိုက္တာကို ၀ါသနာမပါ ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ 5D Mark II ၀ယ္ဖို႕ တြန္႕ဆုတ္တြန္႕ဆုုတ္ျဖစ္ေနလို႕ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ျပတ္ သားသြားေအာင္ တမင္ကြ်န္ေတာ့္အေဟာင္းေလးနဲ႕ သူရိုက္ခ်င္လို႕ပါဆိုၿပီး အနစ္နာခံျခင္း ျဖစ္တယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ အတိအက်ယံုၾကည္ပါတယ္…။ တကယ္တမ္း သူတစ္ကယ္၀ါသနာပါတာက ကြ်န္ေတာ္ရိုက္တဲ့ဓာတ္ပံုေလးေတြၾကည့္ၿပီး ဟိုပံုေလးကေကာင္းတယ္..။ ဒီပံုကမေကာင္းဘူး ဆိုၿပီး ေ၀ဖန္တာမ်ိဳး..။ ေနပူက်ဲတဲ ကြ်န္ေတာ္ သြားရိုက္သမွ်ေနရာတိုင္းကို ထီးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ လိုက္မိုးေပးတာမ်ိဳး..။ ဓာတ္ေတာ္ခ်ိဳင့္မွာ သြားရိုက္ခ်င္လွပါၿပီဆိုလို႕..။ အတက္ခ်ည္း ၁ နာရီေက်ာ္တက္ရ တဲ့ေနရာမ်ိဳးကို အပင္ပန္းအဆင္းရဲခံကာ လိုက္တာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။

ဒီလိုနဲ႕ အားလံုးအိုေကၿပီ ေရာင္းမယ္ ဆိုၿပီးလုပ္ၿပီးကာမွ…။ အမွတ္မထင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္က ေတာ္ေတာ္ကို အံ့အားသင့္ဖို႕ ေကာင္းသြား ပါတယ္..။ အျခားမဟုတ္ပါဘူး..။ ပြဲစားက တင္ရိုက္ထားပါတယ္…။ ပြဲစားက ၀ယ္မယ့္သူကို ၁၁၀၀ နဲ႕တင္ရိုက္ထားၿပီး ကြ်န္ေတာ့္တို႕ကို ပါးစပ္လာပိတ္ပါတယ္…။ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္တဲ့ေန႕ၾကရင္ ဘာမွ၀င္မေျပာပါနဲ႕တို႕..။ ၁၁၀၀ လို႕ေျပာေပးပါတို႕..။ စသည္ျဖင့္…။ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္တုန္လွဳပ္မိသြားတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ၿခံ ဒီေလာက္ ေစ်းရတာကို တုန္လွဳပ္သြားတာ လံုး၀မဟုတ္ပါဘူး..။ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲကို အရင္ဆံုး၀င္လာတာက လူေတြရဲ႕ မသမာေလာဘကိုပါ…။ ၿခံအေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ရင္ ပြဲခေပးရတာ မဆန္းပါဘူး..။ သူတို႕ထိုက္ထုိက္တန္တန္ (အခုခတ္ ေပါက္ေစ်းရဲ႕ ၂%) ယူပါတယ္။ အခုလို ပြဲအႀကီးေတြဆို သူတို႕ အတြက္ ဆယ္နဲ႕ခ်ည္ၿပီးက်န္ပါတယ္…။ ဒါကိုတင္အားမရေသးပဲ..။ သူတို႕မပိုင္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုအေပၚမွာ သိန္း ၂၅၀ ေက်ာ္ အလကားယူဖို႕ စဥ္းစားတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ကို လိုက္မမွီျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္…။ (မင္းတို႕ကေရာ ေလာဘ မႀကီးလို႕လား ၁၀၀ ေလာက္နဲ႕ ၀ယ္ထားတာကို ၈၅၀ နဲ႕ျပန္ေရာင္းတယ္ဆိုရင္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၀ယ္ထားတာက လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေလာက္ကပါ။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕က ေစ်းေခၚတယ္…။ ၀ယ္ခ်င္တဲ့သူက သူႀကိဳက္လို႕ တန္တယ္ထင္လို႕ ၀ယ္ပါတယ္..။ အေျဖက ရွင္းပါတယ္)

ဒါနဲ႕အဲ့ဒီ့ပြဲ ပ်က္သြားပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အရွိက္ကို ျဖတ္အထိုးခံလိုက္ရသလို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တေပြ႕တစ္ပိုက္ႀကီး ျဖစ္ၿပီးကာမွ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ျဖစ္သြား ပါတယ္..။ ဒါနဲ႕ အဲ့ဒီ့ေန႕ ညေန ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ Lady Black ၿမိဳ႕ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ဆိုၿပီး အျပင္မွာ ဆံုဖို႕ခ်ိန္းလိုက္ၾကပါတယ္…။

ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ လွည္းတန္းမွာ မီးပိြဳင့္မိပါတယ္..။ ညေန ၆ နာရီ ၇ နာရီထံုးစံအတိုင္း ပတ္၀န္းက်င္က ေမွာင္စပ်ိဳးပ်ိဳး..။ ေက်ာင္းျပန္သူေတြ၊ ရံုးျပန္သူေတြ၊ တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ခ်ိတ္ကာ ရံုးလာႀကိဳ ေက်ာင္းလာႀကိဳသူေတြ၊ အေဆာင္သူ အေဆာင္သားေတြ၊ ၿမိဳ႕ျပင္ျပန္မယ့္သူေတြ၊ ၿမိဳ႕ထဲသြားမယ့္သူေတြနဲ႕ လွည္းတန္းလမ္းဆံုရဲ႕သဘာ၀အတိုင္း အေရာင္ေတြ စံုလို႕ေနပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာလည္း ကြ်န္ေတာ္အခုလိုခ်င္ေနတဲ့ ၃၀၀ နဲ႕ ၄၀၀ ၾကားရွိမယ့္ (စက္မဳွဇုန္ထုတ္မဟုတ္တဲ့) ကားအေၾကာင္း၊ မရလိုက္တဲ့ သိန္း ၈၅၀ အေၾကာင္း၊ Range အျပည့္နဲ႕ဆို ၇၀ ေလာက္က်မယ့္ 5D Mark II အေၾကာင္း..၊ လက္မတင္ေလး လြတ္သြားတဲ့ မိန္းမအတြက္၀ယ္ေပးဖို႕ စဥ္းစားထားတဲ့ ၂၀ ၀န္းက်င္ ျမင္းခြာတံဆိပ္ နာရီေလးတစ္လံုးအေၾကာင္း…။ ပူေလာင္မွဳေတြ…။ ေမာဟေတြ…။ ေလာင္ၿမိဳက္မွဳေတြနဲ႕…။ ကြ်တ္တစ္ သပ္သပ္  ေတာက္တစ္ေခါက္ခါက္နဲ႕ေပါ့…။

လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္ၾကာတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ Lady Black လည္း ေငးခ်င္ရာေငးရင္းေတြးခ်င္ရာေတြးေနပါတယ္…။ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ့္ကား လွဳပ္ကနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ပထမထင္တာက အေရွ႕ကကားပဲ ဘီးလိမ့္လာၿပီး တိုက္သလား..။ အေနာက္က ကားပဲ ကလက္ေခ်ာ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကားနာက္ကို ၀င္ေစာင့္သလားေပါ့…။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကားက ဒီေလာက္ႀကီး အရွိန္ျပင္းျပင္းလွဳပ္သြားတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး..။ အိကနဲ ျဖစ္ရံု ေလာက္ပါပဲ…။ ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ Mr & Mrs Black ႏွစ္ေယာက္ေဘးဘီကို သတိထားမိ ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့….။

ကြ်န္ေတာ့္ကားက Dagon Jeep ပါ..။ Jeep ကားဆိုေတာ့ နဲနဲျမင့္ပါတယ္..။ ျမင့္ေတာ့ အေပၚတက္ဖို႕ တံခါးေပါက္နားမွာ ေျခနင္းေလး တစ္ခု ပါပါတယ္…။ တစ္စ တစ္စ အေမွာင္ဖံုးလႊမ္းစ ျပဳလာေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး အာရံုစိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ၅ ႏွစ္နဲ႕ ၇ ႏွစ္ ၾကား ကေလးငယ္ေလးတစ္ေယာက္..။ ကြ်န္ေတာ့္ ဂ်စ္ကား ေျခနင္းခံုေလးေပၚ တက္လို႕ (သူ႕အရပ္က ေျခနင္းခံုေပၚမတက္ရင္ မမွီဘူးေလ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႕လည္း မျမင္ရဘူး)၊ အဲယားကြန္းဖြင့္ထားလို႕ အျပည့္တင္ထားတဲ့ Lady Black ေဘးက မွန္နားမွာ မ်က္ႏွာေလးကပ္လို႕….။ လက္တစ္ဘက္က ျပန္လန္မက်ေအာင္ ကားမွန္ေဘာင္ေလးကို ခဲခဲရင္းရင္းကိုင္လို႕..။ ၀တ္ထားတာ က ႏြမ္းႏြမ္းလ်လ်…။ မ်က္ႏွာေလးက ျငစ္ျငစ္ႏြမ္းႏြမ္း…။ သူ႕ဆီမွာေတာက္ပတာဆိုလို႕ ျဖဴ၀င္းေနတဲ့ မ်က္၀န္းေလးႏွစ္ခုနဲ႕….

လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ လန္းလန္းဆန္းဆန္း စပယ္ပန္းကုန္းေလး တစ္ကုန္း….

“၂၀၀ ထဲပါ ဦးရယ္…။ ယူသြားပါေနာ္…။ တစ္ကံုးထဲ က်န္ေတာ့လို႕ပါ…။”

ကြ်န္ေတာ္ ပထမေၾကာင္သြားပါတယ္..။ ေနာက္ေတြေ၀သြားတယ္..။ ျပန္စဥ္းစားတယ္…။ ကားက သိန္း ၄၀၀…။ ကင္မရာက သိန္း ၇၀…။ စပယ္ တစ္ကုံး ေငြက်ပ္ ၂၀၀…။ လွည္းတန္း မီးပြိဳင့္သည္ အေမွာင္ထုၾကားမွ အစိမ္းေရာင္ တစ္ခ်က္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္အား မ်က္စလွမ္းျပစ္ျပသည္။

ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္…။

“မ်ားတယ္ကြာ…”

လန္းဆန္းေသာ စပယ္ပန္းမ်ားကိုင္ထားေသာ ကေလးငယ္သည္ ႏြမ္းလ်ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကား ေျခနင္းခံုေပၚမွ ဆင္းသြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ 3C တပ္ထားတဲ့ ၉ခ Dagon Jeep ဟာလည္း ေအးေအးေဆးေဆး ျငင္ျငင္သာသာပင္ လွည္းတန္း မီးပိြဳင့္ကို ေက်ာ္ျဖတ္သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါေတာ့သည္…..။

P.S- အဲ့ဒီ့ကေလးငယ္အား ေနာက္ေန႕မ်ားတြင္ သတိထားၾကည့္မိေသာ္လည္း လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္တြင္ ထပ္မံမေတြ႕ရွိခဲ့ေတာ့ပါ…။

]]> http://www.blackdream21.com/2011/05/23/%e1%80%85%e1%80%b6%e1%80%95%e1%80%9a%e1%80%b9/feed/ 2 Email ကေန ဖတ္မယ္… http://www.blackdream21.com/2011/03/04/email-%e1%80%80%e1%80%b1%e1%80%94-%e1%80%96%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%99%e1%80%9a%e1%80%b9/ http://www.blackdream21.com/2011/03/04/email-%e1%80%80%e1%80%b1%e1%80%94-%e1%80%96%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%99%e1%80%9a%e1%80%b9/#comments Fri, 04 Mar 2011 12:39:30 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=1077 ကြ်န္ေတာ့္ Blog ကို MPT က Ban ထားပါတယ္..။ သိတဲ့သူအခ်ိဳ႕လည္း သိၾကပါတယ္..။ မသိတဲ့သူအခ်ိဳ႕လည္း မသိၾကပါဘူး…။ အခ်ိဳ႕လည္း အမွတ္တမဲ့နဲ႕ သိသလိုလို မသိသလိုလိုပါပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ေရးတဲ့ မျဖစ္ညစ္က်ယ္စာေတြကို ဖတ္ေလ့ဖတ္ထ မရွိတဲ့သူေတြအတြက္ ဘာမွ မထူးျခားေပမယ့္…။ ကြ်န္ေတာ့္ Blog ကို ယခင့္ ယခင္ လြန္ခဲ့သည့္ ၄ ႏွစ္ ခန္႕ကတည္းက ဖတ္ခဲ့ၾကတဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြနဲ႕ စာဖတ္ပရိတ္သတ္အခ်ိဳ႕အတြက္ေတာ့ ဒီလို Ban ခံထားရျခင္းဟာ ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ ဖို႕ ေကာင္းပါလိ့မ္မယ္..။

ဘာေၾကာင့္ Ban ခံရလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိသလို..။ Ban တဲ့သူလည္း သိမယ္မထင္ပါဘူး…။ (ဟုတ္ပါတယ္..။ သူလည္း သူ႕အထက္ လူႀကီးက Ban ဆိုလို႕ ဘန္းတာ ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ Blog ကို ဖတ္ဖူးမယ္ မထင္ပါ။ ရွိတယ္လို႕ေတာင္ ထင္မည္ မဟုတ္ပါ…။ ) ထားပါ..။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာ က Ban တဲ့အေၾကာင္းမဟုတ္ ပါဘူး..။ အခုလို Ban ထားတဲ့အတြက္ Blog ကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္ေရာက္လာၿပီး မဖတ္ႏိုင္တဲ့သူေတြအတြက္ေရာ…။ Blog တကာ ေလွ်ာက္ပတ္ၿပီးဖတ္ေနရတာ ထက္စာရင္ Email ထဲမွ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး Feel အျပည့္နဲ႕ ဖတ္ခ်င္တဲ့သူေတြအတြက္ ကြ်န္ေတာ္အခု Feed Burner နဲ႕ Email Subscription လုပ္လိုက္ပါတယ္..။

အရင္ကလည္း လုပ္ဖူးပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ Site က Blogspot ကေန WordPress ကိုေရႊ႕လိုက္…။ 1and1 ကေန Dot5 ကိုေရႊ႕..။ ေနာက္ Dot5 ကေန Bluehost ကုိ ေျပာင္းလိုက္နဲ႕..။ Blog ပိုင္ရွင္ရဲ႕ စိတ္အတိုင္း ဟိုခုန္ ဒီေပါက္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ Feed ေတြ ပ်က္ေကာင္းပ်က္သြားႏိုင္ပါတယ္…။ (ပ်က္ကို ပ်က္ကုန္တာပါ)..။ အဲ့ဒါနဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ရက္ေက်ာ္က Feed အသစ္ တစ္ခု Burn လိုက္ပါတယ္…။ အဲ့ဒီ့ Feed ေတြကို လုပ္ေနတုန္း ရံုးမွာ Net က်သြားတဲ့ အတြက္ ဆက္မလုပ္ျဖစ္ပဲ ထားလိုက္ပါတယ္..။ အသစ္စလုပ္ၿပီးၿပီးခ်င္း  Feed အသစ္ေလးရဲ႕ Feed Count ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အားရစရာပါ “zero” reader ပါတဲ့..။ ဒါနဲ႕ ျပစ္ထားလိုက္ တယ္..။ (စိတ္နာလို႕…)

အခု..။ ဒီေန႕ Internet Cafe ကေန လာသံုးရင္း ဆက္လုပ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရင္ခုန္ဖို႕ ေကာင္းသြားပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ေလွ်ာက္ကလိလိုက္တာ ကြ်န္ေတာ့္ Google Feedburner Account ထဲမွာ Feed ႏွစ္ခုျဖစ္သြားပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာေပါက္လိုက္တယ္..။ အရင္ Feed မပ်က္ေသးပဲကိုး…။ ဒါနဲ႕ ဆက္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ပိုရင္ခုန္သြားတယ္…။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ Feed Account အေဟာင္းထဲမွာ Email Subscription 34 readers နဲ႕ Google Feedfetcher ၁ ေယာက္ ရွိပါတယ္..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဲ့ေလာက္ Email Subscription ရွိမယ္လို႕ ေယာင္လို႕ေတာင္ အိပ္မက္ မမက္ဖူးပါဘူး… (Email Subscription ရာေက်ာ္၊ ေထာင္ေက်ာ္ရွိသူမ်ား ပက္ပက္စက္စက္ လူးလိမ့္ေနေအာင္ ရယ္ၾကပါကုန္) ..။ ဒါနဲ႕…

ဟိုေန႕ကလုပ္လိုက္တဲ့ Feed အသစ္ေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္မ်က္လံုး ကိုယ္မယံုႏိုင္ေအာင္ျဖစ္သြားပါတယ္…။ (အခုထိလဲ တကယ္ေရာ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႕ သံသယ ၀င္ေနတုန္းပါ) ကြ်န္ေတာ့္ Feed Count ထဲမွာ 200 Readers အတိအက် ရွိေနပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ သူၾကေတာ့ တစ္မ်ိဳးပါ..။ Account အေဟာင္းမွာ တုန္းကလို Email Subscription မ်ားမ်ား (ကြ်န္ေတာ့္အတြက္) မရွိပါ…။ Email Subscription 1 ေယာက္ပဲ ရွိပါတယ္..။ အဲ့ဒါလည္း တစ္ျခားမဟုတ္ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ ကြ်န္ေတာ္ စမ္းၾကည့္ထားတဲ့ email ပါ (ေတာ္ေတာ္ေလးမ်ား ၾကြားရာေရာက္သြားၿပီထင္တယ္၊ အဲ့ေလာက္ အားေပးတဲ့ သူမ်ားပါတယ္)

ဒါေပမယ့္ Google Feedfetcher ၁၉၉ ေယာက္ေတာင္ျဖစ္ေနပါတယ္…။ သူျပထားတဲ့ Graph ေလးၾကည့္လိုက္ေတာ့ March ၃ ရက္ေန႕မွာ ခုန္တက္သြားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္…။ Bot ေတြလား Search Engine ရဲ႕ Spider လားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး..။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္တာေပါ့ဗ်ာ..။ အေယာက္ ၂၀၀ နဲတာမွတ္ လို႕…။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ Account အေဟာင္းက Email Subscription Reader ၃၄ ေယာက္ကို ဒီဘက္ Account အသစ္ထဲ Transfer လုပ္ၿပီး ရုပ္တည္ႀကီးနဲက ၂၃၅ ေယာက္ေလာက္ ျပခ်င္တာေပါ့…။ ဒါေပမယ့္ မရပါဘူး..။ :D (မွတ္ခ်က္။ Email Subscription အမ်ားႀကီးျဖစ္ေအာင္ စိတ္ႀကိဳက္ အေရအတြက္ထည့္ၿပီး Hack လုပ္လို႕ရပါသည္။ မယံုမရွိပါႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ လုပ္တတ္ပါသည္ သို႕ေသာ္ မလုပ္ခ်င္ပါ။)

ေျပာရင္းနဲ႕ စကားေတြက ေတာ္ေတာ္လမ္းေခ်ာ္ကုန္ပါၿပီ (ခြင့္လႊတ္ပါ။ ၾကြားခ်င္အား ႀကီးသြားလို႕ပါ)။ ဆိုလိုတာက အခု Blog ကို ၀င္ဖတ္မရလို႕ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားနဲ႕ စာခ်စ္သူမ်ားအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ Account တစ္ခု ေသေသခ်ာခ်ာလုပ္ၿပီး ( ဒီတစ္ခါ အတည္ပါ..။ ေနာက္မပ်က္ေစရပါဘူး..။ အာမခံ!) မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္…။ အခု ဒီ Post ရဲ႕ ေအာက္မွာပါတဲ့ Email Subscription ေလးထဲမွာ မိတ္ေဆြတို႕ရဲ႕ Email Address ေလးထည့္လိုက္ပါ။ မိတ္ေဆြ တို႕ရဲ႕ Email Account ထဲကို Confirmation ေတာင္းတဲ့ Mail တစ္ေစာင္ေရာက္လာပါလိ့မ္မယ္..။ Confirm လုပ္လိုက္ပါ..။ ဒါဆို အားလံုးအိုေကသြားပါၿပီ..။

ဒီ Post က တေျဖးေျဖးေနာက္ေရာက္သြားလို႕ Post ကိုမေတြ႕ေတာ့ဘူးဆိုလည္း ေဘးက Side Bar မွာ ကြ်န္ေတာ္ထားေပးထားပါတယ္..။ ဒီေတာ့…။ ကြ်န္ေတာ္တင္သမွ် Post ေပါင္း ၁၆၀၀၀ ကို email ထဲက အဆင္သင့္ထိုင္ဖတ္လို႕ ရသြားပါၿပီ…။ အမွန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က လွ်ာရွည္တာပါ (တံုးတာလဲ ပါပါတယ္) ဒီေလာက္ IT ေခတ္ႀကီးထဲမွာ Email Subscription လုပ္တာေလာက္ကို ကြ်န္ေတာ္ လိုက္ရွင္းျပေနစရာမလိုပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ေတာင္ ပိုသိၾကဦး မွာ ေသခ်ာပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း ဆရာႀကီး လုပ္ၿပီးရွင္းျပေပးျခင္းျဖစ္ပါေၾကာင္း….။

 

P.S- Email Subscription မ်ား ပက္ပက္စက္စက္ Subscribe လုပ္ၾကပါေစ အရွင္ဘုရား..။

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner

]]> http://www.blackdream21.com/2011/03/04/email-%e1%80%80%e1%80%b1%e1%80%94-%e1%80%96%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%99%e1%80%9a%e1%80%b9/feed/ 3