ဟိုနားမှာလည်း တိုးတိုးတိတ်တိတ်…။ ဒီနားမှာလည်း တိုးတိုးတိတ်တိတ်…။ တိုးတိုးတိတ်တိတ်တွေများလာတော့ အချို့ကို ရိုးရိုးရိပ်ရိပ် မြင်လာရသည်။ အချို့တွေ စိုးစိုးထိတ်ထိတ် ရင်ခုန်ကြသည်…။ အချို့တွေ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် မျှော်နေမိကြသည်…။

သူလည်း မျှော်နေမိသည်…။

တစ်ချိန်က မတွေ့ဖြစ်ခဲ့သည် ရက်တွေကို လက်ချိုးရေတွက်ခဲ့ဖူးသည်..။ တစ်ရက်…။ နှစ်ရက်…။ တစ်လ..။ နှစ်လ…။ ကြာလာတော့ သူ့လက်တွေ ဆက်လက် ရေတွက်ဖို့အတွက် အားအင်တွေ မဲ့လာခဲ့သည်..။ ကွေးလိုက်ဆန့်လိုက် သူ့လက်ချောင်းများ အကြိမ်ရေ ဘယ်နှစ်သန်းလောက်များ မျှော်လင့်ခဲ့ ပြီးပြီလဲ…။ မမှတ်မိတော့ပေ…။ သေချာတာတစ်ခုကတော့ သူအင်အားရှိသမျှ…။ တစ်နည်းအားဖြင့် မျှော်လင့်ချက်တွေ ခွန်အားရှိသမျှ ရေတွက်ခဲ့ဖူးသည်…။ အချိန်တွေ ကြာလာခဲ့သည် …။ မျှော်လင့်ချက်တွေ ယိုင်နဲ့လာခဲ့သည်…။ ယုံကြည်ချက်တွေ ချိနဲ့စ ပြုလာခဲ့သည်…။ သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ အတူပေါ့လေ…။

လူတွေက ပြောကြသည်…။ တစ်ယောက်တစ်မျိုးဖြစ်သည်…။ သို့သော်လူပေါင်းများလာသော အခါ…။ အမျိုးပေါင်းများလာခဲ့သည်…။ ဒီအရာသည် လောက၏ ဓမ္မတာများပေလော…။ တစ်ချို့က ပြောကြသည်…။ မှန်သည်…။ တစ်ချို့က နှာခေါင်းရှုံ့ကြသည်..။ သူ့စားရိတ်နဲ့သူပေါ့…။ သူသည် အမှန်ကိုလည်း လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့သလို…။ အမှားကိုလဲ ကြားယူနိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ…။ ထင်ချင်သလို ထင်ကြပါစေ…။ ဒါတွေဟာ အပေါစား ဝတ္ထုတို တစ်ပုဒ်စာလောက်ပင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလိ့မ်မည် မဟုတ်ပေ…။ တစ်ချို့ကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်…။ တစ်ချို့ကို နားမဝင်သယောင် နေလိုက် သည်..။ ထင်မြင်ချက်သည်…။ ပြင်ဆင်ချက်မဟုတ်သောကြောင့်…။ ယုံကြည်ချက်သည်…။ ရှင်လျှက်နဲ့ မသေဖို့ လိုအပ်ပေလိ့မ်မည်…။

အတူရှိခဲ့ဖူးသော အချိန်များသည် ရုပ်ရှင် ပြကွက်တစ်ခုလို နုလုံးသားထဲမှာ အစီအရီပေါ်လာသော အခါ..။ မျက်လုံးအိမ်တို့ ရီဝေဝေ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်သွား ပါလိမ့်မည်…။ သို့သော် သူ့အတွက် ဒီအရာတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ နားယဉ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော ပုံပြင်ဟောင်းတစ်ပုဒ်သာ ဖြစ်ပါသည်..။ သို့သော် ပုံရိပ်တို့ သည် အရင်နေ့များထက် ဒီညတွင် ပို၍ပီပြင်လွန်းလှသည်…။ ပို၍လတ်ဆတ်လွန်းလှသည်…။ ပို၍ ရင်ခုန်ဖို့ကောင်းခဲ့သည်…။ မြန်မြန်ပြန်တွေ့ချင် လှပေပြီ..။

ဒီနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အိမ်ရှေ့တံခါးခေါက်သံကြားတိုင်း သူရင်ခုန်ခဲ့ဖူးသည်…။ သူများ ပြန်လာခဲ့လေသလား…။ အပြေးအလွှား တံခါးပြေးဖွင့်ခဲ့ရသော အကြိမ်ပေါင်းသည်…။ သူ့မျက်ဝန်းအတွင်းမှ စီးဆင်းခဲ့ဖူးသော မေတ္တာရေကြည်အပေါင်းနှင့် ထပ်တူကြပေလိ့မ်မည်…။ တံခါးခေါက်သံတို့ တဖန် ပြန်လည် တိုးလျသွားခဲ့သည်..။ သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်…။ နှစ်တွေကြာခဲ့လေပြီ..။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် စိုက်ဝင်ခဲ့သော မျှော်လင့်ခြင်းဆူးတို့သည် နုလုံးအိမ်အထိ ပြီတည်ခဲ့လေပြီ….။

တွေးရင်းတွေးရင်း ရင်မောလာသည်…။ သာမန်ထက် ပို၍တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသော ဒီညတွင် တစ်ချက်တစ်ချက် လေတိုးသံ သဲ့သဲ့ကြားရသည်..။ အဝေးက ပြေးလာနေသော ခြေသံတစ်ခုလေများလား….။ သူ့နားထဲတွင် သဲ့သဲ့ကြားနေရသည်…။ ဆောင်းတွင်းလေသည် ဒီလိုပဲ စိတ်ကို ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်စေတတ် ပေသည်..။

ကောင်းကင်တွင် လမင်းသည် အရှိန်ကောင်းကောင်း ထွန်းပလျှက်ရှိသည်…။ ကမ္ယာလူသားအပေါင်းတို့အား တတ်စွမ်းသမျှ အအေးဓာတ်ကို ပေးစွမ်းဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့သည်…။ လူသားတို့သည် နေမင်း၏ အချိန်ကြာမြင့်စွာ လောင်ကျွမ်းခဲ့မှု၏ အောက်တွင် အချိန်ပေါင်းများစွာ …..။ ရက်ပေါင်းများစွာ…။ နှစ်ပေါင်း များစွာ ငိုကျွေးခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်…။

ဒီနေ့သည် လပြည့်နေ့ဖြစ်သည်…။ သီတင်းကျွတ် အခါသမယလည်းဖြစ်သည်…။ တစ်နည်းအားဖြင့်နေ့ထူးနေ့မြတ် ဖြစ်သည်..။ သားသမီးပေါင်းများ စွာသည် ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးသော အပြစ်များအတွက်…။ အထူးတလည် ဝန်ချတောင်းပန်ရန်အတွက် မိဘတို့ထံ အပြေးအလွား ပြေးလာနေကြသည်…။ တပည့် အပေါင်းတို့သည်လည်း တစ်ချိန်က ဆရာသမားတို့၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို အထူးရည်ဆူး ကျေးဇူး ဆပ်ရန် ပြေးလာနေကြသည်..။

အသံတွေကြားနေပြီ…။

ဟိုနားမှာလည်း တိုးတိုးတိတ်တိတ်…။ ဒီနားမှာလည်း တိုးတိုးတိတ်တိတ်…။ တိုးတိုးတိတ်တိတ်တွေများလာတော့ အချို့ကို ရိုးရိုးရိပ်ရိပ် မြင်လာရသည်။ အချို့တွေ စိုးစိုးထိတ်ထိတ် ရင်ခုန်ကြသည်…။ အချို့တွေ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် မျှော်နေမိကြသည်…။

လေသံလိုလို သဲ့သဲ့ကြားမိသည်….။ တစ်ချိန်ကလိုပင် ဖြစ်လေမလား…။ သူဒီတစ်ခါတော့ မဝံ့မရဲ မျှော်လင့်မိသည်..။ လေသံတွေကို ပိုမိုပီပြင်လာသည်…။ သူ သေသေချာချာ ကြားနေရသည်…။ လေဟုန်ကို ခွင်းကာ … ။ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးလာသော ခြေသံတစ်စုံဖြစ်သည်…။ ဝေးကောင်း ဝေးပေလိမ့်ဉီးမည် ..။ သို့သော် သူ သေသေချာချာ ကြားနေရပြီဖြစ်သည်…။

သူလာနေပြီ…။ သူပြန်လာနေပေပြီ…။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော ကာလတို့ကို ကျော်ဖြတ်၍ သူပြန်လာနေပြီဖြစ်သည်…။ သူ့ကို ကန်တော့ဖို့ သူ ပြန်လာနေပြီ…။ ထိုကဲ့သို့ ဝပ်တွားဉီးညွတ်ကာ မိမိ၏ ခြေစုံအရင်းတွင် နဖူးတင်၍ ကန်တော့နေသော သူ့၏ ဆံနွယ်စများကို ယုယစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ဆုတွေပေးချင်နေပြီ…။ သူဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ခက်ခဲသည့် အချိန်ကာလများတွင် ကုန်ခမ်းခဲ့သည် သူ့၏ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ယုံကြည်ချက်များအတွက် နားလည်မှု အပြည့်ရှိတဲ့ အပြုံးများဖြင့် အားပေးနှစ်သိ့မ်လိုလှပြီ….။

ခြေသံတွေ ပိုပြီးနီးလာလေပြီ…။

အိမ်ရှေ့တံခါးအား သူ ရင်ခုန်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်…။ ဒီတစ်ခါ တံခါးလာခေါက်ပါက နှစ်ပေါင်းများစွာ သိမ်းဆည်းခဲ့ရသော မေတ္တာတို့၏ ရှိရှိသမျှ အဟုန်ဖြင့် တံခါးအားပြေးဖွင့်နိုင်ရန် သူပြင်ဆင်ထားသည်…။

သူတံခါးအား ဆူးစိုက်စွာ ကြည့်နေမိသည်…။

ခြေလှမ်းတို့သည် ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီဖြစ်သည်…။

တံခါးသည် သူ့အား စူးစိုက်စွာ ပြန်ကြည့်နေသည်…။

ခြေသံတွေ ပိုကျယ်လာသည်…။

ဒီအချိန်တွင် သူအကြားချင်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းမှာ….

“သားပြန်လာပြီ အမေရေ…………”

P.S- ဒီနေ့သည် သီတင်းကျွတ် လပြည့်နေ့ဖြစ်သည်။ မိဘကိုချစ်သော..။ မိဘကချစ်သော…။ တိုင်းပြည်ကိုချစ်သော…။ တိုင်းပြည်ကချစ်သော…။ သားကောင်း တပည့်အများအားလုံး ဒီနေ့ထူးနေ့မြတ်တွင် မိမိတို့၏ မိဘ ဆရာသမားများအား ဦးချ ကန်တော့ခွင့် ရကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရင်း….။

၂၀၀၁ ခုႏွစ္

“ကိုဦး…။ ဖုန္းလာတယ္…။”

“ဟ…ဟ ဖုန္းတဲ့ဟ…။ ခဏေနၾကဦး…။ ခဏ..။ ခဏ..။ ခ်က္ျခင္း ျပန္လာခဲ့မယ္” ေဘာလံုးပြဲက အရွိန္ေကာင္းေနတုန္း ျဖစ္သည္။ ဒီေန႕လို လူစံု၊တက္စံု မကန္ရတာ ၾကာၿပီ..။ ကိုသူရ၊ ကို၀ထ၊ စြမ္းရည္ေအာင္၊ သီဟေအာင္၊ လွထြဋ္၊ သီဟံစိုး၊ ေအာင္ေအာင္၊ ဖိုးသာထူး…။ လူအကုန္ပါသည္..။ ကန္လို႕ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္…။ ဖုန္းဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဦးေႏွာက္စားသြားသည္..။ ဘယ္သူ႕ဆီကမွလည္း အေရးတႀကီးလာစရာ မရွိေပ…။

ဒီၾကားထဲ အခုလို ၿခံထဲမွာေဘာလံုးကန္ဖို႕ဆိုတာ နဲတဲ့အခြင့္အေရးမဟုတ္ေပ..။ အေဖလစ္တုန္း ကန္ရတာ ျဖစ္သည္။ အေဖသိသြားရင္ အိမ္ေပၚကေန ေခါင္းနဲ႕ ဆင္းရ ႏိုင္သည္..။ ေခါင္းနဲ႕ ဆင္းခိုင္းတာလဲ အေၾကာင္းရွိသည္။ ၿခံထဲမွာ ေဘာလံုးကန္တဲ့ အက်ိဳးအားျဖင့္ အိမ္နံရံမွာ ရွိတဲ့ေဆးေတြ ေဘာလံုးရာျဖင့္ အကြက္လိုက္ အကြက္လိုက္ေတြမနဲ…။ အခုခ်ိန္ (၂၀၁၁) အထိ ရွိေသးသည္..။ ကြဲသြားတဲ့ အဖြားရဲ႕ ကက္တေလရာ သစ္ခြပင္ေတြနဲ႕..။ မီးလံုးဖိုးေတြကလည္း မနည္းေတာ့ေပ…။

“ေဟ့ေကာင္ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့..”

“ေအးပါဟ..။ ခဏပါ..”

“ေဟာဟဲ…ေဟာဟဲ..။ ဟဲလို …? ဘယ္သူလဲ မသိဘူးခင္ဗ်…?”

“…..”

“ေၾသာ္…။ နင္လား..။ ေအး ငါ့ကို ေနေနေျပာထားတယ္..။ အရင္ေန႕ေတြကလည္း နင္ဆက္တယ္လို႕ အိမ္ကေျပာတယ္..။ ငါနဲ႕မေတြ႕ျဖစ္တာ..။ ေဟာဟဲ…ေဟာဟဲ”

“….”

“ေအး..။ ဟုတ္တယ္..။ ေဘာကန္ေနတာ…။ ခဏေလာက္ေနမွ ျပန္ဆက္ပါလား..။ ငါသြားကန္လိုက္ဦးမယ္…”

“….”

“ေအး…ေအး..။ အိုေက အိုေက…။ Thank You”

“ကိုဦး ဘယ္သူလဲ..” ကိုသူရက လွမ္းေမးသည္…။

“ေစာေစာက ဘယ္ႏွစ္ဂိုး ျဖစ္ေနၿပီလဲ…?” ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေမးလိုက္သည္….။

အခန္း (၁)

“အင္း…။ လာခဲ့မယ္…။ ဘယ္ေနရာလဲ…”

“….”

“ok..ok… ၈ နာရီေနာ္….။ ေအး…။ ေအး…။ စိတ္ခ်..”

ေျမနီကုန္း ဒဂံု စင္တာ အဲ့ဒီ့တုန္းက မၿပီးေသးေပ..။ ေဆာက္ရင္းတန္းလန္းသာရွိေသးသည္…။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုင္ခန္းေတြေတာ့ ႀကိဳၾကား ႀကိဳၾကားဖြင့္ထားတာ ရွိသည္။ အေပၚထပ္လူေနတိုက္ခန္းေနရာမ်ားမွာေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္း တစ္ခုရွိသည္…။

“….”

“ေရာက္ေအာင္ လာရမွာေပါ့ဟာ…။ ငါကေတြ႕ခ်င္တာကိုး…။ ဒါနဲ႕ ငါေတာင္းထားတဲ့ဟာေရာ…?”

“…..”

“ေအးပါ..။ ငါေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းထားပါ့မယ္…”

“….”

“ေအး..။ ဟုတ္တယ္…။ မနက္ျဖန္သြားရမွာ…..။ ခဏပါ….။ ၁ ပါတ္ေလာက္ပါပဲ…။ အျမန္ဆံုး ျပန္လာခဲ့ပါ့မယ္…။ ငါ ကတိေပးပါတယ္…။”

၁ ပါတ္ဆိုေသာ အခ်ိန္ကာလသည္…။ အရင္ကေတာ့ မထူးျခား..။ အခုေတာ့ ထူးျခားသည္..။ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါသည္…။ ခဏတိုင္း ထုတ္ၾကည့္မိေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္တိုအတြင္း ႏြမ္းသြားေသာ ဓာတ္ပံုေလးက …။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက အလြမ္းအင္အားကို အတိအက်ေဖာ္ျပသည္…။ ဖုန္းဆက္ျခင္သည္…။ သူ႕အသံၾကားျခင္ သည္..။ Under Training ဆိုေသာ စကားသည္ ေတာ္ေတာ္ အသဲယားဖို႕ေကာင္းေပသည္..။ မလွဳပ္သာ မလြန္႕သာ ရွိလွသည္…။ ပင္ပန္းပါသည္…။ သို႕ေသာ္ သူ႕အေၾကာင္း စဥ္းစားျခင္းက ပင္ပန္းမွဳကို ရာႏွဳန္းျပည့္ ကြယ္ေပ်ာက္ေစသည္…။

ဒဂံုစင္တာကို အေျပးအလႊားေရာက္သြားခဲ့သည္…..။

“….”

“ငါလည္း သတိရတာေပါ့ဟာ…”

“…..”

“ငါလာခဲ့မယ္…။ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲက နင္တိုေက်ာင္းမွာပဲမလား…။ ေက်ာင္းေရွ႕က ေစတီေလးထဲမွာ ငါေစာင့္ေနမယ္…”

St.Flo ေက်ာင္းသည္ ျပည္လမ္းေပၚမွာ တည္ရွိသည္။ မဟာၿမိဳင္ေဆးခန္း၏ မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ လမ္းေလးထဲတြင္ ေက်ာင္းအ၀င္အ၀ ဂိတ္ရွိသည္။ ဂိတ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာျခင္း ဆိုင္တြင္ ဓမၼာရံုတစ္ခုႏွင့္ ေစတီ ေသးေသးေလး တစ္ဆူရွိသည္။ ျပင္းထန္လွေသာ ေဆာင္းရာသီ၏ အပူခ်ိန္၏ ဆန္႕က်င္ဘက္ျဖစ္ေသာ ေအးခ်မ္းလွသည့္  အရိပ္ေကာင္းေကာင္းရႏိုင္ေပသည္။ ဂိတ္၀တြင္ အရြယ္ေပါင္းစံု၊ အေရာင္ေပါင္းစံုျဖင့္ လိပ္ျပာအခ်ိဳ႕ လူးလာေခါက္တုံ႕ ပ်ံသန္းေနၾကသည္…။ ထိုထဲတြင္ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ လူးလာေခါက္တုံ႕ ျပန္သန္းရင္း တစ္စံုတစ္ခု (သို႕မဟုတ္) တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ရွာေဖြေနပံုရေသာ လိပ္ျပာေလး တစ္ေကာင္လည္း ပါသည္…။ ငါ ဒီမွာပါ လိပ္ျပာေလးေရ….။

“….”

“မပင္ပန္းပါဘူးဟာ…။ ေခြ်းျပန္တာကေတာ့ ေနပူတာကိုးဗ်..။”

အျဖဴေရာင္ စြတ္ေနေသာ တစ္ရွဴးစအခ်ိဳ႕ ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ ေခြ်းေတြကို စုပ္ယူစားသံုးသြားသည္…။

“ငါ နင့္ကို ေျပာစရာရွိတယ္…။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အေၾကာင္းေပါ့…”

“….”

“အခု ငါေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို အရမ္းခ်စ္မိေနတယ္…။”

“….”

“အဲ့ဒါ နင့္သေဘာကို သိခ်င္လို႕…”

“….?”

“ဟုတ္တယ္…။ နင္နဲ႕ဆိုင္တယ္…။ နင့္ကိုေမးမွလည္း ျဖစ္မယ္…။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ့ေကာင္မေလးက နင့္အေၾကာင္းကို အကုန္သိေနတယ္…”

“….”

“ဘာလို႕ မျဖစ္ႏိုင္ရမွာလဲ…။ သူက နင့္အေၾကာင္းကို ဘယ္ေလာက္အထိ သိလဲဆိုရင္…။ အခုလက္ရွိ…။ နင္ဘာေတြးေနတယ္..။ ဘာေတြခံစားေနရတယ္ ဆိုတာ အထိ သိတယ္..”

“…..ha..ha”

“ဘာလို႕ အဓိပၸါယ္မရွိရမွာလဲဟာ…။ ဒါဆို ငါနင့္ကို တစ္ခုေမးမယ္…။ အဲ့ဒီ့ငါ့ရဲ႕ ေမးခြန္းက နင္သိခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းအတြက္လည္း အေျဖပဲ…။”

“….”

“ေလာကမွာ ငါတို႕အေၾကာင္းကို ငါတို႕ထက္ ပိုၿပီး သိတဲ့သူ ဘယ္သူမ်ား ရွိေသးလုိ႕လဲဟာ…?”

ႏူးညံ့ေသာ အထိအေတြ႕အခ်ိဳ႕….။ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲ ခို၀င္လာသည္….။ ပူေႏြးေသာ အထိအေတြ႕အခ်ိဳ႕ သူ႕လက္ဖမိုးေပၚသို႕ လွိမ့္ကာ စီးဆင္းလာသည္…။ အာရွတိုက္ ကုန္းမႀကီးကို ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္ လာေသာ ေအးျမ၍ ေျခာက္ေသြ႕ေသာ ေလေျပအခ်ိဳ႕သည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္၏ ရင္ခုန္သံ ကို ေအးခဲသြားေလာက္အာင္   လံုေလာက္ေသာ အေအးဓာတ္ကို ေပးစြမ္းႏိုင္စြမ္း မရွိေျခ…။

အခန္း (၂)

Cyber သင္တန္းသည္ ယခင္ TTC ေက်ာင္း၀န္း၏ အေနာက္ ဆရာအတတ္သင္ သင္တန္းေဆာင္မ်ားအနီးတြင္ ရွိသည္။ သင္တန္း၏ အေရွ႕တြင္ ျမက္ခင္းမ်ား ျဖင့္ စိမ္းလန္းေနေသာ ပန္းျခံတစ္ခုရွိသည္..။ ထိုမွ တစ္ဖန္ ေနာက္တစ္ဘက္တြင္…။ သင္တန္းမ်ားပိတ္ထားသျဖင့္…။ အလိုလုိ ပိတ္လ်က္သား ျဖစ္ေနေသာ…။ အခန္းလြတ္မ်ား ရွိသည္…။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္သြားေသာ ေဆာင္းေလအခ်ိဳ႕ႏွင့္ မနက္ေစာေစာ ႏွင္းေငြ႕မ်ားႏွင့္ ထိေတြ႕ေသာေၾကာင့္ ထြက္ေပၚ လာေသာ ျမက္ပင္တို႕မွ ရနံ႕တစ္မ်ိဳးမွ လႊဲ၍ ထုိအခန္းလြတ္မ်ားထဲတြင္ မည္သူမွ် မရွိတတ္ေပ…။

“….”

“ခင္ဗ်ားေလး ေတာ္ေတာ္လည္ပါလား..။ ေစာေစာကပဲ ခင္ဗ်ားအေဖ သန္တန္းေရွ႕မွာ ကားနဲ႕ ခ်ေပးသြားတာေတြ႕လိုက္တယ္…။ အဲ့ဒီ့အေရွ႕အေပါက္ကပဲ ျပန္ထြက္ လာမယ္ထင္လို႕ အဲ့ဒီ့ဘက္ကိုပဲ ေငးေနတာ..။ ဘယ္အခ်ိန္ အေနာက္က ေရာက္လာမွန္းေတာင္ မသိလိုက္ဖူး..”

“… ဟ..ဟ”

“ရယ္ပါ…။ ဒါနဲ႕ စာေရးလာတယ္ဆို ဘယ္မွာလဲ…”

“…..”

“ပါတာေပါ့…ေရာ့…။ တစ္ညလံုး စိတ္ႀကိဳက္ထိုင္ေရြးထားတာ…။ ဒါေပမယ့္ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေတြခ်ည္းပဲ…။ ျမန္မာ သီခ်င္းကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ အာရံုနဲ႕ ညိတာ သိပ္မရွိလို႕ မေပးေသးဘူး…”

“…..”

“GNR ပါတယ္..။ Aerosmiths ပါတယ္…။ Bon Jovi ပါတယ္…။ အင္း…။ Bryan Adam လည္း ပါတယ္ထင္တယ္….”

“……”

“ဘာေရေမႊး စြတ္ထားတာလဲ…”

“….”

“ေတာ္ေတာ္ေမႊးတယ္ေနာ္…။ ဒီလို ေဆာင္း မနက္ခင္းေတြနဲ႕ ဒီေရေမႊးနံ႕နဲ႕ ေတာ္ေတာ္လိုက္တယ္…။”

အခ်ိန္တုိ႕သည္ ရိုးရွင္းစြာပင္ ျဖတ္သန္းသြားသည္…။ ကုန္ေနၾကအတိုင္းပင္ ဘယ္မွညာသို႕ နာရီလက္တံတုိ႕၏ တိုက္စားမွဳကို ၿငိမ့္ေညာင္းစြာပင္ ခံယူသြားသည္။ တစ္ခါ တစ္ေလ လြမး္ရသည္…။ တစ္ခါတစ္ေလ နမ္းၾကသည္…။ တစ္ခါတစ္ေလ တမ္းတသည္…။ တစ္ခါတစ္ေလ ႏြမ္းလ်သည္…။ တစ္ခါတစ္ေလ…

” အဲ့ဒီ့လူ ဘယ္သူလဲ…။ ငါတို႕ ဒဂံုစင္တာမွာတုန္းက နင့္ကို စကားလာေျပာတဲ့ လူမလား..။ ဒီ ဘာလာလုပ္တာပါလိမ့္…”

“….”

“ေၾသာ္…..”

ကံၾကမၼာသည္ တစ္ခါတရံ ပုဆိုးၿခံဳထဲမွ လက္သီးျပရံုသာမက…။ တစ္ခါတစ္ရံ အေျခာက္တစ္ေကာင္၏ လက္သီးပုန္းမိ်ဳးထုိးတတ္သည္။ ထိုသို႕ထိုးေသာ အခါ ခံစား ရေသာ သူမွာ..။ မိန္းကေလးေက်ာင္းတြင္ ဖြန္သြားေၾကာင္မိသျဖင့္…။ အခ်စ္ေတာ္မ်ား၏ လိုက္ရိုက္ျခင္း ခံရတာႏွင့္တူသည္…။ ျပန္ရိုက္ရေအာင္ကလည္း မိန္းကေလး ျဖစ္ေန…။ ခံလာရေအာင္ကလည္း မိန္းကေလးရိုက္တာ ခံရသည္ ျဖစ္ဦးမည္…။ ေတာ္ေတာ္ အူေၾကာင္ၾကာင္ႏိုင္၍ ေအာင့္သီ ေအာင့္သက္ ျဖစ္ဖို႕  ေကာင္းသည္…။ ဘယ္ေလာက္ခံရ ခက္သည့္ ခံစားခ်က္ ျဖစ္ေၾကာင္း အကယ္၍ မိတ္ေဆြသည္ မိန္းကေလးေက်ာင္းမွ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္အား လိုက္ဖူးပါက သိပါလိ့မ္မည္…။ ထိုကဲ့သို႕ ခံရဆိုးပါသည္။ သို႕ေသာ္ ရွိေစ…။ အတိတ္သည္ ပစၥဳပၸန္ မဟုတ္ေပ..။ သို႕ေသာ္ တစ္ခါတစ္ေလ အတိတ္သည္ အနာဂတ္၏ နိမိတ္ျဖစ္တတ္ေၾကာင္း သိဖိုရာ ထိုအခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ့္၏ အသိဥာဏ္သည္ ဆယ္တန္း ေအာင္ၿပီး ကာစသာ ရွိေပေသးသည္…။

“….”

“ျပင္လို႕မရေတာ့ဘူးေလဟာ..။ ငါသြားရေတာ့မယ္…။ အားလံုးလဲ ျပင္ဆင္ၿပီးၿပီ…။ ေခၚစာလည္း ေရာက္လာၿပီ…။ အမ်ားဆံုးၾကာ ေနာက္ ႏွစ္လေပါ့…”

“….”

“ဟုတ္လား…။ တကယ္လို႕ နင္ဒီသင္တန္း ၿပီးသြားရင္ ငါတို႕ ဘယ္လိုေတြ႕ၾကမလဲ…”

“….”

“ဖူး….။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ဟာ….”

“…..”

“ငါလည္း မခြဲႏိုင္ပါဘူးဟာ…..”

အခန္း (၃)

ကန္ေတာ္ႀကီးနားမွာ ကီးေတာ္က်န္ ဆိုေသာ စားေသာက္ဆုိင္ေသးေသးေလးရွိသည္။ အမွန္မွာ ကီးေတာ္က်န္သည္ ကန္ေတာ္ႀကီး ပင္ ျဖစ္သည္..။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ကန္ေတာ္ႀကီးသည္ ကီးေတာ္က်န္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကန္ေတာ္ႀကီးသည္ ကီးေတာ္က်န္ ျဖစ္ကာ..။ ကီးေတာ္က်န္သည္ ကန္ေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္သည္..။ ရွင္းပါသည္…။

ကီးေတာ္က်န္ႏွင့္ (ယခင္) ေရႊလိပ္ျပာ ဟိုတယ္၏ ၾကားတြင္ Forever Media Group က ဖြင့္သည့္ Graphic Design သင္တန္းတစ္ခုရွိသည္။ ထုိသင္တန္းတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လိပ္ျပာေလး ရွိသည္။ အေျပးအလႊားကြ်န္ေတာ္ေရာက္သြားေတာ့ သင္တန္းစသြားၿပီ ျဖစ္သည္…။ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ သင္တန္းခန္းမထဲ သင္တန္းသားလိုလို ဘာလိုလိုျဖင့္ ၀င္လိုက္သည္…။

အ….ေမာ….ဆို႕….သြား…..သည္။

” ဒါ ဘာသေဘာလဲ.. ဘာသေဘာလဲ… ဘာလုပ္တာလဲ…?”

“…..”

“အဲ့ဒါေတြ ငါနင့္ကိုရွင္းျပၿပီးၿပီပဲ…။ နင္ဒီလို လက္စားေခ်တဲ့ စိတ္ႀကီးနဲ႕လုပ္တာေတာ့ မေကာင္းပါဘူး..”

“…”

“လက္စားေခ်တာမဟုတ္ရင္ ဘာသေဘာလဲေျပာ….”

“……”

“ေအးပါဟာ..။ ဒီလိုဆိုလည္း ထားလိုက္ပါေတာ့..။ ငါသြားရဖို႕ကလည္း ရက္ပိုင္းပဲ လိုေတာ့တယ္…။ ငါတို႕ ဒီအခ်ိန္မွာ ျပႆနာမတက္ခ်င္ဘူးဟာ..။ အခ်ိန္ေတြက ငါတို႕အတြက္ သိပ္ရွားပါးေနၿပီ….။ ဒါနဲ႕ ငါသြားမယ့္ေန႕ နင္လုိက္ပို႕မွာလား…?”

“…..”

ကမာၻေျမႏွင့္ နီးလာေလ ကမာၻ႕ဆြဲအားေၾကာင့္ အရွိန္ပိုျပင္းလာေလ သကဲ့သို႕ပင္…။ အခ်ိန္တို႕သည္ သာမန္ထက္ ပိုမိုလ်င္ျမန္စြာ ကုန္ဆံုးသြားသည္။ အိုင္းစတိုင္း၏ Relativity Theory သည္ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္၏ ခြဲခြာခါနီးအခ်ိန္အထိတိုင္ေအာင္ မွန္ကန္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ေလးစားပါသည္ အိုင္းစတိုင္း..။ သို႕ေသာ္ သင့္လိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ ႏွစ္ဆက္မက်လိုပါ…။ သမိုင္း၏ စာမ်က္ႏွာတြင္ ရွာႀကီးတန္းလန္းျဖစ္ေနေသာ ဓာတ္ပံုကို မတင္က်န္ေစလိုပါ…။ သင္ကား ဆင္ျခင္ဖို႕ေကာင္း ခဲ့ေပသည္…။

“ငါ နင္လိုက္ပို႕မယ္ထင္တာ…”

ကြ်န္ေတာ့္လိပ္ျပာေလးသည္ အၿဖဴေရာင္ စပို႕ရွပ္ေလးႏွင့္ လက္သုတ္ပ၀ါအကြက္ စကက္အတိုေလးကို၀တ္ထားသည္။ (လက္သုတ္ပ၀ါအကြက္အား မ်က္လံုးထဲ မျမင္ပါက စေကာ့ဒလန္သားမ်ား၀တ္ေသာ ၀တ္ရံုကို ျမင္ၾကည့္ပါ) ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ အနီေရာင္ ႏွင္းဆီပန္းေလး တစ္ပြင့္ရွိသည္…။ မၾကာခင္မွာပင္..။ သူမလက္ ထဲတြင္ အနီေရာင္ ႏွင္းဆီပန္းေလး တစ္ပြင့္ ရွိသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ အနီေရာင္ ႏွင္းဆီပန္းေလး မရွိေတာ့ေပ…။

“ငါ နင့္ဆီကို အျမန္ဆံုး ျပန္လာခဲ့ပါ့မယ္…။ ငါ့ကိုေစာင့္ေနပါ…”

“….”

ကြ်န္ေတာ္အမုန္းဆံုးအရာမ်ားထဲတြင္ ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးသည္ ထိပ္ဆံုးက မွတ္တမ္း၀င္သြားသည္။ ေႏြးေထြးႏူးညံ့ေသာ ပတ္၀န္းက်မွ…။ ေအးစက္ ျပင္းထန္ေသာ ပတ္၀န္းက်င္သို႕ ကြ်န္ေတာ့္အား သနားညွာတာျခင္း ကင္းမဲ့စြာ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္..။ ရာသီဥတုသည္ ျပင္းထန္သည္။ ေဆာင္းသည္ အရိုးစိမ့္ေအာင္ ေအးသည္။ ၀တ္ထားေသာ စြတ္က်ယ္လက္ျပတ္၊ ေဘာင္းဘီတိုႏွင့္ ေခါင္းေပၚမွ မက်န္႕တက်န္ ဆံပင္တို႕သည္ လံုေလာက္ေသာ အေႏြးဓာတ္ကိုမေပးႏိုင္…။

ဘယ္လိုပင္ ပင္ပန္းေသာလည္း…။ ကြ်န္ေတာ့္လိပ္ျပာေလး၏ လက္ေရးသည္ အလြန္လွသည္…။ သူမ၏ မ်က္၀န္း ၀ိုင္း၀ိုင္းေလးမ်ားႏွင့္တူသည္…။ သူမ၏ လက္ေရးမ်ားတြင္ သူမ၏ ေရေမႊးနံ႕ကို ကြ်န္ေတာ္ခံစားမိသည္…။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေရးသည္ ပဲပင္ေပါက္ကားတိုက္ထားတာထက္ဆိုးသည္။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေရး ၾကာင့္ေတာ့ သူမ အေမာေျပလိ့မ္မည္ မထင္…။ ၃ လ တာ ကာလသည္ ၾကာသည္..။ ထို႕ထက္ ဖုန္းဆက္ခြင့္မရျခင္းသည္ ပိုဆိုးသည္…။ ၃ လ မျပည့္ခင္ သတင္းေလး တစ္ခုေရာက္လာသည္….။

ကြ်န္ေတာ္…။

က….မာၻ…..ပ်က္…..သြား…..သည္။

နိဂံုး (ပထမပိုင္း)

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၂၂ ရက္

“အဲ့ဒီ့တုန္းက အေၾကာင္းေတြ ျပန္စဥ္းစားရင္ တကယ့္ကို ရယ္စရာပါပဲ…။ နင္ေရာ ငါေရာ ေတာ္ေတာ္အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္ခဲ့တာပဲ…”

“….”

“ငါမွားခဲ့တာေတြ အမ်ားႀကီးပါ…။ တကယ္ေတာ့ ငါမွားခဲ့တာေတြ အမ်ားႀကီးဆိုတာထက္ ငါ့အမွားေတြခ်ည္းပဲလို႕ေျပာလုိ႕ရပါတယ္..။ ငါ့ရဲ႕ ေပြခ်င္ ရွဳပ္ခ်င္တဲ့ ဥာဥ္ဆိုး ေတြ…။ မလိ့မ္တပါတ္လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေတြ…။ ငါ နင့္အေပၚမွာ အေၾကြးေတြ အမ်ားႀကီးတင္ခဲ့ပါတယ္…။ ငါ အထင္လြဲခဲ့တာေတြ အတြက္လည္း ငါေတာင္းပန္ပါတယ္..”

“….”

“ဒီအခ်ိန္မွာ ငါေျပာခ်င္တာ တစ္ခုပဲ ရွိတယ္…။ ဒီေန႕က စၿပီး နင့္ေဘးနားမွာ ငါ့ ခႏၶာနဲ႕ ၀ိဥာဥ္ တည္ေန၍ အျမဲရွိခ်င္တယ္…။ ေရစက္တစ္စက္ေတာင္ နင့္ကို မစင္ေစရဘူးလို႕ ငါေျပာရဲတယ္…။”

“…..”

“ငါ နင့္ကို အရမ္းတန္ဖိုးထားပါတယ္ဟာ….”

နိဂံုး (ဇာတ္သိမ္း)

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီ ၃ ရက္

“ကြ်န္ေတာ္ ကြ်န္မတို႕သည္ ယေန႕မွစ၍ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦးအေပၚ လင့္၀တၱရားငါးပါး၊ မယား၀တၱရား ငါးပါးတို႕ျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္သာယာ၍ သစၥာတည္ေသာ ဘ၀တစ္ခုကို ႏွစ္ဦးသေဘာတူ တည္ေထာင္မည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ႀကိမ္ဆိုအပ္ပါသည္။”

P.S – HAPPY BIRTHDAY TO MY ONLY & UN-SUBSTITUTABLE WIFE ~~~PHYO~~~

]]> http://www.blackdream21.com/2011/06/04/%e1%80%9e%e1%80%b0%e1%80%99-%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7-%e1%80%80%e1%80%bc%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%90%e1%80%ac%e1%80%b9/feed/ 2 http://www.blackdream21.com/2011/02/24/%e1%80%a1%e1%80%81%e1%80%ba%e1%80%ad%e1%80%b3%e1%80%b8/ http://www.blackdream21.com/2011/02/24/%e1%80%a1%e1%80%81%e1%80%ba%e1%80%ad%e1%80%b3%e1%80%b8/#comments Thu, 24 Feb 2011 07:00:16 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=1067 ေလာကသည္ လွပေပသည္။ သို႕ေသာ္ ထို႕ထက္လွပေသာ ေလာကတစ္ခုအား သူဖန္ဆင္းဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့ေသာအခါ…

အလင္းသည္ အေရာင္မရွိေပ…။ သို႕ေသာ္ လူတို႕သည္ အလင္းေရာင္ ဟုေခၚေလ့ရွိၾကသည္…။ အလင္းေၾကာင့္ အေရာင္တို႕ ထြန္းလင္းခြင့္ရရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အလင္းမရွိပါက အေရာင္မရွိေပ…။ အေရာင္မရွိပါက…။ အေရာင္ဆိုးခံရျခင္းမ်ား မရွိႏိုင္ေပ…။ အေရာင္အဆိုးခံရျခင္းမ်ားမရွိပါက….။ အတိတ္ဆိုးမ်ား မရွိ ႏိုင္ေပ…။ အတိတ္ဆိုးမ်ားမရွိပါက အနာဂတ္ဆိုးမ်ားလည္း ရွိလာႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ…။ အနာဂတ္ဆိုးမ်ား မရွိေသာေၾကာင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား လိုတာထက္ ပိုမိုရွင္သန္ စရာ မလိုေတာ့ေပ…။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား နဲပါးသြားေသာအခါ လူသားတို႕၏ ေလာဘမ်ား နဲေကာင္းနဲသြားႏိုင္သည္…။ မႏိုင္မနင္းထမ္းထားရေသာ ဘ၀အေမာမ်ား အထိုက္အေလွ်ာက္ ေလ်ာ့ပါးေကာင္း ေလ်ာ့ပါးသြားေပလိ့မ္မည္…။

ထိုအခါ ေလာကသည္ ပိုမို လွပလာေပမည္ေလာ….?

လူတို႕တြင္ ေမြးရာပါ ဦးေႏွာက္တစ္ခုစီ လက္ေဆာင္ပါရွိေလသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုဦးေႏွာက္သည္ ခံစားတတ္ျခင္းဟူေသာ ေမြးရာပါ ႀကိမ္စာသင့္လာခဲ့ေလသည္။ သူ၏ မူလအလုပ္သည္ ခံစားဖို႕ေလာ၊ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ဖို႕ေလာ၊ ေတြးေတာ္ ေမွ်ာ္ျမင္ဖို႕ေလာ၊ ေကာက္က်စ္ယုတ္မာဖို႕ေလာ၊ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ သီခ်င္းသစ္ တစ္ပုဒ္ကို ေရးသား ဖို႕ေလာ၊ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာ အႏုပညာေျမာက္သည့္ ဟာသတစ္ပုဒ္ကို ရယ္ေမာဖို႕ေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ မိမိကိုယ္ကုိ လွည့္စားဖို႕ေပမ်ားေလာ…။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ သူသည္ ေမြးစကတည္းက မႏိုင္၀န္ထမ္းခဲ့ရေသာ သနားစဖြယ္ ျဖစ္တည္မွဳတစ္ခုသာ..။ တကယ္ဆို သူသည္ ဘုရားသခင္၏ မ်က္ႏွာသာ ေပးျခင္းကို မခံခဲ့ရေသာ ဖန္ဆင္းမွဳတစ္ခုသာ ျဖစ္ေလသည္။

တကယ္လို႕မ်ား ကြ်န္ေတာ္တို႕တြင္ ထိုဦးေႏွာက္ဆိုေသာအရာ ပါရွိမလာခဲ့ပါက…။ ေလာကတြင္..။ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္မ်ား ေလ်ာ့ပါးေနခဲ့ေပလိ့မ္မည္..။ သဘာ၀ ေဘးအႏာၱရယ္မ်ားေပၚေပါက္လာ မည္မဟုတ္ေပ…။ ဖန္ျပြန္သေႏၶသားသည္လည္းေကာင္း၊ ေသြးေခ်ာင္းစီး ႏ်ဴကလီးယား စစ္ပြဲမ်ားသည္ လည္းေကာင္း သမိုင္းစာမ်က္ႏွာ ထက္သို႕ တက္ခြင့္ရမည္မဟုတ္ေပ…။ ဘင္လာဒင္ သည္လည္း ေျမေအာက္ထဲက ထြက္လာစရာ အေၾကာင္းမရွိေပ…။ တရားမွ်တမွဳ၊ မတရားမွဳ တို႕သည္လည္း ရွိလာမည္မဟုတ္ေပ..။ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းသည္လည္း သိမ္ႀကီးေစ်း ေခါင္ မိုးေပၚတြင္ ဆိုင္ခန္းတစ္ခု ဖြင့္စရာမလိုေပ…။ ထိုအရာမ်ားအားလံုး တစ္ၿပိဳင္နက္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးတြင္ ဦးေႏွာက္မရွိခဲ့ဖို႕သင့္သည္..။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ေလာကတြင္ ႀကိမ္စာသင့္ေနေသာ ဦးေႏွာက္ေပါင္း ၆ ဘီလွ်ံေက်ာ္မွ ဒုကၡ စက္၀န္းအတြင္း လည္ပတ္ေနၾကေလသည္…။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တြင္ရွိေသာ ဦးေႏွာက္မ်ားအားလံုးကို ေဘာတယ္ကုလားထံရွိ ပဲႀကီးေလွာ္မ်ားျဖင့္ လဲလွယ္ စားေသာက္သင့္သည္…။

ထိုအခါ ေလာကသည္ ပိုမို လွပလာေလမည္ေလာ…?

ၾကယ္တို႕လွပစြာ လင္းလက္ၾကဖို႕အတြက္ အေမွာင္သည္ ဗီလိန္အျဖစ္ အသံုးေတာ္ခံခဲ့ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ့ဖူးသည္…။ သူရဲေကာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ေပၚထြက္လာဖို႕ အတြက္ ဗီလိန္ေပါင္းမ်ားစြာ နာမည္ပ်က္ခဲ့ၾကရဖူးသည္…။ ေလာကသည္ သူရဲေကာင္းမ်ား ေပါမ်ားမွ လွပမည္ဟု လူတို႕ အယူရွိၾကသည္..။ လူတိုင္းသည္ ေတာ္ခ်င္ ၾကသည္။ တတ္ခ်င္ၾကသည္..။ ဂုဏ္ျပဳခံခ်င္ၾကသည္…။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားခ်င္ၾကသည္…။ ထိုအခါ ထိုအရာမ်ားအားလံုး အထေျမာက္ဖို႕အတြက္..။ ကိုယ္စီ ဘ၀ ဇာတ္လမ္းမွာ မင္းသား၊ မင္းသမီးမ်ားအျဖစ္ ပြဲထြက္ႏိုင္ဖို႕အတြက္..။ ဗီလိန္မ်ားကို အပူတျပင္းရွာၾကသည္…။ သို႕ေသာ္ လူတို႕သည္…။ မိမိဘ၀ဇာတ္အတြက္ မိမိ မင္းသား ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္..။ အျခားလူတစ္ေယာက္၏ ဇာတ္အတြက္ ဗီလိန္ျဖစ္ေနမွန္းကို မ်ားေသာအားျဖင့္ သတိမထားမိၾကေပ….။ မ်ားစြာ သနားဖို႕ေကာင္းေပ သည္…။

သူရဲေကာင္းမ်ား ထြန္းကားမွ လွပမည္ ဆိုေသာ ေလာကႀကီးအတြက္…။ သူရဲေကာင္း မ်ားမ်ားထြန္းကားဖို႕အတြက္ ဗီလိန္မ်ားမ်ားလိုေပသည္.. ။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုး ဗီလိန္မ်ားအျဖစ္ တညီတညြတ္တည္း သရုပ္ေဆာင္ၾကပါ သူရဲေကာင္းမ်ား အမ်ားႀကီးေပၚထြန္းလာမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္..။ တစ္ေလာကလံုး ေကာင္းစားဖို႕…။ သူရဲေကာင္းထြန္းကားဖို႕ တစ္ေလာကလံုး ဗီလိန္လုပ္ၾကလွ်င္ လြန္စြာသင့္ေတာ္ေပမည္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ကမာၻေျမႀကီး၏ လည္ပင္းတြင္  ” ေပ်ာ္စ ရာ၊ ရႊင္စရာ ဗီလိန္ကမာၻ” ဟု စာတမ္းခ်ိတ္ထားလွ်င္ လြန္စြာလွပေပမည္..။ အျခားၿဂိဳလ္မွ ၿဂိဳလ္သားမ်ားလည္း အတုယူအားက်ကာ ႀကိဳးစားၾကပါက ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ အနႏၱစၾကာ၀ဌာႀကီးသည္ မၾကာေသာအခ်ိန္တြင္ ဗီလိန္စၾက၀ဌာႀကီး ျဖစ္လာမည္မွာ မလြဲေပ…။

ထိုအခါ ေလာကသည္ ပိုမို လွပသြားေပမည္ေလာ….?

သစၥာတရား၏ တန္ဖိုးသည္ သစၥာမဲ့ေသာ လူမ်ားႏွင့္ ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္မိေသာ အခါမွသာ ထင္ရွားစြာ ေပၚထြန္းလာတတ္စျမဲျဖစ္ေပသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လူသားတို႕သည္ မိမိတို႕ သစၥာရွိေၾကာင္းကို အျခားသာ သစၥာမရွိ (ဟု သူတို႕သတ္မွတ္ေသာ) သူမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ထိုးၿပီး ဂုဏ္ယူေလ့ရွိၾကသည္…။ ထိုသစၥာရွင္ႀကီးမ်ား သစၥာရွိျပဖို႕အတြက္ အျခားလူသား တစ္ေယာက္ အလိုလုိေနရင္း သစၥာမဲ့သူ စာရင္း၀င္သြားခဲ့ရသည္…။ ထို႕ေၾကာင့္ သစၥာရွိေသာ သူမ်ား မ်ားျပားဖို႕အေရး ကြ်န္ေတာ္ တို႕အားလံုး တညီတညြတ္တည္း သစၥာေဖာက္ျပဖို႕ လုိေပလိ့မ္မည္…။ အမုန္းစစ္မွ အခ်စ္စစ္သည္ ဆိုၾကသည္…။ ထိုအခါ အမုန္းမရွိေသာ အခ်စ္သည္ အခ်စ္မစစ္ ဟု အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္ေၾကာင္း စဥ္းစားမိၾကပါေလစ…။ ထိုကဲ့သို႕ဆိုလွ်င္ ခ်စ္သူတိုင္း အခ်စ္စစ္ၾကဖို႕ ခ်စ္သူတိုင္း ..။ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ တံေတြးနဲ႕ ေထြး..။ တစ္ေယာက္လည္မ်ိဳ တစ္ေယာက္တက္နင္း..။ တစ္ေယာက္ ငယ္ထိပ္ တစ္ေယာက္ ဖေနာင့္နဲ႕ေပါက္ကာ..။ ပက္ပက္စက္စက္ မုန္းတီးၾကဖို႕ လိုေပလိ့မ္မည္။ ထိုသို႕လုပ္ၿပီးေသာ သကာလမွသာ ငါနင့္ကို အရမ္းခ်စ္ေၾကာင္း အရမ္းမုန္းျပျခင္းျဖင့္ သက္ေသျပလိုက္တာပါဟု ဆိုၾကည့္ပါ…။ သင့္ခ်စ္သူသည္ သင့္အား ဘယ္လို တံု႕ျပန္ေၾကာင္း ေကာ္မန္႕တြင္ တစ္ခါ ျပန္လည္ေရးသားၾကပါ…။

ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လူသားမ်ားသည္ ပက္ပက္စက္စက္ သစၥာတရားမ်ား မဲ့ ၾကကာ..။ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ မုန္းတီးနာၾကင္ၾကျခင္းျဖင့္….။ ေလာကႀကီးသည္ သစၥာတရားထြန္းကားေသာ၊ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေသာ ကမာၻႀကီးတစ္ခုျဖစ္လာေပလိ့မ္မည္…။

ထိုအခါ ေလာကသည္ ပိုမို လွပလာေပမည္ေလာ….?

ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္မိသည္…။

သင္လည္း စဥ္းစားၾကည့္ေစလိုသည္…။

အျခားတစ္ေယာက္ကိုလည္း စဥ္းစားၾကည့္ဖို႕ တိုက္တြန္းေပးေစလိုသည္…။

ထိုအခါ ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးသည္ စဥ္းစား သူမ်ား ျဖစ္လာၾကမည္…။

ထို႕ေနာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးသည္ ႏြားတင္းကုတ္ တစ္လံုးကို အတူတကြ၀ယ္ယူကာ…။ ကိုယ္စီ နဖားႀကိဳးထိုးၾကရင္း အတူတူႏြားဇာတ္ခင္းၾကပါမည္။ ထို ႏြားတင္းကုတ္အတြင္း သို႕ …

(၁) အလင္းမ၀င္ေစရ

(၂) ဦးေႏွာက္မ်ားယူေဆာင္မလာရ

(၃) သူရဲေကာင္းမ်ားမလာရ

(၄) သစၥာတရား မရွိေစရ

ထိုအခါ ေလာကသည္ ပိုမို လွပသြားေပမည္ေလာ….? လွပသြားေပမည္ေလာ…?

ေလာကသည္ လွပေပသည္။ သို႕ေသာ္ ထို႕ထက္လွပေသာ ေလာကတစ္ခုအား သူဖန္ဆင္းဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့ေသာအခါ..ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုး ႏြားျဖစ္သြားၾက ေလသည္။

P.S- ဤ အက္ေဆးအား ႏြားဇာတ္ခင္းေသာ ႏြားအက္ေဆးဟု မမွတ္ေစရ…။

ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ ကံၾကမၼာကို ဖန္တီးဖို႕ ႀကိဳးစားၾကသည္။ ဖန္တီးၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကံၾကမၼာသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အား ဖန္တီးေသာအခါ မွင္သက္တုန္လွဳပ္ ေလ့ ရွိၾကသည္။ အတံု႕ႏွင့္အလွည့္သည္ ဒဂၤါးျပားတစ္ခု၏ မ်က္ႏွာျပင္ႏွစ္ဘက္ကဲ့သို႕ အစဥ္ဒြန္တြဲလွ်က္ရွိေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ မၾကာခဏ ေမ့ေနေလ့ရွိၾကသည္။

ဘံုလံုသီးကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ မစားဖူးေပ..။ ထို႕အတူ ငါးပ်ံကိုလည္း မျမင္ဖူးေပ..။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ဘံုလံုတစ္လွည့္ ငါးပ်ံတစ္လွည့္ဟူေသာ စကားပံုကို ကြ်န္ေတာ္ နားမလည္ေပ။ မွန္ကင္းဆိုေသာ အရာသည္ ဘာမွန္းမသိေပ..။ ထင္းကိုေတာ့ သိသည္..။ သို႕ေသာ္ ေလာကတြင္ မည္သည့္အခါကမွ် တစ္ခုထဲ (သို႕) တစ္ဘက္ထဲကို သိရံုမွွ်ျဖင့္ မျပည့္စံုေသာ သေဘာရွိသည့္အေလွ်ာက္ …။ မွန္ကင္းတစ္လွည့္ ထင္းတစ္လွည့္ဆိုေသာ စကားပံုကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္နားမလည္ေပ။ နားလည္ေအာင္ လည္း မႀကိဳးစားခဲ့ဖူးေခ်။ လူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္ဖို႕အတြက္ စကားပံုမ်ား၏ အဓိပၸါယ္မ်ားကို သိမွ ျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ မယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

သို႕ရာတြင္ ထိုစကားပံုမ်ားအားလံုးသည္ အတံု႕အလွည့္သေဘာကို ေဆာင္ၾကေၾကာင္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နားလည္ထားသည္။ စကားပံုမ်ားကို နားလည္ဖို႕ထက္ အႏွစ္သာရကို သိဖို႕သာ အဓိကျဖစ္သည္ဟု ကြ်န္ေတာ္မွတ္ယူလိုက္သည္။

တစ္ကယ့္တကယ္တမ္းတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ထင္မွတ္သလို အတိတ္သည္ အရိပ္တစ္ခုမျဖစ္ႏိုင္ေပ…။ အနာဂတ္သည္သာ အရိပ္တစ္ခုျဖစ္ေပလိ့မည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကိုယ္စီ ကိုယ္ငွဖန္တီးခဲ့ၾကေသာ၊ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ၾကေသာ အတိတ္ဆိုေသာ အလင္းေရာင္သည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ လက္ရွိပစၥဳပၸန္ေပၚသို႕ က်ေရာက္ေသာအခါ အနာဂတ္ ဆိုေသာ အရိပ္တစ္ခု ျဖစ္လာေပလိ့မ္မည္။ တစ္ခ်ိန္က (အတိတ္က) ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ လုပ္ရပ္…။ လက္ရွိ ပစၥဳပၸန္တြင္ ရပ္တည္ေနေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ခံယူခ်က္ အေပၚ မူတည္၍ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ အနာဂတ္သည္ ပံုေပၚလာေပလိ့မ္မည္။ ထိုအရိပ္ကို လိုလားသည္ျဖစ္ေစ…။ ျငင္းဆန္သည္ ျဖစ္ေစ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လက္ခံရေပ လိ့မ္မည္။

ထို႕ေၾကာင့္ အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္၊ အနာဂတ္ သံုးခုဆံုေသာအခ်ိန္ကို ဘ၀မြန္းတည့္ခ်ိန္ဟု ကြ်န္ေတာ္ သတ္မွတ္လိုသည္။

ထုိကဲ့သို႕ေနမြန္းတည့္ခ်ိန္သည္ တစ္ရက္တြင္ တစ္ခါသာရွိႏိုင္သလို..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ဘ၀မြန္းတည့္ခ်ိန္သည္လည္း တစ္သက္တြင္ တစ္ခါသာ ရွိႏိုင္သည္။  ထိုရွားပါး၍ ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲျဖစ္ေသာအခ်ိန္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ သတိျပဳမိဖို႕သာလိုသည္။ သတိမျပဳမိပါက ၂၀ ရာစု၏ ေနာက္ဆံုးေန၀င္ခ်ိန္ကို မၾကည့္လိုက္ရေသာ လူတစ္ေယာက္၏ ခံစားခ်က္ထက္ ပိုမိုျပင္းထန္ေသာ ခံစားခ်က္မ်ား ရွိလာေပလိမ့္မည္။ ၂၀ ရာစု၏ ေနာက္ဆံုးေန၀င္ခ်ိန္သည့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အတြက္ အေရးမပါလွ ေပ။ သို႕ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ဘ၀မြန္းတည့္ခ်ိန္မူကား ….။

အခ်ိဳ႕ေသာ အေျပာင္းအလဲမ်ားသည္ အံ့ၾသ စရာေကာင္းသည္။ အခ်ိဳ႕သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းသည္။ အခ်ိဳ႕သည္ ထိတ္လန္႕တုန္လွဳပ္ဖြယ္ေကာင္းသည္။ မည္သို႕ ပင္ျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုႏွင့္ၾကံဳတိုင္း မွတ္ခ်က္တစ္ခုေတာ့ ခ်ေလ့ရွိသည္။ အျခားလူကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုျခင္းရွိသည္ႏွင့္ မေျပာဆိုျခင္း သာ ကြာေပလိ့မ္မည္။ မိမိခံစားခ်က္ကို အမွန္အတိုင္းထုတ္ေဖာ္ျခင္းႏွင့္ ဘာမွမျဖစ္သည့္ ပံု ဟန္ေဆာင္ေနျခင္းသာ ကြာေပလိ့မ္မည္။ သို႕ေသာ္ ထိုအေျပာင္းအလဲ သည္ကား ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ိဳးကို အတိအက် ပံုေဖာ္ခဲ့ၿပီ…။ ျပင္ဆင္ခြင့္သည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕လက္ထဲတြင္သာမက..။ ဘုရားသခင္၏ လက္ထဲတြင္လည္း မရွိႏိုင္ေတာ့ဟု ကြ်န္ေတာ္ အတိအက် ယံုၾကည္သည္။

ေကြ႕ဟူသည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ အႏာၱရယ္ရွိသည္ဟု ယူဆႏိုင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးမ်ားတြင္ အႏာၱရယ္ေကြ႕ ဟူ၍သာ သတိေပးေလ့ရွိၿပီး။ ေပ်ာ္စရာေကြ႕ ဟူ၍ ေရးသားထားျခင္းမရွိသည္ကို ဆင္ျခင္ျခင္းျဖင့္ သိႏိုင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ လူတို႕သည္ ေကြ႕ဆိုလွ်င္သတိထားၾကသည္။ ထိုသတိထားမွဳႏွင့္ အတူ ေကြ႕၏ သေဘာအရ တစ္ဘက္တြင္ ဘာရွိသည္ကို မသိႏိုင္..။ မျမင္ႏိုင္..။ ထို႕ေၾကာင့္ စိတ္၀င္စားၾကသည္။ အခ်ိဳ႕..။ စိတ္လွဳပ္ရွားၾကသည္။ သို႕ေသာ္ ေသခ်ာသည္မွာ သတိ ကိုယ္စီေတာ့ထားၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ သတိရွိသူမ်ားျဖစ္ပါက ဟိုင္းေ၀းလမ္းမႀကီးမ်ား၏ ေကြ႕ တစ္ဘက္တြင္ ဘာရွိမည္ကို အနဲႏွင့္အမ်ား လွမ္းျမင္ ႏိုင္သည္။ ခန္႕မွန္းႏိုင္သည္…။ သို႕ေသာ္ ဘ၀တစ္ခု၏ ေကြ႕တစ္ဘက္ကို ျမင္ဖို႕ရာတြင္မူ….။

ခင္ဗ်ားတို႕သည္ လည္းေကာင္း၊ ကြ်န္ေတာ္သည္ လည္းေကာင္း ထိုကဲ့သို႕ေသာ ေကြ႕ ေပါင္းမ်ားစြာကို ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ဖူး၊ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကသူမ်ားရွိသည္။ ေကြ႕တို႕၏ မာယာကို ဒူးေထာက္လိုက္ရသူမ်ားရွိသည္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲတစ္ခုသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဘ၀၏ ေကြ႕တစ္ခု ျဖစ္သည္ဆိုပါဆို႕…။ အဲ့ဒီ့ေကြ႕၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ မတူညီေသာ ျခားနားမွဳမ်ား ဒုႏွင့္ေဒး ေပၚထြန္းလာခဲ့သည္။ အခ်ိဳ႕က် ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ေအာင္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ လိုခ်င္ေသာ အမွတ္မရၾက..။ အခ်ိဳ႕ မလိုခ်င္ေသာ အမွတ္မ်ားရသည္။ ထို႕ေနာက္ ဆိုက္ကားသမား၊ ကူလီ၊ ဆရာ၀န္၊ ေက်ာင္းဆရာ ဘ၀မ်ား ျခားသြားခဲ့သည္။ အျဖဴ အစိမ္းေန႕ရက္တို႕သည္ ထိုေကြ႕မ်ား၏ေနာက္ ခပ္ေ၀းေ၀းတြင္ မ်က္ရည္စက္လက္ႏွင့္ တေျဖးေျဖး ေမွးမွိန္သြားခဲ့သည္။ ထို႕ေနာက္ ေနာက္တစ္ေကြ႕…။ ၿပီး..။ ေနာက္တစ္ေကြ႕…။ ေကြ႕ေပါင္းမ်ားစြာ..။ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့သည္…။ ေက်ာ္ျဖတ္ၾကရဦးမည္…။

လူတို႕သည္ တစ္ေယာက္ထဲ ေမြးဖြားလာၾကသည္။ တစ္ေယာက္ထဲပင္ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားရသည္။ သို႕ေသာ္ တစ္ေယာက္ထဲ မေနတတ္ၾကျခင္းမွာ ထူးဆန္းသည္ ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း…? ေလာကကို တစ္ေယာက္တည္း ရင္ဆိုင္ရန္ သူရဲေဘာေၾကာင္ေသာေၾကာင့္ေလာ..? စုေပါင္း ညီညြတ္ေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း တစ္ရပ္အား တန္ဖိုးထားေသာေၾကာင့္ေလာ…? ဒါမွမဟုတ္…။ သူမ်ားေနလို႕ လိုက္ေနျခင္းေလာ…? သင္ကိုယ္တိုင္ စဥ္းစားဖူးပါသလား..။ ဘယ္အမ်ိဳးအစားထဲတြင္ ပါ၀င္ပါသနည္း?

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္မူ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ကို တစ္ေယာက္ထည္း မေနႏိုင္သည့္တိုင္ ျဖစ္ႏိုင္သမွ် အေသးဆံုးေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းျဖင့္ တည္ေဆာက္ႏိုင္ရန္ အဆင္သျဖင့္ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးသည္။

သံေယာဇဥ္သည္ ခ်ည္ေႏွာင္တတ္ေသာ သေဘာရွိသည္။ ရုန္းထြက္ရန္ ခက္ခဲေသာ ႏြယ္ပင္တစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။ ထို႕အတူ… ။ ၀ါးမ်ိဳတတ္ေသာ သေဘာလည္း ရွိေပသည္။

ထို႕ေၾကာင့္ တတ္ႏိုင္သမွ် သံေယာဇဥ္ကင္းေသာဘ၀..။ ေနာက္ဆံုးမျဖစ္ႏိုင္သည့္အဆံုး..။ သံေယာဇဥ္နည္းေသာ ဘ၀ကို ထည္ေထာင္ဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ထိုကဲ့သို႕ တည္ေထာင္ဖို႕ ႀကိဳးစားျခင္းသည္ ခင္ဗ်ားတို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ထင္ထားသည္ထက္ မ်ားစြာခက္ခဲသည္။ ထိုခရီးသည္ ၾကမ္းတမ္းေပသည္။ ေပးဆပ္စေတးလိုက္ရသည္ မ်ားမွာ ရင္နင့္ဖို႕ေကာင္းလွသည္။ ေအးစက္စိုထိုင္းေသာ လမ္းတစ္ခုျဖစ္သည္။ ေခ်ာ္လဲလွ်င္ေရာထိုင္၍ မရေသာ လမ္းတစ္ခုျဖစ္သည္။ လူ႕ဂြစာဟု အဓိပၸါယ္ရေသာ အၾကည့္မ်ား အမွဳိက္ကားႏွင့္ တစ္စီးအျပည့္ရသည္။ ထုိ ခရီးလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႕အတြက္ ရိကၡာအျဖစ္ ဥပေကၡာ တရားမ်ားကို ေဖာေဖာသီသီ သယ္သြားဖို႕ လိုအပ္သည္။ သို႕မဟုတ္ပါက ထိုခရီးတစ္ေရွာက္ သင္စားသံုးစရာ ဥေပကၡာ ရိကၡာမ်ား မရွိေတာ့ေသာအခါ သင္ေရာက္လိုေသာ လြတ္လပ္မွဳ ပန္းတိုင္သို႕ ေရာက္ႏိုင္ ေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။

ဥေကၡာတရားသည္ မိစာၱဒိဌိ တစ္ခုမဟုတ္ေပ..။ ဘုရားေဟာထားေသာ ျဗဟၼာစိုရ္ တရားေလးပါးထဲမွ ေနာက္ဆံုးအခ်က္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ..။ ဘုရားေဟာႏွင့္ ညီေသာ အလုပ္တစ္ခုျဖစ္သည္။

သင္သည္ လူ႕ဘ၀ဆိုေသာ ခရီးရွည္တစ္ခုအား ျဖတ္သန္းေနစဥ္တြင္…။ သံသရာဆိုေသာ အစေပါင္းမ်ားစြာ ပိုမုိရွည္လ်ားသည့္ ခရီးရွည္တစ္ခုအား တစ္ခ်ိန္တည္း တြင္ ျဖတ္သန္းေနေၾကာင္း အခါအားေလ်ာ္စြာ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ေပလိ့မ္မည္။ ဘုရားရွင္၏ တရားတစ္ခုတြင္ ဓမၼဆိုသည္မွာ သံသာရာ၏ တစ္ဘက္ကမ္းကို ေရာက္ရွိ ေအာင္ ပို႕ေပးေသာ ေဖာင္တစ္ခုသာျဖစ္ေၾကာင္း…။ သံသရာ၏ ထိုတစ္ဘက္ကမ္းသို႕ ေရာက္ရွိသြား (သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္သြား) ပါက ထို ဓမၼဆိုေသာ ေဖာင္ကို ဖက္တြယ္ထားရန္ အေၾကာင္းမရွိေၾကာင္း…။ ဓမၼသည္ပင္လွ်င္ ဖက္တြယ္ထားစရာ တစ္ခုမဟုတ္ပါက..။ အဓမၼဟူသည္မူ ဆိုဖြယ္ရာ မရွိေၾကာင္း ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့ဖူးသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္လည္း ထို႕အတူပင္ျဖစ္သည္။ သင္သည္ သံသရာ ခရီးတစ္ခုကို သြားေနေသာ ခရီးသည္ျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သင့္တြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ (သို႕) ခရီး ေဆာင္ အိတ္တစ္လံုးပါေပလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ သံသရာ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ အဆင္ေျပေစေရး၊ ခ်မ္းသာစြာေနထိုင္ႏိုင္ေရး၊ စသည္ျဖင့္ ထိုထိုေသာ ေကာင္းျခင္းမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ကာ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ေက်ာပိုးအိတ္ (ေက်ာပိုးအိတ္ပဲ ဆိုၾကပါစို႕) ကုသိုလ္မ်ားကို မ်ားႏိုင္သမွ်မ်ားေအာင္ ထည့္ၾကသည္။ စုေဆာင္း ၾကသည္။ တန္ဖိုးထားၾကသည္။ ေလးမွာျခင္းတူတူ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲသို႕ မည္သို႕မွ် ေကာင္းက်ိဳးမေပးႏုိင္ေသာ အကုသိုလ္မ်ား မထည့္ၾကျခင္း (သို႕) တတ္နိုင္သမွ် မထည့္မိေအာင္ ႀကိဳးစားၾကျခင္းသည္ မ်ားစြာ ယုတၱိရွိေပသည္။ သို႕ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ေသာ အခ်က္တစ္ခု က်န္ရွိခဲ့ေလသည္…။

ေကာင္းျခင္းကို ေပးတတ္ေသာ ကုသိုလ္သည္ လည္းေကာင္း၊ အကုသိုလ္သည္လည္းေကာင္း ကိုယ္စီ အေလးခ်ိန္ရွိေပသည္။ အကုသိုလ္အတြက္ မထူးျခားသျဖင့္ မေျပာလို..။ သို႕ေသာ္ လူတို႕သည္ လိုခ်င္တက္မက္သည့္ ေလာဘႏွင့္ ေတြေ၀ေစတတ္ေသာ ေမာဟတို႕၏ ဖံုးလႊမ္းမွဳေၾကာင့္ ကုသိုလ္မ်ားကို ထည့္ရာတြင္ အေလး ခ်ိန္ အေၾကာင္းေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ၾကေပသည္။ ထိုအခ်က္က ကြ်န္ေတာ္တို႕အဖို႕ သံသရာ၏ တစ္ဘက္ကမ္းကို မေရာက္မွီစပ္ၾကား..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ခရီးကို ပိုမို ၾကာရွည္ ေစခဲ့သည္။ ပိုမိုေလးလံေစခဲ့သည္…။ ထို႕ကုသိုလ္မ်ား၏ အက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ သံသရာတစ္ဘက္ကမ္းကို မေရာက္ခင္စပ္ၾကား ေလာက စည္းစိမ္မ်ားကို ခံစား မိန္းေမာရင္းျဖင့္ အခ်ိန္မ်ားကို ျဖဳန္းတီးမိၾကေလသည္။ (ထိုကဲ့သို႕ အခ်ိန္ျဖဳန္းရင္း မိမိသတိမထားမိလုိက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ အကုသိုလ္မ်ားသည္လည္း မိမိထည့္ သည္ျဖစ္ေစ မထည့္သည္ ျဖစ္ေစ မိမိတို႕၏ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲသို႕ အလိုလို ၀င္ေရာက္လာေပသည္။) ထိုသို႕ျဖင့္ သံသရာ တစ္ပါတ္ျပန္လည္ေပသည္။ ေကာင္းျခင္းမ်ား ၿပီးေသာ အခါ..။ အဆုိးတရားမ်ား..။ ထိုသို႕ျဖင့္ …. ခရီးသည္ ရည္မွန္းခ်က္ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ေလသည္..။

ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ကိုယ္စီ ကိုယ္ငွ ေက်ာပိုးအိတ္မ်ားထဲတြင္ ကုသိုလ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အကုသိုလ္ေသာ္လည္းေကာင္း မည္သည့္အရာမွ မထည့္မိဖို႕ လိုအပ္သည္။ သို႕မွသာ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္စြာျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ အႏၱိမ ပန္းတိုင္သို႕ ေခ်ာေမာလွ်င္ျမန္စြာေရာက္ေပလိ့မ္မည္..။

သို႕ေသာ္ ေကြ႕မ်ားကိုကား သတိထားဖို႕ လိုအပ္ေပသည္။

ကြ်န္ေတာ္သည္ ယခုအခါ..။ မနက္ျဖန္ဆိုေသာ ေန႕ရက္ ပညတ္တစ္ခုမွ စကာ…။ ကြ်န္ေတာ့္၏ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲသို႕ ႏုလံုးသား တစ္ခုအား ထည့္ကာ သံသရာ တစ္ဘက္ မေရာက္ခင္အထိ ေခၚေဆာင္သြားဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေလသည္။ ထိုဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ေကြ႕တစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။ ထိုေကြ႕၏ အျခားတစ္ ဘက္တြင္ ဘာေတြရွိမလဲဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ မျမင္ႏိုင္ေပ…။

ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ျခင္းေလာ..။ ေတြေ၀ေနျခင္းေလာ…။ တုန္လွဳပ္ေနျခင္းေလာ…။ စိတ္၀င္စားေနျခင္းေလာ…။ ကြ်န္ေတာ္ မဆင္ျခင္ႏိုင္…။ ထိုသို႕ မဆင္ျခင္ႏိုင္မွီမွာပါ ကြ်န္ေတာ္သည္ သံသရာ၏ တစ္ဘက္ကမ္း (သို႕မဟုတ္) သံေယာဇဥ္မ်ားႏွင့္ ေ၀းရာသို႕သြားေနေသာ လမ္းေၾကာင္းမွ ပထမဆံုးအႀကိမ္ စတင္၍ ဦးတည္ခ်က္ ေသြဖယ္ သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါသည္…။

P.S- This Is The Last Post For My Old Life & I Am Starting To Step Into A New Life, Tomorrow! God Bless My Shadow!!

သာမန္ေသာက္ေနၾက ႏြားႏို႕တစ္ခြက္သည္။ သာမန္ညွစ္ေနက် ႏြားမတစ္ေကာင္ထံမွ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သို႕ေသာ္ ထိုသာမန္မဟုတ္ေသာ သာမန္ ႏြားႏို႕သည္..။ သာမန္အတိုင္း ညွီစိမ့္ေသာ အနံ႕အရသာ ရွိပါလိ့မ္မည္။ သာမန္အတိုင္း အလိုအလွ်ာက္ဟလာေသာ ပါးစပ္ေပါက္မွ တစ္ဆင့္..။ သာမန္အတိုင္း လည္ေခ်ာင္းအတြင္းသို႕ စီး၀င္သြားသည္မွာ တကယ့္ သာမန္ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ခႏၶာကိုယ္သည္ သာမန္ေန႕မ်ားေလာက္ ႏြားႏို႕ရဲ႕ အဟာရကို လိုခ်င္မွ လိုပါလိ့မ္မည္။ သို႕ေသာ္ သင္သည္ သာမန္အတိုင္း Drill  တစ္ခုကို လိုအပ္သည္ျဖစ္ေစ မလိုအပ္သည္ ျဖစ္ေစ အလိုေလွ်ာက္လုပ္ေနမိေၾကာင္းကို သာမန္အားျဖင့္ သိရွိမည္မဟုတ္ေပ..။

သာမန္အတိုင္း ညွစ္လိုက္ေသာ သင့္ရဲ႕သြားတိုက္ေဆးဘူးသည္ သင့္စိတ္ထဲတြင္ ဘာမွ ထူးျခားမေနေသာ္လည္း…။ မေန႕က တိုက္ခဲ့ေသာသင့္ရဲ႕ သြားတိုက္ေဆးဘူးထက္ အနဲငယ္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္က်သြားေၾကာင္းကို သာမန္အားျဖင့္ သင္ သတိထားမိမည္ မဟုတ္ပါ။ သင္သည္ သာမန္အတိုင္း ပင္ ေရခ်ိဳးခန္းရဲ႕ နံရံမွာ ကပ္ထားေသာ မွန္အား ၾကည့္ေပလိ့မ္မည္။ ထိုအခါ…။ ထုိမွန္သည္ သင္ ယခင္ေန႕က အသံုးျပဳခဲ့ေသာ မွန္ထက္ သာမန္ အတုိင္း အနဲငယ္ မွဳန္၀ါးလာေၾကာင္း…။ သင့္ရဲ႕ ဆံပင္မ်ားသည္ သာမန္ထက္ အနဲငယ္ပိုရွည္လာေၾကာင္း..။ သင့္ရဲ႕ အေရျပားမ်ားသည္ သာမန္ အတိုင္း တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ တြန္႕ေၾကလာေၾကာင္း..။ သင့္ရဲ႕ သက္တမ္းသည္ သာမန္အတိုင္း ပိုမိုအိုမင္းလာေၾကာင္း…။ စသည့္ သာမန္ေပါင္း မ်ားစြာအား..။ သာမန္အားျဖင့္…။ သင္ လွ်စ္လွ်ဴ ရွဳလိုက္ျခင္းမွာ သာမန္ေန႕ရက္တစ္ခုရဲ႕ သာမန္ရိုးက် အစတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။

သာမန္မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္..။ သာမန္ပဲျပဳတ္သည္တစ္ေယာက္သည္…။ သာမန္ေအာ္ေနၾကအတိုင္းေအာ္ကာ လွည့္လည္ေရာင္းခ်ေနႏိုင္ပါသည္..။ သို႕ေသာ္ ပဲျပတ္ရဲ႕ ေစ်းကေတာ့ မေန႕ကအတိုင္း သာမန္ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္..။ ထိုနည္းတူ ထိုပဲျပဳတ္သည္ရဲ႕ေတာင္းထဲက ပဲျပဳတ္ေတြသည္ မေန႕ကအတိုင္း သာမန္ ျဖစ္ခ်င္မွလည္း ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္…။ ပဲျပဳတ္သည္ ဆိုေသာ ပညတ္သည္ သာမန္ ျဖစ္သည္…။ သို႕ေသာ္ ထိုပဲျပဳတ္ကို ေရာင္းေသာ သူရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္ မေန႕ကအတိုင္း သာမန္ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါလိ့မ္မယ္ (မေန႕ကထက္ ပိုညစ္ညမ္းလာပါတယ္)..။ ထို႕အတူ ပတ္၀န္းက်င္သည္ သာမန္ မဟုတ္ (မေန႕ကထက္ ပိုညစ္ညမ္းလာပါတယ္) ေလထုသည္ သာမန္မဟုတ္ (မေန႕ကထက္ ပိုညစ္ညမ္းလာပါတယ္) ယဥ္ေက်းမွဳ သည္ သာမန္မဟုတ္ (မေန႕ကထက္ပို ညစ္ညမ္းလာပါတယ္)… ထို႕ေၾကာင့္ ယေန႕သာမန္မ်ားသည္ သာမန္ အားျဖင့္ မေန႕က သာမန္မ်ားႏွင့္ တူသေယာင္ေယာင္ရွိေသာ္လည္း သာမန္အတိုင္း မေန႕က သာမန္မ်ား မဟုတ္ၾကေတာ့သည္မွာ သာမန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ တစ္ခုပင္ ျဖစ္ပါသည္။

Company ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို သာမန္မဟုတ္ေသာနည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ သာမန္သူေဌးဟု သူ႕ကိုသူထင္ေနေသာ သူေဌးတစ္ေယာက္၏ သာမန္အသံုးစရိတ္သည္ သာမန္လူတန္းစား မိသားစု ေပါင္းမ်ားစြာ၏ သာမန္ရိုးက် ရွာေဖြထားေသာ ေငြေၾကးဥစၥာတို႕ႏွင့္ သာမန္အတိုင္း အခ်ိဳးတူညီျခင္းမရွိသည္မွာ သာမန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္တစ္ခုအျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သာမန္အတိုင္း သတ္မွတ္လို႕ ရႏိုင္မည္ မထင္။ ေငြစကၠဴသည္ သာမန္အရြယ္အစားအတိုင္းျဖစ္သည္။ ေငြစကၠဴသည္ သာမန္အေလးခ်ိန္အတိုင္း ျဖစ္သည္။ ေငြစကၠဴသည္ သာမန္အတိုင္း စုတ္ျပဲေလ့ရွိသည္။ သို႕ေသာ ထိုေငြစကၠဴရဲ႕ တန္ဖိုးသည္ ထူးျခားစြာ သာမန္တန္ဖိုးအတိုင္း ျဖစ္မေနသည္မွာ သာမန္အတိုင္း ဟုတ္ပါေလစ..။

သာမန္မဟုတ္ေသာ ထိုသူေဌး၏ သာမန္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္သည္…။ သာမန္မိသားစုတစ္စုရဲ႕ သာမန္ ထမင္း၀ိုင္းေပါင္း ၁၀၀ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သာမန္မဟုတ္ေသာ ထိုသူေဌး၏ သာမန္ အႏွိပ္ခန္းေၾကးသည္..။ သာမန္ မိသားစု တစ္စု၏ သာမန္ ဒဏ္ေက်ေဆးဘူးေပါင္း သိန္းႏွင့္ ခ်ီကာ ညီမွ်သည္။ သာမန္မဟုတ္ေသာ ထိုသူေဌးရဲ႕ Hammer တစ္စီးသည္ သာမန္ မိသားစု တစ္စုလံုးရဲ႕ ဖင္ေနာက္မီွးတစ္ပိုင္းျပတ္ေနေသာ ရာဘာဖိနပ္ ေပါင္း သန္းႏွင့္ခ်ီကာ ညီမွ်သည္။ သို႕ေသာ္ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေသာ သာမန္လူမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ သာမန္အတိုင္းပင္ လက္ပိုက္ ၾကည့္ေနသည္မွ လြဲကာ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ၾကျခင္းမွာလည္း သာမန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ တစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။

သာမန္ေၾကြက်သြားေသာ ပန္းတစ္ပြင့္၏ ဇာတ္သိမ္းသည္…။ သာမန္ ေကြ်ၾကသင့္သည့္ ရာသီဥတုတစ္ခု မဟုတ္ခဲ့သည္မွာ သာမန္ျဖစ္ရပ္တစ္ခုသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ သာမန္ရိုးက် သတ္မွတ္ႏိုင္ရန္ အေတာ္ပင္ ခက္ခဲေပလိ့မ္မည္။ ထို ပန္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္၏ အညွာတိုင္သည္ သာမန္ ပန္းပြင့္မ်ားကဲ့သို႕ ရွိသင့္ေသာ ခံႏိုင္ရည္ အရည္အခ်င္းမျပည့္မွီသို႕ေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ သာမန္ ပန္းပြင့္ေလးမ်ား တိုက္ခတ္ခံရေလ့ရွိေသာ သာမန္ ေလေျပတို႕ထက္ ျပင္းထန္သည့္ သာမန္မဟုတ္ေသာ ေလေျပတို႕ပိုမိုတိုက္ခတ္ျခင္း ခံရသို႕ေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ ထုိပန္းပြင့္ေလး၏ အလွသည္ သာမန္ ပန္းပြင့္မ်ား၏ အလွထက္ ပိုမိုထူးကဲ၍ သာမန္မဟုတ္ကာ လွပေနေသာေၾကာင့္ သာမန္မဟုတ္ေသာ လက္မ်ား၏ ခူးေျခြ ခ်နင္းျခင္း (သို႕မဟုတ္) ပန္ဆင္ျခင္း ကို သာမန္အတိုင္း ခံလိုက္ရျခင္းေလာ…။ ဒီအရာတို႕သည္ သာမန္ျဖစ္စဥ္မ်ားပင္ေလာ..။ သို႕မဟုတ္ သာမန္ မဟုတ္ေသာ ျဖစ္စဥ္မ်ားေလာ…။ သို႕ေသာ္ ထိုပန္းပြင့္ေလးသည္ သာမန္ အနိစၥ တစ္ခုရဲ႕ သေဘာကို သာမန္အတိုင္းပင္ ရိုးရိုးေလး သက္ေသျပခဲ့ သည္။ သူသည္ သာမန္ဖူးပြင့္ခဲ့သည္…။ ထို႕ေနာက္ သာမန္ ေၾကြလြင့္သြားခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕ရဲ႕ လွပခ်ိန္ (သို႕မဟုတ္) လွပခြင့္ သက္တမ္းသည္ သာမန္အခ်ိန္ကာလထက္ တိုေတာင္းခဲ့ျခင္းကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ မ်က္စိစံုမိွတ္ကာ သာမန္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု အျဖစ္ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ၾကပါစို႕…။

သာမန္ လည္ပတ္ေနေသာ ကမာၻေျမျပင္သည္ လူတို႕၏ ျပဳျပင္ဖန္တီးမွဳေၾကာင့္သာ ညီညာေနသေယာင္ထင္ရ ေသာ္လည္း…။ သာမန္အတိုင္းတြင္မူ မည္သို႕မွ် ညီညာျခင္းမရွိသည္ကို သာမန္အသိတရားတစ္ခုျဖင့္ သိရွိႏိုင္သည္။ ထို႕အတူ ကြ်န္ေတာ္တို႕သာမန္သတ္မွတ္ထားေသာ မ်ဥ္းေျဖာင့္တို႕ သည္ တစ္ကယ္တမ္းတြင္ မ်ဥ္းေျဖာင့္ အစစ္အမွန္မ်ား မဟုတ္ၾကဟု ကြ်န္ေတာ္ေျပာလွ်င္ သင္သည္ သင့္ရဲ႕ ေမြးရာပါဦးေခါင္းကို သာမန္အတိုင္း ခါရမ္းပါလိ့မ္မည္..။ အကယ္ေရြ႕သင္သည္ ဘယ္သန္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါက သင့္ဦးေခါင္းကို သာမန္အတိုင္း ဘယ္မွ ညာသို႕ခါရမ္းမည္ျဖစ္ကာ..။ ညာသန္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါက သာမန္အတိုင္း ညာမွ ဘယ္သို႕ ခါရမ္းလိ့မ္မည္ ျဖစ္သည္။

သင္မသိေသးေသာ အရာတစ္ခုကို သာမန္အတိုင္းကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပလိုသည္။ ေလာကတြင္ သာမန္ရိုးက် ေျဖာင့္တန္းမွဳ (သို႕မဟုတ္) မ်ဥ္းေျဖာင့္ဆို သည္မွာ မည္သည့္အခါကမွ် ေပၚေပါက္ခဲ့ျခင္းမရွိပါ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မ်ဥ္းေျဖာင့္ဟု သာမန္သတ္မွတ္ထားေသာ မ်ဥ္းေၾကာင္းမ်ားအားလံုးသည္။ သာမန္  ေရမ်က္ႏွာျပင္တစ္ခု၏ ညီညာမွဳ (ေရျပင္ညီ) ကို အေျခခံကာ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သို႕ရာတြင္ ထိုပင္လယ္ေရ မ်က္ႏွာျပင္သည္ လည္း ဒီကမာၻေပၚရွိအျခားေသာ အရာမ်ားအားလံုးကဲ့သို႕ပင္ မ်ဥ္းေကြးတစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္းကို သာမန္မ်က္စိျဖင့္ သင္မသိႏိုင္ေသာ္လည္း…။ သာမန္ေန႕ရက္မ်ားမွ လြန္ေျမာက္ကာ အာကာသရဲ႕ တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာကေန သင္ၾကည့္ခြင့္ရမည္ဆိုပါက သိရွိႏိုင္ေပလိ့မ္မည္…။ ထို႕ေၾကာင့္ ဒီကမာၻေလာကတြင္ စစ္မွန္ေသာ ရိုးေျဖာင့္မွဳဆိုသည္မွာ တစ္ကယ္မရွိေၾကာင္း သာမန္စဥ္းစားၾကည့္ရံုျဖင့္ သိႏိုင္သည္။

ညသည္ သာမန္အတိုင္း အေမွာင္တို႕ကို သယ္ေဆာင္လာခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ နီယြန္မီးတိုင္တို႕သည္ သာမန္အတိုင္း ထြန္းလင္းျခင္းရွိမရွိကုိ သာမန္အားျဖင့္ သင္မသိႏိုင္…။ မေန႕က ထိန္ထိန္ၿငီးေနေအာင္ ထြန္းလင္းခဲ့ေသာ နီယြန္ မီးသီးအခ်ိဳ႕သည္ ဒီေန႕တြင္ သာမန္အတိုင္း ထြန္းလင္း ႏိုင္စြမ္းမရွိပဲ ၿငိမ္သက္စြာျဖင့္ ျမိဳ႕ျပညကို ႏွဳတ္ဆက္ခြဲခြာသြားေသာ မီးတိုင္မ်ား မ်ားစြာရွိေနႏိုင္သည္ကို သာမန္ကာလွွ်ံကာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လက္လွ်ဴ ရွဳလိုက္ၾကပါစို႕…။ ေကာင္းကင္သည္ သာမန္အတိုင္း က်ယ္ျပန္႕ေနလိ့မ္မည္။ သာမန္အတိုင္း ေမွာင္မဲေနလိမ့္မည္။ ထို႕အတူ ေကာင္းကင္ေပၚမွ ၾကယ္မ်ားသည္လည္း သာမန္အတိုင္း ထြန္းလင္းေနလိ့မ္မည္။ သို႕ေသာ္ မေန႕ညက သာမန္အတိုင္း သင္အိပ္ေနခ်ိန္မွာ ေၾကြက်သြားေသာ ၾကယ္တစ္ပြင့္ေၾကာင့္ရွိေၾကာင္းႏွင့္…။ ဒီေန႕ေကာင္းကင္တြင္ ထိုၾကယ္တစ္ပြင့္ေလ်ာ့သြားေၾကာင္းကို သင္သည္ သာမန္အတိုင္းပင္ မသိလိုက္ မသိဖာသာ ေနတတ္ခဲ့သည္။ လူတို႕သည္ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအား ကိုယ့္အတြက္အက်ိဳးအျမတ္မရွိႏိုင္ဟု ယူဆပါက မိမိတို႕ႏွင့္ မသက္ဆိုင္ သလိုေနတတ္ၾကျခင္းမွာ သာမန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္ စဥ္တစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။

သင္သည္ ကြ်န္ေတာ့္၏ သာမန္ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္အား သာမန္မ်က္စိျဖင့္ ဖတ္ေပလိ့မ္မည္။ သာမန္ မ်က္စိ အားမေကာင္းေသာ သူတို႕သည္ သာမန္ မ်က္မွန္တစ္လက္အားတပ္ကာ ဖတ္ၾကေပလိ့မ္မည္။ ထို႕ေနာက္ သာမန္မ်ားစြာျဖင့္ က်င့္သားရေနေသာ သင့္ရဲ႕ မ်က္လံုးႏွင့္ ဦးေႏွာက္တို႕သည္ ကြ်န္ေတာ္ေရးထားေသာ စကား လံုးမ်ားေနာက္သို႕ သာမန္အတိုင္း ဘယ္မွညာသို႕ အေျပးလိုက္ၾကေပလိ့မ္မည္..။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ သည္သည္ သာမန္အတိုင္း ေခါင္းကုတ္ေကာင္း ကုတ္ပါလိ့မ္မည္..။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ သာမန္အတိုင္း ျပံဳး ေကာင္းျပံဳးပါလိ့မ္မည္..။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္..။ သာမန္အတိုင္း ႏွစ္ေခါက္သံုးေခါက္ ျပန္ဖတ္ေနႏိုင္သည္။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ သာမန္အတိုင္း သင္နားလည္ခ်င္မွ နားလည္လိ့မ္မည္။ သို႕ေသာ္ ထိုအရာမ်ားႏွင့္ ျဖစ္စဥ္ မ်ားအားလံုးသည္ သာမန္မ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။

ဒီလိုနဲ႕…

စကၠန္႕တို႕သည္ သာမန္ အတိုင္းခရီးဆက္ၾကကာ…။ ညသည္ သာမန္အတိုင္း ျပန္လည္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားပါလိ့မ္မည္…။ သို႕ေသာ္ ဒီည အဖို႕ေတာ့ သင္သည္ သာမန္ညမ်ားအတိုင္း သာမန္အေတြမ်ားျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေကာင္းမွေပ်ာ္ပါလိမ့္မည္…။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သင္သည္ ယခုအခ်ိန္မွစ၍ မိမိသည္ သာမန္မ်ားၾကားတြင္ သာမန္မ်ားအတိုင္း ေန႕စဥ္ လည္ပတ္ေနေသာ သာမန္လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို သာမန္ထက္ အနဲငယ္ ထူးျခားစြာ သထိထားခဲ့ မိေသာေၾကာင့္ ပင္ျဖစ္သည္။

P.S- သာမန္စကားလံုးမ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ သာမန္ အက္ေဆး တစ္ပုဒ္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း…။

ကမာၻ၏ ဗဟိုလည္မွတ္မွဳ စနစ္မ်ား တိမ္းေစာင္း လြဲမွားစျပဳလာျခင္းမွအစ…။ သတၱ၀ါ (အဓိက လူ) တို႕၏ ခံယူခ်က္ႏွင့္ အေတြးအေခၚမ်ား တရွိန္ထိုး ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည့္ေနာက္ ကမာၻတစ္၀ွမ္းတြင္ ေၾကာက္မယ္ဖြယ္ရာ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးတစ္ခု ေပၚေပါက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။

(မွတ္ခ်က္။  ။ အက္ေဆး ေနာက္ပိုင္းတြင္ သတၱ၀ါ ဆိုေသာေ၀ါဟာရအစား လူ ဆိုေသာ ေ၀ါဟာရ ျဖင့္သာ ဆက္လက္ေရး သားသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ ဤအက္ေဆးသည္ လူ မ်ားကိုသာ ရည္ရြယ္ကာ ေရးသား ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္..။)

ထိုေတာ္လွန္ေရးကို ကမာၻတစ္၀ွမ္းမွ “ဒုတိယကမာၻေတာ္လွန္ေရး (သို႕) သက္ရွိ၀ါဒ ေတာ္လွန္ေရး” လို႕ ေခၚဆို အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္…။

ေတာ္လွန္ေရးေပၚေပါက္လာရျခင္း၏ အဓိကဇစ္ျမစ္မွာ အေၾကာင္းအရာမွာ လူသားတို႕၏ စကားလံုးႏွင့္ ေ၀ါဟာရမ်ားကို ေဖာင္းပြစြာတီထြင္ခဲ့ၾက ျခင္း၊ သံုးစြဲ (သို႕) သတ္မွတ္ခဲ့ၾကျခင္းတို႕ေၾကာင့္ စတင္ခဲ့ပါတယ္..။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာမွ စစ္ပြဲမ်ားႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးသမိုင္းမ်ား ကို ျပန္လည္ သံုးသပ္ၾကမည္ဆိုပါက လူသားအခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ စစ္ပြဲမ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးမ်ားသာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ၾကပါတယ္…။

ထိုအခ်ိန္က ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးေသာ စာေရးဆရာမ်ား၊ သိပံၸပညာရွင္မ်ားက လက္ရွိကြ်န္ေတာ္တို႕ ေရာက္ရွိေနေသာ သကၠရာဇ္တြင္ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ေသာ စစ္ပြဲမ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးမ်ားမွာ လူသားႏွင့္ အျခားကမာၻမွ အႏာၱရယ္မ်ား၊ လူသားႏွင့္ စက္ယႏာၱယားတို႕၏ စစ္ပြဲမ်ားပင္ ျဖစ္ေပၚလာလိ့မ္မည္ဟု ၾကိဳတင္ခန္႕မွန္႕သံုးသပ္ခဲ့ၾကပါတယ္..။ သို႕ေသာ္ ထိုေဟာကိန္းမ်ားသည္ တစ္ကယ္တမ္းတြက္ လံုး၀  မွားယြင္းခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။ ထုိကဲ့သို႕ မွားယြင္း ေသာ ေဟာကိန္းမ်ား ထုတ္ခဲ့ရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းမွာ ၎တို႕အေနျဖင့္ လူသားတို႕ႏွင့္ အနီးကပ္ဆံုးတြင္ ထာ၀ရတည္ရွိခဲ့ေသာ သက္မဲ့အရာ၀တၳဳ မ်ားအေပၚ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ ျခင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္…။

ေရွးေဟာင္းအေတြးအေခၚ (လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ေက်ာ္) မ်ားအရ သက္ရွိႏွင့္ သက္မဲ့မ်ား၏ ကြဲျပားျခားနားမွဳအေပၚ အမ်ိဳးမ်ိဳးခြဲျခား သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္…။ သက္ရွိမွန္လွ်င္ အသက္ရွဴရမည္။ သက္ရွိမွန္လွ်င္ ခံစားခ်က္ရွိရမည္။ သက္ရွိမွန္လွ်င္ အသိဥာဏ္ရွိရမည္။ စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾက ပါတယ္…။ ၎တို႕ ထိုကဲ့သို႕ ေျခအၿငိမ္မေန လက္အၿငိမ္မေန ေ၀ါဟာရမ်ားႏွင့္ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ ခ်က္မ်ားကို ခ်ျခင္တိုင္းခ်၊ ထုတ္ျခင္တိုင္း ထုတ္ခဲ့ျခင္းမ်ား၏ ရလာဒ္မ်ားအေနျဖင့္ လက္ရွိ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေခတ္မွ လူသားမ်ား ယခုအခါ အလူးအလဲ ခံေနၾကရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။

၂၉ ရာစုႏွစ္မတိုင္မွီ အထိတည္ရွိခဲ့ေသာ ထုိေရွးေဟာင္းအေတြးအေခၚပညာရွင္မ်ားႏွင့္ အေတြးေခ်ာ္ ပညာရွင္မ်ားသည္ ထိုကဲ့သို႕မွားယြင္းေသာ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား၊ ေဟာကိန္းမ်ားကို ထုတ္ခဲ့ရံုသာမက လက္ရွိ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရင္ဆိုင္ေနရေသာ “ဒုတိယကမာၻေတာ္လွန္ေရး” ျဖစ္ေပၚလာဖို႕အတြက္ အဓိက အစပ်ိဳး မ်ိဳးေစ့ခ်ေပးခဲ့ၾကေသာ သမိုင္းတရားခံမ်ားလည္း ျဖစ္ပါတယ္…။

အေၾကာင္းမွာ ၎တို႕သည္ ထိုကဲ့သို႕ မည္သည့္အရာမ်ားသည္ သက္ရွိမ်ားျဖစ္သည္။ မည္သည့္အရာမ်ားသည္ သတ္မဲ့မ်ား ျဖစ္သည္ဟု ပညာရွင္ မ်ားပီပီ ၿပီးၿပီးေရာ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကၿပီးသည့္ေနာက္တြင္….။ ထုိသူတို႕မွပင္ တစ္ဖန္ သက္မဲ့မ်ားသည္ အသက္ရွဴၾကေၾကာင္း….။ သက္မဲ့မ်ားတြင္ ခံစားခ်က္မ်ားရွိေၾကာင္း..။ သက္မဲ့ မ်ားတြင္ အသိဥာဏ္မ်ားရွိေၾကာင္း စတင္ေဖာ္ထုတ္ကာ ျပသနာအား မီးစေမႊးခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္….။

ထိုရလဒ္မ်ားအျဖစ္…

ေနရာမွာ တစ္ကမာၻလံုးဆိုင္ရာ သက္ရွိသက္မဲ့ တန္းတူညီမွ် အခြင့္အေရးရရွိေရး ဌာနႀကီးရဲ႕ အစည္းအေ၀း ခန္းမအတြင္း ျဖစ္ပါတယ္…။ ခန္းမရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုမွာ ထိပ္ဆံုးေနရာတြင္ သက္ဆိုင္ရာအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၏ အၾကီးအကဲ မ်ားထိုင္ရန္သတ္မွတ္ေပးထားေသာ စင္ျမင့္ႏွင့္ မိန္႕ခြန္းေျပာစင္ ရွိပါတယ္..။ က်န္တဲ့ ခန္းမတစ္ခုလံုးမွာ ရွိသည့္ ခံုမ်ားကိုေတာ့ Column သုံးခု ပိုင္းျခားသတ္မွတ္ထားပါတယ္..။ လက္၀ဲဘက္အစြန္ဆံုးတြင္ လူမဟုတ္ေသာ သက္ရွိမ်ား၏ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက ေနရာယူၾကပါတယ္..။ အလယ္ Column တြင္ လူသားမ်ား၏ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားမွ ေနရာယူ ၾကကာ။ လက္ယာအစြန္ဆံုးတြင္ေတာ့ ယခင္ သက္မဲ့မ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံခဲ့ရေသာ သက္မဲ့မ်ား (၀ါ) သက္ရွိမ်ား စာရင္းတြင္ အၾကံဳး၀င္ဖို႕အတြက္ ၾကိဳးစားေနေသာ သက္မဲ့မ်ားမွ ေရြးခ်ယ္ေစလႊတ္လိုက္ေသာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕မ်ားက ေနရာယူထားၾကပါသည္။ (လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ေထာင္ခန္႕က ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးေသာ ကမာၻ႕ကုလသမဂၢအဖြဲ႕အစည္း၏  အစည္းအေ၀းခန္းမကို မ်က္လံုးထဲ ျမင္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္)

အစည္းအေ၀းခန္းတစ္ခုလံုးကို အၾကမ္းဖ်ဥ္းခြဲျခားၾကည့္လိုက္ပါက…။ ေလာကတြင္ (လူမပါ) သက္ရွိမ်ား၊ သက္မဲ့မ်ား မ်ားစြာရွိသည့္အနက္…။ က်န္ေသာ အဖြဲ႕မ်ားမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားမွာ ရာခိုင္ႏွဳန္း ၆၆.၆၆ သာ အစည္း အေ၀းတက္ေရာက္ခြင့္ရရွိကာ လူလည္ (အလယ္ Column မွာထိုင္ေသာေၾကာင့္ လူလည္ လို႕ေခၚျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ “လူလယ္” ႏွင့္ မမွားၾကပါကုန္…။) မ်ားမွာမူ တစ္ကမာၻလံုးရွိ သက္ရွိ၊ သက္မဲ့မ်ားအားလံုး၏ ၃၃.၃၃ ရာခိုင္ႏွဳန္း စာ တက္ေရာက္ခြင့္ရရွိေနျခင္းမွာမူ…။

မၾကာခင္မွာပင္ ေခါင္းေဆာင္အသီးသီးတို႕သည္ ဆင္ျမင့္ေပၚတြင္ေနရာယူၾကကာ အစည္းအေ၀းကို စတင္လိုက္ၾကပါတယ္…။ ေရွးဦးစြာ သက္မဲ့ မ်ားအဖြဲ႕မွ စတင္ကာ သူတို႕အား သက္ရွိမ်ားအဖြဲ႕အစည္းအတြင္း အဘယ့္ေၾကာင့္ ထည့္သြင္းသတ္မွတ္ေပးသင့္ေၾကာင္းကို အခ်က္အလက္မ်ားျဖင့္ စတင္ အဆိုျပဳၾကပါေတာ့ တယ္…။

ေရွးဦးစြာ ကမာၻ႕သက္မဲ့မ်ားဆိုင္ရာ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ျခင္းခံထားရေသာ အပင္မ်ားဆိုင္ရာအဖြဲ႕အစည္း ဥကၠဌမွ စတင္ အဆိုတင္သြင္းပါတယ္..။

“ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႕ ေရွးဦးစြာ ေျပာၾကားလိုတာကေတာ့ အခုလို အပင္မ်ားရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္အေနနဲ႕ သာမက ကမာၻ႕သက္မဲ့မ်ားအားလံုးရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္အေနျဖင့္ စကားေျပာခြင့္ရတဲ့အတြက္ ကမာၻ႕သက္မဲ့မ်ား (သက္ရွိ သတ္မွတ္ခြင့္ရေရး တိုက္ပြဲ၀င္သူမ်ား) အားလံုးကို အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါတယ္..။”

ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ အခုလို သက္ရွိမ်ား (ယခုအခ်ိန္အထိ သတ္မွတ္ထားေသာ) ႏွင့္ အတိုက္အခံ ျပဳလုပ္ေနျခင္းမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ ကမာၻ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ပ်က္စီးေစလိုျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အေနနဲ႕ ရသင့္ရထိုက္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ထားေသာ အခြင့္အေရး တစ္ရပ္အား ေတာင္းဆိုေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္..။ ထိုကဲ့သို႕ေသာ အခြင့္အေရး (အထူးသျဖင့္ လူသားမ်ားႏွင့္ တန္းတူ) ကို ရရွိသင့္ေၾကာင္းကို လည္း အခုလက္ရွိ အလည္လိုင္းမွာထိုင္ေနၾကေသာ လူသားမ်ားမွပင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ အေတြးအေခၚမ်ား အတြင္းသို႕ ရိုက္သြင္းေပးခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္..။ ဥပမာအားျဖင့္ သက္ရွိ၊ သက္မဲ့ေပါင္းမ်ားစြာ ဖြဲ႕စည္းတည္ရွိသည့္ ဒီကမာၻမွာ အဘယ့္ေၾကာင့္ ကိုယ္စားလွယ္တက္ေရာက္ခြင့္ ပမာဏ ဟာ တန္းတူညီမွ်မွဳမရွိပဲ လူမ်ားက ၃၃.၃၃ ရာခိုင္းႏွဳန္း ေနရာယူရရွိပါသလဲ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္..။”

ထုိေခါင္းေဆာင္၏ စာသားတစ္ခ်က္အဆံုးတြင္ ညာလက္အျခမ္းတြင္ ထိုင္ေနၾကေသာ သက္မဲ့မ်ားဆိုင္ရာ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားဘက္အျခမ္းမွ လက္ခုပ္သံမ်ား တေျဖာင္းေျဖာင္းထြက္ေပၚလာၿပီး..။ ဘယ္ဘက္အျခမ္းတြင္ ထိုင္ေနေသာ သက္ရွိမ်ားအဖြဲ႕ (လူမပါ) ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကမူ လူလည္မ်ားထိုင္ေသာ ဘက္သို႕ နားမလည္ႏိုင္ေသာ အၾကည့္မ်ား၊ အေရခြံႏြာခ်င္ေသာ အၾကည့္မ်ား စသည္ျဖင့္ အႏွဳတ္သေဘာ ေဆာင္ေသာ အၾကည့္မ်ားျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳၾကပါေတာ့တယ္…။

အပင္ေခါင္းေဆာင္က “ ကြ်န္ေတာ္ ဥပမာအေနႏွင့္ ဘာေၾကာင့္အပင္မ်ားအေနျဖင့္ သက္ရွိအဖြဲ႕အစည္းအတြင္း ပါ၀င္သင့္ေၾကာင္းကို တင္ျပ ခြင့္ျပဳပါ…။ လူသားမ်ားရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္ ရွိပါတယ္..။ သက္ရွိမွန္ပါက အသက္ရွဴ ရမည္။ မ်ိဳးပြားျခင္း၊ ေမြးဖြားျခင္း၊ ၾကီးျပင္းျခင္း၊ အိုမင္းျခင္း၊ ေသဆံုးျခင္း ရွိရမယ္လို႕ အတိအက် သတ္မွတ္ထားေသာ အဆိုရွိပါတယ္…။ လူသားမ်ားဆိုင္ရာ ဘာသာတရား အဆံုးအမႏွင့္ သတ္မွတ္ခ်က္ မ်ားတြင္လည္း ထိုအဆိုကို ေတြ႕ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သစ္ပင္မ်ားဟာ အသက္ရွဴၾကပါတယ္…။ ထို႕အတူ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာ မ်ိဳးပြားျခင္း၊ ေမြးဖြားျခင္း၊ ၾကီးျပင္းျခင္း၊ အိုမင္းျခင္း၊ ေသဆံုးျခင္းမ်ားကိုလည္း သက္ရွိမ်ားနည္းတူ တည္ရွိေနပါတယ္။ ထို႕ေၾကာင့္ သက္ရွိမ်ားအားလံုး၏ ေခါင္းေဆာင္ဟု လက္ရွိသတ္မွတ္ထားသည့္ လူသားတို႕၏ စံခ်ိန္စံညႊန္းမ်ားျဖင့္ ကိုက္ညီေနေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အပင္မ်ားအား သက္ရွိမ်ား အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေပးသင့္ပါ တယ္..။”

“ထို႕အတူ ေနာက္ထပ္ဥပမာတစ္ခုအေနျဖင့္..။ ေရမ်ားဆိုင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းကို ဥပမာျပျခင္ပါတယ္..။ လူသားမ်ားရဲ႕ သက္ရွိ အျဖစ္သတ္မွတ္ေရး အတြက္ ေနာက္ထပ္ အဓိကက်တဲ့ အခ်က္တစ္ခုရွိပါတယ္..။ ဒါကေတာ့ သက္ရွိမွန္ရင္ ခံစားတတ္ရမယ္၊ အသိဥာဏ္၊ မွတ္သားႏိုင္မွဳစြမ္းရည္ ရွိရမယ္လို႕ အတိအက် ေဖာ္ျပထားပါတယ္..။ ေရ ကိုၾကည့္ပါ..။ ထိုလူသားမ်ား၏ သက္ေသျပ ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္မွဳေၾကာင့္ပဲ ေရတြင္ ခံစားမွဳ ရွိေၾကာင္း လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္ကပင္ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္…။ ထိုအခ်ိန္ကပင္ ေရသည္ ခံစားႏိုင္မွဳအျပင္ မွတ္သားႏိုင္မွဳ စြမ္းရည္ရွိေၾကာင္းကိုလည္း ေဖာ္ထုတ္ေပးခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္..။ တစ္ကယ္တမ္းဆို ေရရဲ႕မွတ္သားႏိုင္မွဳ စြမ္းရည္ဟာ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ႏွင့္ ခ်ီကာ ထိမ္းသိမ္းမွတ္သားႏိုင္စြမ္းရွိေသာေၾကာင့္ လူသားမ်ားထက္ပင္ အစေပါင္းမ်ားစြာ ပိုၿပီး အားသာေနတာကို ေတြ႕ရွိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေရအဖြဲ႕အစည္း၊ အပင္အဖြ႕ဲစည္းကဲ့သို႕ပင္ အျခားေသာ သက္မဲ့မ်ားမွာလည္း သက္ရွိအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခံရေရးအတြက္ ခိုင္လံုေသာ အေၾကာင္း ျပခ်က္ႏွင့္ အေထာက္အထားမ်ား မ်ားစြာ အတိအက်ရွိေနပါတယ္..။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အား သက္ရွိမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးပါရန္ ေလးစားစြာ တင္ျပအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား…။”

အပင္ေခါင္းေဆာင္၏ မိန္႕ခြန္းသံအဆံုးတြင္ ခန္းမတစ္ခုလံုး လက္ခုပ္တီးသံမ်ား၊ လက္ေခါက္မွတ္သံမ်ား၊ မလိုလားေသာ ဟန္ပန္မ်ား၊ တီးတိုး တိုင္ပင္ေသာ အသံမ်ားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းသြားပါတယ္..။

ထို႕ေနာက္ သဘာပတိမွေန၍ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအားလံုးကို ေမးျမန္းပါတယ္ “ အပင္ေခါင္းေဆာင္ၾကီး တင္ျပ သြားတဲ့ အခ်က္ဟာ အမွန္တကယ္ကုိ ခ်က္ၾကလက္ၾကရွိၿပီး ခိုင္မာတာကိုေတြ႕ရပါတယ္..။ သဘာပတိမ်ား အဖြဲ႕မွလည္း သေဘာတူပါတယ္..။ သို႕ေသာ္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအရ..။ အခု တင္ျပသြားေသာ အဆိုအေပၚ ကန္႕ကြက္မည့္သူမ်ား ရွိမရွိကိုေတာ့ ေမးျမန္းရမွာျဖစ္ပါတယ္..။

“ပထမအၾကိမ္ေမးပါမယ္..။ ကန္႕ကြက္မယ့္သူ ရွိပါသလား….။” ခန္းမတစ္ခုလံုးၿငိမ္….။

“ဒုတိယအႀကိမ္ေမးပါမယ္..။ ကန္႕ကြက္မယ့္သူ ရွိပါသလား….။” ဘာသံမွ မထြက္…။

“ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္…။ ကန္႕ကြက္မယ့္သူ ရွိပါသလား…”

“၀ုန္း…”

“ရွိပါတယ္…။”

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ျပံဳးေနေသာ သက္မဲ့မ်ားဆိုင္ရာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ေတြ အားလံုးမ်က္ႏွာပ်က္သြားပါတယ္..။ အေၾကာင္းမွာ ထရပ္လိုက္ေသာ သူမွာ သဘာပတိအဖြဲ႕တြင္ ပါ၀င္ေနေသာ စီေရွ အာဏာရွိသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပါ…။ သူတစ္ေယာက္ ကန္႕ကြက္ရံံုနဲ႕ အားလံုးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား တစ္စစီ စုတ္ျပတ္ ပ်က္စီးသြားေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္…။

သဘာပတိၾကီးမွ..” ဟုတ္ကဲ့..။ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႕ ကန္႕ကြက္တယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ဒီအတည္ျပဳမွဳတင္ျပခ်က္ဟာ ရွံဳးနိမ့္သြားပါၿပီ..။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ ကန္႕ကြက္ရတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလးကိုေတာ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ၾကီးမ်ားအားလံုး အျမင္ရွင္းေစဖို႕ ရွင္းျပေပးေစလိုပါတယ္..”

ထိုကန္႕ကြက္ေသာ စီရွည္ အာဏာရွိသည့္ ပုဂိၢဳလ္မွာ မိန္႕ခြန္းေျပာစင္ရွိရာသို႕ ရူးသိုးသုိးျဖင့္ ေရာက္ရွိလာကာ အင္မတန္မွ တိုေတာင္းၿပီး ျပတ္သား လွေသာ ကန္႕ကြက္ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းအား ေအာက္ပါအတိုင္း ေျပာၾကားလိုက္ပါေတာ့သည္။

“ရွင္းပါတယ္…။ အျခားသက္မဲ့မ်ားအေၾကာင္းေတာ့ မေျပာလိုေတာ့ပါ..။ ဒါေပမယ့္  အထက္မွာ ဥပမာေပးသြားတဲ့ အပင္ႏွင့္ေရ တို႕ကိုသာ သက္ရွိမ်ားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ပါက ကြ်န္ေတာ္ကဲ့သို႕ ေသတပန္ သက္တစ္ဆံုး သက္သက္လြတ္ စားပါတယ္လို႕ ေၾကြးေၾကာ္ထားတဲ့ သူမ်ားအားလံုး စားစရာမရွိ၊ ေသာက္စရာ မရွိျဖစ္ကာ ငတ္ၿပီး ေသကုန္ၾကမွာ စိုးလို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…”

အစည္းအေ၀းခန္းမ တစ္ခုလံုး ၿငိမ္က်သြားပါတယ္…။ ထိုညီလာခံသည္လည္း ၎ကန္႕ကြက္မဲ တစ္ခုထဲျဖင့္ပင္ ဇာတ္သိမ္းသြားပါတယ္…။ သို႕ေသာ္ သက္မဲ့မ်ားအဖြဲ႕မွ ထိုကဲ့သို႕ အစည္းအေ၀းမ်ားျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အေျဖရွာ မရသည့္အဆံုး တိုက္ပြဲ၀င္ရင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၾကပါတယ္…။

အပင္မ်ားသည္ လူသားႏွင့္ သတၱ၀ါတို႕အား အာဟာရ မျဖစ္ေစျခင္း၊ အဆိပ္အေတာက္ႏွင့္ ဥပါဒ္ျဖစ္ေစျခင္း၊ စိမ္းလန္းမွဳတို႕အား ရုပ္သိမ္းျခင္း၊ ရွင္သန္ေပါက္ဖြားမွဳတို႕အား ထိန္းခ်ဳပ္ကန္႕သတ္လိုက္ျခင္း စသည္တို႕ျဖင့္ စတင္တိုက္ခိုက္ေသာေၾကာင့္ သစ္ေတာမ်ားျပဳန္းတီးျခင္း၊ လူႏွင့္သတၱ၀ါ မ်ား အဟာရခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္း၊ အပူအေအး လြန္ကဲမွဳမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္း၊ ရာသီဥတု ဟန္ခ်က္မ်ား ပ်က္စီးသြားျခင္း စသည္ျဖင့္ တိုက္ပြဲအတြင္း အလူး အလိ့မ္ ခံစားၾကရပါေတာ့တယ္…။

ထို႕အတူ ေရမ်ားဘက္မွလည္း ေရလႊမ္းမိုးမွဳမ်ားျဖစ္ေစျခင္း၊ မိုးမ်ားကို ပိုမိုေခါင္ေစျခင္း၊ ေရရွားပါးေသာေနရာ မ်ားတြင္ ပိုမိုရွားပါးလိုက္ေစျခင္း၊ ေရမ်ားျဖင့္ လွ်ပ္စစ္ေပးမွဳမ်ားကို ရပ္တန္႕ေစျခင္းအလို႕ငွာ၊ ေရစီးေၾကာင္းမ်ားကို ေျပာင္းလႊဲျပစ္ျခင္း၊ ေရမ်ားအတြင္း ေရာဂါပိုးမႊားမ်ားကို ယခင္က ထက္ ပိုမိုရွင္သန္ေနထိုင္ခြင့္ျပဳလိုက္ျခင္း စသည့္ ထိုးစစ္မ်ားအျပင္းအထန္ ဆင္ႏြဲပါေတာ့တယ္…။

အပင္ႏွင့္ေရတို႕နည္းတူ အျခားေသာသက္မဲ့မ်ားမွလည္း အျပင္းအထန္ ၀ိုင္း၀န္းတိုက္စစ္ဆင္ၾကေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္မၾကာလိုက္ခင္မွာပဲ သက္မဲ့မ်ားအား အားကိုးေနထိုင္ေနရေသာ ကမာၻေပၚရွိ သက္ရွိမ်ား (အထူးသျဖင့္ လူမ်ား) ၏ ေတာင္းဆိုမွဳႏွင့္ သေဘာတူညီမွဳေၾကာင့္ သက္ရွိမ်ား ဆိုင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းမွတစ္ဆင့္ အပင္ႏွင့္ေရအပါအ၀င္ အခ်က္အလက္ႏွင့္ ေတာင္းဆိုလာေသာ သက္မဲ့မ်ားအားလံုကို သက္ရွိမ်ားအျဖစ္ အသိ အမွတ္ျပဳေပးလိုက္ရပါေတာ့တယ္..။

သို႕ေသာ္….

မၾကာခင္မွာပဲ ေရႏွင့္အပင္ အပါအ၀င္ သက္ရွိအျဖစ္အသိအမွတ္အျပဳခဲ့မွဳ ရရွိၿပီးေသာ သက္မဲ့ ေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ားသည္ သက္ရွိမ်ားအဖြဲ႕အစည္းမွ ႏွဳတ္ထြက္ကာ နဂိုသက္မဲ့မ်ားအဖြဲ႕အစည္းသို႕ ျပန္လည္၀င္ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္…။ ၎တို႕ထိုကဲ့သို႕ ဆံုးျဖတ္ရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းကိုေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း သက္မဲ့မ်ားကိုုယ္စားလွယ္ အပင္မ်ား ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမွ ေအာက္ပါအတိုင္း ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါတယ္…။

“ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘာေၾကာင့္ သက္မဲ့အဖြဲ႕အစည္းထဲကို ျပန္၀င္သြားရလဲဆိုေတာ့…။ တကယ္ေတာ့ သက္ရွိ..။ အင္းသက္ရွိဆိုတာထက္..။ အဓိက က လူေပါ့ဗ်ာ…။ လူေတြရဲ႕ ဘာေၾကာင့္ လူလို႕ ေခၚရသလဲဆိုတဲ့ အႏွစ္သာ ရနဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို တစ္ကယ္ သိရွိသြားလို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ တစ္ကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႕ အသက္ရွဴတတ္ဖို႕လည္း မလိုပါဘူး..။ မ်ိဳးပြားတာေတြ ေသဆံုးတာေတြလည္း မလိုပါဘူး…။ အသိဥာဏ္ေတြ၊ မွတ္ဥာဏ္ ေတြလည္းမလိုပါဘူး..။

လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕ မလိ့မ္တပါတ္ လုပ္တတ္ဖို႕ပဲ လိုပါတယ္။ မသိတာကို သိသလိုလို ဟန္ေဆာင္တတ္ရပါမယ္။ မတတ္တာကို တတ္သလိုလို ဟန္ေဆာင္တတ္ရပါမယ္..။ သူ႕အတြက္ လုပ္သလိုလိုနဲ႕ ကိုယ့္အတြက္ က်န္ေအာင္ လုပ္တတ္ရပါ့မယ္။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့  သူတို႕လူေတြ ကိုယ္တိုင္ကပင္ သူတို႕သတ္မွတ္ထားသလို လူလို႕ အမည္ခံထားၿပီး လံုး၀အသိဥာဏ္မရွိတဲ့ မည္ကာမတၱ လူေပါင္းမ်ားစြာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ျမင္ေတြ႕ ခဲ့ရပါတယ္…။ ဒါေတြအျပင္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အေနနဲ႕ အခုလို မူလေနရာကို ျပန္သြားၾကရျခင္း အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာရွိတဲ့ ကိုယ္ခ်င္း စာတရားနဲ႕ ရိုးသားမွဳေတြကို မစြန္႕လႊတ္ႏုိင္လို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္”

“ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ္မွာခဲ့ခ်င္တာကေတာ့…။ တစ္ကယ္လို႕ ခင္ဗ်ားသာ တစ္ကယ့္လူေတာထဲတိုးၿပီး လူတန္းေစ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားမွာရွိတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႕ ရိုးသားမွဳေတြ အားလံုးကို စြန္႕ျပစ္ထားခဲ့ၾကပါလို႕…”

P.S- ပထမေရးေနတုန္းက အေၾကာင္းအရာတစ္ခုပါ ေရးေနရင္းလမ္းေခ်ာ္သြားလို႕ ေခ်ာ္လက္စႏွင့္ မေရးတာၾကာၿပီ ျဖစ္ေသာ ယခင္က ေရးခဲ့ဖူး သည့္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ တစ္ေန႕တာ ၊ ေခတ္သစ္မင္းနႏၵာ တို႕လိုပံုစံမ်ိဳး ျပန္လည္ေရးသားလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ လမ္းေခ်ာ္သြားလို႕ မေရးျဖစ္ လိုက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုေတာ့ ေနာက္မွပဲ ေရးသားေဖာ္ျပပါေတာ့မယ္။

အေဖ…။ ညက…။ သား…။ အိပ္မက္ေတြမက္တယ္…။ အိပ္မက္ထဲမွာ အေရာင္ေတြ မညီညာဘူး..။ ပညတ္ေတြမညီညာဘူး..။ အသံေတြမညီညာဘူး။ ဘ၀ေတြ မညီညာဘူး..။  အင္း…။ ရင္ခုန္သံေတြလည္း မညီညာဘူးေပါ့ အေဖရယ္…။

အိပ္မက္ (၁)

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ နံရံအခ်ိဳ႕လည္း ပါတယ္ အေဖ..။ ထူးျခားတာက အဲ့ဒီ့နံရံေတြမွာ “နား” မပါၾကဖူးတဲ့ေလ…။ ခပ္သဲ့သဲ့ ငိုရွိဳက္သံအခ်ိဳ႕ၾကားမွာ အခ်ိဳ႕ အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြက ခါးလွပါတယ္ အေဖရယ္..။ ေမတၱာမိုးေခါင္၊ သစၥာေရရွား..။ ဒီသဘာ၀တရား ႀကီးက တစ္ခါတစ္ေလ တစ္ကယ္ပဲ တရားရဲ႕လား အေဖ…?

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ လူအခ်ိဳ႕…။ အစားတစ္လုပ္စာ လုံေလာက္တဲ့ ေငြအသျပာရဖို႕ သူတို႕အစာအိမ္ကိုသူတို႕ ျဖဳတ္ ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႕ ထုတ္ေနၾကတယ္…။ စပါးလံုးတစ္ေထာက္စာ အေရျပားတစ္ခု အ၀တ္အစား၀တ္ႏိုင္ဖို႕ ကိုယ့္သားေရကို ကိုယ္လွီးထုတ္ ပိတ္စတစ္အုပ္နဲ႕ လဲေနၾကတယ္…။ လူအခ်ိဳ႕ရွင္ သန္ဖို႕…။ လူအခ်ိဳ႕ ယဇ္စဥ္ တက္ေနရတယ္…။

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႕ရက္တဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္…။ ရုတ္တရက္..။ စုတ္တစ္ခ်က္အမွားမွာ…။ စုတ္ျပတ္သတ္သြားေတာ့..။ စေတးလိုက္ရတာ ဘ၀တစ္ခု လံုးေပါ့ အေဖ..။ ရမၼက္ေတြၾကား ရုန္းကန္လွဳပ္ရွား…။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ား..။ သားတို႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အနားေပးဖို႕ေတာင္ ေမ့ခဲ့ၾကတာ ၾကာၿပီ ထင္ပါတယ္ အေဖရယ္…။

အိပ္မက္ (၂)

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ မ်က္မွန္ေတြ အရမ္း ေရာင္းေကာင္းတယ္ အေဖ…။ အဲ့ဒီ့မ်က္မွန္က ဘယ္သူ႕ကိုမဆိုၾကည့္ လိုက္တာနဲ႕ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ေက်ာကုန္းမွာ ေလွခါး ဘယ္ႏွစ္ထစ္ ပါတယ္ဆိုတာ ျမင္ရတယ္…။ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ဦးေႏွာက္ ထဲမွာ ဓာတ္ဆီ ဘယ္ႏွစ္ဂါလံ ပါတယ္ဆိုျမင္ရတယ္…။ အင္း…။ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ အတၱဘယ္ႏွစ္ပိသာ ပါတယ္ဆိုတာလည္း ျမင္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့အေဖရယ္..။

အိပ္မက္ထဲမွာ….။ သားမွ်ားမိတဲ့ငါးက…။ အရိုးထြားတယ္…။ ေခ်းခါးတယ္…။ ေဘးတိုက္သြားတယ္…။ ေရခဲ ရိုက္ထားတယ္…။ ေျခေထာက္မ်ား တယ္..။ ေနာက္ၿပီးေတာ့…။ အင္း…။ နားရြက္လည္း နဲနဲကားတယ္ အေဖ…။ သူကေျပာတယ္…။ ငါဟာ ရွားပါး “ငါး”…။ မင္း မမွ်ားလည္း..။ ငါ့ကို စားခ်င္တဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးတဲ့…။ စုပ္လည္းဆူး..။ စားလည္းရူး…။ မထူးပါဘူးအေဖရယ္…။ သား…။ စည္သြပ္ဘူးထဲ ထည့္လိုက္တယ္….။

သန္းေခါင္ထက္ ညဥ္႕မနက္ဖူး ဆိုတဲ့စကား…။ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ၾကားရင္…။ ဟားပါလိ့မ္မယ္ အေဖ…။ အလင္းနဲ႕ အေမွာင္ၾကား…။ သူသိတဲ့ အမွန္တရားက…။ အေရာင္ေတြ သိပ္မမ်ားလွပါဘူး…။ မယံုတစ္၀က္ ယံုတစ္၀က္နဲ႕…။ အလင္းဆိုတာ အေမွာင္ထက္ျမတ္ေၾကာင္း…။ ဘယ္ “ေတာင္” ကိုတက္ၿပီး…။ သားသူ႕ကို သက္ေသထားရမလဲ အေဖ…?

အိပ္မက္ (၃)

အိပ္မက္ထဲမွာ..။ သစ္ပင္ေတြ ေတြ႕တယ္အေဖ..။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့သစ္ပင္ေတြက ေျမျပင္မွာ အျမစ္မတြယ္ပဲ တိမ္ေတြထဲမွာ အျမစ္တြယ္တယ္ေလ..။ သူတို႕က တိမ္ညႊန္႕စားၿပီး ဖြားၾကတာတဲ့…။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ကမာၻ႕ဆြဲငင္အားက ဘယ္သူ႕ကိုမွ လက္လီ၊လကၠား  ေစ်းစ ကား မမ်ားခဲ့ဘူး မဟုတ္လားအေဖ…? သူတို႕သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြေတာ့လည္း ဒီေျမျပင္ေပၚပဲ သက္ဆင္းခဲ့ရတာပဲ မဟုတ္လား အေဖ?

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ ဧရာ၀တီဘက္က ျပန္လာတဲ့…။ ေလေျပအခ်ိဳ႕နဲ႕လည္းေတြ႕တယ္ အေဖ…။ “ဒီေကာင္ ေလပဲ ရွိတာပါကြာ..” လို႕ ေျပာတတ္တဲ့ လူေတြကို မေက်နပ္လို႕..။ ထိေတြ႕ကိုင္တြယ္ျခင္း၊ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏိုင္ျခင္း မရွိႏိုင္ေအာင္ေလာက္ေအာင္ ႏူးည့ံေပမယ့္..။ ေလမွာလည္း သူ႕အားနဲ႕ သူရွိ ေၾကာင္းသက္ေသျပၿပီး ျပန္လာတယ္လို႕ေတာ့ ေျပာသံၾကားမိတယ္..။

တစ္ကယ္ေတာ့ အိပ္မက္ဆိုတာ သားအတြက္ေတာ့ တစ္ခါက ေျပာဖူးသလို….။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေန႕စဥ္ရက္ဆက္မွန္မွန္ စားသံုးခဲ့တဲ့ နံနက္စာ သက္သက္ပါပဲ အေဖရယ္…။

နိဂံုး

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဖူးေပါ့အေဖရယ္..။ ေလာကမွာ အေဖလို႕ ေခၚႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေလးရွိတုန္း…။ အေဖ့ ေမြးေန႕မွာ..။ အမွတ္တရအေနနဲ႕..။ မက္ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ေလးေတြအေၾကာင္း တိုင္တည္ ရံုေလာက္ပါ…။ သားလို တိုင္တည္ခြင့္မရေတာ့တဲ့ သူေတြရဲ႕ ကိုယ္စားလည္း ပါတာေပါ့ အေဖ ရယ္…။

P.S- HAPPY BIRTHDAY DAD!!!

တစ္ကယ္ေတာ့ သူမဟာ

ေၾကြမက်တတ္တဲ့ သစ္သီးတစ္လံုးမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး

သူကသာလွ်င္ ဆြဲင္အားမဲ့ခဲ့တဲ့ ကမာၻေျမျပင္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တာပါ…။

BLACK DREAM

“Oh think twice, its another day for You and me in paradise”

“ဟဲလို…။ ေမ လား…?”

“ဟုတ္တယ္ ေမာင္…။”

“အဲ့…။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဖုန္းေတြ ဘာေတြေတာင္ ဆက္လို႕ပါလား..? ၾကည့္ရတာ ေကာင္မေလး ေတာ္ေတာ္လြမ္းေနတယ္ထင္တယ္…။ ဟဲ ဟဲ”

“အဟင္း..။ အဲ့ဒါလဲ ပါပါတယ္ ေမာင္ရယ္…။”

“ေနပါဦး အဲ့ဒါလည္း ပါပါတယ္ဆိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ ဘာအေၾကာင္းရွိ ေနေသးလုိ႕လဲ…?”

“ဟုတ္တယ္ ေမာင္…။ ေမ….။ ေမာင့္ကို အေရးႀကီးတာ ေျပာစရာရွိလို႕ ဆက္လိုက္တာ…။ ေမာင္အခ်ိန္ ရတယ္မလား..? ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာလို႕ ရတယ္မလား ေမာင္…?”

“အင္း…။ ေနဦး..။ အခုက ရံုးမွာ…။ ခဏေနရင္ေတာ့ အိမ္ျပန္မယ္ေလ..။ ေမ အဆင္ေျပမယ္ဆို ၇ နာရီေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ဆက္လို႕ရမလား..။ ေမာင္ ဒီမွာက ေလာေလာဆယ္ အလုပ္ေလးေတြ လက္စသတ္စရာရွိေနလုိ႕…။”

“အိုေက ေမာင္…။ ဒါဆို ေမ ည ၇ နာရီ က်ရင္ ေခၚလုိက္မယ္…။”

“အိုေကဗ်ာ..။ ေစာင့္ေနမယ္…။”

“ေမာင္…..။”

“ဟင္…? ဘာလဲ… ေမ…? ဘာေျပာစရာ ရွိေသးလို႕လဲ…?”

“ဘယ္လိုအေၾကာင္းတရားေတြေၾကာင့္ ဘယ္လိုအက်ိဳးဆက္ေတြပဲ ျဖစ္လာခဲ့ ျဖစ္လာခဲ့…။ ေမာင့္ကုိ ေမ အျမဲခ်စ္ေနမယ္ဆိုတာကုိ ယံုေပးပါေနာ္ ေမာင္….။”

“အဲ..။ ဟဲလို…?”

တီ…။ တီ….။ တီ….။ တီ…။ တစ္ဘက္က ဖုန္းခ်သြားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္…။

အခန္း (၁)

ဦးေႏွာက္သည္

ဘ၀အား စစ္ကူေပးေသာအခါတြင္

ႏွလံုးသားသည္ ကားစင္တက္ရေလသည္..။

BLACK DREAM

တစ္ခ်က္ခ်က္ ျမည္ေနေသာ နံရံေပၚက နာရီကိုၾကည့္ရင္း ေမႏွင္းစက္ တစ္ေယာက္ အေတြးစစ္မ်က္ႏွာျပင္မွာ သက္ျပင္းေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ က်ဆံုး လွ်က္ ရွိပါတယ္။ အဆက္စပ္မရွိေသာ အေတြးစအခ်ိဳ႕..။ အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္နဲ႕ အနာဂတ္ ဆုိတဲ့ ကာလသံုးပါးၾကား အေျပးအလႊား စစ္ကစား လွ်က္ ရွိေနပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳးလိုအပ္ပါသလဲ…? ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳး ရွိသင့္ပါသလဲ..? သူမမွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ႏွစ္ခုရွိသည္…။ ပထမတစ္ခုက ဦးေႏွာက္နဲ႕ယွဥ္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္..။ ဒုတိယက ႏွလံုးသားနဲ႕ယွဥ္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္။ ထိုသို႕ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွစ္ခု ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ၾကေသာ အခ်ိန္တြင္မူ…။

လူတို႕သည္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ မိမိကုိယ္တိုင္ ဘာမွန္းမသိေသာ အရာမ်ားအား အရူးအမူး လိုခ်င္ ေတာင့္တတတ္ေလ့ရွိကာ…။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ထိုဘာမွန္းမသိေသးေသာ အလံုးစံု ၿပီးျပည့္စုံမွဳအားရရွိ ရန္အတြက္…။ မိမိတြင္ ပိုင္ဆိုင္ ရရွိၿပီးျဖစ္သည့္ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ ပိုင္ဆုိင္မွဳမ်ားကိုပင္ ရူးမိုက္ စြာ စြန္႕လႊတ္တတ္ေလ့ ရွိၾကပါတယ္..။ သူမလည္း ထိုနည္းတူပင္…။ ၿပီးျပည့္စံုေသာ ဘ၀ဆိုသည္မွာ မည္သို႕ေသာ အရာမွန္းမသိသည့္တိုင္ ထိုၿပီး ျပည့္စံုေသာ ဘ၀အား ရရွိပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ သူမ စြန္႕လႊတ္ခဲ့ရသည့္ ပမာဏမွာ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ အေတာ္ပင္ မ်ားျပားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သူမ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာကပင္ ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ နားလည္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္…။

သူမေမြးဖြားခဲ့ေသာ အမိေျမ…။ သူမခ်စ္ေသာ မိသားစု…။ သူမခ်စ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား…။ ပတ္၀န္းက်င္..။ ရိုးရာ..။ ယဥ္ေက်းမွဳ…။ ဓေလ့ထံုးစံ…။ ေႏြးေထြးမွဳ…။ ေမတၱာတရား…။ ယုတ္စြအဆံုး ေထာင္ျမင္လို႕ စြန္႕လႊတ္လိုက္ရေသာ ရာတန္အခ်ိဳ႕…။ ထားပါေလ…။ ေရႊျပည္ေတာ္ကား ေမွ်ာ္တိုင္း ေ၀းေနေသးသေလာက္ ဒီတစ္ခါ သူမထပ္မံစြန္႕လႊတ္ဖုိ႕ ျဖစ္လာသည့္အရာကေတာ့ သူမ၏ ၀ိဥာဥ္တို႕ ရွင္သန္ အျမစ္တြယ္ရာ သူမ၏ ႏုလံုးသား အလွည့္ ျဖစ္လာခဲ့ေလၿပီ…။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ သူမသည္ ႏုလံုးသားမဲ့သူ တစ္ဦးမဟုတ္ပါ။ ထို႕အတူ။ ေမြးရာပါ ဦးေႏွာက္တစ္လံုး လဲ သူမတြင္ ပါရွိခဲ့ေလသည္။

အခန္း (၂)

ေမွာင္မိုက္တဲ့ ငါ့ကမာၻ

ယံုၾကည္ခ်က္ကိုေထြးပိုက္

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႕ အိပ္မက္ေတြ စိုက္ခဲ့တယ္…။

BLACK DREAM

“ျမတ္ေသာ္ ျပန္ေတာ့မလို႕လားဟ..? ဒီေန႕ မင္း ျပန္တာ နဲနဲေစာတယ္ထင္တယ္…။”

“ေအးကြာ..။ ငါ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာ ကိစၥေလးနဲနဲရွိလုိ႕…။ လူၾကီးကိုေတာ့ မင္းပဲ ၾကည့္ေျပာလိုက္ေတာ့..။ ငါ၀င္မေတြ႕ေတာ့ဘူး…။”

“အာ..။ ရပါတယ္ဟ..။ မင္းက ျပန္တာ ေစာတယ္ဆိုေပမယ့္..။ ရံုးခ်ိန္မၿပီးေသးပဲ ျပန္တာမွ မဟုတ္တာ။ ခါတိုင္းေလာက္ အလုပ္ခ်ိန္ထက္ ေနာက္ၾကၿပီးမေနတာပဲရွိတာ..။ မင္း အလုပ္ကို ဘယ္ေလာက္အထိ တန္ဖိုးထားတယ္ဆိုတာ သူသိပါတယ္ကြ..။”

“ေအးကြာ…။ ေက်းဇူးပဲ…။ အဲ့ဒါဆို ငါလစ္မယ္..။ ေမႏွင္းစက္ ဖုန္းဆက္မယ္တဲ့..။ အေရးတၾကီး ေျပာစရာ ရွိတယ္ ထင္ပါတယ္ကြာ…။”

“အင္း….။ ငါ့အထင္ေတာ့….။” ေအာင္ျပည့္က မ်က္ႏွာေသျဖင့္ ရံုးခန္းနံရံေပၚမွ နာရီကုိ ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္သျဖင့္…။

“ဟ…။ ဘာလဲဟ..။ မင္းက ဘာထင္လို႕လဲ…။ အူေၾကာင္ေၾကာင္မလုပ္နဲ႕ေနာ္ ငါမနက္ကတည္းက စိတ္ေလးေနတာ…။”

“ဟင္း…။ ငါထင္တာ ေျပာၾကည့္မယ္ေလ…။ မင္းစိတ္ေတာ့ ခိုင္ေပါ့…။”

“ေအးပါ…။ မင္း ဘာထင္တယ္ဆိုတာသာ ေျပာစမ္းပါ..။”

“ဒီလိုေလကြာ…။ ေမႏွင္းစက္ အခု ထြက္သြားတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီ…?”

“အင္း ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီကြ…။ အဲ့ဒီ့ေတာ့…?”

“ဟင္း….။”

“ေဟ့ေကာင္ သက္ျပင္းေတြခ်ည္းပဲ စြတ္ခ်မေနနဲ႕။ ငါ စိတ္ပူလာၿပီ။ ေျပာစရာ ရွိတာ ျမန္ျမန္ေျပာကြာ။”

“ေအးေလ အဲ့ေလာက္သြားတာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့….။ အခု…။”

ျမတ္ေသာ္ ေခါင္းထဲ ၅ ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကိန္းဂဏန္းက အေတြးကို လင္းကနဲ ျဖစ္သြားေစပါတယ္…။ တစ္စံုတစ္ခုကို ခံစားမိသလိုလို..။ သိလိုက္သလိုလို..။ ဒါေပမယ့္…။ ခက္တာက အရာရာဟာ ၀ိုးတ၀ါးနဲ႕..။ ဘာကိုမွ မိမိရရ မဖမ္းဆုပ္ႏိုင္…။

“အခု…။ အခု ဘာျဖစ္လဲ ေဟ့ေကာင္…?”

“ေၾသာ…။ အခု ျပန္လာၿပီး..။ မင္းနဲ႕ လက္ထပ္ဖို႕…။ ၿပီးတဲ့အခါက်..။ ကေလးေတြ တစ္လ ကိုးသီတင္း ေမြးခ်င္တိုင္းေမြးဖို႕…။ အဲ့ ..။ ေရႊဘက္ထရီ ေၾကာ္ျငာနဲ႕ မွားသြားၿပီ…။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ေနမွာေပါ့ကြာ လို႕ ေျပာမလို႕ပါကြ..။ ဟဲ ဟဲ..။ ဟီး ဟီး…။”

“အာ…။ ေခြးသူေတာင္းစား…။ မင္း ေသေတာ့မွာပဲ…။ မင္းေတြ႕မယ္..။ မင္းနဲ႕…။ ငါနဲ႕ ေတြ႕မယ္..။ မနက္ျဖန္…။ နာၿပီသာမွတ္…။”

“ေအး..။ ဟီး..။ ဟီး…။ ေတြ႕ရမွာပါ မပူပါနဲ႕…။ မနက္ျဖန္ ရံုးပိတ္ရက္မွ မဟုတ္တာ…။ ဟဲ ..ဟဲ”

ျမတ္ေသာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့…။ ေအာင္ျပည့္အား ေနာက္ျပန္ လက္သီးေထာင္ျပကာ ရံုးမွ ထြက္ခြာသြားၿပီသာ ျဖစ္ပါတယ္…။

အခန္း (၃)

ငါ့အရိပ္ေတြ ျဖဴသြားေလမလား

အတိတ္ကုိ ေျပာင္းျပန္အခ်ိဳးခ်ၾကည့္ေတာ့

စေတးလိုက္ရတာက

ငါ့လက္ထဲက ပစၥဳပၸန္ အခ်ိဳ႕ရယ္သာ…။

BLACK DREAM

အိမ္ျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေမ သူ႕ကို ဘာမ်ားေျပာစရာ ရွိလို႕လဲ ဆိုတဲ့အေတြးေတြက သူ႕အာရံုကို အခ်ိန္ျပည့္လႊမ္းမိုးေနခဲ့ပါတယ္..။ သူတတ္ႏိုင္ သမွ်ကားကို သတိနဲ႕ေမာင္းရင္ ျဖစ္ႏိုင္တာမ်ားကိုေတြး ၾကည့္ေနမိပါတယ္…။ သူနဲ႕ ေမ့ရဲ႕ အေျခအေနက ခ်စ္သူတိုင္း၊ စံုတြဲတိုင္းက အားက်ရ ေလာက္ေအာင္ အေျခအေနေကာင္းပါတယ္..။ ႏွစ္ဘက္မိသားစု အေနအထား အေနျဖင့္လည္း ဘာမွ ေျပာစရာမလိုေအာင္  ျပည့္စံု အဆင္ေျပၿပီး သားပင္..။ “အခ်စ္စစ္တို႕ရဲ႕ လမ္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေျဖာင့္ျဖဴးဘူး”ဆိုတဲ့ စကားပံုဟာ သူတို႕ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ မၾကာခဏ ဟားတိုက္ေလွာင္ေျပာင္ ခဲ့ၾကတဲ့ အေကာင္းဆံုး ပ်က္လံုးတစ္ခု မွ်သာ…။

အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ ႏွစ္ကုန္ခါနီးမွာ သူနဲ႕ ေမ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ၾကပါတယ္..။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ေမ က ဘာသာစံုဂုဏ္ထူး ထြက္ကာ ေဆးေက်ာင္းေရာက္ပါတယ္..။ သူကေတာ့ ငယ္စဥ္ကတည္းက ရူးသြပ္စြာ စြဲလန္းခဲ့တဲ့ အိပ္မက္တစ္ခုကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႕ မိသားစု အားလံုးနဲ႕ ခ်စ္သူက တားေနသည့္တိုင္ စစ္တကၠသိုလ္သို႕ တက္ေရာက္ကာ တပ္မေတာ္အတြင္း ၀င္ေရာက္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္..။ သူစစ္တကၠသိုလ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္လို႕ ေက်ာင္းဆင္းခါနီးမွာပဲ…။ ေမ ေဆးေက်ာင္းက ထြက္ကာ ျပည္ပသို႕သြားေရာက္ ပညာသင္ၾကားခဲ့ပါ တယ္..။ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ပထမဆံုး ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိဳးအေကြ႕တစ္ခုပါပဲ..။

သူ ေမ့ကို ေနာက္ဆံုးေတြ႕ခဲ့ရတာက ဒုတိယႏွစ္ခြင့္ျပန္ၿပီး ျပင္ဦးလြင္ကုိ ျပန္မလာခင္ ရန္ကုန္ေလဆိပ္မွာ ေတြ႕ခဲ့ရျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္…။ ျပင္ဦးလြင္သို႕ စစ္တကၠသိုလ္တက္ဖို႕ ပထမဆံုးအႀကိမ္ထြက္ခြာစဥ္က ခါးသည္းနင့္နဲစြာ ရွိဳက္ငိုခဲ့ဖူးေသာ ေမ တစ္ေယာက္…။ ေနာက္ဆံုး အႀကိမ္သူ႕အား ေလဆိပ္ သို႕ လိုက္ပို႕သည့္အၾကိမ္တြင္မူ အင္မတန္ပင္ တည္ၿငိမ္ရင့္က်တ္ေနတတ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။ အခု ေမ ျပည္ပကို ပညာသင္ဖို႕ သြားေတာ့ သူလိုက္မပို႕ ႏိုင္ခဲ့ေပ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တနဂၤေႏြေန႕ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္..။ သူျမိဳ႕ထဲကေန ဖုန္းဆက္ကာ..။  Check In မ၀င္ခင္အခ်ိန္အထိ ေမနဲ႕ ဖုန္းထဲတြင္ ေတြ႕ဆံုခြင့္ရခဲ့ပါတယ္…။ ေမက သူ Check In ၀င္ေတာ့မယ္လို႕ ေျပာေတာ့ သူ႕နားထဲ လြန္ခဲ့ေသာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ သူ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ရန္ကုန္မွ ျပင္ဦးလြင္ကို ထြက္ခြာေတာ့ ေမ သူ႕ကို ေျပာခဲ့ေသာစကားတစ္ခြန္းကို သတိရမိလိုက္ပါတယ္..။ “ ေမာင္က ေမ့ကို အရင္ခြဲသြား ႏိုင္ၿပီေပါ့ေနာ္…” တဲ့။ ဒီတစ္ႀကိမ္တြင္မူ….။

အခန္း (၄)

သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့ၾကိဳးကို

တတိတိ မွ်င္းကာျဖတ္ႏိုင္ေသာ

ဓားအား…

မာန ဟု ေခၚေလသည္…။

BLACK DREAM

“Oh think twice, its another day for You and me in paradise”

“ဟဲလို..။ ေမ…။”

“အင္း..။ ေမာင္ေစာင့္ေနတာ ၾကာသြားၿပီလား..။”

“မၾကာေသးဘူး ေမ…။ ေမာင္ ေစာေစာကေလးပဲ ျပန္ေရာက္တယ္..။ ေရခ်ိဳးအ၀တ္လဲၿပီးကာစပဲ ရွိေသးတယ္…။ ထမင္းကေတာ့ ေမနဲ႕ စကားေျပာၿပီး မွပဲ ေအးေဆး စားေတာ့မယ္ေလ…။ ေမ ေျပာစရာရွိတယ္ဆိုတာ ေျပာေလ..။”

“ေမာင္ ေနေရာ ေကာင္းရဲ႕လား..? အလုပ္ထဲမွာေရာ အဆင္ေျပရဲ႕လား..?”

“အင္း..။ ေကာင္းပါတယ္ ေမရဲ႕..။ အားလံုးေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ…။ ဒါေပမယ့္ ဒီလကုန္ရင္ေတာ့ ေမာင္ ရာထူးတိုးနဲ႕အတူ ေျခလွ်င္ဆင္းရလိမ့္ မယ္..။ ေရွ႕တန္းမထြက္ရတာၾကာေတာ့ ကိုယ့္ ႏုိင္ငံကို ေစာင့္ေရွာက္ရင္း၊ အမိေျမၾကီးရဲ႕ ေတာေတာင္ သဘာ၀အလွေတြကို ခံစားရင္း အေညာင္းေျပ အညာေျပ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ျဖစ္တာေပါ့..။ ဟဲ ဟဲ”

“ေမာင္က ေမာင့္တိုင္းျပည္ကို အရမ္းခ်စ္တာပဲေနာ္…။”

“ဟုတ္တယ္ ေမ…။ ေမာင့္ဘ၀မွာ ေမာင့္အသက္နဲ႕ ခႏၶာျမဲေနသမွ် ေမာင့္တုိင္းျပည္ဟာ ေမာင့္ရဲ႕ အေသြး..။ ေမာင့္ရဲ႕ အသား..။ ေမာင့္ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုး ျဖစ္ေနမွာပဲ ေမ…။”

တစ္ဘက္မွ အသံအေတာ္ၾကာေအာင္ တိတ္ဆိတ္သြားပါတယ္…။ ေအာင္ျပည့္ေျပာလိုက္တဲ့ စကား အမွတ္မထင္ ျပန္ၾကားလိုက္မိေတာ့…။

“အား…။ ကိုသိၿပီေမ..။ ဘာလဲ ေမျပန္လာေတာ့မလို႕လား? ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲ..? ဘယ္ေလဆိပ္လဲ? ေမာင္ ဘယ္အခ်ိန္လာၾကိဳရမလဲ..? ေအာင္ျပည့္ကေတာင္ ဒီေန႕ေနာက္ေနေသးတယ္..။ ေမ ျပန္လာရင္ တစ္လကိုးသီတင္း ေမြးခ်င္တိုင္းေမြး အားမကုန္ဘူး ဆိုလား..။ အဲ..။ ဟုတ္ပါဘူး..။ ဟဲ ဟဲ။ ဟုတ္လားေမ..။ ေမ ျပန္လာေတာ့မလို႕လား…?”

“မဟုတ္ဖူး ေမာင္….။”

“အင္…။ ဒါဆို ဘာလဲ ေမ…? ေျပာေတာ့ကြာ..? ေမာင္ စိတ္နဲနဲပူလာၿပီ…။”

“ေမ့ ကို ေမာင့္ဘ၀ထဲကေန ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ အၿပီးအပိုင္ ေမ့လိုက္ပါေတာ့ေမာင္..။ ေမႏွင္းစက္ ဆိုတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ျမတ္ေသာ္ ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ထဲမွာ ဘယ္တုန္းကမွ ျဖစ္တည္ခဲ့ျခင္း မရွိတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ေမ့ေပးပါေမာင္…။”

တစ္ဘက္မွ မထင္မွတ္ထားေသာ စကားေၾကာင့္ ျမတ္ေသာ ေခါင္းနပန္း ၾကီးသြားပါတယ္..။

“ဘာ…! ဘယ္လိုေျပာလိုက္တယ္? ေမ့ေပးရမယ္…။ ဘယ္တုန္းကမွ ျဖစ္တည္ခဲ့ဖူးျခင္း မရွိတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ေမ့ေဖ်ာက္ေပးရမယ္..? ေမ..။ မင္းဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ…? ေမာင္ နားမလည္ေတာ့ဘူး..။”

“ဟုတ္တယ္ေမာင္…။ ေမာင္ဘာမွ နားလည္မွာမဟုတ္ဘူး..။ ဒီလိုပဲ ေမကိုယ္တိုင္လည္း အခုအခ်ိန္ထိ ဘာကိုမွ ေသေသခ်ာခ်ာနားမလည္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အရာရာဟာ အိပ္မက္တစ္ခုလို ၀ိုးတ၀ါးနဲ႕ ေမ ကိုယ့္အသက္ရွဴသံေတြကိုေတာင္ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ေနေသးရဲ႕လားဆိုတာကို မသိေတာ့ဘူး ေမာင္..။ အက်ိဳးတရားတိုင္းမွာ အေၾကာင္းတရားဆိုတာ ရွိၾကစျမဲပါေမာင္..။ ဒါေပမယ့္..။ ေမးခြန္းတိုင္းမွာေတာ့ အေျဖရွိခ်င္မွ ရွိပါလိ့မ္မယ္…။ အထူးသျဖင့္ ေမးခြန္းထုတ္တဲ့သူတိုင္ အဲ့ဒီ့ ပုစာၦရဲ႕အေျဖကို မသိတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ပိုဆိုးပါလိ့မ္မယ္ ေမာင္..။ အခု ေမ့မွာ ေမာင့္ဘက္က ေမးလာမယ့္ ေမးခြန္းေတြအတြက္..။ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ..။ အေျဖေတြ မရွိဘူးေမာင္…။ ေမ ကိုယ္တိုင္လည္း အဲ့ဒီ့ အေျဖေတြကို ရွာမရေသးဘူး ေမာင္..။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး မေမးပါနဲ႕..။ ေမ ေျပာသလိုသာ လုပ္ေပးပါ…။”

“ဘာလဲ..? ဘာေတြလဲ..? အေျဖမရွိတဲ့ ေမးခြန္းေတြေရာ…။ အက်ိဳးေတြေရာ..။ အေၾကာင္းေတြေရာ..။ ငါဘာကိုမွ နားမလည္ေတာ့ဘူး…။ ငါ့ကို အေၾကာင္းျပခ်က္ မေပးႏိုင္ရင္ေတာင္ အနဲဆံုး ငါ့အတြက္ မင္းကို တစ္ဘ၀လံုးစာ ခါးသီးျပစ္လိုက္ဖို႕အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ သံသယ တစ္ခုေတာ့ ေပးသင့္တယ္..။”

“ေမာင္ၾကိဳက္သလိုထင္ပါ…။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ေမ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲ ျပန္၀င္မလာႏိုင္ေတာ့သလို..။ ေမာင္ကိုယ္တိုင္လည္း ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ ေမ့ဘ၀ထဲကို ၀င္လာမွာ မဟုတ္ဖူးဆိုတာပဲ ေမာင္..။”

“မင္းက ဘာလို႕ ငါ့ဘ၀ထဲ ၀င္မလာႏိုင္ရမွာလဲ…? ငါကေရာ ဘာေၾကာင့္ မင္းဘ၀ထဲကို မ၀င္ရဲရမွာလဲ? ငါ့ဘ၀မွာရွိတဲ့ သက္ရွိေတြထဲမွာ မင္းကို ဘယ္ေလာက္ ငါခ်စ္တယ္ဆိုတာ မင္းမသိဘူးလား ေမ…?”

“ေမ သိတယ္….။  အဲ့လုိ သိေနျခင္းနဲ႕ အခုလို သက္ရွိတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနရျခင္းကိုကပဲ ေမတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို အေ၀းဆံုး တြန္းပို႕ခဲ့ၿပီေမာင္…။”

“ဘယ္လို..? သက္ရွိတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျခင္းကိုက ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္တစ္ေနရာဆီ အေ၀းဆံုးတြန္းပို႕ခဲ့တယ္..။ ဟုတ္လား…? မင္း ရူးမ်ားသြားၿပီလားဟင္ ေမႏွင္းစက္…?”

“ထားလိုက္ပါေတာ့ ေမာင္..။ ေမ ရူးသြားၿပီလို႕ပဲ ထားလိုက္ပါေတာ့..။ ေမ့မွာ ေမာင့္နဲ႕ စကားဆက္ေျပာဖို႕ အင္အားေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး..။ ဟုတ္တယ္..။ ေနာက္ၿပီး…။ စကားလံုးေတြလဲ မရွိေတာ့ဘူးေမာင္…။ ေမ ထာ၀ရအတြက္ ႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ပါ တယ္…။”

ေမႏွင္းစက္၏ ေနာက္ဆံုး စကားလံုးေၾကာင့္ ျမတ္ေသာ္ ေဒါသေထာင္းကနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္..။ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္၏ မာန…။ အစြန္႕ျပစ္ခံ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္၏ မာန…။ စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္ေသာ စစ္သားတစ္ေယာက္၏ မာန…။ မာနတို႕ မဟာမိတ္ဖြဲ႕ၾကေလၿပီ…။

“မင္းမွာငါ့အတြက္ စကားလံုးေတာင္မရွိေတာ့ဘူး ဟုတ္လား..? ဟုတ္ၿပီ ေမႏွင္းစက္..။ ဒါဆို..။ မင္းမေျပာရင္ ငါေျပာမယ္..။ ဘာလဲ မင္း အဲ့ဒီ့မွာ အသစ္ေတြ႕သြားလို႕လား…? ရတယ္ ေမႏွင္းစက္..။ ငါအဲ့ဒါေတြ စိတ္မ၀င္စားဘူး..။ ငါ့အေၾကာင္းမင္းသိတယ္..။  မင္းလိုမ်ိဳး အခုလို မိသားစု၊ သူငယ္ခ်င္း၊ ခ်စ္သူ စတာေတြရဲ႕ အေ၀းဆံုး..။ ေႏြးေထြးမွဳ မရွိတဲ့ေနရာမ်ိဳးမွာ ေနေနရတဲ့သူတစ္ေယာက္အတြက္ ေႏြးေထြးမွဳကို ရွာခဲ့ျခင္းဟာ အျပစ္ တစ္ခုမဟုတ္ဘူး ေမႏွင္းစက္။ ဒီအေၾကာင္းအရင္းေလာက္နဲ႕ေတာ့ မင္းငါ့ကို ေမ့ျပစ္ခိုင္းဖို႕ မသိမ္းသြင္းပါနဲ႕..။”

“ေနာက္ဆံုး ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ကြာ..။ မင္းအဲ့ဒီ့မွာ Living Together ေန ေနတယ္ ဆိုရင္ေတာင္..။ ငါမင္းကို နားလည္ေပးလို႕ရတယ္။ ဒါဘာေၾကာင့္ လဲဆိုတာ ငါထပ္မေျပာခ်င္ဘူး။ မင္းကိုယ္တိုင္လည္း သိပါတယ္..။ ငါမင္းအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာတရား၊ ျမတ္ႏိုးမွဳ၊ ယံုၾကည္မွဳနဲ႕ သစၥာ တရားဟာ ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားတစ္လံုးထက္ အမ်ားၾကီး ေလးနက္တယ္ ေမႏွင္းစက္..။ ဒီေလာက္ ထုထည္ ၾကီးၾကီးမားမားနဲ႕ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ငါ့ရဲ႕တန္ဖိုးထားမွဳကို ဘာမဟုတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္နဲ႕ေတာ့ ငါ ဘယ္လိုမွ အပ်က္အဆီး အတိမ္းအေစာင္း မခံႏိုင္ဘူးဆိုတာ မင္းသေဘာ ေပါက္ထားပါ…။ ေအး ဒါေပမယ့္ ငါနဲ႕လမ္းခြဲမွ မင္းစိတ္ခ်မ္းသာမယ္..။ မင္းအတြက္ အဆင္ေျပမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ရတယ္ ေမႏွင္းစက္..။ ရတယ္..။ မင္း ေနာက္ဆံုး သိထားဖို႕ တစ္ခုကေတာ့ တစ္ခ်ိန္ မင္းစိတ္ေတြ ေျပာင္းသြားလို႕ ငါ့ဆီ ျပန္လာခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ တစ္ေန႕..။ မင္းတံခါးမေခါက္ပါနဲ႕..။ ငါ့ရင္ဘတ္ကို ဖြင့္ႏိုင္တဲ့ တစ္ေခ်ာင္းထဲေသာ ေသာ့ဟာ မင္းဆီမွာ ရွိၿပီးသားပါ..။ ထာ၀ရမဟုတ္ေပမယ့္…။ ငါ ႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္…။

တီ….။ တီ…။ တီ…။ တီ….။

ဇာတ္သိမ္း

ေမာင္…။ ကမာၻတစ္ဘက္မွာေန႕…။ ကမာၻတစ္ဘက္မွာည…။ အလင္းက်ေရာက္ပံုျခင္းက ကိုယ္စီ ကိုယ္စီအတြက္ အမွန္တရား တစ္ခုစီပါ။ အလင္း ဟာ လူသားအားလံုးအတြက္  တူညီတဲ့ေႏြးေထြးမွဳကို တစ္ခ်ိန္ထဲ တစ္ျပိဳင္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ မေပးႏိုင္ပါဘူး ေမာင္…။ ဒါေပမယ့္ေမာင္..။ ေမယုံၾကည္ပါ တယ္။ တစ္ကယ္လို႕ တစ္ေန႕ေန႕မွာ အလင္းဟာ ကမာၻေျမေပၚကို တူညီစြာတျပိဳင္နက္ ၾကေရာက္မယ့္ ေန႕မ်ိဳးၾကရွိခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အဲ့ဒီ့ေန႕မွာ ေမတို႕ေတြ ျပန္ဆံုၾကဦးမွာပါေမာင္…။

“ေမ…။ ေမာင္နဲ႕ ပတ္သတ္လို႕ မ်က္ရည္က်ခ်င္တယ္ဆို..။ ေမာင္ တိုက္ပြဲမွာ က်သြားတဲ့အခါ ဂုဏ္ယူလို႕က်တဲ့ မ်က္ရည္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္…။”

တစ္ခါက သူေျပာခဲ့ဖူးေသာစကား..။ သူမ မ်က္ရည္က်ဖို႕ အေျခအေနၾကံဳတိုင္း နိမိတ္မေကာင္းလွေသာ သူ႕စကားေၾကာင့္ မ်က္ရည္မက်မိရေလ ေအာင္ သူမ ႀကိဳးစားတတ္ခဲ့ပါတယ္..။

အခုလည္း သူမ ႀကိဳးစားေနမိတယ္…။ ေအာက္ႏွဳတ္ခမ္းကို သြားနဲ႕ ဖိကိုက္ရင္း ရင္ထဲက လိွဳက္လိွဳက္ တက္တာတဲ့ ဆို႕နင့္မွဳမ်ားကို မ်ိဳခ်ကာ မ်က္၀န္းမွ စီးဆင္းလာမယ့္ မ်က္ရည္ေတြ မက်ေစဖို႕ ထိမ္းခ်ဳပ္မိလိုက္တဲ့ေနာက္….။

ႏွဳတ္ခမ္းက ေသြးတစ္စက္ သူမေရွ႕မွာခ်ထားတဲ့ ခပ္ပါးပါး စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ရဲ႕ အဖံုးေပၚ..။ သို႕မဟုတ္ စာေၾကာင္းတစ္ခုအေပၚသို႕…။ တိက်စြာ က်ဆင္းသြားခဲ့ပါေတာ့တယ္…။

EUROPEAN UNION

UNITED KINGDOM OF GREAT BRITAIN

AND NORTHERN IRELAND

PASSPORT

P.S- ကမာၻတစ္၀ွမ္းလံုးမွာရွိတဲ့  Distance Relationship မ်ား အားလံုးအား ေခတ္အေျခအေနႏွင့္ ယွဥ္ထိုး၍ ရည္ညႊန္းပါသည္။

Check Mate သည္ စစ္တုရင္ကစား၀ိုင္းတစ္ခုအတြက္ ဇာတ္သိမ္းကကြက္ တစ္ခုျဖစ္သည္ဟု သင္အဆိုျပဳမည္ဆိုပါက..။ Check Mate ဟူေသာ စကားလံုးသည္ ထိုစကားလံုးျဖစ္ေပၚလာဖုိ႕ရန္အတြက္ က်ဆံုးသြားခဲ့သည့္ မ်ားစြာေသာ စစ္တုရင္ တပ္သားမ်ားအားလံုးအား စစ္တုရင္ဘာသာ စကား ျဖင့္ ” အေလးျပဳ” ဟု အမိန္႕ေပးျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သူ ျပန္ေျပာျဖစ္မွာ ေသခ်ာေပသည္…။

အခန္း (၁)

“Love All…”

သူေရာ…။ ေစာအယ္ဒိုေရာ…။ အသံလာရာဆီသို႕ ျပိဳင္တူလွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္…။

ဆည္းဆာသည္ အေနာက္ဘက္ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းတြင္ အဆံုးမရွိေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အား ေရးသားေနသည့္ႏွယ္…။ တစ္ခ်က္ခ်က္ ေတာင္ကုန္းေပၚ ကို ျဖတ္သန္းတိုက္ခိုက္လိုက္ေသာ ေလႏွေအးတစ္ခ်ိဳ႕သည္ မၾကာခဏ ခိုးခိုးခ်လိုက္ေသာ သူ႕ရဲ႕သက္ျပင္းအခ်ိဳ႕အား အဆံုးအစမဲ့ေသာ အနႏၱ  စၾကာ၀ဌာဆီသို႕ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္သြားၾကေလသည္…။

” ဗိုလ္လံု…။ သက္ျပင္းေတြ ခ်လွခ်ည္လားဗ်…။ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္အေပၚမွာပဲ အာရံုထားရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ..။ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္တစ္ခုမွာပဲ အာရံုထားပါ ဗိုလ္လံု..။ အရာအားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာရွိတဲ့ လက္တစံုထဲနဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ခြင့္ကို ဘုရား သခင္က ေပးမထားပါဘူး…။”  ေၾသာ…။ သူ႕သက္ျပင္းေတြကို သူၾကားသြားသည္ပဲ…။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ သင့္ရဲ႕ သက္ျပင္းသံမ်ားကိုပင္ သင္လံုျခံဳစြာ မထိန္းသိမ္းႏိုင္ ေၾကာင္း သင္သိထားႏွင့္ သင့္ပါသည္။

“ခင္ဗ်ားေျပာတာ မွန္ပါတယ္ဗ်ာ…” ျပံဳးရင္း ျပန္ေျဖလိုက္ေသာ သူ႕ရဲ႕ စကားအဆံုးမွာ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ျပံဳးလွ်က္ ၾကည့္ ႏွင့္ေနၿပီးသား ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္..။

ျမင္ကြင္းသည္ ဖုန္အနဲငယ္ထေနေသာေၾကာင့္ မသဲကြဲေပ။ ဖုန္တို႕သည္ လူတို႕၏ျမင္ကြင္းအား နံရံတစ္ခုကဲ့သို႕ လံုး၀ ကြယ္ ေပ်ာက္သြားေအာင္ ကာ ကြယ္ႏိုင္ျခင္းမရွိသည့္တိုင္ အနဲႏွင့္အမ်ားဆိုသလိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အျမင္အာရံုမ်ားကို ေ၀၀ါးသြားေစသည္ မွာေတာ့ ေသခ်ာလွေပသည္…။ သို႕ေသာ္ ထိုမွဳန္၀ါး၀ါး ဖုန္ေတြၾကားထဲ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လက္ကနဲ လက္ကနဲ ျဖစ္သြားေသာ အရာအခ်ိဳ႕ တက္ၾကြ လန္းဆန္းစြာ လွဳပ္ရွားေနၾက သည္ကို သင္သတိထားမိပါက ေတြ႕ရွိႏိုင္ပါတယ္…။

ဟုတ္ပါတယ္..။ တစ္ေန႕တာကို ႏွဳတ္ဆက္ကာနီး ေနမင္းဆီမွ အလင္းတန္းတို႕သည္ အကၤ်ီခြ်တ္ထားလို႕ ေခြ်းတျပိဳက္ျပိဳက္က်ေနေသာ ပိုက္ေက်ာ္ ျခင္းခတ္ေနၾကသည့္ ႏွစ္ဘက္ေသာ အသင္းသားတို႕၏ ခႏၶာ ကိုယ္ေပၚသို႕ က်ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္ ထိုကဲ့သို႕ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္တြင္ လက္ကနဲ လက္နဲ ျဖစ္သြားျခင္းျဖစ္ပါတယ္…။

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္အတူ သူ ကစားကြက္ေျပာင္းလုိက္သည္…။ နယ္ရုပ္တစ္ေကာင္ကို ေရွ႕သို႕တစ္ကြက္တက္လိုက္ျခင္းျဖင့္ သူရဲ႕ တိုက္စစ္အဟုန္ ကို ပိုမိုျမွင့္တင္ဖို႕ လွဳပ္ရွားလိုက္ပါတယ္..။

အခန္း (၂)

“ေစာအယ္ဒို..။ ခင္ဗ်ားက ကရင္ျဖစ္ၿပီး ဘယ္လိုျဖစ္လို႕ ရွမ္းထဲ ေရာက္ေနရတာလဲ..?”

“ဒါ အထူးအဆန္းတစ္ခုလား ဗိုလ္လံု..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ တိုင္းရင္းသားေတြေလ…။ ဒီအမိႏိုင္ငံၾကီးမွာ အတူတကြေပါက္ဖြား ၾကီးျပင္းခဲ့ၾကတဲ့သူေတြ ပဲ မဟုတ္ဖူးလား…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိခင္ၾကီးရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လြတ္လပ္စြာ လွဳပ္ရွား ေနထိုင္ခြင့္မရွိႏိုင္ဖူးလား..? လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ ၾကိဳးစားပိုင္ခြင့္မရွိဖူးလား..? လြတ္လပ္စြာ ရဲရင့္က်ဆံုး ႏိုင္ခြင့္မရွိဘူးလား ဗိုလ္လံု…? “

” မွန္ပါတယ္..။ ဒါကို ကြ်န္ေတာ္မျငင္းပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႕…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိခင္ၾကီးရဲ႕ ရင္ခြင္ၾကီးထဲကေန စြန္႕ခြာသြားမွာကို စိုးရိမ္မိတာ ေတာ့ အမွန္ပဲ ေစာအယ္ဒို..”

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ဒီတစ္ခါ သက္ျပင္းခိုးခ်သူမွာ သူမျဖစ္ႏိုင္ေပ..။

” Hope…. Two!”

“ဗိုလ္လံု႕ လူေတြ တယ္စြာသကိုးဗ်…။ ကြ်န္ေတာ့္ေကာင္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႕ထဲမွာဆို တကယ့္ နာမည္ၾကီးေတြဗ်…။ သူတို႕ ရွာတိုက္တဲ့ အရက္ပု လင္းနဲ႕ ေဆးလိပ္ဘူးေတြ ကြ်န္ေတာ္ ေသာက္ခဲ့ရတာ မနဲလွဖူး..။ ဟား..ဟား “

” ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိတာ တစ္ခုရွိတယ္ ေစာအယ္ဒို…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က လူေတြက ဒီပြဲကို အားကစားတစ္ခုအေနနဲ႕ ယွဥ္ျပိဳင္ေနတယ္..။ ဒါေပ မယ့္ ခင္ဗ်ား လူေတြက တိုက္ပြဲတစ္ခုကို တိုက္ခိုက္ေနသလို ကစားေနတယ္..။ ဒါဟာ သူတို႕အတြက္ ဖိအားကို ပိုမိုျဖစ္ေပၚၿပီး အေရးနိမ့္ဖို႕အတြက္ အခြင့္အလမ္းကို လက္ကမ္းၾကိဳေနသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္…။”

သူ ေျပာလိုက္တဲ့စကားကို ေစာအယ္ဒိုက ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ကာ ရိုးသားေသာ အျပံဳးတစ္ခုျဖင့္သာ တုန္႕ျပန္လိုက္ပါတယ္…။ ေစာအယ္ဒိုရဲ႕ မ်က္လံုးအစံုက သူတို႕ၾကားမွာရွိတဲ့ စစ္တုရင္ခံုေပၚမွာ စူးစိုက္လို႕ေနပါတယ္…။

” ဗိုလ္လံု႕လိုေပါ့ဗ်ာ…။ Check!” ညင္သာေသာ တုံ႕ျပန္သံႏွင့္အတူ မထင္မွတ္ထားေသာ ေစာအယ္ဒိုရဲ႕ Check Mate အတြင္း သူက်ေရာက္သြား ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေနာက္က်စြာ သူသိလိုက္ရပါတယ္..။

“ခင္ဗ်ား ေတာ္တယ္ ေစာအယ္ဒို…။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီအေျခအေနကို သတိမထားမိလိုက္ဖူး…”

“ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္တာမဟုတ္ဖူး ဗိုလ္လံု…။ ကြ်န္ေတာ္က စစ္တုရင္ ကစားေနတာပါ….။ ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္လံုက စစ္တိုက္ေနခဲ့တာကိုး…။”

“Cheers!!!”

စားပြဲေပၚမွာရွိေနတဲ့ Army Rum ထည့္ထားတဲ့ စစ္မတ္ခြက္ ႏွစ္လံုးျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ စစ္တုရင္ကစားပြဲရဲ႕ ပိတ္ပြဲအခမ္းအနားကို က်င္းပလိုက္ပါ တယ္..။ ၀ါးကြပ္ျပစ္ေပၚမွာ လဲေလွ်ာင္းေနတဲ့ မန္ဆန္ စီးကရက္ဗူးထဲမွ စီးကရက္ႏွစ္လိပ္ကို သူထုတ္ယူလိုက္ပါတယ္..။ သူ တစ္လိပ္..။ ေစာအယ္ဒို တစ္လိပ္…။ သူကိုယ္တိုင္ပင္ စီးကရက္ကို မီးညိွေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။ ထို႕ေနာက္မွာေတာ့ မၿပီးေသးတဲ့ ျခင္းပြဲကို သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ၿငိမ္သက္စြာပဲ ထိုင္ၾကည့္ေနလိုက္မိပါတယ္..။

သူ႕လိုပင္..။ ေစာအယ္ဒိုရဲ႕ စိတ္ထဲမွာလည္း..။ နက္ရွိဳင္းတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အေတြးေတြ ရွိေနမယ္ဆို ဆိုတာကို သူခန္႕မွန္းမိပါတယ္..။ သူ႕မ်က္၀န္းေတြက သိပ္ တည္ၿငိမ္လြန္းေနတယ္ေလ..။ ခပ္ပါးပါးႏွဳတ္ခမ္းတစ္စံုနဲ႕အတူ မနက္ေလာက္ကမွ ရွင္းလင္း ရိတ္သင္ထားတယ္လို႕ ယူဆရတဲ့ စိမ္းဖန္႕ေနတဲ့ မွဳတ္ဆိတ္ရိတ္ထားတဲ့အေရျပားအေရာင္နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ၾကည္လင္၀င္း၀ါတဲ့ အသားအေရရယ္..။ စီးကရက္ကို ဟန္ပါပါကိုင္ထားတဲ့  ေက်ာ့ရွင္းသြယ္လွ် ေနတဲ့ သူရဲ႕ လက္အစံုရယ္ဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ လူသတ္လက္နက္ေတြနဲ႕ စီး၀ါးကိုက္ညီမွဳ မရွိလွဟု သူသံုးသပ္မိပါတယ္..။

“ခင္ဗ်ား..။ မင္းသားလုပ္သင့္တာဗ်…”

“တန္းတူညီမွ်ေရး၊ တရားမွ်တမွဳနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ေစာေစာကေျပာခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ ၾကိဳးစားပိုင္ခြင့္ကို အႏုပညာ ဒါမွမဟုတ္ ေဆြးေႏြးညွိႏွိဳင္း ျခင္း ဒါမွမဟုတ္ အျခားအလားတူ ႏူးညံ့ျငင္သာ နည္းမ်ိဳးနဲ႕ သမိုင္းမွာ ရယူခဲ့ဖူးတာမ်ိဳးရွိရင္ ကြ်န္ေတာ္ လုပ္မယ္ဗ်ာ..။”

“ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တစ္ခုေျပာမယ္ ေစာအယ္ဒို..။ ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာရွိခဲ့စဥ္တုန္းက Pearl Harbor ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္..။ အေမရိကန္ရဲ႕ အလစ္အငိုက္ကို ယူၿပီး ဂ်ပန္က အေမရိကန္ ေရတပ္စခန္းကို ဗံုးက်ဲတဲ့ ကားေပါ့..”

ေစာအယ္ဒိုက ျပံဳးလို႕သာေနပါတယ္..။ သူ႕မ်က္၀န္းေတြက အေရွ႕မွာ ေခြ်းတလံုးလံုးႏွင့္ အျပိဳင္အဆုိင္ခတ္ေနၾကတဲ့ ျခင္းပြဲမွာပဲ ရွိေနပါတယ္..။

” အဲ့ဒီ့မွာ ဂ်ပန္ေတြ အသာစီးရေတာ့ ဂ်ပန္ ဗိုလ္မွဴးၾကီးက သူ႕ရဲ႕ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ကို သိပ္ကိုေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္မွဳနဲ႕ ေအာင္ျမင္မွဳပါပဲလို႕ ေျပာ တယ္ဗ်… အဲ့ဒီ့မွာ…”

” ဂ်ပန္ ဦးစီးခ်ဳပ္က A Brilliant Man Would Find A Way Not To Fight A War လို႕ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္မလား ဗိုလ္လံု..” ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အၾကိဳက္ဆံုးခံယူခ်က္ေတြထဲက တစ္ခုေပါ့..။ ကြ်န္ေတာ္ England မွာေက်ာင္းတက္ေနတုန္းက ၾကည့္ခဲ့ရတာပါ..။ ၾကာေတာ့ ၾကာၿပီေပါ့..။

သူဘာဆက္ေျပာရမွန္း မသိျဖစ္သြားပါတယ္…။ ေခါင္းထဲတြင္ ေမးခြန္းေတြ ရွဳပ္ရွက္ခတ္သြားသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီလို ပညာတတ္တစ္ေယာက္ အခုလိုေတာထဲ ေတာင္ထဲေရာက္ေနပါလိ့မ္..။ သိပ္ေတာ့ မစဥ္းစားလိုက္ရပါ..။ သူ႕ရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ႏွင့္ ခံယူခ်က္ကလြဲၿပီး သူ႕ကို ဒီလိုေနရာ မ်ိဳး ေရာက္လာေအာင္ တြန္းပို႕ႏိုင္မည့္ အျခားအရာဘာမွ မရွိႏိုင္ဘူးဆိုတာ သူခ်က္ျခင္း သေဘာေပါက္လိုက္ပါတယ္..။ ထို႕အတူ ဘာေၾကာင့္ သူစစ္ တုရင္ထိုးရာတြင္ ရွံဳးနိမ့္သြားရတယ္ဆိုတဲ့ အေျဖကိုလည္းေကာင္းကာင္း ေဘာေပါက္လိုက္မိပါတယ္။ သူတစ္ဘက္သားကို ေလ်ာ့တြက္ခဲ့မိတယ္ေလ။

“ဒါေပမယ့္..ဗိုလ္လံု။ If You Want Peace, Prepare For War ဆိုတဲ့စကားကိုလဲ ဗိုလ္လံု ၾကားဖူးမယ္ထင္ပါတယ္…။”

“Set…!!!”

ပိုက္ေက်ာ္ျခင္းပြဲကား ၿပီးသြားေလၿပီ…။

အခန္း (၃)

“၀ူး…။ ဗိုလ္ၾကီးေရ…။ ဒီေန႕ေသာက္ရမယ့္ Army Rum ကေတာ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ အခ်ိဳဆံုးျဖစ္မယ္ထင္တယ္ဗ်..။ ေစာအယ္ဒိုတို႕ ဘက္က လူေတြက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာပဲဗ်..။ ေတာ္ေတာ္ လုပ္လိုက္ရတယ္..။ ဟား..ဟား..။”

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ဗ်ာ..။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲေဘာ္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႕ အထဲမွာဆို ဖိုက္တာေတြဗ်..။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႕သာသြားတာတစ္ခုရွိတယ္..။ အဲ့ဒါဘာလဲဆိုေတာ့..။ ခင္ဗ်ားတို႕ ဗိုလ္ၾကီးေျပာသလို ျပိဳင္ပြဲအေပၚထားတဲ့ စိတ္ဓာတ္ပဲဗ်…။”

ေစာအယ္ဒိုက သူ႕ဘက္လွည့္ကာ ျပံဳးၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ သူေနရ ထိုင္ရေတာ္ေတာ္ခက္သြားသည္…။

“ဘယ္လိုလဲ ဗိုလ္ၾကီး..။ ဗိုလ္ၾကီးတို႕ပြဲေရာ အေျဖဘယ္လိုထြက္သြားလဲ..” တပ္ၾကပ္ၾကီး သိန္းျမင့္ရဲ႕ ေမးခြန္းက သူ႕အရွိဳက္ထဲ ၀င္သြားပါတယ္။

“ခင္ဗ်ားတို႕ ဗိုလ္ၾကီးက အေတြးအေခၚတအားေကာင္းတယ္ဗ်..။ စဥ္းစားတာေတြ မ်ားလြန္းေတာ့  မ်က္စိေရွ႕တည့္တည့္မွာ ရွိေနတဲ့ အခြင့္အေရးကို တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ဆံုးရွံဳးရတာ ရွိေကာင္းရွိမေပါ့ဗ်ာ..။ “

သူ႕အစား၀င္ေျဖလိုက္ေသာ ေစာအယ္ဒိုရဲ႕ အေျဖက ေတာ္ေတာ္တာသြားသည္..။ ဆရာၾကီးသိန္းျမင့္လည္း ဆက္မေမးေတာ့..။

“စိတ္ခ်ပါဗ်ာ…။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေန႕ သင္ခန္းစာရလိုက္တယ္..။ မနက္ျဖန္ ကြ်န္ေတာ္ ဒီလိုမမွားေစရဘူး ေစာအယ္ဒို..။” သူ႕ရဲ႕အျပံဳး..။ ေစာအယ္ဒိုရဲ႕ အျပံဳး…။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ အျပံဳးေတြဟာ ယံုၾကည္ခ်က္ကိုယ္စီနဲ႕ သိပ္ကို ရဲရင့္လြန္းၾကပါတယ္…။

“ကဲ အားလံုး..။ ဒီအမွတ္တရ ညေနေလးအတြက္ Cheers ဗ်ာ…။ အဲ ။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ အားလံုး ႏွစ္ပက္ထက္ေတာ့ မပိုေစနဲ႕ဗိ်ဳ႕..။ ႏွစ္ဘက္စလံုး မနက္ျဖန္ အလုပ္ေလးေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ ေမ့မထားၾကနဲ႕ဦး..။” သူအားလံုးၾကားေအာင္ ေအာ္ေျပာလိုက္သည္..။

“ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလိုေလး ေျပာခ်င္တယ္ ဗိုလ္လံု..”

နိဂံုး

ေစာအယ္ဒိုတို႕အဖြဲ႕ သူတို႕ စခန္းကုန္းေလးရွိရာသို႕ တေရႊ႕ေရႊ႕ႏွင့္ ခ်ီတက္သြားၾကတာကို ၾကည့္ရင္း သူ႕ရင္ထဲမွာ အေျဖမရွိေသာ ေမးခြန္းေပါင္း မ်ားစြာ ေ၀့၀ဲေနခဲ့ပါတယ္..။ မနက္ျဖန္ မနက္ အာရံုလာတာနဲ႕ တျပိဳင္နက္ အထက္ရဲ႕အမိန္႕အရ သူတို႕ရင္ဆိုင္ကုန္းႏွစ္ခုစတင္ တိုက္ခိုက္ရေတာ့ မွာ ျဖစ္ပါတယ္…။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အမ်ိဳးအမည္မသိတဲ့ သက္ျပင္းတစ္ခုကို လြတ္လပ္စြာခ်ရင္း..။ ေစာအယ္ဒိုေနာက္ဆံုး ေျပာသြားေသာ စကားကို သာ သူ႕နားထဲ ထပ္တလဲလဲ ၾကားေယာင္ေနမိပါေတာ့တယ္…။

တစ္ဘက္က ေမာင္းျပန္ေသနတ္ကို ကိုင္ေျမွာက္ရင္း တစ္ဘက္က သူ႕ပုခံုးကို တင္းၾကပ္စြာ ဖတ္စြဲ ဆုပ္ကိုင္ရင္း..။ ႏွလံုးသားရဲ႕ အနက္ရွိဳင္းဆံုးေနရာ မွ ၾကံဳး၀ါးလိုက္ေသာ သူ႕ရဲ႕ ျပင္းျပတဲ့ ဆႏၵ …။ သို႕မဟုတ္..။ ယံုၾကည္ခ်က္…။

ေစာအယ္ဒိုဆိုတဲ့ ကရင္လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အသံသည္ ရွမ္းရိုးမတစ္ခုလံုးမွာ ပဲ့တင္ရိုက္ခတ္သြားပါတယ္…။ ဒီရွမ္းရိုးမၾကီးတည္ရွိေနသမွ် အဆံုး မရွိ ရိုက္ခတ္ေနဦးမယ္ ဆိုတာကိုလည္း သူထာ၀ရယံု ၾကည္ပါတယ္…။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီၾကံဳး၀ါးသံကို ရိုးမရဲ႕ ဆည္းဆာကို သက္ေသျပဳရင္း မိခင္ရဲ႕ ရင္ခြင္အတြင္း ေနထိုင္ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသားညီအစ္ကိုမ်ားအားလံုး ၾကားႏိုင္ေစဖို႕သာ သူ ဆုေတာင္းေနခဲ့မိပါေတာ့တယ္…။

” တိုင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုအခ်င္းခ်င္း တစ္ဦးနဲ႕ တစ္ဦး သတ္ျဖတ္ရျခင္းမွ အျမန္ဆံုးကင္းလြတ္ဖို႕… {{{{{{ၿငိမ္းခ်မ္းေရး}}}}}}}}”

P.S- ဒီစကားသံကို အားလံုးၾကားႏိုင္ေအာင္ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္ေပးဖို႕ ခင္ဗ်ားမွာလည္း တာ၀န္ရွိပါတယ္..။

]]> http://www.blackdream21.com/2009/08/24/the-sunset/feed/ 15 http://www.blackdream21.com/2009/08/20/river/ http://www.blackdream21.com/2009/08/20/river/#comments Wed, 19 Aug 2009 22:44:33 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=615 အခန္း (၁)

ေလႏွင္ရာလြင့္ရလို႕

ေၾကကြဲရတဲ့အထဲမွာ

ဘယ္တုန္းကမွ

ရြက္ေလွေတြ မပါခဲ့ဘူး…။

BLACK DREAM

သူ႕ရဲ႕ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ မထင္မွတ္တဲ့အရာေတြ မထင္မွတ္တဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ မၾကာခဏဆိုသလို ၾကံဳေတြ႕ရတတ္တာ သူ႕အတြက္ အထူးအဆန္း တစ္ခုမဟုတ္ခဲ့တာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ…။ အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြထူေျပာပါတယ္ဆိုတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းေတြေပၚကို ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္ ကတည္းက စတင္ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့သူမို႕…။ အခုလို ႏွစ္ကာလ ၾကာရွည္လာၿပီျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႕အတြက္ အရာရာဟာ ေနသားက်ေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္ ပါတယ္…။ ကိုယ္ပိုင္ ရင္ဆိုင္မွဳ…။ ကိုယ္ပိုင္ သံုးသပ္ခ်က္…။ ကိုယ္ပိုင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာ သူေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရာ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ သူ႕ေနာက္က အရိပ္ေတြလို မ်က္ေျခမျပတ္ လိုက္ပါခဲ့ပါတယ္…။ တကယ္ဆို….။ သူေလွ်ာက္လွမ္းရာ ဘ၀ခရီးလမ္းဟာ အမ်ားသူငွာေတြထက္ အခ်ိဳးအေကြ႕ အေျပာင္းအလဲေတြက မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပိုမိုမ်ားျပားလွပါတယ္…။ သာမန္လူေတြ ၾကံဳေတြ႕ေနၾက…။ ၾကီးမားပါတယ္ဆိုတဲ့ ျပႆနာ ေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သူ႕အတြက္ေတာ့ အျပံဳးမပ်က္ေစခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ…။

အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြမ်ားလွတဲ့ ဘ၀ျမစ္ေၾကာင္းေတြၾကား အခုဆိုရင္ သူ႕ဘ၀ ရြက္ေလွကို ဟန္ခ်က္ညီညီ ထိမ္းတတ္ခဲ့ပါၿပီ…။ သူျဖတ္သန္းရာ ျမစ္ ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္…။ တစ္ညိမ့္ညိမ့္တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလႏုေအးေတြကို ခံစားရင္း ရြက္လႊင့္ခဲ့ဖူးသလို…။ ရိုက္ခ်က္ျပင္းျပင္း မုန္တိုင္းေတြရဲ႕ ၾကားထဲမွာလည္း သူတင္ ကိုယ္တင္ ရြက္လႊင့္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္…။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ လူအခ်ိဳ႕သူ႕ရြက္ေလွေလး အေပၚတက္လာၿပီး သူနဲ႕အတူ ခရီးၾကံဳ လိုက္ပါခဲ့ၾကတယ္…။ မၾကာခဏဆိုသလို လိုရာေရာက္သြားတဲ့ လမ္းၾကံဳအခ်ိဳ႕ သူ႕ရြက္ေလွေလးေပၚက ျပန္လည္ထြက္ခြာသြာၾကတယ္…။ အခ်ိဳ႕က လက္ျပႏွဳတ္ဆက္သြားတယ္..။ အခ်ိဳ႕က ေက်ာခိုင္းစြန္႕ခြာသြားတယ္…။ အင္း…။ အခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ပင္ လမ္းတစ္၀က္မွာ ကန္ခ်ခဲ့ဖူးတယ္။

သူ ရြက္လႊင့္ရာ ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ မၾကာခဏဆိုသလို သူ႕ဘ၀ရဲ႕ ရြက္ေလွေလးကို ခဏတာ နားခိုဖို႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္…။ ေရွ႕ဆက္သြားရမယ့္ ခရီး အတြက္ လိုအပ္တာေတြ ျဖည့္ဆည္းဖို႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္…။ ေနာက္ဆံုး ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ အထီးက်န္ခဲ့တဲ့ သူ႕၀ိဥာဥ္ကို အနားေပးဖို႕အတြက္ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ဆိပ္ကမ္းအခ်ိဳ႕မွာ ဆိုက္ကပ္ခဲ့ဖူးတယ္….။ အခ်ိဳ႕ဆိပ္ကမ္းေတြက သူ႕ရြက္ေလွေလးကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ၾကိဳဆိုၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိပ္ကမ္း ေတြကေတာ့ လူစိမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူ႕ကို ႏုလံုးသားအစိမ္းေတြနဲ႕ ၾကည့္ၾကတယ္…။ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ဆိပ္ကမ္းေတြၾကေတာ့လဲ မသိလိုက္ မသိ ဖာသာ…။ သူတို႕နဲ႕ မဆိုင္သလို…။ အင္း…။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ပါေစ..။ ေက်းဇူးတင္စရာေလးတစ္ခုကေတာ့ ဘယ္ဆိပ္ကမ္းကမွ သူ႕ကို ခါးခါးသီးသီး ႏွင္မထုတ္ခဲ့ၾကဖူးဘူး..။

အခန္း (၂)

တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ

ပုဇြန္ေခါင္းတစ္ခုေပါ့

လူေတြယိုသမွ် အညစ္အေၾကးအားလံုး

သူ႕ေခါင္းထဲမွာပဲ စုခဲ့ေလရဲ႕…။

BLACK DREAM

သူရြက္လႊင့္ရာ ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ သူ႕အတြက္ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ အေတြ႕အၾကံဳေတြကို ရွဴရွိဳက္ခြင့္ရခဲ့တယ္…။ ဘ၀ဆိုတဲ့အရာက လူေတြ ကို ဒုကၡေပးေနတာလား…။ လူေတြက ဘ၀ဆိုတဲ့အရာကို ခုတုံးလုပ္အသံုးခ်ေနၾကတာလားဆိုတာကိုသူ အတိအက်ၾကီးမဟုတ္ေတာင္ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေလာက္ ေလ့လာႏိုင္ခဲ့တယ္…။ သူျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႕ ခ်ိန္ထိုးသံုးသပ္မိတယ္…။ လူေတြဟာ သူတို႕လိုခ်င္တာေတြကို ရရွိပိုင္ဆိုၿပီးတဲ့ ေနာက္ မလုိအပ္ေတာ့တဲ့ အမုန္းေတြ…။ အာဃာတေတြ…။ ေလာဘေတြ…။ ေဒါသေတြ…။ ေမာဟေတြကို အညစ္အေက်း စြန္႕ျပစ္ပစၥည္းတစ္ခု အျဖစ္အသြင္ေျပာင္းကာ ဘ၀ဆိုတဲ့ ျမစ္ျပင္ထဲကို စည္းမရွိ၊ ကမ္းမရွိ စြန္႕ျပစ္ခဲ့ၾကတယ္…။ ပထမ…။ မ်က္ႏွာလႊဲတယ္…။ ေနာက္ သူတို႕ အရွဳပ္ထုပ္ကို ဘ၀ဆိုတဲ့ျမစ္ျပင္ေပၚ သြန္ခ်စြန္႕ျပစ္တယ္…။ ဒီလိုနဲ႕….။ လူေပါင္းမ်ားစြာ….။ အညစ္အေၾကးေပါင္းမ်ားစြာ…။ မ်က္ရည္ေပါင္းမ်ား စြာ….။ ဒီျမစ္ျပင္မွ အဆိပ္မသင့္ ဘယ္သူသင့္မလဲ…။

ကိုယ္က်င့္ တရားကမ္းပါးေတြ ေရစီးကမ္းျပိဳလိုက္လို႕  ျမစ္ျပင္တစ္ေလွ်ာက္ေသာင္ေတြထြန္းၿပီး ကိုယ္စီကိုယ္စီ ဘ၀ရြက္ေလွေတြ ေသာင္တင္ၾက…။ ခရီးေတြဖင့္ၾက…။ အေႏွာင့္အယွက္ေတြျဖစ္ၾကေတာ့…။ ဒီျမစ္ကေသာင္ထြန္းလို႕ အခုလို ဒုကၡေရာက္ရတာပါတဲ့ေလ…။ လူေတြစြန္႕ျပစ္တဲ့ အမွိဳက္သရိုက္ေတြေၾကာင့္ ဘ၀ဆိုတဲ့ ျမစ္ျပင္တစ္ေလွ်ာက္ အၾကည္းတန္ေတာ့…။ ဘ၀ဆိုတာ အနိဌာရံုေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုလို႕ သတ္မုတ္ၾကျပန္ေလရဲ႕…။ ဒီျမစ္ျပင္ထဲက ေရေတြကိုပဲ စုတ္ထုတ္ ကိုယ္စီ ဘ၀စိုက္ခင္းေတြ စိမ္းလန္းေအာင္ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တုန္းကေတာ့…။ သူတို႕ ေတာ္လို႕ ေအာင္ျမင္ၾကတာတဲ့…။ ဘာမ်ားေက်းဇူးခံ ေက်းဇူးစား ရွိလို႕လဲဆိုၿပီး ပ်က္ရယ္ျပဳလိုက္ၾကပံုမ်ား…။

အလိုမျပည့္မွဳဆိုတဲ့ ကာလ၀မ္းေရာဂါေတြ…။ နာၾကည္းမွဳဆိုတဲ့ Plague ေရာဂါေတြျဖစ္ေတာ့…။ ဒီျမစ္ျပင္ကေရကိုေသာက္လို႕ ဒီလိုျဖစ္ရပါတယ္တဲ့ လက္ညိွဳးထိုးၾကျပန္ေရာ…။ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး…။ ဒီျမစ္ျပင္မွာ ဘာမ်ားအျပစ္ရွိခဲ့လို႕လဲ….။ လူေတြစြန္႕ျပစ္သမွ် အစုတ္အျပတ္ေတြ၊ အညစ္အေၾကး ေတြကိုလည္း စုပံုလက္ခံရေသးတယ္…။ ေနာက္ဆံုး တရားခံရွာျပန္ေတာ့လည္း သူ႕ေၾကာင့္ပဲတဲ့ေလ…။ ကုန္ကုန္ေျပာၾကေၾကးဆို..။ လူေတြ အိမ္သာတက္ၿပီးလို႕ ( )င္ ေဆးတာေတာင္…။ ဒီျမစ္ျပင္ထဲက ေရေတြနဲ႕ပဲ ေဆးခဲ့ၾကတာသတိမွ ရၾကပါေလစ…။ အခုေတာ့လည္း တရားခံက သူပဲတဲ့ဗ်ာ…။ အဲ့ဒီ့ လူေတြေျပာေျပာေနတဲ့..။ အခ်ိဳးအေကြ႕မ်ားလွပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမစ္ျပင္၊ မာယာေတြ ထူေျပာလွပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမစ္ျပင္၊ …။ ျမစ္ျပင္…။ ျမစ္ျပင္…။ အင္း….။  ၾကာလာေလေလ သနားလာေလေလပဲ….။

အခန္း (၃)

ပန္းတိုင္လား?

နီးပါတယ္…။

ခင္ဗ်ားအခုရပ္ေနတဲ့ေနရာက

ခင္ဗ်ားေနာက္ဆံုး အားထုတ္မွဳရဲ႕ ပန္းတိုင္တစ္ခုေပါ့..။

BLACK DREAM

တကယ္ဆို ျမစ္ျပင္ကိုယ္တိုင္က ဒီေလာက္ အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြ မမ်ားခဲ့ပါဘူး…။ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုတဲ့ ကမ္းပါးကို မျပိဳေအာင္ လူေတြ ကိုယ္စီ ကိုယ္ စီ ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကမယ္ဆိုရင္ေပါ့…။ ဒီလိုလည္း ျမစ္ျပင္တစ္ေလွ်ာက္ ေသာင္ေတြ ထြန္းလာစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး…။ အခုဆို ျမစ္ျပင္ ခဗ်ာ..။ အေကြ႕အေကာက္ေတြမ်ားရံုမက..။ အထီးက်န္မွဳ ျမစ္က်ိဳးအင္းေတြပါ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရေလရဲ႕…။ ကိုယ္စီကိုယ္စီတို႕ရဲ႕ ပန္းတိုင္ကိုေရာက္ဖို႕ အ တြက္..။ ဒီဘ၀ဆိုတဲ့ ျမစ္ျပင္က ေက်ာပိုးၿပီး သယ္ပိုးခဲ့ရသေလာက္..။ ခရီးဆံုးလို႕ ပန္းတိုင္ကိုေရာက္ေတာ့..။ ဒီျမစ္ထဲကေရေတြနဲ႕ပဲ အားရပါး ရ ေျခေဆးသြားၾကပံုမ်ား…။ ကုန္းေပၚတက္ခါနီး လူတစ္ေယာက္က သမင္လည္ျပန္ေလးနဲ႕ အားရပါးရ ေက်းဇူးဆပ္သြားေသးတယ္..။ ” ျမစ္ေရေတြ ကလည္းေနာက္က်ိေနတာပဲ..။ ဟိုတယ္ေရာက္မွ ေရသန္႕ဘူးနဲ႕ ေဆးဦးမယ္” ဆိုလား…။

ျမစ္ျပင္ကိုတစ္လွည့္…။ လူေတြကို တစ္လွည့္…။ အၾကိမ္ၾကိမ္ အဖန္ဖန္ ျပန္သံုးသပ္မိေတာ့…။ ရလဒ္က..။ ခပ္တံုးတံုး သက္ျပင္း တစ္ေကာင္ထက္ မပိုခဲ့…။ သြားစရာေလွမရွိလို႕ သူ႕ရြက္ေလွေလးနဲ႕ တင္ေခၚလာခဲ့ရတဲ့လူေတြကိုၾကည့္ၿပီး သူေက်နပ္မိခဲ့သေလာက္…။ ပင္လယ္နဲ႕နီးလာတာနဲ႕အမွ် မၾကာခဏဆိုသလို သူ႕ေဘးကျဖတ္သြားတတ္တဲ့ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာၾကီးေတြကို ၾကည့္ၿပီးလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်ခဲ့ရတာ မေရမ တြက္ႏိုင္ေတာ့ပါ…။ မၾကာခင္ သူ႕ဘ၀အတြက္ ၾကီးမားေသာ အခ်ိဳးအေကြ႕တစ္ခု စတင္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္..။ သူျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ အျမင္က်ဥ္း က်ဥ္း၊ စိတ္ကူးက်ဥ္းက်ဥ္း၊ အေတြးအေခၚက်ဥ္းက်ဥ္း၊ ေနာက္ဆံုး အသက္ရွဴသံ က်ဥ္းက်ဥ္းသာ ရွိတဲ့ ေနရာတစ္ခုသည္ ဆံုးခန္းတိုင္ေတာ့မည္ ျဖစ္ သည္…။ အေရွ႕ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့ မ်က္စိ တစ္ဆံုး, အဆံုးမရွိသည့္ ပင္လယ္ျပင္က သူ႕အား ရင္ဘက္ဟင္းလင္းဖြင့္ၿပီး ၾကိဳဆိုေနေလၿပီ..။

ဒီတစ္ခါ သူျဖတ္သန္းရမည့္ ခရီးက..။ အခုသူျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ ခရီးထက္ ပိုမိုေ၀းကြာေပလိ့မ္မည္..။ ပိုမို လွ်ိဳ႕၀ွက္နက္နဲေပလိ့မ္မည္..။ ပိုမို ႏူးညံ့ ရက္စက္ေပလိ့မ္မယ္…။ ေလေျပတို႕ရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးကို လႊမ္းျခံဳထားေသာ မုန္တိုင္းေပါင္းမ်ားစြာတို႕ ေပ်ာ္ျမဴးသည္။  ဒီခရီးကို သူအဆံုးအထိ  ေရာက္ေကာင္းမွ ေရာက္ႏိုင္မည္။ သို႕ေသာ္ သူေက်နပ္သည္။ ဒီခရီးသည္ ရက္စက္ေကာင္း ရက္စက္ေပလိ့မ္မည္..။ သို႕ေသာ္ မယုတ္မာေပ..။ ဒီခရီး သည္ ေ၀းကြာေကာင္း ေ၀းကြာေပလိ့မ္မည္..။ သို႕ေသာ္ မေကြ႕ေကာက္ေပ…။ ဒီခရီးသည္ မွန္ခ်င္မွ မွန္ကန္ေသာ ခရီးတစ္ခုျဖစ္ေပလိ့မ္သည္။ သို႕ေသာ္ မွားယြင္းေသာ ခရီးတစ္ခု မဟုတ္ေပ..။ ဒီခရီးသည္ အနဲဆံုး သူ႕အတြက္ေတာ့ လတ္ဆတ္သည့္ အသက္ရွဴ ခြင့္ကိုေပးလိမ့္မည္…။

မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ သူသည္ ကိုယ္ပိုင္ဘ၀ရြက္ေလွအား ကိုယ္တိုင္ ထိမ္းေက်ာင္း ေမာင္းႏွင္ႏိုင္ခြင့္ရွိေနျခင္းကိုကသည္ပင္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အႏွစ္ သာရရွိစြာ ရပ္တည္ႏိုင္ျခင္း ဂုဏ္ျဒပ္တစ္ခုပင္ မဟုတ္ပါလားဗ်ာ…။

P.S- လူေတြရဲ႕ သဘာ၀နဲ႕ ဘ၀ရဲ႕ သေဘာတရား ခပ္ေသးေသးတစ္ခုကို ျမစ္တစ္ခုနဲ႕ တင္စားရံုသက္သက္ ေရးသားပါသည္။

]]> http://www.blackdream21.com/2009/08/20/river/feed/ 14