BLACK DREAM » Essay http://www.blackdream21.com အနက္ေရာင္ အိပ္မက္တစ္ခု၏ ၀ိဥာဥ္မ်ား... Fri, 16 Jul 2010 06:50:28 +0000 http://wordpress.org/?v=2.9.2 en hourly 1 သို႕… ဟန္နီ http://www.blackdream21.com/2010/07/15/%e1%80%9e%e1%80%ad%e1%80%af%e1%82%95-%e1%80%9f%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%94%e1%80%ae/ http://www.blackdream21.com/2010/07/15/%e1%80%9e%e1%80%ad%e1%80%af%e1%82%95-%e1%80%9f%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%94%e1%80%ae/#comments Thu, 15 Jul 2010 19:28:44 +0000 Black Dream http://www.blackdream21.com/?p=1030 အိပ္မက္ေတြက သဲသဲမဲမဲရြာလို႕…။ အခါလြန္မိုးေတြကေတာ့…။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေကာင္းကင္မွာ အထြန္အယက္မပ်က္…။ စိုတစ္၀က္ ေျခာက္တစ္၀က္ အနာဂတ္ေတြနဲ႕ အသက္ဆက္ေနေလရဲ႕…။ ရွဴရွိဳက္လိုက္တိုင္း ေလေျပေတြထဲ မင္းရဲ႕ ကိုယ္သင္းရနံ႕ေတြမ်ား ပါလာေလမလား…။ မာနအခ်ိဳ႕ကို ျပစ္စလက္ခတ္ ေလ်ာ့ေစ်းေတြေပးၿပီး…။ ရူးရူးမိုက္မိုက္ ေမွ်ာ္လင့္တတ္ခဲ့မိတဲ့ေနာက္…။ ငါေလ…။ အခ်ိဳတစ္၀က္ အခါးတစ္၀က္နဲ႕….။ ငါ့အိပ္မက္ေတြ အဆိပ္တက္ေနပံုမ်ား…။ မင္းမ်ားျမင္ရင္ ဟားတိုက္ေလေရာ့မလား ဟန္နီ…။

တကယ္ဆို ငါဟာေမွာင္မိုက္ျခင္းကမာၻငယ္တစ္ခုမွာ ငါ့ယံုၾကည္ခ်က္ေတြအားကိုးနဲ႕ အရာအားလံုးကို ေမ့ေပ်ာက္ထားျခင္ခဲ့တဲ့ သူတစ္ေယာက္ေပါ့…။ တကယ္ဆိုမင္းဟာ…။ မစို႕မပို႕အလင္းတန္းအခ်ိဳ႕နဲ႕ ငါ့အထီးက်န္ေန႕ရက္ ေရခြက္ငယ္တစ္ခုကို ဂယက္ထေစခဲ့သူ…။ ငါ့ႏွလံုးသားေက်ာက္ေတာင္ကုိ တေျဖးေျဖးျခစားေစခဲ့သူ…။ အနည္က်ေနတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ေသြးရူးေသြးတမ္း ေဆာ့ကစားေစခဲ့သူ…။ ငါ့ဘ၀အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းဆိုတာ အသက္သြင္း ေစခဲ့သူ…။ သိပ္လွတဲ့ နတ္သမီးတစ္ပါးေပါ့ ဟန္နီ…။

လြင္ျပင္ရိုင္းေတြကို ျဖတ္သန္းတိုက္ခိုက္လိုက္ေတာ့…။ ငါ့၀ိဥာဥ္ေတြထဲျဖတ္သန္းသြားတဲ့ ခပ္ပါးပါး ရင္ခုန္သံခ်က္ဟာ မင္းမ်ားလား…။ ခပ္သဲ့သဲ့ၾကားေနရတဲ့ ေခၚသံေတြ…။ တကယ္ဆို…။ လိုက္ေလေ၀းေလ…။ အိပ္မက္ဆိုတာ အရည္မရွိ ျဒပ္မရွိဆိုတာ…။ ငါအေစာၾကီးကတည္းက သိႏွင့္ခဲ့ဖို႕ေကာင္းတာေပါ့…။ မင္းမသိလို႕ပါ…။ တစ္ကယ္ေတာ့ ငါဟာ အခ်စ္ဆိုတဲ့ ၾကိမ္စာတစ္ခုကို ေက်ေက်နပ္နပ္ ၿမိဳခ်ထားခဲ့တဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါး တေစၦတစ္ ေကာင္ဆိုတာကိုေပါ့ ဟန္နီ…။

သက္တ့ံေတြထဲ ျဖတ္သန္းလမ္းေလွ်ာက္ဖို႕ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ကို ဘုရားသခင္က ငါ့အားေပးသနားေတာ္မူတုန္းက..။ ငါ့ကိုယ္ပိုင္ သက္တံ့ေလးတစ္ခုကို ငါကိုယ္တိုင္ ဖက္တြယ္လို႕ မာနေလးတစ္ခြဲသားနဲ႕ ျငင္းပယ္ခဲ့ဖူး သူဟာ ငါပါ…။ ေနမ၀င္ႏုိင္တဲ့ ညေနခင္း…။ မင္းဟာ ငါ့ဘ၀အတြက္ ထာ၀ရအလင္းလို႕ ယံုၾကည္ခဲ့တုန္းက…။ ဒီရင္ခြင္ေပၚ ျဖတ္နင္း …။ ရင္ခုန္ျခင္း မျပဳရဆိုတဲ့…။ စကားတစ္ခြန္း…။ ငါခပ္စြန္းစြန္းေတာင္ မၾကားခဲ့ေလေတာ့…။ ငါ့ထိုက္နဲ႕ ငါ့ကံ…။ မင္းမ်ား ဒီရင္ခြင္ကို ကန္သြားေလမလား…

လင္းတလဲ့ မွိန္တလဲ့ မင္းေပးခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြထဲမွာ…။ ငါ့ႏွလံုးေသြးေတြ စီးေျမာ…။ ရင္ခုန္သံ ခပ္ေပါေပါေတြ ေပးခ်င္မွေတာ့…။ ငါ့ကိုငါ ခ်ခင္း …။ ဒီလမ္းကို ငါဘယ္ခင္းပါ့မလဲ ဟန္နီ…။ ႏွလံုးသားက ႀကိမ္စာတိုက္…။ တကယ္ေတာ့ ငါဟာ ရူးမိုက္တတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ မခဲ့သည့္တိုင္…။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ေတာ့ ယိုင္ယိုင္သြား တာေတာ့ အမွန္ပါ…။ စစ္ေၾကျငာသံေတြ တစ္ဖက္ကၾကား..။ ငါ့ရန္သူဟာ ငါ့ႏုလံုးသားကို ခါးေစမတဲ့လား…။ မင္း မၾကားလို႕ပါ…။ ဒီနံရံေတြက တစ္ေန႕စကားေျပာတဲ့အခါ…။ မင္းငိုသံ ခပ္ပါးပါး…။ ႏွစ္လံုးသား စည္းျခားသံကို..။ အေ၀းကေနေတာင္ ငါမၾကား ခ်င္ဘူး ဟန္နီ…။

ငါဟာ ဒဂၤါးျပားတစ္ခုရဲ႕ “ေခါင္း” တစ္ခုတဲ့လား…။ မင္းကို ေပးလိုက္တဲ့ဘက္က “ပန္း” …။ အနဲဆံုးေတာ့ မဲ့ျပံဳးတစ္ ခ်က္နဲ႕ မင္းေပ်ာ္မွာပါ…။ “အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ပိုင္ရွင္ကို ျပန္အပ္ရတာပါပဲ” ဆိုတာ မင္းအတြက္ သေဘာက်စရာ အျပံဳးတစ္ခုကို ျဖစ္ေစသတဲ့လား…။ တစ္လွမ္းျခင္းပဲ လွမ္းလွမ္း…။ တစ္ျခမ္းျခင္းပဲ လွမ္းလွမ္း..။ တကယ္ေတာ့ ေျခလွမ္းဟာ အလွမ္းေ၀းေစတယ္ဆိုတာ မင္းမသိေရာ့ေလသေတာ့လား…။ မလိုပါဘူး..။ တကယ္ဆို သံေယာဇဥ္ ဆိုတာဟာ ရင္ခုန္သံျခင္း စကားေျပာတဲ့ အသံကိုၾကားေစတဲ့ ၾကားခံဒဏ္ခံႀကိဳး အမွ်င္ေလးတစ္ခုေပါ့…။ ဟန္နီရယ္…။

P.S- အိပ္မက္ကႏိုး… ရုတ္တရက္တိုးတိုးေလးေအာ္လိုက္တယ္…. ဟန္နီ…..

]]> http://www.blackdream21.com/2010/07/15/%e1%80%9e%e1%80%ad%e1%80%af%e1%82%95-%e1%80%9f%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%94%e1%80%ae/feed/ 5 ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ သာမန္မ်ား… http://www.blackdream21.com/2010/02/17/%e1%80%80%e1%80%bc%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%90%e1%80%ac%e1%80%b9%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7-%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%99%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac/ http://www.blackdream21.com/2010/02/17/%e1%80%80%e1%80%bc%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%90%e1%80%ac%e1%80%b9%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7-%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%99%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac/#comments Wed, 17 Feb 2010 14:11:11 +0000 Black Dream http://www.blackdream21.com/?p=937 ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ သာမန္ေန႕ရက္တစ္ခုအျဖစ္…။ သာမန္ မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္…။ သာမန္လည္ပတ္ေနေသာ သာမန္ နာရီမ်ားႏွင့္….။ သာမန္ ပညတ္မ်ားၾကားထဲ…။ သာမန္လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္…။ တဖန္…။ သာမန္ ပံုစံမ်ားအတိုင္း ျပန္လည္ႏိုးထလာခဲ့ၾက ျပန္ေလသည္…။

သာမန္ေသာက္ေနၾက ႏြားႏို႕တစ္ခြက္သည္။ သာမန္ညွစ္ေနက် ႏြားမတစ္ေကာင္ထံမွ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သို႕ေသာ္ ထိုသာမန္မဟုတ္ေသာ သာမန္ ႏြားႏို႕သည္..။ သာမန္အတိုင္း ညွီစိမ့္ေသာ အနံ႕အရသာ ရွိပါလိ့မ္မည္။ သာမန္အတိုင္း အလိုအလွ်ာက္ဟလာေသာ ပါးစပ္ေပါက္မွ တစ္ဆင့္..။ သာမန္အတိုင္း လည္ေခ်ာင္းအတြင္းသို႕ စီး၀င္သြားသည္မွာ တကယ့္ သာမန္ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ခႏၶာကိုယ္သည္ သာမန္ေန႕မ်ားေလာက္ ႏြားႏို႕ရဲ႕ အဟာရကို လိုခ်င္မွ လိုပါလိ့မ္မည္။ သို႕ေသာ္ သင္သည္ သာမန္အတိုင္း Drill  တစ္ခုကို လိုအပ္သည္ျဖစ္ေစ မလိုအပ္သည္ ျဖစ္ေစ အလိုေလွ်ာက္လုပ္ေနမိေၾကာင္းကို သာမန္အားျဖင့္ သိရွိမည္မဟုတ္ေပ..။

သာမန္အတိုင္း ညွစ္လိုက္ေသာ သင့္ရဲ႕သြားတိုက္ေဆးဘူးသည္ သင့္စိတ္ထဲတြင္ ဘာမွ ထူးျခားမေနေသာ္လည္း…။ မေန႕က တိုက္ခဲ့ေသာသင့္ရဲ႕ သြားတိုက္ေဆးဘူးထက္ အနဲငယ္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္က်သြားေၾကာင္းကို သာမန္အားျဖင့္ သင္ သတိထားမိမည္ မဟုတ္ပါ။ သင္သည္ သာမန္အတိုင္း ပင္ ေရခ်ိဳးခန္းရဲ႕ နံရံမွာ ကပ္ထားေသာ မွန္အား ၾကည့္ေပလိ့မ္မည္။ ထိုအခါ…။ ထုိမွန္သည္ သင္ ယခင္ေန႕က အသံုးျပဳခဲ့ေသာ မွန္ထက္ သာမန္ အတုိင္း အနဲငယ္ မွဳန္၀ါးလာေၾကာင္း…။ သင့္ရဲ႕ ဆံပင္မ်ားသည္ သာမန္ထက္ အနဲငယ္ပိုရွည္လာေၾကာင္း..။ သင့္ရဲ႕ အေရျပားမ်ားသည္ သာမန္ အတိုင္း တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ တြန္႕ေၾကလာေၾကာင္း..။ သင့္ရဲ႕ သက္တမ္းသည္ သာမန္အတိုင္း ပိုမိုအိုမင္းလာေၾကာင္း…။ စသည့္ သာမန္ေပါင္း မ်ားစြာအား..။ သာမန္အားျဖင့္…။ သင္ လွ်စ္လွ်ဴ ရွဳလိုက္ျခင္းမွာ သာမန္ေန႕ရက္တစ္ခုရဲ႕ သာမန္ရိုးက် အစတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။

သာမန္မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္..။ သာမန္ပဲျပဳတ္သည္တစ္ေယာက္သည္…။ သာမန္ေအာ္ေနၾကအတိုင္းေအာ္ကာ လွည့္လည္ေရာင္းခ်ေနႏိုင္ပါသည္..။ သို႕ေသာ္ ပဲျပတ္ရဲ႕ ေစ်းကေတာ့ မေန႕ကအတိုင္း သာမန္ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္..။ ထိုနည္းတူ ထိုပဲျပဳတ္သည္ရဲ႕ေတာင္းထဲက ပဲျပဳတ္ေတြသည္ မေန႕ကအတိုင္း သာမန္ ျဖစ္ခ်င္မွလည္း ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္…။ ပဲျပဳတ္သည္ ဆိုေသာ ပညတ္သည္ သာမန္ ျဖစ္သည္…။ သို႕ေသာ္ ထိုပဲျပဳတ္ကို ေရာင္းေသာ သူရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္ မေန႕ကအတိုင္း သာမန္ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါလိ့မ္မယ္ (မေန႕ကထက္ ပိုညစ္ညမ္းလာပါတယ္)..။ ထို႕အတူ ပတ္၀န္းက်င္သည္ သာမန္ မဟုတ္ (မေန႕ကထက္ ပိုညစ္ညမ္းလာပါတယ္) ေလထုသည္ သာမန္မဟုတ္ (မေန႕ကထက္ ပိုညစ္ညမ္းလာပါတယ္) ယဥ္ေက်းမွဳ သည္ သာမန္မဟုတ္ (မေန႕ကထက္ပို ညစ္ညမ္းလာပါတယ္)… ထို႕ေၾကာင့္ ယေန႕သာမန္မ်ားသည္ သာမန္ အားျဖင့္ မေန႕က သာမန္မ်ားႏွင့္ တူသေယာင္ေယာင္ရွိေသာ္လည္း သာမန္အတိုင္း မေန႕က သာမန္မ်ား မဟုတ္ၾကေတာ့သည္မွာ သာမန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ တစ္ခုပင္ ျဖစ္ပါသည္။

Company ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို သာမန္မဟုတ္ေသာနည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ သာမန္သူေဌးဟု သူ႕ကိုသူထင္ေနေသာ သူေဌးတစ္ေယာက္၏ သာမန္အသံုးစရိတ္သည္ သာမန္လူတန္းစား မိသားစု ေပါင္းမ်ားစြာ၏ သာမန္ရိုးက် ရွာေဖြထားေသာ ေငြေၾကးဥစၥာတို႕ႏွင့္ သာမန္အတိုင္း အခ်ိဳးတူညီျခင္းမရွိသည္မွာ သာမန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္တစ္ခုအျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သာမန္အတိုင္း သတ္မွတ္လို႕ ရႏိုင္မည္ မထင္။ ေငြစကၠဴသည္ သာမန္အရြယ္အစားအတိုင္းျဖစ္သည္။ ေငြစကၠဴသည္ သာမန္အေလးခ်ိန္အတိုင္း ျဖစ္သည္။ ေငြစကၠဴသည္ သာမန္အတိုင္း စုတ္ျပဲေလ့ရွိသည္။ သို႕ေသာ ထိုေငြစကၠဴရဲ႕ တန္ဖိုးသည္ ထူးျခားစြာ သာမန္တန္ဖိုးအတိုင္း ျဖစ္မေနသည္မွာ သာမန္အတိုင္း ဟုတ္ပါေလစ..။

သာမန္မဟုတ္ေသာ ထိုသူေဌး၏ သာမန္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္သည္…။ သာမန္မိသားစုတစ္စုရဲ႕ သာမန္ ထမင္း၀ိုင္းေပါင္း ၁၀၀ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သာမန္မဟုတ္ေသာ ထိုသူေဌး၏ သာမန္ အႏွိပ္ခန္းေၾကးသည္..။ သာမန္ မိသားစု တစ္စု၏ သာမန္ ဒဏ္ေက်ေဆးဘူးေပါင္း သိန္းႏွင့္ ခ်ီကာ ညီမွ်သည္။ သာမန္မဟုတ္ေသာ ထိုသူေဌးရဲ႕ Hammer တစ္စီးသည္ သာမန္ မိသားစု တစ္စုလံုးရဲ႕ ဖင္ေနာက္မီွးတစ္ပိုင္းျပတ္ေနေသာ ရာဘာဖိနပ္ ေပါင္း သန္းႏွင့္ခ်ီကာ ညီမွ်သည္။ သို႕ေသာ္ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေသာ သာမန္လူမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ သာမန္အတိုင္းပင္ လက္ပိုက္ ၾကည့္ေနသည္မွ လြဲကာ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ၾကျခင္းမွာလည္း သာမန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ တစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။

သာမန္ေၾကြက်သြားေသာ ပန္းတစ္ပြင့္၏ ဇာတ္သိမ္းသည္…။ သာမန္ ေကြ်ၾကသင့္သည့္ ရာသီဥတုတစ္ခု မဟုတ္ခဲ့သည္မွာ သာမန္ျဖစ္ရပ္တစ္ခုသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ သာမန္ရိုးက် သတ္မွတ္ႏိုင္ရန္ အေတာ္ပင္ ခက္ခဲေပလိ့မ္မည္။ ထို ပန္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္၏ အညွာတိုင္သည္ သာမန္ ပန္းပြင့္မ်ားကဲ့သို႕ ရွိသင့္ေသာ ခံႏိုင္ရည္ အရည္အခ်င္းမျပည့္မွီသို႕ေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ သာမန္ ပန္းပြင့္ေလးမ်ား တိုက္ခတ္ခံရေလ့ရွိေသာ သာမန္ ေလေျပတို႕ထက္ ျပင္းထန္သည့္ သာမန္မဟုတ္ေသာ ေလေျပတို႕ပိုမိုတိုက္ခတ္ျခင္း ခံရသို႕ေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ ထုိပန္းပြင့္ေလး၏ အလွသည္ သာမန္ ပန္းပြင့္မ်ား၏ အလွထက္ ပိုမိုထူးကဲ၍ သာမန္မဟုတ္ကာ လွပေနေသာေၾကာင့္ သာမန္မဟုတ္ေသာ လက္မ်ား၏ ခူးေျခြ ခ်နင္းျခင္း (သို႕မဟုတ္) ပန္ဆင္ျခင္း ကို သာမန္အတိုင္း ခံလိုက္ရျခင္းေလာ…။ ဒီအရာတို႕သည္ သာမန္ျဖစ္စဥ္မ်ားပင္ေလာ..။ သို႕မဟုတ္ သာမန္ မဟုတ္ေသာ ျဖစ္စဥ္မ်ားေလာ…။ သို႕ေသာ္ ထိုပန္းပြင့္ေလးသည္ သာမန္ အနိစၥ တစ္ခုရဲ႕ သေဘာကို သာမန္အတိုင္းပင္ ရိုးရိုးေလး သက္ေသျပခဲ့ သည္။ သူသည္ သာမန္ဖူးပြင့္ခဲ့သည္…။ ထို႕ေနာက္ သာမန္ ေၾကြလြင့္သြားခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕ရဲ႕ လွပခ်ိန္ (သို႕မဟုတ္) လွပခြင့္ သက္တမ္းသည္ သာမန္အခ်ိန္ကာလထက္ တိုေတာင္းခဲ့ျခင္းကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ မ်က္စိစံုမိွတ္ကာ သာမန္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု အျဖစ္ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ၾကပါစို႕…။

သာမန္ လည္ပတ္ေနေသာ ကမာၻေျမျပင္သည္ လူတို႕၏ ျပဳျပင္ဖန္တီးမွဳေၾကာင့္သာ ညီညာေနသေယာင္ထင္ရ ေသာ္လည္း…။ သာမန္အတိုင္းတြင္မူ မည္သို႕မွ် ညီညာျခင္းမရွိသည္ကို သာမန္အသိတရားတစ္ခုျဖင့္ သိရွိႏိုင္သည္။ ထို႕အတူ ကြ်န္ေတာ္တို႕သာမန္သတ္မွတ္ထားေသာ မ်ဥ္းေျဖာင့္တို႕ သည္ တစ္ကယ္တမ္းတြင္ မ်ဥ္းေျဖာင့္ အစစ္အမွန္မ်ား မဟုတ္ၾကဟု ကြ်န္ေတာ္ေျပာလွ်င္ သင္သည္ သင့္ရဲ႕ ေမြးရာပါဦးေခါင္းကို သာမန္အတိုင္း ခါရမ္းပါလိ့မ္မည္..။ အကယ္ေရြ႕သင္သည္ ဘယ္သန္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါက သင့္ဦးေခါင္းကို သာမန္အတိုင္း ဘယ္မွ ညာသို႕ခါရမ္းမည္ျဖစ္ကာ..။ ညာသန္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါက သာမန္အတိုင္း ညာမွ ဘယ္သို႕ ခါရမ္းလိ့မ္မည္ ျဖစ္သည္။

သင္မသိေသးေသာ အရာတစ္ခုကို သာမန္အတိုင္းကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပလိုသည္။ ေလာကတြင္ သာမန္ရိုးက် ေျဖာင့္တန္းမွဳ (သို႕မဟုတ္) မ်ဥ္းေျဖာင့္ဆို သည္မွာ မည္သည့္အခါကမွ် ေပၚေပါက္ခဲ့ျခင္းမရွိပါ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မ်ဥ္းေျဖာင့္ဟု သာမန္သတ္မွတ္ထားေသာ မ်ဥ္းေၾကာင္းမ်ားအားလံုးသည္။ သာမန္  ေရမ်က္ႏွာျပင္တစ္ခု၏ ညီညာမွဳ (ေရျပင္ညီ) ကို အေျခခံကာ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သို႕ရာတြင္ ထိုပင္လယ္ေရ မ်က္ႏွာျပင္သည္ လည္း ဒီကမာၻေပၚရွိအျခားေသာ အရာမ်ားအားလံုးကဲ့သို႕ပင္ မ်ဥ္းေကြးတစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္းကို သာမန္မ်က္စိျဖင့္ သင္မသိႏိုင္ေသာ္လည္း…။ သာမန္ေန႕ရက္မ်ားမွ လြန္ေျမာက္ကာ အာကာသရဲ႕ တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာကေန သင္ၾကည့္ခြင့္ရမည္ဆိုပါက သိရွိႏိုင္ေပလိ့မ္မည္…။ ထို႕ေၾကာင့္ ဒီကမာၻေလာကတြင္ စစ္မွန္ေသာ ရိုးေျဖာင့္မွဳဆိုသည္မွာ တစ္ကယ္မရွိေၾကာင္း သာမန္စဥ္းစားၾကည့္ရံုျဖင့္ သိႏိုင္သည္။

ညသည္ သာမန္အတိုင္း အေမွာင္တို႕ကို သယ္ေဆာင္လာခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ နီယြန္မီးတိုင္တို႕သည္ သာမန္အတိုင္း ထြန္းလင္းျခင္းရွိမရွိကုိ သာမန္အားျဖင့္ သင္မသိႏိုင္…။ မေန႕က ထိန္ထိန္ၿငီးေနေအာင္ ထြန္းလင္းခဲ့ေသာ နီယြန္ မီးသီးအခ်ိဳ႕သည္ ဒီေန႕တြင္ သာမန္အတိုင္း ထြန္းလင္း ႏိုင္စြမ္းမရွိပဲ ၿငိမ္သက္စြာျဖင့္ ျမိဳ႕ျပညကို ႏွဳတ္ဆက္ခြဲခြာသြားေသာ မီးတိုင္မ်ား မ်ားစြာရွိေနႏိုင္သည္ကို သာမန္ကာလွွ်ံကာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လက္လွ်ဴ ရွဳလိုက္ၾကပါစို႕…။ ေကာင္းကင္သည္ သာမန္အတိုင္း က်ယ္ျပန္႕ေနလိ့မ္မည္။ သာမန္အတိုင္း ေမွာင္မဲေနလိမ့္မည္။ ထို႕အတူ ေကာင္းကင္ေပၚမွ ၾကယ္မ်ားသည္လည္း သာမန္အတိုင္း ထြန္းလင္းေနလိ့မ္မည္။ သို႕ေသာ္ မေန႕ညက သာမန္အတိုင္း သင္အိပ္ေနခ်ိန္မွာ ေၾကြက်သြားေသာ ၾကယ္တစ္ပြင့္ေၾကာင့္ရွိေၾကာင္းႏွင့္…။ ဒီေန႕ေကာင္းကင္တြင္ ထိုၾကယ္တစ္ပြင့္ေလ်ာ့သြားေၾကာင္းကို သင္သည္ သာမန္အတိုင္းပင္ မသိလိုက္ မသိဖာသာ ေနတတ္ခဲ့သည္။ လူတို႕သည္ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအား ကိုယ့္အတြက္အက်ိဳးအျမတ္မရွိႏိုင္ဟု ယူဆပါက မိမိတို႕ႏွင့္ မသက္ဆိုင္ သလိုေနတတ္ၾကျခင္းမွာ သာမန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္ စဥ္တစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။

သင္သည္ ကြ်န္ေတာ့္၏ သာမန္ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္အား သာမန္မ်က္စိျဖင့္ ဖတ္ေပလိ့မ္မည္။ သာမန္ မ်က္စိ အားမေကာင္းေသာ သူတို႕သည္ သာမန္ မ်က္မွန္တစ္လက္အားတပ္ကာ ဖတ္ၾကေပလိ့မ္မည္။ ထို႕ေနာက္ သာမန္မ်ားစြာျဖင့္ က်င့္သားရေနေသာ သင့္ရဲ႕ မ်က္လံုးႏွင့္ ဦးေႏွာက္တို႕သည္ ကြ်န္ေတာ္ေရးထားေသာ စကား လံုးမ်ားေနာက္သို႕ သာမန္အတိုင္း ဘယ္မွညာသို႕ အေျပးလိုက္ၾကေပလိ့မ္မည္..။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ သည္သည္ သာမန္အတိုင္း ေခါင္းကုတ္ေကာင္း ကုတ္ပါလိ့မ္မည္..။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ သာမန္အတိုင္း ျပံဳး ေကာင္းျပံဳးပါလိ့မ္မည္..။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္..။ သာမန္အတိုင္း ႏွစ္ေခါက္သံုးေခါက္ ျပန္ဖတ္ေနႏိုင္သည္။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ သာမန္အတိုင္း သင္နားလည္ခ်င္မွ နားလည္လိ့မ္မည္။ သို႕ေသာ္ ထိုအရာမ်ားႏွင့္ ျဖစ္စဥ္ မ်ားအားလံုးသည္ သာမန္မ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။

ဒီလိုနဲ႕…

စကၠန္႕တို႕သည္ သာမန္ အတိုင္းခရီးဆက္ၾကကာ…။ ညသည္ သာမန္အတိုင္း ျပန္လည္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားပါလိ့မ္မည္…။ သို႕ေသာ္ ဒီည အဖို႕ေတာ့ သင္သည္ သာမန္ညမ်ားအတိုင္း သာမန္အေတြမ်ားျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေကာင္းမွေပ်ာ္ပါလိမ့္မည္…။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သင္သည္ ယခုအခ်ိန္မွစ၍ မိမိသည္ သာမန္မ်ားၾကားတြင္ သာမန္မ်ားအတိုင္း ေန႕စဥ္ လည္ပတ္ေနေသာ သာမန္လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို သာမန္ထက္ အနဲငယ္ ထူးျခားစြာ သထိထားခဲ့ မိေသာေၾကာင့္ ပင္ျဖစ္သည္။

P.S- သာမန္စကားလံုးမ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ သာမန္ အက္ေဆး တစ္ပုဒ္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း…။

]]> http://www.blackdream21.com/2010/02/17/%e1%80%80%e1%80%bc%e1%80%ba%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%90%e1%80%ac%e1%80%b9%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7-%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%99%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac/feed/ 12 ဒုတိယကမာၻ (သို႕မဟုတ္) … http://www.blackdream21.com/2009/11/28/%e1%80%92%e1%80%af%e1%80%90%e1%80%ad%e1%80%9a%e1%80%80%e1%80%99%e1%80%ac%e1%81%bb/ http://www.blackdream21.com/2009/11/28/%e1%80%92%e1%80%af%e1%80%90%e1%80%ad%e1%80%9a%e1%80%80%e1%80%99%e1%80%ac%e1%81%bb/#comments Sat, 28 Nov 2009 07:52:30 +0000 Black Dream http://www.blackdream21.com/?p=928 သကၠရာဇ္အားျဖင့္ AD 3000 ဘက္သို႕ ခ်ဥ္းႏွင္း ၀င္ေရာက္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။

ကမာၻ၏ ဗဟိုလည္မွတ္မွဳ စနစ္မ်ား တိမ္းေစာင္း လြဲမွားစျပဳလာျခင္းမွအစ…။ သတၱ၀ါ (အဓိက လူ) တို႕၏ ခံယူခ်က္ႏွင့္ အေတြးအေခၚမ်ား တရွိန္ထိုး ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည့္ေနာက္ ကမာၻတစ္၀ွမ္းတြင္ ေၾကာက္မယ္ဖြယ္ရာ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးတစ္ခု ေပၚေပါက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။

(မွတ္ခ်က္။  ။ အက္ေဆး ေနာက္ပိုင္းတြင္ သတၱ၀ါ ဆိုေသာေ၀ါဟာရအစား လူ ဆိုေသာ ေ၀ါဟာရ ျဖင့္သာ ဆက္လက္ေရး သားသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ ဤအက္ေဆးသည္ လူ မ်ားကိုသာ ရည္ရြယ္ကာ ေရးသား ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္..။)

ထိုေတာ္လွန္ေရးကို ကမာၻတစ္၀ွမ္းမွ “ဒုတိယကမာၻေတာ္လွန္ေရး (သို႕) သက္ရွိ၀ါဒ ေတာ္လွန္ေရး” လို႕ ေခၚဆို အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္…။

ေတာ္လွန္ေရးေပၚေပါက္လာရျခင္း၏ အဓိကဇစ္ျမစ္မွာ အေၾကာင္းအရာမွာ လူသားတို႕၏ စကားလံုးႏွင့္ ေ၀ါဟာရမ်ားကို ေဖာင္းပြစြာတီထြင္ခဲ့ၾက ျခင္း၊ သံုးစြဲ (သို႕) သတ္မွတ္ခဲ့ၾကျခင္းတို႕ေၾကာင့္ စတင္ခဲ့ပါတယ္..။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာမွ စစ္ပြဲမ်ားႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးသမိုင္းမ်ား ကို ျပန္လည္ သံုးသပ္ၾကမည္ဆိုပါက လူသားအခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ စစ္ပြဲမ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးမ်ားသာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ၾကပါတယ္…။

ထိုအခ်ိန္က ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးေသာ စာေရးဆရာမ်ား၊ သိပံၸပညာရွင္မ်ားက လက္ရွိကြ်န္ေတာ္တို႕ ေရာက္ရွိေနေသာ သကၠရာဇ္တြင္ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ေသာ စစ္ပြဲမ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးမ်ားမွာ လူသားႏွင့္ အျခားကမာၻမွ အႏာၱရယ္မ်ား၊ လူသားႏွင့္ စက္ယႏာၱယားတို႕၏ စစ္ပြဲမ်ားပင္ ျဖစ္ေပၚလာလိ့မ္မည္ဟု ၾကိဳတင္ခန္႕မွန္႕သံုးသပ္ခဲ့ၾကပါတယ္..။ သို႕ေသာ္ ထိုေဟာကိန္းမ်ားသည္ တစ္ကယ္တမ္းတြက္ လံုး၀  မွားယြင္းခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။ ထုိကဲ့သို႕ မွားယြင္း ေသာ ေဟာကိန္းမ်ား ထုတ္ခဲ့ရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းမွာ ၎တို႕အေနျဖင့္ လူသားတို႕ႏွင့္ အနီးကပ္ဆံုးတြင္ ထာ၀ရတည္ရွိခဲ့ေသာ သက္မဲ့အရာ၀တၳဳ မ်ားအေပၚ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ ျခင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္…။

ေရွးေဟာင္းအေတြးအေခၚ (လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ေက်ာ္) မ်ားအရ သက္ရွိႏွင့္ သက္မဲ့မ်ား၏ ကြဲျပားျခားနားမွဳအေပၚ အမ်ိဳးမ်ိဳးခြဲျခား သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္…။ သက္ရွိမွန္လွ်င္ အသက္ရွဴရမည္။ သက္ရွိမွန္လွ်င္ ခံစားခ်က္ရွိရမည္။ သက္ရွိမွန္လွ်င္ အသိဥာဏ္ရွိရမည္။ စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾက ပါတယ္…။ ၎တို႕ ထိုကဲ့သို႕ ေျခအၿငိမ္မေန လက္အၿငိမ္မေန ေ၀ါဟာရမ်ားႏွင့္ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ ခ်က္မ်ားကို ခ်ျခင္တိုင္းခ်၊ ထုတ္ျခင္တိုင္း ထုတ္ခဲ့ျခင္းမ်ား၏ ရလာဒ္မ်ားအေနျဖင့္ လက္ရွိ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေခတ္မွ လူသားမ်ား ယခုအခါ အလူးအလဲ ခံေနၾကရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။

၂၉ ရာစုႏွစ္မတိုင္မွီ အထိတည္ရွိခဲ့ေသာ ထုိေရွးေဟာင္းအေတြးအေခၚပညာရွင္မ်ားႏွင့္ အေတြးေခ်ာ္ ပညာရွင္မ်ားသည္ ထိုကဲ့သို႕မွားယြင္းေသာ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား၊ ေဟာကိန္းမ်ားကို ထုတ္ခဲ့ရံုသာမက လက္ရွိ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရင္ဆိုင္ေနရေသာ “ဒုတိယကမာၻေတာ္လွန္ေရး” ျဖစ္ေပၚလာဖို႕အတြက္ အဓိက အစပ်ိဳး မ်ိဳးေစ့ခ်ေပးခဲ့ၾကေသာ သမိုင္းတရားခံမ်ားလည္း ျဖစ္ပါတယ္…။

အေၾကာင္းမွာ ၎တို႕သည္ ထိုကဲ့သို႕ မည္သည့္အရာမ်ားသည္ သက္ရွိမ်ားျဖစ္သည္။ မည္သည့္အရာမ်ားသည္ သတ္မဲ့မ်ား ျဖစ္သည္ဟု ပညာရွင္ မ်ားပီပီ ၿပီးၿပီးေရာ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကၿပီးသည့္ေနာက္တြင္….။ ထုိသူတို႕မွပင္ တစ္ဖန္ သက္မဲ့မ်ားသည္ အသက္ရွဴၾကေၾကာင္း….။ သက္မဲ့မ်ားတြင္ ခံစားခ်က္မ်ားရွိေၾကာင္း..။ သက္မဲ့ မ်ားတြင္ အသိဥာဏ္မ်ားရွိေၾကာင္း စတင္ေဖာ္ထုတ္ကာ ျပသနာအား မီးစေမႊးခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္….။

ထိုရလဒ္မ်ားအျဖစ္…

ေနရာမွာ တစ္ကမာၻလံုးဆိုင္ရာ သက္ရွိသက္မဲ့ တန္းတူညီမွ် အခြင့္အေရးရရွိေရး ဌာနႀကီးရဲ႕ အစည္းအေ၀း ခန္းမအတြင္း ျဖစ္ပါတယ္…။ ခန္းမရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုမွာ ထိပ္ဆံုးေနရာတြင္ သက္ဆိုင္ရာအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၏ အၾကီးအကဲ မ်ားထိုင္ရန္သတ္မွတ္ေပးထားေသာ စင္ျမင့္ႏွင့္ မိန္႕ခြန္းေျပာစင္ ရွိပါတယ္..။ က်န္တဲ့ ခန္းမတစ္ခုလံုးမွာ ရွိသည့္ ခံုမ်ားကိုေတာ့ Column သုံးခု ပိုင္းျခားသတ္မွတ္ထားပါတယ္..။ လက္၀ဲဘက္အစြန္ဆံုးတြင္ လူမဟုတ္ေသာ သက္ရွိမ်ား၏ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက ေနရာယူၾကပါတယ္..။ အလယ္ Column တြင္ လူသားမ်ား၏ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားမွ ေနရာယူ ၾကကာ။ လက္ယာအစြန္ဆံုးတြင္ေတာ့ ယခင္ သက္မဲ့မ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံခဲ့ရေသာ သက္မဲ့မ်ား (၀ါ) သက္ရွိမ်ား စာရင္းတြင္ အၾကံဳး၀င္ဖို႕အတြက္ ၾကိဳးစားေနေသာ သက္မဲ့မ်ားမွ ေရြးခ်ယ္ေစလႊတ္လိုက္ေသာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕မ်ားက ေနရာယူထားၾကပါသည္။ (လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ေထာင္ခန္႕က ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးေသာ ကမာၻ႕ကုလသမဂၢအဖြဲ႕အစည္း၏  အစည္းအေ၀းခန္းမကို မ်က္လံုးထဲ ျမင္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္)

အစည္းအေ၀းခန္းတစ္ခုလံုးကို အၾကမ္းဖ်ဥ္းခြဲျခားၾကည့္လိုက္ပါက…။ ေလာကတြင္ (လူမပါ) သက္ရွိမ်ား၊ သက္မဲ့မ်ား မ်ားစြာရွိသည့္အနက္…။ က်န္ေသာ အဖြဲ႕မ်ားမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားမွာ ရာခိုင္ႏွဳန္း ၆၆.၆၆ သာ အစည္း အေ၀းတက္ေရာက္ခြင့္ရရွိကာ လူလည္ (အလယ္ Column မွာထိုင္ေသာေၾကာင့္ လူလည္ လို႕ေခၚျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ “လူလယ္” ႏွင့္ မမွားၾကပါကုန္…။) မ်ားမွာမူ တစ္ကမာၻလံုးရွိ သက္ရွိ၊ သက္မဲ့မ်ားအားလံုး၏ ၃၃.၃၃ ရာခိုင္ႏွဳန္း စာ တက္ေရာက္ခြင့္ရရွိေနျခင္းမွာမူ…။

မၾကာခင္မွာပင္ ေခါင္းေဆာင္အသီးသီးတို႕သည္ ဆင္ျမင့္ေပၚတြင္ေနရာယူၾကကာ အစည္းအေ၀းကို စတင္လိုက္ၾကပါတယ္…။ ေရွးဦးစြာ သက္မဲ့ မ်ားအဖြဲ႕မွ စတင္ကာ သူတို႕အား သက္ရွိမ်ားအဖြဲ႕အစည္းအတြင္း အဘယ့္ေၾကာင့္ ထည့္သြင္းသတ္မွတ္ေပးသင့္ေၾကာင္းကို အခ်က္အလက္မ်ားျဖင့္ စတင္ အဆိုျပဳၾကပါေတာ့ တယ္…။

ေရွးဦးစြာ ကမာၻ႕သက္မဲ့မ်ားဆိုင္ရာ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ျခင္းခံထားရေသာ အပင္မ်ားဆိုင္ရာအဖြဲ႕အစည္း ဥကၠဌမွ စတင္ အဆိုတင္သြင္းပါတယ္..။

“ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႕ ေရွးဦးစြာ ေျပာၾကားလိုတာကေတာ့ အခုလို အပင္မ်ားရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္အေနနဲ႕ သာမက ကမာၻ႕သက္မဲ့မ်ားအားလံုးရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္အေနျဖင့္ စကားေျပာခြင့္ရတဲ့အတြက္ ကမာၻ႕သက္မဲ့မ်ား (သက္ရွိ သတ္မွတ္ခြင့္ရေရး တိုက္ပြဲ၀င္သူမ်ား) အားလံုးကို အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါတယ္..။”

ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ အခုလို သက္ရွိမ်ား (ယခုအခ်ိန္အထိ သတ္မွတ္ထားေသာ) ႏွင့္ အတိုက္အခံ ျပဳလုပ္ေနျခင္းမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ ကမာၻ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ပ်က္စီးေစလိုျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အေနနဲ႕ ရသင့္ရထိုက္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ထားေသာ အခြင့္အေရး တစ္ရပ္အား ေတာင္းဆိုေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္..။ ထိုကဲ့သို႕ေသာ အခြင့္အေရး (အထူးသျဖင့္ လူသားမ်ားႏွင့္ တန္းတူ) ကို ရရွိသင့္ေၾကာင္းကို လည္း အခုလက္ရွိ အလည္လိုင္းမွာထိုင္ေနၾကေသာ လူသားမ်ားမွပင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ အေတြးအေခၚမ်ား အတြင္းသို႕ ရိုက္သြင္းေပးခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္..။ ဥပမာအားျဖင့္ သက္ရွိ၊ သက္မဲ့ေပါင္းမ်ားစြာ ဖြဲ႕စည္းတည္ရွိသည့္ ဒီကမာၻမွာ အဘယ့္ေၾကာင့္ ကိုယ္စားလွယ္တက္ေရာက္ခြင့္ ပမာဏ ဟာ တန္းတူညီမွ်မွဳမရွိပဲ လူမ်ားက ၃၃.၃၃ ရာခိုင္းႏွဳန္း ေနရာယူရရွိပါသလဲ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္..။”

ထုိေခါင္းေဆာင္၏ စာသားတစ္ခ်က္အဆံုးတြင္ ညာလက္အျခမ္းတြင္ ထိုင္ေနၾကေသာ သက္မဲ့မ်ားဆိုင္ရာ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားဘက္အျခမ္းမွ လက္ခုပ္သံမ်ား တေျဖာင္းေျဖာင္းထြက္ေပၚလာၿပီး..။ ဘယ္ဘက္အျခမ္းတြင္ ထိုင္ေနေသာ သက္ရွိမ်ားအဖြဲ႕ (လူမပါ) ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကမူ လူလည္မ်ားထိုင္ေသာ ဘက္သို႕ နားမလည္ႏိုင္ေသာ အၾကည့္မ်ား၊ အေရခြံႏြာခ်င္ေသာ အၾကည့္မ်ား စသည္ျဖင့္ အႏွဳတ္သေဘာ ေဆာင္ေသာ အၾကည့္မ်ားျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳၾကပါေတာ့တယ္…။

အပင္ေခါင္းေဆာင္က “ ကြ်န္ေတာ္ ဥပမာအေနႏွင့္ ဘာေၾကာင့္အပင္မ်ားအေနျဖင့္ သက္ရွိအဖြဲ႕အစည္းအတြင္း ပါ၀င္သင့္ေၾကာင္းကို တင္ျပ ခြင့္ျပဳပါ…။ လူသားမ်ားရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္ ရွိပါတယ္..။ သက္ရွိမွန္ပါက အသက္ရွဴ ရမည္။ မ်ိဳးပြားျခင္း၊ ေမြးဖြားျခင္း၊ ၾကီးျပင္းျခင္း၊ အိုမင္းျခင္း၊ ေသဆံုးျခင္း ရွိရမယ္လို႕ အတိအက် သတ္မွတ္ထားေသာ အဆိုရွိပါတယ္…။ လူသားမ်ားဆိုင္ရာ ဘာသာတရား အဆံုးအမႏွင့္ သတ္မွတ္ခ်က္ မ်ားတြင္လည္း ထိုအဆိုကို ေတြ႕ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သစ္ပင္မ်ားဟာ အသက္ရွဴၾကပါတယ္…။ ထို႕အတူ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာ မ်ိဳးပြားျခင္း၊ ေမြးဖြားျခင္း၊ ၾကီးျပင္းျခင္း၊ အိုမင္းျခင္း၊ ေသဆံုးျခင္းမ်ားကိုလည္း သက္ရွိမ်ားနည္းတူ တည္ရွိေနပါတယ္။ ထို႕ေၾကာင့္ သက္ရွိမ်ားအားလံုး၏ ေခါင္းေဆာင္ဟု လက္ရွိသတ္မွတ္ထားသည့္ လူသားတို႕၏ စံခ်ိန္စံညႊန္းမ်ားျဖင့္ ကိုက္ညီေနေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အပင္မ်ားအား သက္ရွိမ်ား အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေပးသင့္ပါ တယ္..။”

“ထို႕အတူ ေနာက္ထပ္ဥပမာတစ္ခုအေနျဖင့္..။ ေရမ်ားဆိုင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းကို ဥပမာျပျခင္ပါတယ္..။ လူသားမ်ားရဲ႕ သက္ရွိ အျဖစ္သတ္မွတ္ေရး အတြက္ ေနာက္ထပ္ အဓိကက်တဲ့ အခ်က္တစ္ခုရွိပါတယ္..။ ဒါကေတာ့ သက္ရွိမွန္ရင္ ခံစားတတ္ရမယ္၊ အသိဥာဏ္၊ မွတ္သားႏိုင္မွဳစြမ္းရည္ ရွိရမယ္လို႕ အတိအက် ေဖာ္ျပထားပါတယ္..။ ေရ ကိုၾကည့္ပါ..။ ထိုလူသားမ်ား၏ သက္ေသျပ ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္မွဳေၾကာင့္ပဲ ေရတြင္ ခံစားမွဳ ရွိေၾကာင္း လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္ကပင္ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္…။ ထိုအခ်ိန္ကပင္ ေရသည္ ခံစားႏိုင္မွဳအျပင္ မွတ္သားႏိုင္မွဳ စြမ္းရည္ရွိေၾကာင္းကိုလည္း ေဖာ္ထုတ္ေပးခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္..။ တစ္ကယ္တမ္းဆို ေရရဲ႕မွတ္သားႏိုင္မွဳ စြမ္းရည္ဟာ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ႏွင့္ ခ်ီကာ ထိမ္းသိမ္းမွတ္သားႏိုင္စြမ္းရွိေသာေၾကာင့္ လူသားမ်ားထက္ပင္ အစေပါင္းမ်ားစြာ ပိုၿပီး အားသာေနတာကို ေတြ႕ရွိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေရအဖြဲ႕အစည္း၊ အပင္အဖြ႕ဲစည္းကဲ့သို႕ပင္ အျခားေသာ သက္မဲ့မ်ားမွာလည္း သက္ရွိအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခံရေရးအတြက္ ခိုင္လံုေသာ အေၾကာင္း ျပခ်က္ႏွင့္ အေထာက္အထားမ်ား မ်ားစြာ အတိအက်ရွိေနပါတယ္..။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အား သက္ရွိမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးပါရန္ ေလးစားစြာ တင္ျပအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား…။”

အပင္ေခါင္းေဆာင္၏ မိန္႕ခြန္းသံအဆံုးတြင္ ခန္းမတစ္ခုလံုး လက္ခုပ္တီးသံမ်ား၊ လက္ေခါက္မွတ္သံမ်ား၊ မလိုလားေသာ ဟန္ပန္မ်ား၊ တီးတိုး တိုင္ပင္ေသာ အသံမ်ားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းသြားပါတယ္..။

ထို႕ေနာက္ သဘာပတိမွေန၍ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအားလံုးကို ေမးျမန္းပါတယ္ “ အပင္ေခါင္းေဆာင္ၾကီး တင္ျပ သြားတဲ့ အခ်က္ဟာ အမွန္တကယ္ကုိ ခ်က္ၾကလက္ၾကရွိၿပီး ခိုင္မာတာကိုေတြ႕ရပါတယ္..။ သဘာပတိမ်ား အဖြဲ႕မွလည္း သေဘာတူပါတယ္..။ သို႕ေသာ္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအရ..။ အခု တင္ျပသြားေသာ အဆိုအေပၚ ကန္႕ကြက္မည့္သူမ်ား ရွိမရွိကိုေတာ့ ေမးျမန္းရမွာျဖစ္ပါတယ္..။

“ပထမအၾကိမ္ေမးပါမယ္..။ ကန္႕ကြက္မယ့္သူ ရွိပါသလား….။” ခန္းမတစ္ခုလံုးၿငိမ္….။

“ဒုတိယအႀကိမ္ေမးပါမယ္..။ ကန္႕ကြက္မယ့္သူ ရွိပါသလား….။” ဘာသံမွ မထြက္…။

“ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္…။ ကန္႕ကြက္မယ့္သူ ရွိပါသလား…”

“၀ုန္း…”

“ရွိပါတယ္…။”

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ျပံဳးေနေသာ သက္မဲ့မ်ားဆိုင္ရာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ေတြ အားလံုးမ်က္ႏွာပ်က္သြားပါတယ္..။ အေၾကာင္းမွာ ထရပ္လိုက္ေသာ သူမွာ သဘာပတိအဖြဲ႕တြင္ ပါ၀င္ေနေသာ စီေရွ အာဏာရွိသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပါ…။ သူတစ္ေယာက္ ကန္႕ကြက္ရံံုနဲ႕ အားလံုးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား တစ္စစီ စုတ္ျပတ္ ပ်က္စီးသြားေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္…။

သဘာပတိၾကီးမွ..” ဟုတ္ကဲ့..။ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႕ ကန္႕ကြက္တယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ဒီအတည္ျပဳမွဳတင္ျပခ်က္ဟာ ရွံဳးနိမ့္သြားပါၿပီ..။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ ကန္႕ကြက္ရတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလးကိုေတာ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ၾကီးမ်ားအားလံုး အျမင္ရွင္းေစဖို႕ ရွင္းျပေပးေစလိုပါတယ္..”

ထိုကန္႕ကြက္ေသာ စီရွည္ အာဏာရွိသည့္ ပုဂိၢဳလ္မွာ မိန္႕ခြန္းေျပာစင္ရွိရာသို႕ ရူးသိုးသုိးျဖင့္ ေရာက္ရွိလာကာ အင္မတန္မွ တိုေတာင္းၿပီး ျပတ္သား လွေသာ ကန္႕ကြက္ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းအား ေအာက္ပါအတိုင္း ေျပာၾကားလိုက္ပါေတာ့သည္။

“ရွင္းပါတယ္…။ အျခားသက္မဲ့မ်ားအေၾကာင္းေတာ့ မေျပာလိုေတာ့ပါ..။ ဒါေပမယ့္  အထက္မွာ ဥပမာေပးသြားတဲ့ အပင္ႏွင့္ေရ တို႕ကိုသာ သက္ရွိမ်ားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ပါက ကြ်န္ေတာ္ကဲ့သို႕ ေသတပန္ သက္တစ္ဆံုး သက္သက္လြတ္ စားပါတယ္လို႕ ေၾကြးေၾကာ္ထားတဲ့ သူမ်ားအားလံုး စားစရာမရွိ၊ ေသာက္စရာ မရွိျဖစ္ကာ ငတ္ၿပီး ေသကုန္ၾကမွာ စိုးလို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…”

အစည္းအေ၀းခန္းမ တစ္ခုလံုး ၿငိမ္က်သြားပါတယ္…။ ထိုညီလာခံသည္လည္း ၎ကန္႕ကြက္မဲ တစ္ခုထဲျဖင့္ပင္ ဇာတ္သိမ္းသြားပါတယ္…။ သို႕ေသာ္ သက္မဲ့မ်ားအဖြဲ႕မွ ထိုကဲ့သို႕ အစည္းအေ၀းမ်ားျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အေျဖရွာ မရသည့္အဆံုး တိုက္ပြဲ၀င္ရင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၾကပါတယ္…။

အပင္မ်ားသည္ လူသားႏွင့္ သတၱ၀ါတို႕အား အာဟာရ မျဖစ္ေစျခင္း၊ အဆိပ္အေတာက္ႏွင့္ ဥပါဒ္ျဖစ္ေစျခင္း၊ စိမ္းလန္းမွဳတို႕အား ရုပ္သိမ္းျခင္း၊ ရွင္သန္ေပါက္ဖြားမွဳတို႕အား ထိန္းခ်ဳပ္ကန္႕သတ္လိုက္ျခင္း စသည္တို႕ျဖင့္ စတင္တိုက္ခိုက္ေသာေၾကာင့္ သစ္ေတာမ်ားျပဳန္းတီးျခင္း၊ လူႏွင့္သတၱ၀ါ မ်ား အဟာရခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္း၊ အပူအေအး လြန္ကဲမွဳမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္း၊ ရာသီဥတု ဟန္ခ်က္မ်ား ပ်က္စီးသြားျခင္း စသည္ျဖင့္ တိုက္ပြဲအတြင္း အလူး အလိ့မ္ ခံစားၾကရပါေတာ့တယ္…။

ထို႕အတူ ေရမ်ားဘက္မွလည္း ေရလႊမ္းမိုးမွဳမ်ားျဖစ္ေစျခင္း၊ မိုးမ်ားကို ပိုမိုေခါင္ေစျခင္း၊ ေရရွားပါးေသာေနရာ မ်ားတြင္ ပိုမိုရွားပါးလိုက္ေစျခင္း၊ ေရမ်ားျဖင့္ လွ်ပ္စစ္ေပးမွဳမ်ားကို ရပ္တန္႕ေစျခင္းအလို႕ငွာ၊ ေရစီးေၾကာင္းမ်ားကို ေျပာင္းလႊဲျပစ္ျခင္း၊ ေရမ်ားအတြင္း ေရာဂါပိုးမႊားမ်ားကို ယခင္က ထက္ ပိုမိုရွင္သန္ေနထိုင္ခြင့္ျပဳလိုက္ျခင္း စသည့္ ထိုးစစ္မ်ားအျပင္းအထန္ ဆင္ႏြဲပါေတာ့တယ္…။

အပင္ႏွင့္ေရတို႕နည္းတူ အျခားေသာသက္မဲ့မ်ားမွလည္း အျပင္းအထန္ ၀ိုင္း၀န္းတိုက္စစ္ဆင္ၾကေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္မၾကာလိုက္ခင္မွာပဲ သက္မဲ့မ်ားအား အားကိုးေနထိုင္ေနရေသာ ကမာၻေပၚရွိ သက္ရွိမ်ား (အထူးသျဖင့္ လူမ်ား) ၏ ေတာင္းဆိုမွဳႏွင့္ သေဘာတူညီမွဳေၾကာင့္ သက္ရွိမ်ား ဆိုင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းမွတစ္ဆင့္ အပင္ႏွင့္ေရအပါအ၀င္ အခ်က္အလက္ႏွင့္ ေတာင္းဆိုလာေသာ သက္မဲ့မ်ားအားလံုကို သက္ရွိမ်ားအျဖစ္ အသိ အမွတ္ျပဳေပးလိုက္ရပါေတာ့တယ္..။

သို႕ေသာ္….

မၾကာခင္မွာပဲ ေရႏွင့္အပင္ အပါအ၀င္ သက္ရွိအျဖစ္အသိအမွတ္အျပဳခဲ့မွဳ ရရွိၿပီးေသာ သက္မဲ့ ေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ားသည္ သက္ရွိမ်ားအဖြဲ႕အစည္းမွ ႏွဳတ္ထြက္ကာ နဂိုသက္မဲ့မ်ားအဖြဲ႕အစည္းသို႕ ျပန္လည္၀င္ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္…။ ၎တို႕ထိုကဲ့သို႕ ဆံုးျဖတ္ရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းကိုေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း သက္မဲ့မ်ားကိုုယ္စားလွယ္ အပင္မ်ား ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမွ ေအာက္ပါအတိုင္း ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါတယ္…။

“ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘာေၾကာင့္ သက္မဲ့အဖြဲ႕အစည္းထဲကို ျပန္၀င္သြားရလဲဆိုေတာ့…။ တကယ္ေတာ့ သက္ရွိ..။ အင္းသက္ရွိဆိုတာထက္..။ အဓိက က လူေပါ့ဗ်ာ…။ လူေတြရဲ႕ ဘာေၾကာင့္ လူလို႕ ေခၚရသလဲဆိုတဲ့ အႏွစ္သာ ရနဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို တစ္ကယ္ သိရွိသြားလို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ တစ္ကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႕ အသက္ရွဴတတ္ဖို႕လည္း မလိုပါဘူး..။ မ်ိဳးပြားတာေတြ ေသဆံုးတာေတြလည္း မလိုပါဘူး…။ အသိဥာဏ္ေတြ၊ မွတ္ဥာဏ္ ေတြလည္းမလိုပါဘူး..။

လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕ မလိ့မ္တပါတ္ လုပ္တတ္ဖို႕ပဲ လိုပါတယ္။ မသိတာကို သိသလိုလို ဟန္ေဆာင္တတ္ရပါမယ္။ မတတ္တာကို တတ္သလိုလို ဟန္ေဆာင္တတ္ရပါမယ္..။ သူ႕အတြက္ လုပ္သလိုလိုနဲ႕ ကိုယ့္အတြက္ က်န္ေအာင္ လုပ္တတ္ရပါ့မယ္။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့  သူတို႕လူေတြ ကိုယ္တိုင္ကပင္ သူတို႕သတ္မွတ္ထားသလို လူလို႕ အမည္ခံထားၿပီး လံုး၀အသိဥာဏ္မရွိတဲ့ မည္ကာမတၱ လူေပါင္းမ်ားစြာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ျမင္ေတြ႕ ခဲ့ရပါတယ္…။ ဒါေတြအျပင္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အေနနဲ႕ အခုလို မူလေနရာကို ျပန္သြားၾကရျခင္း အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာရွိတဲ့ ကိုယ္ခ်င္း စာတရားနဲ႕ ရိုးသားမွဳေတြကို မစြန္႕လႊတ္ႏုိင္လို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္”

“ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ္မွာခဲ့ခ်င္တာကေတာ့…။ တစ္ကယ္လို႕ ခင္ဗ်ားသာ တစ္ကယ့္လူေတာထဲတိုးၿပီး လူတန္းေစ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားမွာရွိတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႕ ရိုးသားမွဳေတြ အားလံုးကို စြန္႕ျပစ္ထားခဲ့ၾကပါလို႕…”

P.S- ပထမေရးေနတုန္းက အေၾကာင္းအရာတစ္ခုပါ ေရးေနရင္းလမ္းေခ်ာ္သြားလို႕ ေခ်ာ္လက္စႏွင့္ မေရးတာၾကာၿပီ ျဖစ္ေသာ ယခင္က ေရးခဲ့ဖူး သည့္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ တစ္ေန႕တာ ၊ ေခတ္သစ္မင္းနႏၵာ တို႕လိုပံုစံမ်ိဳး ျပန္လည္ေရးသားလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ လမ္းေခ်ာ္သြားလို႕ မေရးျဖစ္ လိုက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုေတာ့ ေနာက္မွပဲ ေရးသားေဖာ္ျပပါေတာ့မယ္။

]]> http://www.blackdream21.com/2009/11/28/%e1%80%92%e1%80%af%e1%80%90%e1%80%ad%e1%80%9a%e1%80%80%e1%80%99%e1%80%ac%e1%81%bb/feed/ 11 အိပ္မက္ လက္ေဆာင္ http://www.blackdream21.com/2009/09/27/4dad/ http://www.blackdream21.com/2009/09/27/4dad/#comments Sat, 26 Sep 2009 23:31:19 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/2009/09/27/%e1%80%a1%e1%80%ad%e1%80%95%e1%80%b9%e1%80%99%e1%80%80%e1%80%b9-%e1%80%9c%e1%80%80%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%86%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9-2/ နိဒါန္း

အေဖ…။ ညက…။ သား…။ အိပ္မက္ေတြမက္တယ္…။ အိပ္မက္ထဲမွာ အေရာင္ေတြ မညီညာဘူး..။ ပညတ္ေတြမညီညာဘူး..။ အသံေတြမညီညာဘူး။ ဘ၀ေတြ မညီညာဘူး..။  အင္း…။ ရင္ခုန္သံေတြလည္း မညီညာဘူးေပါ့ အေဖရယ္…။

အိပ္မက္ (၁)

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ နံရံအခ်ိဳ႕လည္း ပါတယ္ အေဖ..။ ထူးျခားတာက အဲ့ဒီ့နံရံေတြမွာ “နား” မပါၾကဖူးတဲ့ေလ…။ ခပ္သဲ့သဲ့ ငိုရွိဳက္သံအခ်ိဳ႕ၾကားမွာ အခ်ိဳ႕ အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြက ခါးလွပါတယ္ အေဖရယ္..။ ေမတၱာမိုးေခါင္၊ သစၥာေရရွား..။ ဒီသဘာ၀တရား ႀကီးက တစ္ခါတစ္ေလ တစ္ကယ္ပဲ တရားရဲ႕လား အေဖ…?

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ လူအခ်ိဳ႕…။ အစားတစ္လုပ္စာ လုံေလာက္တဲ့ ေငြအသျပာရဖို႕ သူတို႕အစာအိမ္ကိုသူတို႕ ျဖဳတ္ ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႕ ထုတ္ေနၾကတယ္…။ စပါးလံုးတစ္ေထာက္စာ အေရျပားတစ္ခု အ၀တ္အစား၀တ္ႏိုင္ဖို႕ ကိုယ့္သားေရကို ကိုယ္လွီးထုတ္ ပိတ္စတစ္အုပ္နဲ႕ လဲေနၾကတယ္…။ လူအခ်ိဳ႕ရွင္ သန္ဖို႕…။ လူအခ်ိဳ႕ ယဇ္စဥ္ တက္ေနရတယ္…။

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႕ရက္တဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္…။ ရုတ္တရက္..။ စုတ္တစ္ခ်က္အမွားမွာ…။ စုတ္ျပတ္သတ္သြားေတာ့..။ စေတးလိုက္ရတာ ဘ၀တစ္ခု လံုးေပါ့ အေဖ..။ ရမၼက္ေတြၾကား ရုန္းကန္လွဳပ္ရွား…။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ား..။ သားတို႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အနားေပးဖို႕ေတာင္ ေမ့ခဲ့ၾကတာ ၾကာၿပီ ထင္ပါတယ္ အေဖရယ္…။

အိပ္မက္ (၂)

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ မ်က္မွန္ေတြ အရမ္း ေရာင္းေကာင္းတယ္ အေဖ…။ အဲ့ဒီ့မ်က္မွန္က ဘယ္သူ႕ကိုမဆိုၾကည့္ လိုက္တာနဲ႕ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ေက်ာကုန္းမွာ ေလွခါး ဘယ္ႏွစ္ထစ္ ပါတယ္ဆိုတာ ျမင္ရတယ္…။ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ဦးေႏွာက္ ထဲမွာ ဓာတ္ဆီ ဘယ္ႏွစ္ဂါလံ ပါတယ္ဆိုျမင္ရတယ္…။ အင္း…။ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ အတၱဘယ္ႏွစ္ပိသာ ပါတယ္ဆိုတာလည္း ျမင္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့အေဖရယ္..။

အိပ္မက္ထဲမွာ….။ သားမွ်ားမိတဲ့ငါးက…။ အရိုးထြားတယ္…။ ေခ်းခါးတယ္…။ ေဘးတိုက္သြားတယ္…။ ေရခဲ ရိုက္ထားတယ္…။ ေျခေထာက္မ်ား တယ္..။ ေနာက္ၿပီးေတာ့…။ အင္း…။ နားရြက္လည္း နဲနဲကားတယ္ အေဖ…။ သူကေျပာတယ္…။ ငါဟာ ရွားပါး “ငါး”…။ မင္း မမွ်ားလည္း..။ ငါ့ကို စားခ်င္တဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးတဲ့…။ စုပ္လည္းဆူး..။ စားလည္းရူး…။ မထူးပါဘူးအေဖရယ္…။ သား…။ စည္သြပ္ဘူးထဲ ထည့္လိုက္တယ္….။

သန္းေခါင္ထက္ ညဥ္႕မနက္ဖူး ဆိုတဲ့စကား…။ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ၾကားရင္…။ ဟားပါလိ့မ္မယ္ အေဖ…။ အလင္းနဲ႕ အေမွာင္ၾကား…။ သူသိတဲ့ အမွန္တရားက…။ အေရာင္ေတြ သိပ္မမ်ားလွပါဘူး…။ မယံုတစ္၀က္ ယံုတစ္၀က္နဲ႕…။ အလင္းဆိုတာ အေမွာင္ထက္ျမတ္ေၾကာင္း…။ ဘယ္ “ေတာင္” ကိုတက္ၿပီး…။ သားသူ႕ကို သက္ေသထားရမလဲ အေဖ…?

အိပ္မက္ (၃)

အိပ္မက္ထဲမွာ..။ သစ္ပင္ေတြ ေတြ႕တယ္အေဖ..။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့သစ္ပင္ေတြက ေျမျပင္မွာ အျမစ္မတြယ္ပဲ တိမ္ေတြထဲမွာ အျမစ္တြယ္တယ္ေလ..။ သူတို႕က တိမ္ညႊန္႕စားၿပီး ဖြားၾကတာတဲ့…။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ကမာၻ႕ဆြဲငင္အားက ဘယ္သူ႕ကိုမွ လက္လီ၊လကၠား  ေစ်းစ ကား မမ်ားခဲ့ဘူး မဟုတ္လားအေဖ…? သူတို႕သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြေတာ့လည္း ဒီေျမျပင္ေပၚပဲ သက္ဆင္းခဲ့ရတာပဲ မဟုတ္လား အေဖ?

အိပ္မက္ထဲမွာ…။ ဧရာ၀တီဘက္က ျပန္လာတဲ့…။ ေလေျပအခ်ိဳ႕နဲ႕လည္းေတြ႕တယ္ အေဖ…။ “ဒီေကာင္ ေလပဲ ရွိတာပါကြာ..” လို႕ ေျပာတတ္တဲ့ လူေတြကို မေက်နပ္လို႕..။ ထိေတြ႕ကိုင္တြယ္ျခင္း၊ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏိုင္ျခင္း မရွိႏိုင္ေအာင္ေလာက္ေအာင္ ႏူးည့ံေပမယ့္..။ ေလမွာလည္း သူ႕အားနဲ႕ သူရွိ ေၾကာင္းသက္ေသျပၿပီး ျပန္လာတယ္လို႕ေတာ့ ေျပာသံၾကားမိတယ္..။

တစ္ကယ္ေတာ့ အိပ္မက္ဆိုတာ သားအတြက္ေတာ့ တစ္ခါက ေျပာဖူးသလို….။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေန႕စဥ္ရက္ဆက္မွန္မွန္ စားသံုးခဲ့တဲ့ နံနက္စာ သက္သက္ပါပဲ အေဖရယ္…။

နိဂံုး

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဖူးေပါ့အေဖရယ္..။ ေလာကမွာ အေဖလို႕ ေခၚႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေလးရွိတုန္း…။ အေဖ့ ေမြးေန႕မွာ..။ အမွတ္တရအေနနဲ႕..။ မက္ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ေလးေတြအေၾကာင္း တိုင္တည္ ရံုေလာက္ပါ…။ သားလို တိုင္တည္ခြင့္မရေတာ့တဲ့ သူေတြရဲ႕ ကိုယ္စားလည္း ပါတာေပါ့ အေဖ ရယ္…။

P.S- HAPPY BIRTHDAY DAD!!!

]]> http://www.blackdream21.com/2009/09/27/4dad/feed/ 17 ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ သူမ (၄) http://www.blackdream21.com/2009/09/12/meandshe4/ http://www.blackdream21.com/2009/09/12/meandshe4/#comments Sat, 12 Sep 2009 18:39:17 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=903 နိဒါန္း

တစ္ကယ္ေတာ့ သူမဟာ

ေၾကြမက်တတ္တဲ့ သစ္သီးတစ္လံုးမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး

သူကသာလွ်င္ ဆြဲင္အားမဲ့ခဲ့တဲ့ ကမာၻေျမျပင္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တာပါ…။

BLACK DREAM

“Oh think twice, its another day for You and me in paradise”

“ဟဲလို…။ ေမ လား…?”

“ဟုတ္တယ္ ေမာင္…။”

“အဲ့…။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဖုန္းေတြ ဘာေတြေတာင္ ဆက္လို႕ပါလား..? ၾကည့္ရတာ ေကာင္မေလး ေတာ္ေတာ္လြမ္းေနတယ္ထင္တယ္…။ ဟဲ ဟဲ”

“အဟင္း..။ အဲ့ဒါလဲ ပါပါတယ္ ေမာင္ရယ္…။”

“ေနပါဦး အဲ့ဒါလည္း ပါပါတယ္ဆိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ ဘာအေၾကာင္းရွိ ေနေသးလုိ႕လဲ…?”

“ဟုတ္တယ္ ေမာင္…။ ေမ….။ ေမာင့္ကို အေရးႀကီးတာ ေျပာစရာရွိလို႕ ဆက္လိုက္တာ…။ ေမာင္အခ်ိန္ ရတယ္မလား..? ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာလို႕ ရတယ္မလား ေမာင္…?”

“အင္း…။ ေနဦး..။ အခုက ရံုးမွာ…။ ခဏေနရင္ေတာ့ အိမ္ျပန္မယ္ေလ..။ ေမ အဆင္ေျပမယ္ဆို ၇ နာရီေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ဆက္လို႕ရမလား..။ ေမာင္ ဒီမွာက ေလာေလာဆယ္ အလုပ္ေလးေတြ လက္စသတ္စရာရွိေနလုိ႕…။”

“အိုေက ေမာင္…။ ဒါဆို ေမ ည ၇ နာရီ က်ရင္ ေခၚလုိက္မယ္…။”

“အိုေကဗ်ာ..။ ေစာင့္ေနမယ္…။”

“ေမာင္…..။”

“ဟင္…? ဘာလဲ… ေမ…? ဘာေျပာစရာ ရွိေသးလို႕လဲ…?”

“ဘယ္လိုအေၾကာင္းတရားေတြေၾကာင့္ ဘယ္လိုအက်ိဳးဆက္ေတြပဲ ျဖစ္လာခဲ့ ျဖစ္လာခဲ့…။ ေမာင့္ကုိ ေမ အျမဲခ်စ္ေနမယ္ဆိုတာကုိ ယံုေပးပါေနာ္ ေမာင္….။”

“အဲ..။ ဟဲလို…?”

တီ…။ တီ….။ တီ….။ တီ…။ တစ္ဘက္က ဖုန္းခ်သြားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္…။

အခန္း (၁)

ဦးေႏွာက္သည္

ဘ၀အား စစ္ကူေပးေသာအခါတြင္

ႏွလံုးသားသည္ ကားစင္တက္ရေလသည္..။

BLACK DREAM

တစ္ခ်က္ခ်က္ ျမည္ေနေသာ နံရံေပၚက နာရီကိုၾကည့္ရင္း ေမႏွင္းစက္ တစ္ေယာက္ အေတြးစစ္မ်က္ႏွာျပင္မွာ သက္ျပင္းေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ က်ဆံုး လွ်က္ ရွိပါတယ္။ အဆက္စပ္မရွိေသာ အေတြးစအခ်ိဳ႕..။ အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္နဲ႕ အနာဂတ္ ဆုိတဲ့ ကာလသံုးပါးၾကား အေျပးအလႊား စစ္ကစား လွ်က္ ရွိေနပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳးလိုအပ္ပါသလဲ…? ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳး ရွိသင့္ပါသလဲ..? သူမမွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ႏွစ္ခုရွိသည္…။ ပထမတစ္ခုက ဦးေႏွာက္နဲ႕ယွဥ္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္..။ ဒုတိယက ႏွလံုးသားနဲ႕ယွဥ္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္။ ထိုသို႕ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွစ္ခု ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ၾကေသာ အခ်ိန္တြင္မူ…။

လူတို႕သည္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ မိမိကုိယ္တိုင္ ဘာမွန္းမသိေသာ အရာမ်ားအား အရူးအမူး လိုခ်င္ ေတာင့္တတတ္ေလ့ရွိကာ…။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ထိုဘာမွန္းမသိေသးေသာ အလံုးစံု ၿပီးျပည့္စုံမွဳအားရရွိ ရန္အတြက္…။ မိမိတြင္ ပိုင္ဆိုင္ ရရွိၿပီးျဖစ္သည့္ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ ပိုင္ဆုိင္မွဳမ်ားကိုပင္ ရူးမိုက္ စြာ စြန္႕လႊတ္တတ္ေလ့ ရွိၾကပါတယ္..။ သူမလည္း ထိုနည္းတူပင္…။ ၿပီးျပည့္စံုေသာ ဘ၀ဆိုသည္မွာ မည္သို႕ေသာ အရာမွန္းမသိသည့္တိုင္ ထိုၿပီး ျပည့္စံုေသာ ဘ၀အား ရရွိပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ သူမ စြန္႕လႊတ္ခဲ့ရသည့္ ပမာဏမွာ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ အေတာ္ပင္ မ်ားျပားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သူမ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာကပင္ ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ နားလည္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္…။

သူမေမြးဖြားခဲ့ေသာ အမိေျမ…။ သူမခ်စ္ေသာ မိသားစု…။ သူမခ်စ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား…။ ပတ္၀န္းက်င္..။ ရိုးရာ..။ ယဥ္ေက်းမွဳ…။ ဓေလ့ထံုးစံ…။ ေႏြးေထြးမွဳ…။ ေမတၱာတရား…။ ယုတ္စြအဆံုး ေထာင္ျမင္လို႕ စြန္႕လႊတ္လိုက္ရေသာ ရာတန္အခ်ိဳ႕…။ ထားပါေလ…။ ေရႊျပည္ေတာ္ကား ေမွ်ာ္တိုင္း ေ၀းေနေသးသေလာက္ ဒီတစ္ခါ သူမထပ္မံစြန္႕လႊတ္ဖုိ႕ ျဖစ္လာသည့္အရာကေတာ့ သူမ၏ ၀ိဥာဥ္တို႕ ရွင္သန္ အျမစ္တြယ္ရာ သူမ၏ ႏုလံုးသား အလွည့္ ျဖစ္လာခဲ့ေလၿပီ…။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ သူမသည္ ႏုလံုးသားမဲ့သူ တစ္ဦးမဟုတ္ပါ။ ထို႕အတူ။ ေမြးရာပါ ဦးေႏွာက္တစ္လံုး လဲ သူမတြင္ ပါရွိခဲ့ေလသည္။

အခန္း (၂)

ေမွာင္မိုက္တဲ့ ငါ့ကမာၻ

ယံုၾကည္ခ်က္ကိုေထြးပိုက္

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႕ အိပ္မက္ေတြ စိုက္ခဲ့တယ္…။

BLACK DREAM

“ျမတ္ေသာ္ ျပန္ေတာ့မလို႕လားဟ..? ဒီေန႕ မင္း ျပန္တာ နဲနဲေစာတယ္ထင္တယ္…။”

“ေအးကြာ..။ ငါ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာ ကိစၥေလးနဲနဲရွိလုိ႕…။ လူၾကီးကိုေတာ့ မင္းပဲ ၾကည့္ေျပာလိုက္ေတာ့..။ ငါ၀င္မေတြ႕ေတာ့ဘူး…။”

“အာ..။ ရပါတယ္ဟ..။ မင္းက ျပန္တာ ေစာတယ္ဆိုေပမယ့္..။ ရံုးခ်ိန္မၿပီးေသးပဲ ျပန္တာမွ မဟုတ္တာ။ ခါတိုင္းေလာက္ အလုပ္ခ်ိန္ထက္ ေနာက္ၾကၿပီးမေနတာပဲရွိတာ..။ မင္း အလုပ္ကို ဘယ္ေလာက္အထိ တန္ဖိုးထားတယ္ဆိုတာ သူသိပါတယ္ကြ..။”

“ေအးကြာ…။ ေက်းဇူးပဲ…။ အဲ့ဒါဆို ငါလစ္မယ္..။ ေမႏွင္းစက္ ဖုန္းဆက္မယ္တဲ့..။ အေရးတၾကီး ေျပာစရာ ရွိတယ္ ထင္ပါတယ္ကြာ…။”

“အင္း….။ ငါ့အထင္ေတာ့….။” ေအာင္ျပည့္က မ်က္ႏွာေသျဖင့္ ရံုးခန္းနံရံေပၚမွ နာရီကုိ ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္သျဖင့္…။

“ဟ…။ ဘာလဲဟ..။ မင္းက ဘာထင္လို႕လဲ…။ အူေၾကာင္ေၾကာင္မလုပ္နဲ႕ေနာ္ ငါမနက္ကတည္းက စိတ္ေလးေနတာ…။”

“ဟင္း…။ ငါထင္တာ ေျပာၾကည့္မယ္ေလ…။ မင္းစိတ္ေတာ့ ခိုင္ေပါ့…။”

“ေအးပါ…။ မင္း ဘာထင္တယ္ဆိုတာသာ ေျပာစမ္းပါ..။”

“ဒီလိုေလကြာ…။ ေမႏွင္းစက္ အခု ထြက္သြားတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီ…?”

“အင္း ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီကြ…။ အဲ့ဒီ့ေတာ့…?”

“ဟင္း….။”

“ေဟ့ေကာင္ သက္ျပင္းေတြခ်ည္းပဲ စြတ္ခ်မေနနဲ႕။ ငါ စိတ္ပူလာၿပီ။ ေျပာစရာ ရွိတာ ျမန္ျမန္ေျပာကြာ။”

“ေအးေလ အဲ့ေလာက္သြားတာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့….။ အခု…။”

ျမတ္ေသာ္ ေခါင္းထဲ ၅ ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကိန္းဂဏန္းက အေတြးကို လင္းကနဲ ျဖစ္သြားေစပါတယ္…။ တစ္စံုတစ္ခုကို ခံစားမိသလိုလို..။ သိလိုက္သလိုလို..။ ဒါေပမယ့္…။ ခက္တာက အရာရာဟာ ၀ိုးတ၀ါးနဲ႕..။ ဘာကိုမွ မိမိရရ မဖမ္းဆုပ္ႏိုင္…။

“အခု…။ အခု ဘာျဖစ္လဲ ေဟ့ေကာင္…?”

“ေၾသာ…။ အခု ျပန္လာၿပီး..။ မင္းနဲ႕ လက္ထပ္ဖို႕…။ ၿပီးတဲ့အခါက်..။ ကေလးေတြ တစ္လ ကိုးသီတင္း ေမြးခ်င္တိုင္းေမြးဖို႕…။ အဲ့ ..။ ေရႊဘက္ထရီ ေၾကာ္ျငာနဲ႕ မွားသြားၿပီ…။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ေနမွာေပါ့ကြာ လို႕ ေျပာမလို႕ပါကြ..။ ဟဲ ဟဲ..။ ဟီး ဟီး…။”

“အာ…။ ေခြးသူေတာင္းစား…။ မင္း ေသေတာ့မွာပဲ…။ မင္းေတြ႕မယ္..။ မင္းနဲ႕…။ ငါနဲ႕ ေတြ႕မယ္..။ မနက္ျဖန္…။ နာၿပီသာမွတ္…။”

“ေအး..။ ဟီး..။ ဟီး…။ ေတြ႕ရမွာပါ မပူပါနဲ႕…။ မနက္ျဖန္ ရံုးပိတ္ရက္မွ မဟုတ္တာ…။ ဟဲ ..ဟဲ”

ျမတ္ေသာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့…။ ေအာင္ျပည့္အား ေနာက္ျပန္ လက္သီးေထာင္ျပကာ ရံုးမွ ထြက္ခြာသြားၿပီသာ ျဖစ္ပါတယ္…။

အခန္း (၃)

ငါ့အရိပ္ေတြ ျဖဴသြားေလမလား

အတိတ္ကုိ ေျပာင္းျပန္အခ်ိဳးခ်ၾကည့္ေတာ့

စေတးလိုက္ရတာက

ငါ့လက္ထဲက ပစၥဳပၸန္ အခ်ိဳ႕ရယ္သာ…။

BLACK DREAM

အိမ္ျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေမ သူ႕ကို ဘာမ်ားေျပာစရာ ရွိလို႕လဲ ဆိုတဲ့အေတြးေတြက သူ႕အာရံုကို အခ်ိန္ျပည့္လႊမ္းမိုးေနခဲ့ပါတယ္..။ သူတတ္ႏိုင္ သမွ်ကားကို သတိနဲ႕ေမာင္းရင္ ျဖစ္ႏိုင္တာမ်ားကိုေတြး ၾကည့္ေနမိပါတယ္…။ သူနဲ႕ ေမ့ရဲ႕ အေျခအေနက ခ်စ္သူတိုင္း၊ စံုတြဲတိုင္းက အားက်ရ ေလာက္ေအာင္ အေျခအေနေကာင္းပါတယ္..။ ႏွစ္ဘက္မိသားစု အေနအထား အေနျဖင့္လည္း ဘာမွ ေျပာစရာမလိုေအာင္  ျပည့္စံု အဆင္ေျပၿပီး သားပင္..။ “အခ်စ္စစ္တို႕ရဲ႕ လမ္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေျဖာင့္ျဖဴးဘူး”ဆိုတဲ့ စကားပံုဟာ သူတို႕ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ မၾကာခဏ ဟားတိုက္ေလွာင္ေျပာင္ ခဲ့ၾကတဲ့ အေကာင္းဆံုး ပ်က္လံုးတစ္ခု မွ်သာ…။

အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ ႏွစ္ကုန္ခါနီးမွာ သူနဲ႕ ေမ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ၾကပါတယ္..။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ေမ က ဘာသာစံုဂုဏ္ထူး ထြက္ကာ ေဆးေက်ာင္းေရာက္ပါတယ္..။ သူကေတာ့ ငယ္စဥ္ကတည္းက ရူးသြပ္စြာ စြဲလန္းခဲ့တဲ့ အိပ္မက္တစ္ခုကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႕ မိသားစု အားလံုးနဲ႕ ခ်စ္သူက တားေနသည့္တိုင္ စစ္တကၠသိုလ္သို႕ တက္ေရာက္ကာ တပ္မေတာ္အတြင္း ၀င္ေရာက္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္..။ သူစစ္တကၠသိုလ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္လို႕ ေက်ာင္းဆင္းခါနီးမွာပဲ…။ ေမ ေဆးေက်ာင္းက ထြက္ကာ ျပည္ပသို႕သြားေရာက္ ပညာသင္ၾကားခဲ့ပါ တယ္..။ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ပထမဆံုး ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိဳးအေကြ႕တစ္ခုပါပဲ..။

သူ ေမ့ကို ေနာက္ဆံုးေတြ႕ခဲ့ရတာက ဒုတိယႏွစ္ခြင့္ျပန္ၿပီး ျပင္ဦးလြင္ကုိ ျပန္မလာခင္ ရန္ကုန္ေလဆိပ္မွာ ေတြ႕ခဲ့ရျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္…။ ျပင္ဦးလြင္သို႕ စစ္တကၠသိုလ္တက္ဖို႕ ပထမဆံုးအႀကိမ္ထြက္ခြာစဥ္က ခါးသည္းနင့္နဲစြာ ရွိဳက္ငိုခဲ့ဖူးေသာ ေမ တစ္ေယာက္…။ ေနာက္ဆံုး အႀကိမ္သူ႕အား ေလဆိပ္ သို႕ လိုက္ပို႕သည့္အၾကိမ္တြင္မူ အင္မတန္ပင္ တည္ၿငိမ္ရင့္က်တ္ေနတတ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။ အခု ေမ ျပည္ပကို ပညာသင္ဖို႕ သြားေတာ့ သူလိုက္မပို႕ ႏိုင္ခဲ့ေပ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တနဂၤေႏြေန႕ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္..။ သူျမိဳ႕ထဲကေန ဖုန္းဆက္ကာ..။  Check In မ၀င္ခင္အခ်ိန္အထိ ေမနဲ႕ ဖုန္းထဲတြင္ ေတြ႕ဆံုခြင့္ရခဲ့ပါတယ္…။ ေမက သူ Check In ၀င္ေတာ့မယ္လို႕ ေျပာေတာ့ သူ႕နားထဲ လြန္ခဲ့ေသာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ သူ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ရန္ကုန္မွ ျပင္ဦးလြင္ကို ထြက္ခြာေတာ့ ေမ သူ႕ကို ေျပာခဲ့ေသာစကားတစ္ခြန္းကို သတိရမိလိုက္ပါတယ္..။ “ ေမာင္က ေမ့ကို အရင္ခြဲသြား ႏိုင္ၿပီေပါ့ေနာ္…” တဲ့။ ဒီတစ္ႀကိမ္တြင္မူ….။

အခန္း (၄)

သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့ၾကိဳးကို

တတိတိ မွ်င္းကာျဖတ္ႏိုင္ေသာ

ဓားအား…

မာန ဟု ေခၚေလသည္…။

BLACK DREAM

“Oh think twice, its another day for You and me in paradise”

“ဟဲလို..။ ေမ…။”

“အင္း..။ ေမာင္ေစာင့္ေနတာ ၾကာသြားၿပီလား..။”

“မၾကာေသးဘူး ေမ…။ ေမာင္ ေစာေစာကေလးပဲ ျပန္ေရာက္တယ္..။ ေရခ်ိဳးအ၀တ္လဲၿပီးကာစပဲ ရွိေသးတယ္…။ ထမင္းကေတာ့ ေမနဲ႕ စကားေျပာၿပီး မွပဲ ေအးေဆး စားေတာ့မယ္ေလ…။ ေမ ေျပာစရာရွိတယ္ဆိုတာ ေျပာေလ..။”

“ေမာင္ ေနေရာ ေကာင္းရဲ႕လား..? အလုပ္ထဲမွာေရာ အဆင္ေျပရဲ႕လား..?”

“အင္း..။ ေကာင္းပါတယ္ ေမရဲ႕..။ အားလံုးေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ…။ ဒါေပမယ့္ ဒီလကုန္ရင္ေတာ့ ေမာင္ ရာထူးတိုးနဲ႕အတူ ေျခလွ်င္ဆင္းရလိမ့္ မယ္..။ ေရွ႕တန္းမထြက္ရတာၾကာေတာ့ ကိုယ့္ ႏုိင္ငံကို ေစာင့္ေရွာက္ရင္း၊ အမိေျမၾကီးရဲ႕ ေတာေတာင္ သဘာ၀အလွေတြကို ခံစားရင္း အေညာင္းေျပ အညာေျပ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ျဖစ္တာေပါ့..။ ဟဲ ဟဲ”

“ေမာင္က ေမာင့္တိုင္းျပည္ကို အရမ္းခ်စ္တာပဲေနာ္…။”

“ဟုတ္တယ္ ေမ…။ ေမာင့္ဘ၀မွာ ေမာင့္အသက္နဲ႕ ခႏၶာျမဲေနသမွ် ေမာင့္တုိင္းျပည္ဟာ ေမာင့္ရဲ႕ အေသြး..။ ေမာင့္ရဲ႕ အသား..။ ေမာင့္ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုး ျဖစ္ေနမွာပဲ ေမ…။”

တစ္ဘက္မွ အသံအေတာ္ၾကာေအာင္ တိတ္ဆိတ္သြားပါတယ္…။ ေအာင္ျပည့္ေျပာလိုက္တဲ့ စကား အမွတ္မထင္ ျပန္ၾကားလိုက္မိေတာ့…။

“အား…။ ကိုသိၿပီေမ..။ ဘာလဲ ေမျပန္လာေတာ့မလို႕လား? ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲ..? ဘယ္ေလဆိပ္လဲ? ေမာင္ ဘယ္အခ်ိန္လာၾကိဳရမလဲ..? ေအာင္ျပည့္ကေတာင္ ဒီေန႕ေနာက္ေနေသးတယ္..။ ေမ ျပန္လာရင္ တစ္လကိုးသီတင္း ေမြးခ်င္တိုင္းေမြး အားမကုန္ဘူး ဆိုလား..။ အဲ..။ ဟုတ္ပါဘူး..။ ဟဲ ဟဲ။ ဟုတ္လားေမ..။ ေမ ျပန္လာေတာ့မလို႕လား…?”

“မဟုတ္ဖူး ေမာင္….။”

“အင္…။ ဒါဆို ဘာလဲ ေမ…? ေျပာေတာ့ကြာ..? ေမာင္ စိတ္နဲနဲပူလာၿပီ…။”

“ေမ့ ကို ေမာင့္ဘ၀ထဲကေန ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ အၿပီးအပိုင္ ေမ့လိုက္ပါေတာ့ေမာင္..။ ေမႏွင္းစက္ ဆိုတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ျမတ္ေသာ္ ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ထဲမွာ ဘယ္တုန္းကမွ ျဖစ္တည္ခဲ့ျခင္း မရွိတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ေမ့ေပးပါေမာင္…။”

တစ္ဘက္မွ မထင္မွတ္ထားေသာ စကားေၾကာင့္ ျမတ္ေသာ ေခါင္းနပန္း ၾကီးသြားပါတယ္..။

“ဘာ…! ဘယ္လိုေျပာလိုက္တယ္? ေမ့ေပးရမယ္…။ ဘယ္တုန္းကမွ ျဖစ္တည္ခဲ့ဖူးျခင္း မရွိတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ေမ့ေဖ်ာက္ေပးရမယ္..? ေမ..။ မင္းဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ…? ေမာင္ နားမလည္ေတာ့ဘူး..။”

“ဟုတ္တယ္ေမာင္…။ ေမာင္ဘာမွ နားလည္မွာမဟုတ္ဘူး..။ ဒီလိုပဲ ေမကိုယ္တိုင္လည္း အခုအခ်ိန္ထိ ဘာကိုမွ ေသေသခ်ာခ်ာနားမလည္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အရာရာဟာ အိပ္မက္တစ္ခုလို ၀ိုးတ၀ါးနဲ႕ ေမ ကိုယ့္အသက္ရွဴသံေတြကိုေတာင္ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ေနေသးရဲ႕လားဆိုတာကို မသိေတာ့ဘူး ေမာင္..။ အက်ိဳးတရားတိုင္းမွာ အေၾကာင္းတရားဆိုတာ ရွိၾကစျမဲပါေမာင္..။ ဒါေပမယ့္..။ ေမးခြန္းတိုင္းမွာေတာ့ အေျဖရွိခ်င္မွ ရွိပါလိ့မ္မယ္…။ အထူးသျဖင့္ ေမးခြန္းထုတ္တဲ့သူတိုင္ အဲ့ဒီ့ ပုစာၦရဲ႕အေျဖကို မသိတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ပိုဆိုးပါလိ့မ္မယ္ ေမာင္..။ အခု ေမ့မွာ ေမာင့္ဘက္က ေမးလာမယ့္ ေမးခြန္းေတြအတြက္..။ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ..။ အေျဖေတြ မရွိဘူးေမာင္…။ ေမ ကိုယ္တိုင္လည္း အဲ့ဒီ့ အေျဖေတြကို ရွာမရေသးဘူး ေမာင္..။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး မေမးပါနဲ႕..။ ေမ ေျပာသလိုသာ လုပ္ေပးပါ…။”

“ဘာလဲ..? ဘာေတြလဲ..? အေျဖမရွိတဲ့ ေမးခြန္းေတြေရာ…။ အက်ိဳးေတြေရာ..။ အေၾကာင္းေတြေရာ..။ ငါဘာကိုမွ နားမလည္ေတာ့ဘူး…။ ငါ့ကို အေၾကာင္းျပခ်က္ မေပးႏိုင္ရင္ေတာင္ အနဲဆံုး ငါ့အတြက္ မင္းကို တစ္ဘ၀လံုးစာ ခါးသီးျပစ္လိုက္ဖို႕အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ သံသယ တစ္ခုေတာ့ ေပးသင့္တယ္..။”

“ေမာင္ၾကိဳက္သလိုထင္ပါ…။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ေမ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲ ျပန္၀င္မလာႏိုင္ေတာ့သလို..။ ေမာင္ကိုယ္တိုင္လည္း ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ ေမ့ဘ၀ထဲကို ၀င္လာမွာ မဟုတ္ဖူးဆိုတာပဲ ေမာင္..။”

“မင္းက ဘာလို႕ ငါ့ဘ၀ထဲ ၀င္မလာႏိုင္ရမွာလဲ…? ငါကေရာ ဘာေၾကာင့္ မင္းဘ၀ထဲကို မ၀င္ရဲရမွာလဲ? ငါ့ဘ၀မွာရွိတဲ့ သက္ရွိေတြထဲမွာ မင္းကို ဘယ္ေလာက္ ငါခ်စ္တယ္ဆိုတာ မင္းမသိဘူးလား ေမ…?”

“ေမ သိတယ္….။  အဲ့လုိ သိေနျခင္းနဲ႕ အခုလို သက္ရွိတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနရျခင္းကိုကပဲ ေမတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို အေ၀းဆံုး တြန္းပို႕ခဲ့ၿပီေမာင္…။”

“ဘယ္လို..? သက္ရွိတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျခင္းကိုက ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္တစ္ေနရာဆီ အေ၀းဆံုးတြန္းပို႕ခဲ့တယ္..။ ဟုတ္လား…? မင္း ရူးမ်ားသြားၿပီလားဟင္ ေမႏွင္းစက္…?”

“ထားလိုက္ပါေတာ့ ေမာင္..။ ေမ ရူးသြားၿပီလို႕ပဲ ထားလိုက္ပါေတာ့..။ ေမ့မွာ ေမာင့္နဲ႕ စကားဆက္ေျပာဖို႕ အင္အားေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး..။ ဟုတ္တယ္..။ ေနာက္ၿပီး…။ စကားလံုးေတြလဲ မရွိေတာ့ဘူးေမာင္…။ ေမ ထာ၀ရအတြက္ ႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ပါ တယ္…။”

ေမႏွင္းစက္၏ ေနာက္ဆံုး စကားလံုးေၾကာင့္ ျမတ္ေသာ္ ေဒါသေထာင္းကနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္..။ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္၏ မာန…။ အစြန္႕ျပစ္ခံ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္၏ မာန…။ စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္ေသာ စစ္သားတစ္ေယာက္၏ မာန…။ မာနတို႕ မဟာမိတ္ဖြဲ႕ၾကေလၿပီ…။

“မင္းမွာငါ့အတြက္ စကားလံုးေတာင္မရွိေတာ့ဘူး ဟုတ္လား..? ဟုတ္ၿပီ ေမႏွင္းစက္..။ ဒါဆို..။ မင္းမေျပာရင္ ငါေျပာမယ္..။ ဘာလဲ မင္း အဲ့ဒီ့မွာ အသစ္ေတြ႕သြားလို႕လား…? ရတယ္ ေမႏွင္းစက္..။ ငါအဲ့ဒါေတြ စိတ္မ၀င္စားဘူး..။ ငါ့အေၾကာင္းမင္းသိတယ္..။  မင္းလိုမ်ိဳး အခုလို မိသားစု၊ သူငယ္ခ်င္း၊ ခ်စ္သူ စတာေတြရဲ႕ အေ၀းဆံုး..။ ေႏြးေထြးမွဳ မရွိတဲ့ေနရာမ်ိဳးမွာ ေနေနရတဲ့သူတစ္ေယာက္အတြက္ ေႏြးေထြးမွဳကို ရွာခဲ့ျခင္းဟာ အျပစ္ တစ္ခုမဟုတ္ဘူး ေမႏွင္းစက္။ ဒီအေၾကာင္းအရင္းေလာက္နဲ႕ေတာ့ မင္းငါ့ကို ေမ့ျပစ္ခိုင္းဖို႕ မသိမ္းသြင္းပါနဲ႕..။”

“ေနာက္ဆံုး ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ကြာ..။ မင္းအဲ့ဒီ့မွာ Living Together ေန ေနတယ္ ဆိုရင္ေတာင္..။ ငါမင္းကို နားလည္ေပးလို႕ရတယ္။ ဒါဘာေၾကာင့္ လဲဆိုတာ ငါထပ္မေျပာခ်င္ဘူး။ မင္းကိုယ္တိုင္လည္း သိပါတယ္..။ ငါမင္းအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာတရား၊ ျမတ္ႏိုးမွဳ၊ ယံုၾကည္မွဳနဲ႕ သစၥာ တရားဟာ ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားတစ္လံုးထက္ အမ်ားၾကီး ေလးနက္တယ္ ေမႏွင္းစက္..။ ဒီေလာက္ ထုထည္ ၾကီးၾကီးမားမားနဲ႕ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ငါ့ရဲ႕တန္ဖိုးထားမွဳကို ဘာမဟုတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္နဲ႕ေတာ့ ငါ ဘယ္လိုမွ အပ်က္အဆီး အတိမ္းအေစာင္း မခံႏိုင္ဘူးဆိုတာ မင္းသေဘာ ေပါက္ထားပါ…။ ေအး ဒါေပမယ့္ ငါနဲ႕လမ္းခြဲမွ မင္းစိတ္ခ်မ္းသာမယ္..။ မင္းအတြက္ အဆင္ေျပမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ရတယ္ ေမႏွင္းစက္..။ ရတယ္..။ မင္း ေနာက္ဆံုး သိထားဖို႕ တစ္ခုကေတာ့ တစ္ခ်ိန္ မင္းစိတ္ေတြ ေျပာင္းသြားလို႕ ငါ့ဆီ ျပန္လာခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ တစ္ေန႕..။ မင္းတံခါးမေခါက္ပါနဲ႕..။ ငါ့ရင္ဘတ္ကို ဖြင့္ႏိုင္တဲ့ တစ္ေခ်ာင္းထဲေသာ ေသာ့ဟာ မင္းဆီမွာ ရွိၿပီးသားပါ..။ ထာ၀ရမဟုတ္ေပမယ့္…။ ငါ ႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္…။

တီ….။ တီ…။ တီ…။ တီ….။

ဇာတ္သိမ္း

ေမာင္…။ ကမာၻတစ္ဘက္မွာေန႕…။ ကမာၻတစ္ဘက္မွာည…။ အလင္းက်ေရာက္ပံုျခင္းက ကိုယ္စီ ကိုယ္စီအတြက္ အမွန္တရား တစ္ခုစီပါ။ အလင္း ဟာ လူသားအားလံုးအတြက္  တူညီတဲ့ေႏြးေထြးမွဳကို တစ္ခ်ိန္ထဲ တစ္ျပိဳင္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ မေပးႏိုင္ပါဘူး ေမာင္…။ ဒါေပမယ့္ေမာင္..။ ေမယုံၾကည္ပါ တယ္။ တစ္ကယ္လို႕ တစ္ေန႕ေန႕မွာ အလင္းဟာ ကမာၻေျမေပၚကို တူညီစြာတျပိဳင္နက္ ၾကေရာက္မယ့္ ေန႕မ်ိဳးၾကရွိခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အဲ့ဒီ့ေန႕မွာ ေမတို႕ေတြ ျပန္ဆံုၾကဦးမွာပါေမာင္…။

“ေမ…။ ေမာင္နဲ႕ ပတ္သတ္လို႕ မ်က္ရည္က်ခ်င္တယ္ဆို..။ ေမာင္ တိုက္ပြဲမွာ က်သြားတဲ့အခါ ဂုဏ္ယူလို႕က်တဲ့ မ်က္ရည္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္…။”

တစ္ခါက သူေျပာခဲ့ဖူးေသာစကား..။ သူမ မ်က္ရည္က်ဖို႕ အေျခအေနၾကံဳတိုင္း နိမိတ္မေကာင္းလွေသာ သူ႕စကားေၾကာင့္ မ်က္ရည္မက်မိရေလ ေအာင္ သူမ ႀကိဳးစားတတ္ခဲ့ပါတယ္..။

အခုလည္း သူမ ႀကိဳးစားေနမိတယ္…။ ေအာက္ႏွဳတ္ခမ္းကို သြားနဲ႕ ဖိကိုက္ရင္း ရင္ထဲက လိွဳက္လိွဳက္ တက္တာတဲ့ ဆို႕နင့္မွဳမ်ားကို မ်ိဳခ်ကာ မ်က္၀န္းမွ စီးဆင္းလာမယ့္ မ်က္ရည္ေတြ မက်ေစဖို႕ ထိမ္းခ်ဳပ္မိလိုက္တဲ့ေနာက္….။

ႏွဳတ္ခမ္းက ေသြးတစ္စက္ သူမေရွ႕မွာခ်ထားတဲ့ ခပ္ပါးပါး စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ရဲ႕ အဖံုးေပၚ..။ သို႕မဟုတ္ စာေၾကာင္းတစ္ခုအေပၚသို႕…။ တိက်စြာ က်ဆင္းသြားခဲ့ပါေတာ့တယ္…။

EUROPEAN UNION

UNITED KINGDOM OF GREAT BRITAIN

AND NORTHERN IRELAND

PASSPORT

P.S- ကမာၻတစ္၀ွမ္းလံုးမွာရွိတဲ့  Distance Relationship မ်ား အားလံုးအား ေခတ္အေျခအေနႏွင့္ ယွဥ္ထိုး၍ ရည္ညႊန္းပါသည္။

]]> http://www.blackdream21.com/2009/09/12/meandshe4/feed/ 39 ရိုးမ ဆည္းဆာ http://www.blackdream21.com/2009/08/24/the-sunset/ http://www.blackdream21.com/2009/08/24/the-sunset/#comments Mon, 24 Aug 2009 14:01:41 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=889 နိဒါန္း

Check Mate သည္ စစ္တုရင္ကစား၀ိုင္းတစ္ခုအတြက္ ဇာတ္သိမ္းကကြက္ တစ္ခုျဖစ္သည္ဟု သင္အဆိုျပဳမည္ဆိုပါက..။ Check Mate ဟူေသာ စကားလံုးသည္ ထိုစကားလံုးျဖစ္ေပၚလာဖုိ႕ရန္အတြက္ က်ဆံုးသြားခဲ့သည့္ မ်ားစြာေသာ စစ္တုရင္ တပ္သားမ်ားအားလံုးအား စစ္တုရင္ဘာသာ စကား ျဖင့္ ” အေလးျပဳ” ဟု အမိန္႕ေပးျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သူ ျပန္ေျပာျဖစ္မွာ ေသခ်ာေပသည္…။

အခန္း (၁)

“Love All…”

သူေရာ…။ ေစာအယ္ဒိုေရာ…။ အသံလာရာဆီသို႕ ျပိဳင္တူလွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္…။

ဆည္းဆာသည္ အေနာက္ဘက္ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းတြင္ အဆံုးမရွိေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အား ေရးသားေနသည့္ႏွယ္…။ တစ္ခ်က္ခ်က္ ေတာင္ကုန္းေပၚ ကို ျဖတ္သန္းတိုက္ခိုက္လိုက္ေသာ ေလႏွေအးတစ္ခ်ိဳ႕သည္ မၾကာခဏ ခိုးခိုးခ်လိုက္ေသာ သူ႕ရဲ႕သက္ျပင္းအခ်ိဳ႕အား အဆံုးအစမဲ့ေသာ အနႏၱ  စၾကာ၀ဌာဆီသို႕ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္သြားၾကေလသည္…။

” ဗိုလ္လံု…။ သက္ျပင္းေတြ ခ်လွခ်ည္လားဗ်…။ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္အေပၚမွာပဲ အာရံုထားရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ..။ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္တစ္ခုမွာပဲ အာရံုထားပါ ဗိုလ္လံု..။ အရာအားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာရွိတဲ့ လက္တစံုထဲနဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ခြင့္ကို ဘုရား သခင္က ေပးမထားပါဘူး…။”  ေၾသာ…။ သူ႕သက္ျပင္းေတြကို သူၾကားသြားသည္ပဲ…။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ သင့္ရဲ႕ သက္ျပင္းသံမ်ားကိုပင္ သင္လံုျခံဳစြာ မထိန္းသိမ္းႏိုင္ ေၾကာင္း သင္သိထားႏွင့္ သင့္ပါသည္။

“ခင္ဗ်ားေျပာတာ မွန္ပါတယ္ဗ်ာ…” ျပံဳးရင္း ျပန္ေျဖလိုက္ေသာ သူ႕ရဲ႕ စကားအဆံုးမွာ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ျပံဳးလွ်က္ ၾကည့္ ႏွင့္ေနၿပီးသား ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္..။

ျမင္ကြင္းသည္ ဖုန္အနဲငယ္ထေနေသာေၾကာင့္ မသဲကြဲေပ။ ဖုန္တို႕သည္ လူတို႕၏ျမင္ကြင္းအား နံရံတစ္ခုကဲ့သို႕ လံုး၀ ကြယ္ ေပ်ာက္သြားေအာင္ ကာ ကြယ္ႏိုင္ျခင္းမရွိသည့္တိုင္ အနဲႏွင့္အမ်ားဆိုသလိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အျမင္အာရံုမ်ားကို ေ၀၀ါးသြားေစသည္ မွာေတာ့ ေသခ်ာလွေပသည္…။ သို႕ေသာ္ ထိုမွဳန္၀ါး၀ါး ဖုန္ေတြၾကားထဲ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လက္ကနဲ လက္ကနဲ ျဖစ္သြားေသာ အရာအခ်ိဳ႕ တက္ၾကြ လန္းဆန္းစြာ လွဳပ္ရွားေနၾက သည္ကို သင္သတိထားမိပါက ေတြ႕ရွိႏိုင္ပါတယ္…။

ဟုတ္ပါတယ္..။ တစ္ေန႕တာကို ႏွဳတ္ဆက္ကာနီး ေနမင္းဆီမွ အလင္းတန္းတို႕သည္ အကၤ်ီခြ်တ္ထားလို႕ ေခြ်းတျပိဳက္ျပိဳက္က်ေနေသာ ပိုက္ေက်ာ္ ျခင္းခတ္ေနၾကသည့္ ႏွစ္ဘက္ေသာ အသင္းသားတို႕၏ ခႏၶာ ကိုယ္ေပၚသို႕ က်ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္ ထိုကဲ့သို႕ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္တြင္ လက္ကနဲ လက္နဲ ျဖစ္သြားျခင္းျဖစ္ပါတယ္…။

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္အတူ သူ ကစားကြက္ေျပာင္းလုိက္သည္…။ နယ္ရုပ္တစ္ေကာင္ကို ေရွ႕သို႕တစ္ကြက္တက္လိုက္ျခင္းျဖင့္ သူရဲ႕ တိုက္စစ္အဟုန္ ကို ပိုမိုျမွင့္တင္ဖို႕ လွဳပ္ရွားလိုက္ပါတယ္..။

အခန္း (၂)

“ေစာအယ္ဒို..။ ခင္ဗ်ားက ကရင္ျဖစ္ၿပီး ဘယ္လိုျဖစ္လို႕ ရွမ္းထဲ ေရာက္ေနရတာလဲ..?”

“ဒါ အထူးအဆန္းတစ္ခုလား ဗိုလ္လံု..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ တိုင္းရင္းသားေတြေလ…။ ဒီအမိႏိုင္ငံၾကီးမွာ အတူတကြေပါက္ဖြား ၾကီးျပင္းခဲ့ၾကတဲ့သူေတြ ပဲ မဟုတ္ဖူးလား…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိခင္ၾကီးရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လြတ္လပ္စြာ လွဳပ္ရွား ေနထိုင္ခြင့္မရွိႏိုင္ဖူးလား..? လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ ၾကိဳးစားပိုင္ခြင့္မရွိဖူးလား..? လြတ္လပ္စြာ ရဲရင့္က်ဆံုး ႏိုင္ခြင့္မရွိဘူးလား ဗိုလ္လံု…? “

” မွန္ပါတယ္..။ ဒါကို ကြ်န္ေတာ္မျငင္းပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႕…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိခင္ၾကီးရဲ႕ ရင္ခြင္ၾကီးထဲကေန စြန္႕ခြာသြားမွာကို စိုးရိမ္မိတာ ေတာ့ အမွန္ပဲ ေစာအယ္ဒို..”

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ဒီတစ္ခါ သက္ျပင္းခိုးခ်သူမွာ သူမျဖစ္ႏိုင္ေပ..။

” Hope…. Two!”

“ဗိုလ္လံု႕ လူေတြ တယ္စြာသကိုးဗ်…။ ကြ်န္ေတာ့္ေကာင္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႕ထဲမွာဆို တကယ့္ နာမည္ၾကီးေတြဗ်…။ သူတို႕ ရွာတိုက္တဲ့ အရက္ပု လင္းနဲ႕ ေဆးလိပ္ဘူးေတြ ကြ်န္ေတာ္ ေသာက္ခဲ့ရတာ မနဲလွဖူး..။ ဟား..ဟား “

” ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိတာ တစ္ခုရွိတယ္ ေစာအယ္ဒို…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က လူေတြက ဒီပြဲကို အားကစားတစ္ခုအေနနဲ႕ ယွဥ္ျပိဳင္ေနတယ္..။ ဒါေပ မယ့္ ခင္ဗ်ား လူေတြက တိုက္ပြဲတစ္ခုကို တိုက္ခိုက္ေနသလို ကစားေနတယ္..။ ဒါဟာ သူတို႕အတြက္ ဖိအားကို ပိုမိုျဖစ္ေပၚၿပီး အေရးနိမ့္ဖို႕အတြက္ အခြင့္အလမ္းကို လက္ကမ္းၾကိဳေနသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္…။”

သူ ေျပာလိုက္တဲ့စကားကို ေစာအယ္ဒိုက ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ကာ ရိုးသားေသာ အျပံဳးတစ္ခုျဖင့္သာ တုန္႕ျပန္လိုက္ပါတယ္…။ ေစာအယ္ဒိုရဲ႕ မ်က္လံုးအစံုက သူတို႕ၾကားမွာရွိတဲ့ စစ္တုရင္ခံုေပၚမွာ စူးစိုက္လို႕ေနပါတယ္…။

” ဗိုလ္လံု႕လိုေပါ့ဗ်ာ…။ Check!” ညင္သာေသာ တုံ႕ျပန္သံႏွင့္အတူ မထင္မွတ္ထားေသာ ေစာအယ္ဒိုရဲ႕ Check Mate အတြင္း သူက်ေရာက္သြား ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေနာက္က်စြာ သူသိလိုက္ရပါတယ္..။

“ခင္ဗ်ား ေတာ္တယ္ ေစာအယ္ဒို…။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီအေျခအေနကို သတိမထားမိလိုက္ဖူး…”

“ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္တာမဟုတ္ဖူး ဗိုလ္လံု…။ ကြ်န္ေတာ္က စစ္တုရင္ ကစားေနတာပါ….။ ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္လံုက စစ္တိုက္ေနခဲ့တာကိုး…။”

“Cheers!!!”

စားပြဲေပၚမွာရွိေနတဲ့ Army Rum ထည့္ထားတဲ့ စစ္မတ္ခြက္ ႏွစ္လံုးျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ စစ္တုရင္ကစားပြဲရဲ႕ ပိတ္ပြဲအခမ္းအနားကို က်င္းပလိုက္ပါ တယ္..။ ၀ါးကြပ္ျပစ္ေပၚမွာ လဲေလွ်ာင္းေနတဲ့ မန္ဆန္ စီးကရက္ဗူးထဲမွ စီးကရက္ႏွစ္လိပ္ကို သူထုတ္ယူလိုက္ပါတယ္..။ သူ တစ္လိပ္..။ ေစာအယ္ဒို တစ္လိပ္…။ သူကိုယ္တိုင္ပင္ စီးကရက္ကို မီးညိွေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။ ထို႕ေနာက္မွာေတာ့ မၿပီးေသးတဲ့ ျခင္းပြဲကို သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ၿငိမ္သက္စြာပဲ ထိုင္ၾကည့္ေနလိုက္မိပါတယ္..။

သူ႕လိုပင္..။ ေစာအယ္ဒိုရဲ႕ စိတ္ထဲမွာလည္း..။ နက္ရွိဳင္းတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အေတြးေတြ ရွိေနမယ္ဆို ဆိုတာကို သူခန္႕မွန္းမိပါတယ္..။ သူ႕မ်က္၀န္းေတြက သိပ္ တည္ၿငိမ္လြန္းေနတယ္ေလ..။ ခပ္ပါးပါးႏွဳတ္ခမ္းတစ္စံုနဲ႕အတူ မနက္ေလာက္ကမွ ရွင္းလင္း ရိတ္သင္ထားတယ္လို႕ ယူဆရတဲ့ စိမ္းဖန္႕ေနတဲ့ မွဳတ္ဆိတ္ရိတ္ထားတဲ့အေရျပားအေရာင္နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ၾကည္လင္၀င္း၀ါတဲ့ အသားအေရရယ္..။ စီးကရက္ကို ဟန္ပါပါကိုင္ထားတဲ့  ေက်ာ့ရွင္းသြယ္လွ် ေနတဲ့ သူရဲ႕ လက္အစံုရယ္ဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ လူသတ္လက္နက္ေတြနဲ႕ စီး၀ါးကိုက္ညီမွဳ မရွိလွဟု သူသံုးသပ္မိပါတယ္..။

“ခင္ဗ်ား..။ မင္းသားလုပ္သင့္တာဗ်…”

“တန္းတူညီမွ်ေရး၊ တရားမွ်တမွဳနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ေစာေစာကေျပာခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ ၾကိဳးစားပိုင္ခြင့္ကို အႏုပညာ ဒါမွမဟုတ္ ေဆြးေႏြးညွိႏွိဳင္း ျခင္း ဒါမွမဟုတ္ အျခားအလားတူ ႏူးညံ့ျငင္သာ နည္းမ်ိဳးနဲ႕ သမိုင္းမွာ ရယူခဲ့ဖူးတာမ်ိဳးရွိရင္ ကြ်န္ေတာ္ လုပ္မယ္ဗ်ာ..။”

“ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တစ္ခုေျပာမယ္ ေစာအယ္ဒို..။ ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာရွိခဲ့စဥ္တုန္းက Pearl Harbor ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္..။ အေမရိကန္ရဲ႕ အလစ္အငိုက္ကို ယူၿပီး ဂ်ပန္က အေမရိကန္ ေရတပ္စခန္းကို ဗံုးက်ဲတဲ့ ကားေပါ့..”

ေစာအယ္ဒိုက ျပံဳးလို႕သာေနပါတယ္..။ သူ႕မ်က္၀န္းေတြက အေရွ႕မွာ ေခြ်းတလံုးလံုးႏွင့္ အျပိဳင္အဆုိင္ခတ္ေနၾကတဲ့ ျခင္းပြဲမွာပဲ ရွိေနပါတယ္..။

” အဲ့ဒီ့မွာ ဂ်ပန္ေတြ အသာစီးရေတာ့ ဂ်ပန္ ဗိုလ္မွဴးၾကီးက သူ႕ရဲ႕ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ကို သိပ္ကိုေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္မွဳနဲ႕ ေအာင္ျမင္မွဳပါပဲလို႕ ေျပာ တယ္ဗ်… အဲ့ဒီ့မွာ…”

” ဂ်ပန္ ဦးစီးခ်ဳပ္က A Brilliant Man Would Find A Way Not To Fight A War လို႕ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္မလား ဗိုလ္လံု..” ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အၾကိဳက္ဆံုးခံယူခ်က္ေတြထဲက တစ္ခုေပါ့..။ ကြ်န္ေတာ္ England မွာေက်ာင္းတက္ေနတုန္းက ၾကည့္ခဲ့ရတာပါ..။ ၾကာေတာ့ ၾကာၿပီေပါ့..။

သူဘာဆက္ေျပာရမွန္း မသိျဖစ္သြားပါတယ္…။ ေခါင္းထဲတြင္ ေမးခြန္းေတြ ရွဳပ္ရွက္ခတ္သြားသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီလို ပညာတတ္တစ္ေယာက္ အခုလိုေတာထဲ ေတာင္ထဲေရာက္ေနပါလိ့မ္..။ သိပ္ေတာ့ မစဥ္းစားလိုက္ရပါ..။ သူ႕ရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ႏွင့္ ခံယူခ်က္ကလြဲၿပီး သူ႕ကို ဒီလိုေနရာ မ်ိဳး ေရာက္လာေအာင္ တြန္းပို႕ႏိုင္မည့္ အျခားအရာဘာမွ မရွိႏိုင္ဘူးဆိုတာ သူခ်က္ျခင္း သေဘာေပါက္လိုက္ပါတယ္..။ ထို႕အတူ ဘာေၾကာင့္ သူစစ္ တုရင္ထိုးရာတြင္ ရွံဳးနိမ့္သြားရတယ္ဆိုတဲ့ အေျဖကိုလည္းေကာင္းကာင္း ေဘာေပါက္လိုက္မိပါတယ္။ သူတစ္ဘက္သားကို ေလ်ာ့တြက္ခဲ့မိတယ္ေလ။

“ဒါေပမယ့္..ဗိုလ္လံု။ If You Want Peace, Prepare For War ဆိုတဲ့စကားကိုလဲ ဗိုလ္လံု ၾကားဖူးမယ္ထင္ပါတယ္…။”

“Set…!!!”

ပိုက္ေက်ာ္ျခင္းပြဲကား ၿပီးသြားေလၿပီ…။

အခန္း (၃)

“၀ူး…။ ဗိုလ္ၾကီးေရ…။ ဒီေန႕ေသာက္ရမယ့္ Army Rum ကေတာ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ အခ်ိဳဆံုးျဖစ္မယ္ထင္တယ္ဗ်..။ ေစာအယ္ဒိုတို႕ ဘက္က လူေတြက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာပဲဗ်..။ ေတာ္ေတာ္ လုပ္လိုက္ရတယ္..။ ဟား..ဟား..။”

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ဗ်ာ..။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲေဘာ္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႕ အထဲမွာဆို ဖိုက္တာေတြဗ်..။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႕သာသြားတာတစ္ခုရွိတယ္..။ အဲ့ဒါဘာလဲဆိုေတာ့..။ ခင္ဗ်ားတို႕ ဗိုလ္ၾကီးေျပာသလို ျပိဳင္ပြဲအေပၚထားတဲ့ စိတ္ဓာတ္ပဲဗ်…။”

ေစာအယ္ဒိုက သူ႕ဘက္လွည့္ကာ ျပံဳးၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္..။ သူေနရ ထိုင္ရေတာ္ေတာ္ခက္သြားသည္…။

“ဘယ္လိုလဲ ဗိုလ္ၾကီး..။ ဗိုလ္ၾကီးတို႕ပြဲေရာ အေျဖဘယ္လိုထြက္သြားလဲ..” တပ္ၾကပ္ၾကီး သိန္းျမင့္ရဲ႕ ေမးခြန္းက သူ႕အရွိဳက္ထဲ ၀င္သြားပါတယ္။

“ခင္ဗ်ားတို႕ ဗိုလ္ၾကီးက အေတြးအေခၚတအားေကာင္းတယ္ဗ်..။ စဥ္းစားတာေတြ မ်ားလြန္းေတာ့  မ်က္စိေရွ႕တည့္တည့္မွာ ရွိေနတဲ့ အခြင့္အေရးကို တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ဆံုးရွံဳးရတာ ရွိေကာင္းရွိမေပါ့ဗ်ာ..။ “

သူ႕အစား၀င္ေျဖလိုက္ေသာ ေစာအယ္ဒိုရဲ႕ အေျဖက ေတာ္ေတာ္တာသြားသည္..။ ဆရာၾကီးသိန္းျမင့္လည္း ဆက္မေမးေတာ့..။

“စိတ္ခ်ပါဗ်ာ…။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေန႕ သင္ခန္းစာရလိုက္တယ္..။ မနက္ျဖန္ ကြ်န္ေတာ္ ဒီလိုမမွားေစရဘူး ေစာအယ္ဒို..။” သူ႕ရဲ႕အျပံဳး..။ ေစာအယ္ဒိုရဲ႕ အျပံဳး…။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ အျပံဳးေတြဟာ ယံုၾကည္ခ်က္ကိုယ္စီနဲ႕ သိပ္ကို ရဲရင့္လြန္းၾကပါတယ္…။

“ကဲ အားလံုး..။ ဒီအမွတ္တရ ညေနေလးအတြက္ Cheers ဗ်ာ…။ အဲ ။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ အားလံုး ႏွစ္ပက္ထက္ေတာ့ မပိုေစနဲ႕ဗိ်ဳ႕..။ ႏွစ္ဘက္စလံုး မနက္ျဖန္ အလုပ္ေလးေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ ေမ့မထားၾကနဲ႕ဦး..။” သူအားလံုးၾကားေအာင္ ေအာ္ေျပာလိုက္သည္..။

“ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလိုေလး ေျပာခ်င္တယ္ ဗိုလ္လံု..”

နိဂံုး

ေစာအယ္ဒိုတို႕အဖြဲ႕ သူတို႕ စခန္းကုန္းေလးရွိရာသို႕ တေရႊ႕ေရႊ႕ႏွင့္ ခ်ီတက္သြားၾကတာကို ၾကည့္ရင္း သူ႕ရင္ထဲမွာ အေျဖမရွိေသာ ေမးခြန္းေပါင္း မ်ားစြာ ေ၀့၀ဲေနခဲ့ပါတယ္..။ မနက္ျဖန္ မနက္ အာရံုလာတာနဲ႕ တျပိဳင္နက္ အထက္ရဲ႕အမိန္႕အရ သူတို႕ရင္ဆိုင္ကုန္းႏွစ္ခုစတင္ တိုက္ခိုက္ရေတာ့ မွာ ျဖစ္ပါတယ္…။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အမ်ိဳးအမည္မသိတဲ့ သက္ျပင္းတစ္ခုကို လြတ္လပ္စြာခ်ရင္း..။ ေစာအယ္ဒိုေနာက္ဆံုး ေျပာသြားေသာ စကားကို သာ သူ႕နားထဲ ထပ္တလဲလဲ ၾကားေယာင္ေနမိပါေတာ့တယ္…။

တစ္ဘက္က ေမာင္းျပန္ေသနတ္ကို ကိုင္ေျမွာက္ရင္း တစ္ဘက္က သူ႕ပုခံုးကို တင္းၾကပ္စြာ ဖတ္စြဲ ဆုပ္ကိုင္ရင္း..။ ႏွလံုးသားရဲ႕ အနက္ရွိဳင္းဆံုးေနရာ မွ ၾကံဳး၀ါးလိုက္ေသာ သူ႕ရဲ႕ ျပင္းျပတဲ့ ဆႏၵ …။ သို႕မဟုတ္..။ ယံုၾကည္ခ်က္…။

ေစာအယ္ဒိုဆိုတဲ့ ကရင္လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အသံသည္ ရွမ္းရိုးမတစ္ခုလံုးမွာ ပဲ့တင္ရိုက္ခတ္သြားပါတယ္…။ ဒီရွမ္းရိုးမၾကီးတည္ရွိေနသမွ် အဆံုး မရွိ ရိုက္ခတ္ေနဦးမယ္ ဆိုတာကိုလည္း သူထာ၀ရယံု ၾကည္ပါတယ္…။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီၾကံဳး၀ါးသံကို ရိုးမရဲ႕ ဆည္းဆာကို သက္ေသျပဳရင္း မိခင္ရဲ႕ ရင္ခြင္အတြင္း ေနထိုင္ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသားညီအစ္ကိုမ်ားအားလံုး ၾကားႏိုင္ေစဖို႕သာ သူ ဆုေတာင္းေနခဲ့မိပါေတာ့တယ္…။

” တိုင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုအခ်င္းခ်င္း တစ္ဦးနဲ႕ တစ္ဦး သတ္ျဖတ္ရျခင္းမွ အျမန္ဆံုးကင္းလြတ္ဖို႕… {{{{{{ၿငိမ္းခ်မ္းေရး}}}}}}}}”

P.S- ဒီစကားသံကို အားလံုးၾကားႏိုင္ေအာင္ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္ေပးဖို႕ ခင္ဗ်ားမွာလည္း တာ၀န္ရွိပါတယ္..။

]]> http://www.blackdream21.com/2009/08/24/the-sunset/feed/ 15 ျမစ္ http://www.blackdream21.com/2009/08/20/river/ http://www.blackdream21.com/2009/08/20/river/#comments Wed, 19 Aug 2009 22:44:33 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=615 အခန္း (၁)

ေလႏွင္ရာလြင့္ရလို႕

ေၾကကြဲရတဲ့အထဲမွာ

ဘယ္တုန္းကမွ

ရြက္ေလွေတြ မပါခဲ့ဘူး…။

BLACK DREAM

သူ႕ရဲ႕ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ မထင္မွတ္တဲ့အရာေတြ မထင္မွတ္တဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ မၾကာခဏဆိုသလို ၾကံဳေတြ႕ရတတ္တာ သူ႕အတြက္ အထူးအဆန္း တစ္ခုမဟုတ္ခဲ့တာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ…။ အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြထူေျပာပါတယ္ဆိုတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းေတြေပၚကို ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္ ကတည္းက စတင္ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့သူမို႕…။ အခုလို ႏွစ္ကာလ ၾကာရွည္လာၿပီျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႕အတြက္ အရာရာဟာ ေနသားက်ေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္ ပါတယ္…။ ကိုယ္ပိုင္ ရင္ဆိုင္မွဳ…။ ကိုယ္ပိုင္ သံုးသပ္ခ်က္…။ ကိုယ္ပိုင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာ သူေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရာ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ သူ႕ေနာက္က အရိပ္ေတြလို မ်က္ေျခမျပတ္ လိုက္ပါခဲ့ပါတယ္…။ တကယ္ဆို….။ သူေလွ်ာက္လွမ္းရာ ဘ၀ခရီးလမ္းဟာ အမ်ားသူငွာေတြထက္ အခ်ိဳးအေကြ႕ အေျပာင္းအလဲေတြက မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပိုမိုမ်ားျပားလွပါတယ္…။ သာမန္လူေတြ ၾကံဳေတြ႕ေနၾက…။ ၾကီးမားပါတယ္ဆိုတဲ့ ျပႆနာ ေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သူ႕အတြက္ေတာ့ အျပံဳးမပ်က္ေစခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ…။

အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြမ်ားလွတဲ့ ဘ၀ျမစ္ေၾကာင္းေတြၾကား အခုဆိုရင္ သူ႕ဘ၀ ရြက္ေလွကို ဟန္ခ်က္ညီညီ ထိမ္းတတ္ခဲ့ပါၿပီ…။ သူျဖတ္သန္းရာ ျမစ္ ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္…။ တစ္ညိမ့္ညိမ့္တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလႏုေအးေတြကို ခံစားရင္း ရြက္လႊင့္ခဲ့ဖူးသလို…။ ရိုက္ခ်က္ျပင္းျပင္း မုန္တိုင္းေတြရဲ႕ ၾကားထဲမွာလည္း သူတင္ ကိုယ္တင္ ရြက္လႊင့္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္…။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ လူအခ်ိဳ႕သူ႕ရြက္ေလွေလး အေပၚတက္လာၿပီး သူနဲ႕အတူ ခရီးၾကံဳ လိုက္ပါခဲ့ၾကတယ္…။ မၾကာခဏဆိုသလို လိုရာေရာက္သြားတဲ့ လမ္းၾကံဳအခ်ိဳ႕ သူ႕ရြက္ေလွေလးေပၚက ျပန္လည္ထြက္ခြာသြာၾကတယ္…။ အခ်ိဳ႕က လက္ျပႏွဳတ္ဆက္သြားတယ္..။ အခ်ိဳ႕က ေက်ာခိုင္းစြန္႕ခြာသြားတယ္…။ အင္း…။ အခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ပင္ လမ္းတစ္၀က္မွာ ကန္ခ်ခဲ့ဖူးတယ္။

သူ ရြက္လႊင့္ရာ ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ မၾကာခဏဆိုသလို သူ႕ဘ၀ရဲ႕ ရြက္ေလွေလးကို ခဏတာ နားခိုဖို႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္…။ ေရွ႕ဆက္သြားရမယ့္ ခရီး အတြက္ လိုအပ္တာေတြ ျဖည့္ဆည္းဖို႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္…။ ေနာက္ဆံုး ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ အထီးက်န္ခဲ့တဲ့ သူ႕၀ိဥာဥ္ကို အနားေပးဖို႕အတြက္ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ဆိပ္ကမ္းအခ်ိဳ႕မွာ ဆိုက္ကပ္ခဲ့ဖူးတယ္….။ အခ်ိဳ႕ဆိပ္ကမ္းေတြက သူ႕ရြက္ေလွေလးကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ၾကိဳဆိုၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိပ္ကမ္း ေတြကေတာ့ လူစိမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူ႕ကို ႏုလံုးသားအစိမ္းေတြနဲ႕ ၾကည့္ၾကတယ္…။ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ဆိပ္ကမ္းေတြၾကေတာ့လဲ မသိလိုက္ မသိ ဖာသာ…။ သူတို႕နဲ႕ မဆိုင္သလို…။ အင္း…။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ပါေစ..။ ေက်းဇူးတင္စရာေလးတစ္ခုကေတာ့ ဘယ္ဆိပ္ကမ္းကမွ သူ႕ကို ခါးခါးသီးသီး ႏွင္မထုတ္ခဲ့ၾကဖူးဘူး..။

အခန္း (၂)

တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ

ပုဇြန္ေခါင္းတစ္ခုေပါ့

လူေတြယိုသမွ် အညစ္အေၾကးအားလံုး

သူ႕ေခါင္းထဲမွာပဲ စုခဲ့ေလရဲ႕…။

BLACK DREAM

သူရြက္လႊင့္ရာ ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ သူ႕အတြက္ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ အေတြ႕အၾကံဳေတြကို ရွဴရွိဳက္ခြင့္ရခဲ့တယ္…။ ဘ၀ဆိုတဲ့အရာက လူေတြ ကို ဒုကၡေပးေနတာလား…။ လူေတြက ဘ၀ဆိုတဲ့အရာကို ခုတုံးလုပ္အသံုးခ်ေနၾကတာလားဆိုတာကိုသူ အတိအက်ၾကီးမဟုတ္ေတာင္ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေလာက္ ေလ့လာႏိုင္ခဲ့တယ္…။ သူျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႕ ခ်ိန္ထိုးသံုးသပ္မိတယ္…။ လူေတြဟာ သူတို႕လိုခ်င္တာေတြကို ရရွိပိုင္ဆိုၿပီးတဲ့ ေနာက္ မလုိအပ္ေတာ့တဲ့ အမုန္းေတြ…။ အာဃာတေတြ…။ ေလာဘေတြ…။ ေဒါသေတြ…။ ေမာဟေတြကို အညစ္အေက်း စြန္႕ျပစ္ပစၥည္းတစ္ခု အျဖစ္အသြင္ေျပာင္းကာ ဘ၀ဆိုတဲ့ ျမစ္ျပင္ထဲကို စည္းမရွိ၊ ကမ္းမရွိ စြန္႕ျပစ္ခဲ့ၾကတယ္…။ ပထမ…။ မ်က္ႏွာလႊဲတယ္…။ ေနာက္ သူတို႕ အရွဳပ္ထုပ္ကို ဘ၀ဆိုတဲ့ျမစ္ျပင္ေပၚ သြန္ခ်စြန္႕ျပစ္တယ္…။ ဒီလိုနဲ႕….။ လူေပါင္းမ်ားစြာ….။ အညစ္အေၾကးေပါင္းမ်ားစြာ…။ မ်က္ရည္ေပါင္းမ်ား စြာ….။ ဒီျမစ္ျပင္မွ အဆိပ္မသင့္ ဘယ္သူသင့္မလဲ…။

ကိုယ္က်င့္ တရားကမ္းပါးေတြ ေရစီးကမ္းျပိဳလိုက္လို႕  ျမစ္ျပင္တစ္ေလွ်ာက္ေသာင္ေတြထြန္းၿပီး ကိုယ္စီကိုယ္စီ ဘ၀ရြက္ေလွေတြ ေသာင္တင္ၾက…။ ခရီးေတြဖင့္ၾက…။ အေႏွာင့္အယွက္ေတြျဖစ္ၾကေတာ့…။ ဒီျမစ္ကေသာင္ထြန္းလို႕ အခုလို ဒုကၡေရာက္ရတာပါတဲ့ေလ…။ လူေတြစြန္႕ျပစ္တဲ့ အမွိဳက္သရိုက္ေတြေၾကာင့္ ဘ၀ဆိုတဲ့ ျမစ္ျပင္တစ္ေလွ်ာက္ အၾကည္းတန္ေတာ့…။ ဘ၀ဆိုတာ အနိဌာရံုေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုလို႕ သတ္မုတ္ၾကျပန္ေလရဲ႕…။ ဒီျမစ္ျပင္ထဲက ေရေတြကိုပဲ စုတ္ထုတ္ ကိုယ္စီ ဘ၀စိုက္ခင္းေတြ စိမ္းလန္းေအာင္ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တုန္းကေတာ့…။ သူတို႕ ေတာ္လို႕ ေအာင္ျမင္ၾကတာတဲ့…။ ဘာမ်ားေက်းဇူးခံ ေက်းဇူးစား ရွိလို႕လဲဆိုၿပီး ပ်က္ရယ္ျပဳလိုက္ၾကပံုမ်ား…။

အလိုမျပည့္မွဳဆိုတဲ့ ကာလ၀မ္းေရာဂါေတြ…။ နာၾကည္းမွဳဆိုတဲ့ Plague ေရာဂါေတြျဖစ္ေတာ့…။ ဒီျမစ္ျပင္ကေရကိုေသာက္လို႕ ဒီလိုျဖစ္ရပါတယ္တဲ့ လက္ညိွဳးထိုးၾကျပန္ေရာ…။ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး…။ ဒီျမစ္ျပင္မွာ ဘာမ်ားအျပစ္ရွိခဲ့လို႕လဲ….။ လူေတြစြန္႕ျပစ္သမွ် အစုတ္အျပတ္ေတြ၊ အညစ္အေၾကး ေတြကိုလည္း စုပံုလက္ခံရေသးတယ္…။ ေနာက္ဆံုး တရားခံရွာျပန္ေတာ့လည္း သူ႕ေၾကာင့္ပဲတဲ့ေလ…။ ကုန္ကုန္ေျပာၾကေၾကးဆို..။ လူေတြ အိမ္သာတက္ၿပီးလို႕ ( )င္ ေဆးတာေတာင္…။ ဒီျမစ္ျပင္ထဲက ေရေတြနဲ႕ပဲ ေဆးခဲ့ၾကတာသတိမွ ရၾကပါေလစ…။ အခုေတာ့လည္း တရားခံက သူပဲတဲ့ဗ်ာ…။ အဲ့ဒီ့ လူေတြေျပာေျပာေနတဲ့..။ အခ်ိဳးအေကြ႕မ်ားလွပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမစ္ျပင္၊ မာယာေတြ ထူေျပာလွပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမစ္ျပင္၊ …။ ျမစ္ျပင္…။ ျမစ္ျပင္…။ အင္း….။  ၾကာလာေလေလ သနားလာေလေလပဲ….။

အခန္း (၃)

ပန္းတိုင္လား?

နီးပါတယ္…။

ခင္ဗ်ားအခုရပ္ေနတဲ့ေနရာက

ခင္ဗ်ားေနာက္ဆံုး အားထုတ္မွဳရဲ႕ ပန္းတိုင္တစ္ခုေပါ့..။

BLACK DREAM

တကယ္ဆို ျမစ္ျပင္ကိုယ္တိုင္က ဒီေလာက္ အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြ မမ်ားခဲ့ပါဘူး…။ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုတဲ့ ကမ္းပါးကို မျပိဳေအာင္ လူေတြ ကိုယ္စီ ကိုယ္ စီ ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကမယ္ဆိုရင္ေပါ့…။ ဒီလိုလည္း ျမစ္ျပင္တစ္ေလွ်ာက္ ေသာင္ေတြ ထြန္းလာစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး…။ အခုဆို ျမစ္ျပင္ ခဗ်ာ..။ အေကြ႕အေကာက္ေတြမ်ားရံုမက..။ အထီးက်န္မွဳ ျမစ္က်ိဳးအင္းေတြပါ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရေလရဲ႕…။ ကိုယ္စီကိုယ္စီတို႕ရဲ႕ ပန္းတိုင္ကိုေရာက္ဖို႕ အ တြက္..။ ဒီဘ၀ဆိုတဲ့ ျမစ္ျပင္က ေက်ာပိုးၿပီး သယ္ပိုးခဲ့ရသေလာက္..။ ခရီးဆံုးလို႕ ပန္းတိုင္ကိုေရာက္ေတာ့..။ ဒီျမစ္ထဲကေရေတြနဲ႕ပဲ အားရပါး ရ ေျခေဆးသြားၾကပံုမ်ား…။ ကုန္းေပၚတက္ခါနီး လူတစ္ေယာက္က သမင္လည္ျပန္ေလးနဲ႕ အားရပါးရ ေက်းဇူးဆပ္သြားေသးတယ္..။ ” ျမစ္ေရေတြ ကလည္းေနာက္က်ိေနတာပဲ..။ ဟိုတယ္ေရာက္မွ ေရသန္႕ဘူးနဲ႕ ေဆးဦးမယ္” ဆိုလား…။

ျမစ္ျပင္ကိုတစ္လွည့္…။ လူေတြကို တစ္လွည့္…။ အၾကိမ္ၾကိမ္ အဖန္ဖန္ ျပန္သံုးသပ္မိေတာ့…။ ရလဒ္က..။ ခပ္တံုးတံုး သက္ျပင္း တစ္ေကာင္ထက္ မပိုခဲ့…။ သြားစရာေလွမရွိလို႕ သူ႕ရြက္ေလွေလးနဲ႕ တင္ေခၚလာခဲ့ရတဲ့လူေတြကိုၾကည့္ၿပီး သူေက်နပ္မိခဲ့သေလာက္…။ ပင္လယ္နဲ႕နီးလာတာနဲ႕အမွ် မၾကာခဏဆိုသလို သူ႕ေဘးကျဖတ္သြားတတ္တဲ့ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာၾကီးေတြကို ၾကည့္ၿပီးလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်ခဲ့ရတာ မေရမ တြက္ႏိုင္ေတာ့ပါ…။ မၾကာခင္ သူ႕ဘ၀အတြက္ ၾကီးမားေသာ အခ်ိဳးအေကြ႕တစ္ခု စတင္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္..။ သူျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ အျမင္က်ဥ္း က်ဥ္း၊ စိတ္ကူးက်ဥ္းက်ဥ္း၊ အေတြးအေခၚက်ဥ္းက်ဥ္း၊ ေနာက္ဆံုး အသက္ရွဴသံ က်ဥ္းက်ဥ္းသာ ရွိတဲ့ ေနရာတစ္ခုသည္ ဆံုးခန္းတိုင္ေတာ့မည္ ျဖစ္ သည္…။ အေရွ႕ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့ မ်က္စိ တစ္ဆံုး, အဆံုးမရွိသည့္ ပင္လယ္ျပင္က သူ႕အား ရင္ဘက္ဟင္းလင္းဖြင့္ၿပီး ၾကိဳဆိုေနေလၿပီ..။

ဒီတစ္ခါ သူျဖတ္သန္းရမည့္ ခရီးက..။ အခုသူျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ ခရီးထက္ ပိုမိုေ၀းကြာေပလိ့မ္မည္..။ ပိုမို လွ်ိဳ႕၀ွက္နက္နဲေပလိ့မ္မည္..။ ပိုမို ႏူးညံ့ ရက္စက္ေပလိ့မ္မယ္…။ ေလေျပတို႕ရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးကို လႊမ္းျခံဳထားေသာ မုန္တိုင္းေပါင္းမ်ားစြာတို႕ ေပ်ာ္ျမဴးသည္။  ဒီခရီးကို သူအဆံုးအထိ  ေရာက္ေကာင္းမွ ေရာက္ႏိုင္မည္။ သို႕ေသာ္ သူေက်နပ္သည္။ ဒီခရီးသည္ ရက္စက္ေကာင္း ရက္စက္ေပလိ့မ္မည္..။ သို႕ေသာ္ မယုတ္မာေပ..။ ဒီခရီး သည္ ေ၀းကြာေကာင္း ေ၀းကြာေပလိ့မ္မည္..။ သို႕ေသာ္ မေကြ႕ေကာက္ေပ…။ ဒီခရီးသည္ မွန္ခ်င္မွ မွန္ကန္ေသာ ခရီးတစ္ခုျဖစ္ေပလိ့မ္သည္။ သို႕ေသာ္ မွားယြင္းေသာ ခရီးတစ္ခု မဟုတ္ေပ..။ ဒီခရီးသည္ အနဲဆံုး သူ႕အတြက္ေတာ့ လတ္ဆတ္သည့္ အသက္ရွဴ ခြင့္ကိုေပးလိမ့္မည္…။

မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ သူသည္ ကိုယ္ပိုင္ဘ၀ရြက္ေလွအား ကိုယ္တိုင္ ထိမ္းေက်ာင္း ေမာင္းႏွင္ႏိုင္ခြင့္ရွိေနျခင္းကိုကသည္ပင္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အႏွစ္ သာရရွိစြာ ရပ္တည္ႏိုင္ျခင္း ဂုဏ္ျဒပ္တစ္ခုပင္ မဟုတ္ပါလားဗ်ာ…။

P.S- လူေတြရဲ႕ သဘာ၀နဲ႕ ဘ၀ရဲ႕ သေဘာတရား ခပ္ေသးေသးတစ္ခုကို ျမစ္တစ္ခုနဲ႕ တင္စားရံုသက္သက္ ေရးသားပါသည္။

]]> http://www.blackdream21.com/2009/08/20/river/feed/ 14 မိုးစက္ေၾကြ http://www.blackdream21.com/2009/07/05/rain-drop/ http://www.blackdream21.com/2009/07/05/rain-drop/#comments Sun, 05 Jul 2009 20:43:40 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=826 နိဒါန္း

မိုးဖြဲမ်ား ေျဖညွင္းစြာ စတင္ က်ဆင္းလာပါတယ္…။

အခန္း (၁)

ညင္သာစြာ ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လိုက္တဲ့ ေလႏုေအးတစ္ခ်က္ အမွတ္တမဲ့ သူ႕ရင္ခုန္သံအခ်ိဳ႕ကို က်ီစယ္သြားပံုက မေထမဲ့ျမင္ႏိုင္လွပါတယ္…။ သိစိတ္တစ္၀က္ မသိစိတ္တစ္၀က္နဲ႕ သတိထားမိေတာ့မွ သူ႕ေျခလွမ္းေတြ အခန္းနဲ႕အျပည့္တပ္ထားတဲ့ ျပတင္းေပါက္ေတြဆီကို ဦးတည္ ေနေၾကာင္း သူ သတိထားမိလိုက္ပါတယ္…။

ခပ္ဟဟ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပတင္းေပါက္တံခါးကို သူဆြဲဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ တစ္ျပိဳင္နက္…။ အဆံုးအစမဲ့စြာ တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလေျပတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ အတူ ပိုင္ရွင္မဲ့ မိုးစက္ေတြ သူ႕ရဲ႕ပါးျပင္ေပၚကို အလုအယက္….။ သို႕မဟုတ္….။ အားကိုးတၾကီး လာေရာက္ဖက္တြယ္ၾကပါတယ္။ အင္းေလ….။ သူတို႕လည္း ဒီေလာက္ေအးစက္ေနတဲ့ အျပင္ေလာကမွာေနရတာ ခ်မ္းေလာက္ေရာေပါ့…။ တစ္ေန႕ေန႕ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ အခုလိုပဲ ေႏြးေထြးတဲ့ေနရာ တစ္ခုခု ကို ခိုနားရေကာင္းရဲ႕ဆိုၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ဖူး….။ ေမွ်ာ္လင့္ဖူးခဲ့ၾကမွာေပါ့…။

မိုးစက္အခ်ိဳ႕ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္တစ္ေလွ်ာက္ ဟိုနား…။ ေနာက္…။ ဒီနား…။ စုစုေ၀းေ၀း….။ ျပန္႕က်ဲလို႕ နားေနၾကေလရဲ႕….။ ေကာင္းကင္ခရီးကို ျဖတ္သန္း ပံ်သန္းလာၾကရတာ သူတို႕အတြက္ သိပ္ကိုေမာပန္းသတဲ့ေလ…။ တစ္ေန႕ေတာ့ ေျမျပင္ခရီးကို ျဖတ္သန္းေနရတဲ့သူေတြ အေၾကာင္း သူတို႕ကို ေျပာျပရပါဦးမယ္…။ အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ သူတို႕ေတြရဲ႕ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚက အေတြ႕အၾကံဳေတြကိုလည္း တတ္ႏိုင္သ ေလာက္ တီးေခါက္ၾကည့္ရပါဦးမယ္…။ ထားပါေလ…။ ေကာင္းကင္ေပၚကို ေရာက္ပါ့မလား..။ မေရာက္ႏိုင္ဖူးလား ဆိုတာထက္…။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သိထားေတာ့ မေကာင္းဘူးလားေလ…။

တကယ္ေတာ့ ဒီမိုးစက္ေတြဟာ မွားယြင္းေသာ ခိုလွံဳရာကိုရွာခဲ့ၾကတာပါ…။ ေအးစက္မွဳေတြနဲ႕ စတင္ဖြဲ႕တည္လာခဲ့တဲ့ သူတို႕ဘ၀ေတြ ဆက္လက္ ရပ္တည္ဖို႕အတြက္….။ ေပ်ာ္သည္ျဖစ္ေစ မေပ်ာ္သည္ ျဖစ္ေစ…။ သူတို႕ဟာ အဲ့ဒီ့ေအးစက္မွဳေတြ ၾကားမွာပဲ ဆက္လက္ေနထိုင္ဖို႕ လိုပါလိ့မ္မယ္…။ ေႏြးေထြးမွဳကို မိုက္မဲစြာ ရွာေဖြခဲ့တဲ မိုးစက္အခ်ိဳ႕…။ သူတို႕ေတာင့္တခဲ့ၾကတဲ့ ေႏြးေထြးမွဳကိုရတဲ့အခိုက္….။ မၾကာခင္မွာပဲ ေျခာက္ခမ္းကြယ္ေပ်ာက္ သြားၾကေလရဲ႕….။

တစ္ေန႕ေန႕တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေႏြးေထြးမွဳကို အခုလိုမိုက္မဲစြာ ရွာေဖြ ခိုလွံဳခဲ့ၾကဖူးတဲ့ မိုးစက္ေတြဟာ…။ အသစ္အသစ္ေသာ ေနာင္ျဖစ္လာမယ့္ မ်ိဳး ဆက္သစ္ မိုးစက္ေတြအတြက္ မျဖစ္မေန သင္ယူစရာ သင္ခန္းစာ တစ္ခုမ်ား ျဖစ္လာေလမလား….။

အခန္း (၂)

ညဥ့္သည္ တေျဖးေျဖးခ်င္း အခ်ိန္၏တိုက္စားျခင္းကို ခံတုရင္းျဖင့္ က်ရွံဳးလို႕လာေနပါတယ္…။ တကယ္ေတာ့ အလင္းရဲ႕အင္အားကို ေတာင့္ခံႏိုင္တဲ့ အေမွာင္ဆိုတာ ဘယ္ရာဇ၀င္မွာမွ မရွိခဲ့ဖူးဘူးေလ…။ မိုးစက္ေတြ….။ မိုးစက္ေတြ….။ ဆက္လို႕သာ ၾကေနၾကေလရဲ႕…။ နီျမန္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ ေအာက္…။ မိုးစက္အခ်ိဳ႕ လမ္းေပ်ာက္ေနၾကတယ္…။ မိုးစက္အခ်ိဳ႕ လမ္းေဖာက္ေနၾကတယ္…။

မာက်ဴရီ မီးလံုးနားက ခရီးဆက္ခဲ့တဲ့ မိုးစက္အခ်ိဳ႕က ၀ါဖန္႕ဖန္႕အေရာင္ေတြနဲ႕…။ တံခါးပိတ္ထားတဲ့ ဆိုင္ခန္းတစ္ခုရဲ႕ “ၾကိဳဆိုပါတယ္” ဆိုတဲ့ ဆိုင္း ဘုတ္မွာထြန္းထားတဲ့ အစိမ္းေရာင္ မီးသီးေတြနားက မိုးစက္အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခပ္စိမ္းစိမ္း…။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ…။ ၀ါဖန္႕ဖန္႕အေရာင္နဲ႕ ခရီးဆက္သြား တဲ့ မိုးစက္ေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္…။ အစိမ္းေရာင္ေတြနဲ႕ ခရီးဆက္သြားတဲ့ မိုးစက္ေတြပဲျဖစ္ျဖစ္…။ အနဲနဲ႕အမ်ားေတာ့…။ ပိန္းပိတ္ေအာင္ က်ယ္ေျပာေနတဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိလိုက္ပဲ တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကတဲ့ မိုးစက္ေတြထက္စာရင္ေတာ့…။ အဲ့ဒီ့ မိုးစက္ေတြထက္ စာရင္ေတာ့….။

လွပတဲ့ညတစ္ခုျဖစ္ဖို႕အတြက္..။ တကယ္တမ္း…။ အေမွာင္ဟာ ဓားစာခံတစ္ေယာက္ပါ…။ တစ္ခါတစ္ေလ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ ၾကယ္ေရာင္စံုေတြ ရဲ႕  အလွကို လူေတြခ်ီးမြမ္း ေထာပနာ ျပႏိုင္ၾကဖို႕အတြက္ အေမွာင္ဟာ ဗီလိန္တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အသံုးေတာ္ခံပါတယ္…။ ဘာပဲေျပာေျပာ အေမွာင္ထဲမွာ ဘယ္သူမွသတိမထားမိလိုက္ပဲ ခရီးဆက္ရင္းေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ မိုးစက္ေတြဟာ အနဲဆံုးေတာ့ အျခားမိုးစက္ေတြလို အေရာင္ေတြ အဆိုးမခံ လိုက္ရဖူးေပါ့ေလ…။ ကံေကာင္းပါေစ မိုးစက္ေတြေရ….။

အခန္း (၃)

ေတြးလက္စ အေတြးအခ်ိဳ႕ကို ခဏရပ္လုိက္တယ္…။ အက်င့္ရၿပီးသားျဖစ္ေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြက စီးကရက္တစ္လိပ္ကို မီးညိွၿပီးေနၿပီေပါ့..။ သခင့္အလိုက္ကို သိပ္သိတတ္ၾကပံုမ်ား…။ အားရပါးရ ရွဴရွဳလိုက္တဲ့ ခဏ အရာရာဟာ ရီရီေ၀ေ၀ ၀ိုးတိုး၀ါးတားနဲ႕ လွပလို႕ေနရဲ႕…။ မ်က္လံုးေတြကို သူေျဖးညွင္းစြာ ပိတ္လိုက္ေတာ့….။ သာယာတဲ့ ဂီတသံတစ္ခု သူ႕အၾကားအာရံုထဲကို ႏူးညံ့စြာ စီး၀င္လာတယ္…။

Yanni ရဲ႕ Reflection Of Passion …..။

အဆုတ္ထဲက ဆန္တက္လာတဲ့ မီးခိုးေငြ႕ေတြကို သူႏွေျမာတသၾကီးစြာ ေျဖးေျဖးျခင္း မွဳတ္ထုတ္လိုက္တယ္…။ တလြင့္လြင့္ တေျမာေျမာနဲ႕ လြင့္ထြက္သြားတဲ့ မီးခိုးေငြ႕အခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ မိုးစက္အခိ်ဳ႕ တဟြတ္ဟြတ္နဲ႕ သီးသြားၾကတယ္…။ ခပ္တိုးတိုးဆိုေပမယ့္..။ သူၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလိုက္ မိတယ္..။ သူ႕ႏွဳတ္ခမ္းမွာ အျပံဳးတစ္ခု ရိပ္ကနဲ႕ ျဖတ္သန္းသြားတယ္..။ ၾကည့္စမ္းပါဦး..။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ၾကီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ မြန္းၾကပ္ေနပံုမ်ား..။

ဟား…..။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို သိပ္သည္းစြာ သတိရေနတဲ့ စိတ္ေတြမ်ား သက္သာသြားေလမလား…။ သူ သက္ျပင္းအခ်ိဳ႕တစ္ ၀က္ကို ခဲရာခဲဆစ္ ထုစစ္ ဖန္တီးလိုက္တယ္…။

အျပင္မွာ မိုးစက္ေတြ တဖြဲဖြဲဆက္လက္ ၾကဆင္းေနၾကတုန္း…။ နဲနဲေတာ့ မိုးစက္ေတြက်ဲလာေနၿပီထင္သည္…။

သူ႕လက္ထဲမွာလည္း စီးကရက္တစ္လိပ္ အေငြ႕တလူလူနဲ႕ ေလာင္ျမိဳက္လို႕ေကာင္းေနတုန္း…။ အရင္ကထက္ေတာ့ ကုန္ဖို႕ နီးလာၿပီထင္သည္။

အၾကားအာရံုေတြထဲမွာလည္း Yanni ရဲ႕ Reflection Of Passion ကို ၾကားေနရတုန္း..။ အဆံုးကိုေရာက္ဖို႕ေတာ့ နီးလာၿပီထင္ပါသည္။

ဇာတ္သိမ္း

မိုးတိတ္သြားခဲ့ေလၿပီ….။

]]> http://www.blackdream21.com/2009/07/05/rain-drop/feed/ 19 ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ… http://www.blackdream21.com/2009/06/08/we/ http://www.blackdream21.com/2009/06/08/we/#comments Mon, 08 Jun 2009 20:00:10 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=767 နိဒါန္း

“အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး…………တစ္အိမ္လံုးဆူညံေနတာပဲ… အေစာၾကီးရွိေသးတယ္…။ ဘယ္လိုမွကို ဆက္အိပ္လို႕မရဘူး….။”

ကြ်န္ေတာ္ အသားကုန္ ၾကံဳးေအာ္လိုက္ပါတယ္…။ ခဏေတာ့ တစ္အိမ္လံုး ေၾကာင္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကပါတယ္…။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ ဘူး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ႕ အားရပါးရ ၀ိုင္းေလွာင္ၾကပါေတာ့တယ္….။

“အံမယ္…။ အိပ္လို႕မရဘူးသာ ေလွ်ာက္ေအာ္ေနတာ…။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ျပန္ၾကည့္ပါဦး ကိုၾကီးရယ္…။ ေရခ်ိဳး၊ အ၀တ္အစားလဲၿပီးလို႕ ေရေမႊး နံ႕တစ္ေထာင္းေထာင္းနဲ႕….။ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက အေစာၾကီးထၿပီး ျပင္ထားမွန္းေတာင္မသိဘူး…။ ဒီမွာ ဘယ္သူမွေတာင္ မ်က္ႏွာမသစ္ရေသး ဘူး…”

ကြ်န္ေတာ့္ညီမမွ ဆက္တိုက္ျပစ္လိုက္ေသာ စကားလံုးမ်ား ၾကားမွ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို နဲနဲျပန္သတိထားမိသြားပါတယ္..။ အနဲငယ္ အံ့ၾသသလို လည္း ျဖစ္သြားပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္အခန္းဟာ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ တြဲလွ်က္မဟုတ္ပါဘူး။ ေအာက္က အခန္းက ျပင္ထားတဲ့အတြက္ သံုးလို႕မရ ပါ။ အေပၚမွာ အေဖတို႕အခန္း…။ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္အခန္းတြင္ ၀င္ခ်ိဳးလိုက္မွန္းမသိပါ…။ ဒါေပမယ့္ ခဏပါပဲ..။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဒါအဆန္းမဟုတ္ ေတာ့ပါ..။ အိပ္ယာကထရင္ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ လုပ္စရာရွိတာေတြ ဒါမွမဟုတ္ လုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္ၿပီး တစ္ခါတစ္ေလ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး ႏိုးလာမွ ကိုယ္ဘာေတြလုပ္ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို မမွတ္မိတာမ်ိဳးေတြ ခဏခဏပါ..။

“ေဟ…။ ေအး…။ ဟုတ္လား…။ ဟီး ဟီး…။ ေဆာတီး ေဆာတီး…။ မွားတဲ့အခါလည္း မွားေပမေပါ့ကြယ္…။ ျဖဲခ်င္တဲ့ စိတ္ကမ်ားသြားလို႕ ဟဲ ဟဲ”

“ေသနာေလး…။ ငါ့မွာလန္႕သြားတာပဲ ဘာမ်ားျဖစ္တာလဲလို႕….။” ဒါက မာတာမိခင္ရဲ႕ တိုက္စစ္….။

“အေဖရာ…? အေဖ….?”

” နင့္အေဖ အိမ္သာတက္ေနတာ တစ္ကမာၻေလာက္ရွိၿပီ..။ အခုထိမၿပီးေသးဘူး…။ က်န္တဲ့ေရခ်ိဳးခန္းေတြ မေန႕က ျခံထဲက အလုပ္သမားေတြလာ ၿပီး ျပန္ျပင္ထားလို႕ အဲ့ဒီ့တစ္ခန္းပဲ အားတာ…။ အဲ့ဒါ နင့္အေဖက ဇိမ္စြဲၿပီး လုပ္ေနလို႕ ငါေရာ နင့္ညီမေရာ အခုထိ ေရမခ်ိဳးရေသးဘူးေဟ့…။”

ေၾသာ္….။ တစ္ခုေျပာျပရဦးမယ္ ကြ်န္ေတာ့္ ဖခမည္းေတာ္က အိမ္သာတက္ရင္ စာအုပ္တစ္အုပ္မဟုတ္ တစ္အုပ္ပါမွ တက္တတ္ပါတယ္..။ အဲ…။ အိမ္သာထဲ ၀င္သြားၿပီဆိုရင္လည္း မသိရင္ အိမ္သာထဲ၀င္ၿပီး နားေအးပါးေအး စာထိုင္ဖတ္ေနတာလား…။ အိမ္သာသြားတတ္တာလား ခြဲျခားမရ ေအာင္ကို ၾကာပါတယ္…။ တစ္ခါက အျပင္က ျပန္လာတုန္း ကမူးရွဴးထိုးနဲ႕ အိမ္သာထဲ၀င္မယ္ဆိုၿပီး ေတြ႕ကရာ စာအုပ္ဆြဲသြားလိုက္တာ အဲ့ဒီ့တုန္းက ကြ်န္ေတာ့္ညီမ သင္ေနရတဲ့ သူငယ္တန္း ဖတ္စာအုပ္ၾကီး ပါသြားေလရဲ႕ဗ်ာ….။ တကယ့္ကို စံပါပဲ…။

” ငါ့အေၾကာင္း ဘာေတြအတင္းတုပ္ေနတာလဲ…။ အကုန္ၾကားတယ္…။ မင္းတို႕ သားအမိေတြ အူေၾကာင္ေၾကာင္မလုပ္နဲ႕…”

“အဲ့….သရဲ”

ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုး ေၾကာင္သြားပါတယ္..။ အသံပဲ ၾကားရၿပီး လူမျမင္ရဘူးေလ…။

“၀ါးးးးးးးး…..ဟား…ဟား…ဟား…။ ဒီလိုလုပ္လို႕ရရိုးလား…”

မွားပါတယ္ အေဖရယ္….။ ကြ်န္ေတာ္တို႕တိုက္က ႏွစ္ထပ္ပါ..။ အေပၚထပ္ကိုတက္တဲ့ ေလွခါးက ႏွစ္ဆင့္ပါ…။ ပထမအဆင့္နဲ႕ ဒုတိယအဆင့္ၾကား မွာ အျမင့္ေပ ၂၀ ေလာက္ရွိတယ္ ဇီးမွန္တစ္ခ်ပ္ အျပည့္တပ္ထားပါတယ္..။ အဲ့ဒီ့မွာ လိုက္ကာအရွည္ၾကီးေတြလည္း တပ္ထားပါတယ္…။ အဲ့ဒီ့ လုိက္ကာၾကားထဲ ကြ်န္ေတာ့္အေဖ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ၀င္ပုန္းေနမွန္းမသိပါဘူး…။ သူ႕အသံျဗဲၾကီးနဲ႕ ကေလးေတြလို “တူတူေရ…၀ါး” လုပ္ လိုက္မွပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာ အျဖစ္မွန္ကို သေဘာေပါက္သြားပါေတာ့တယ္…။

သူ႕ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက အျပတ္ရွိဳင္းထားၿပီးေနပါၿပီ..။ သေဘာကေတာ့ အျပင္သြားဖို႕အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၿပီ ဆိုပါေတာ့…။

” အံမယ္..။ ဘာမွ အတင္းတုပ္စရာမလိုဘူး..။ ေပၚတင္ေျပာေနတာ…။ ေနပါဦး ရွင္က အိမ္သာတက္ေနတာ မဟုတ္ဘူးလား..။ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဒီ လိုက္ကာေနာက္ေရာက္ေနတာလဲ…။ မၾကီးမငယ္နဲ႕ တူတူပုန္းတမ္းက လာကစားေနေသးတယ္..။ ကြ်န္မတို႕က ရွင္ ပြဲေတာ္တည္..။ အဲ.. မွားလို႕..။ အိမ္သာတက္တာ ၾကာလို႕ ေအာက္မွာ ေကာင္းခ်ီးေပးေနတာ…။”

“ေသဦးမယ္ ဒီမိန္းမ..။ ငါ့ကို ပြဲေတာ္တည္တယ္ေလး ဘာေလးနဲ႕…။ အိမ္သာတက္ၿပီးတာက ၾကာေပါ့…။ တစ္ခါထဲ ေရခ်ိဳးေနလို႕…။ ေရခ်ိဳးအ၀တ္ လဲၿပီးလို႕ေအာက္ဆင္းလာတုန္း မင္းတို႕ေတြ ငါ့အတင္းတုတ္ေနတာျမင္လို႕ ဘာေတြမ်ား ဆက္ေျပာမလဲ ဆိုၿပီး ဒီထဲ ၀င္ပုန္းေနတာ..ဟဲ ဟဲ “

ေျပာရင္းေလွခါးမွ ေအာင္ျမင္သူစစ္သူၾကီး ေျခလွမ္းမ်ိဳးျဖင့္ ဆင္းလာေသာ ခမည္းေတာ္သည္ ေအာက္ဆံုး ေလွခါးထစ္အား ေျချခၿပီးသကာလတြမူ..

“အား..အား..။ နာတယ္ မိန္းမရ..။ ဟ နာတယ္ဟ..။ ဟဲ ဟဲ..။ အား နာတယ္ဆို…။ ေအးေအး ေနာက္မလုပ္ေတာ့ပါဘူးဟ…”

မာတာမိခင္ရဲ႕ အႏွစ္ ၁၀၀၀ အတြင္းအားအျပည့္ပါေသာ “ဗိုက္ေၾကာလိမ္ဆြဲ” သိုင္းပညာႏွင့္ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္လိုက္ရေလေတာ့သည္…။

အခ်ိန္မွာ မနက္ ၅ နာရီေလာက္ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္…။

အခန္း (၁)

” ဘုရားအရင္သြားမယ္မလား…”

ကြ်န္ေတာ့္အေမးကို အဖက ခပ္တိုတိုသာေျဖသည္…။

“ေအး…”

ကြ်န္ေတာ္က ကားေမာင္းပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာက အေဖ ထုိင္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ အေနာက္တည့္တည့္ ေနာက္ခန္းမွာက ကြ်န္ေတာ့ညီမ။ အေဖ့ေနာက္တည့္တည့္မွာက အေမ…။ အားလံုးအသီးသီးေနရာယူထားပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ကားစက္ႏွိဳးၿပီး အင္ဂ်င္နဲနဲပူတဲ့အထိ ေစာင့္ေန လိုက္ပါတယ္..။ အင္ဂ်င္ပူသြားလို႕ စက္သံၿငိမ္သြားတဲ့အခိုက္အတန္႕ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ ရိပ္ကနဲ ျဖတ္ေျပးသြားေသာ အေတြးစတစ္ခုေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပၚမွာ အျပံဳးစတစ္ခု အမွတ္မထင္ ပြင့္ဖူးသြားခဲ့ပါတယ္…။ ဒါကို သတိထားမိလိုက္တဲ့ အေဖက….

“သား..။ မင္းဘာျပံဳးတာလဲ…?”

ကြ်န္ေတာ္ နံပါတ္ ၁ ဂီယာကို အသာအယာပဲ ထိုးလိုက္ပါတယ္..။ ဘယ္ဘက္ေျခေထာက္ကလည္း ကလပ္ကို အဆင္သင့္ နင္းၿပီးသားေပါ့…။

“ေၾသာ္ သားေမာင္းတဲ့ကားကို အခုလို အေဖထိုင္စီးဖို႕ သားဘယ္ေလာက္ေစာင့္စားခဲ့ရတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုေပါ့ အေဖရယ္…”

ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ႏွာမွာ အျပံဳးေတြ ရွိေနပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ အေဖ့ကိုမၾကည့္ပဲ ကားအေရွ႕တည့္တည့္ကိုသာ ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္..။ အေဖျပံဳးေနပါလိ့မ္မယ္….။ ထို႕အတူ ကြ်န္ေတာ့္စကားသံကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကားလိုက္ရတဲ့ ေနာက္ခန္းက ကြ်န္ေတာ့္ အေမနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ ညီမေလးလဲ ျပံဳးေနၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္…။

ဒါေပမယ့္ သူတို႕ေတြရဲ႕ အျပံဳးေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ မသိတဲ့ (သို႕မဟုတ္) ကြ်န္ေတာ္ မသိႏိုင္တဲ့ တစ္စံုတစ္ခုေသာအေၾကာင္းအရာ ရွိေနတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သတိမထားမိခဲ့ရိုး အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ္ေမာင္းႏွင္ေသာ ကားသည္ အမွားအယြင္းမရွိ ညင္သာစြာပင္ ျခံ၀င္းထဲမွ ေမာင္းထြက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္….။

အခန္း (၂)

ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ရဲ႕ နံနက္ခင္းဟာ သိပ္ကိုသာယာလွပါတယ္..။ မလင္းတလင္းေကာင္းကင္ေအာက္…။ ညင္သာစြာ ျဖတ္သန္းတိုက္ခိုက္သြားတဲ့ ေလ ေျပေလညွင္းေလးေတြၾကား…။ ခပ္သဲ့သဲ့ ၾကားေနရတဲ့ ဆည္းလည္းသံေတြဟာ ေက်ာက္သား သံမဏိကဲ့သို႕ မာထန္ေသာ ႏုလံုးဘ၀င္ကိုပဲ အရည္ ေပ်ာ္က်သြားေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ ခြ်င္းခ်က္မရွိ ယံုၾကည္ပါတယ္..။

လူသားေတြရဲ႕ ေလာဘေတြ၊ ေမာဟေတြ၊ ေသာကေတြ…။ ဟုတ္တယ္…။ ဒီဆည္းလည္းသံေလးေတြနဲ႕ ဘုရားရွင္ေတာ္ရဲ႕ ၿငိမ္းေအးတဲ့ အရိပ္ဟာ လူ သားေတြရဲ႕ မဆံုးႏိုင္ေအာင္ ေလာင္ၾကြမ္းေနတဲ့ မီးေတြကို အမွန္တကယ္ပဲ ၿငိမ္းေအးေစႏိုင္ပါတယ္..။ မီးေတြအရွိန္ေကာင္းတုန္းေတာ့ လံုး၀ၿငိမ္း ေအာင္ မၿငိွမ္းသက္ေပးႏိုင္သည့္တိုက္ အခိုက္အတန္႕ တစ္ခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ႏုလံုးသားကို ေအးခ်မ္းေစပါတယ္…။ အၾကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႕ ဆို တာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႕ တစ္ဘက္တစ္လမ္းက ၾကိဳးစားၾကဖို႕လည္း လိုေသးတယ္ေလ….။

ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚေရာက္ၿပီးေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေရႊတိဂံုေစတီၾကီးကို လက္ယာရစ္ ဖူးေမွ်ာ္ၾကပါတယ္..။ ပထမဆံုး အေဖနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ေမြးေန႕ ေထာင့္ကိုေရာက္ပါတယ္..။ အဲ့ဒီ့မွာ ဘုရား၀ပ္ျပဳ…။ ေရသပၸာယ္…..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမြးေန႕ေထာင့္နဲ႕ ကပ္ရပ္မွာ အေမ့ရဲ႕ ေမြးေန႕ေထာင့္ပါ…။ သူလည္း ေသေသခ်ာခ်ာဘုရား၀တ္ျပဳ..။ ၿပီးေတာ့ ေရႊတိဂံုရဲ႕ အံ့ဖြယ္ကိုးပါးကို တစ္ေနရာျခင္းလိုက္ဖူးေမွ်ာ္…။ အားလံုးၿပီးေတာ့..။ ဘုရားေပၚက ျပန္ဆင္းေပါ့..။ ဘုရားေပၚက အဆင္း ေဆာင္းတန္းနားမွာ ကြ်န္ေတာ့္ညီမရဲ႕ ေမြးေန႕ေထာင့္ရွိပါတယ္..။

ရင္ျပင္ေပၚတစ္ေလွ်ာက္လံုး စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာပဲ ဘုရားစာရြတ္ရင္း လိုက္လာေသာ အေဖက ဘုရားေပၚမွဆင္းခါနီး ကြ်န္္ေတာ့္ကို ေမးခြန္းတစ္ ခု ရုတ္တရက္ ေမးလိုက္ပါတယ္…။

“ငါ့သား..။ ဘုရား၀ ေအာင္ဖူးခဲ့ရဲ႕လား….”

“ဟုတ္ကဲ့…”

အေဖက ျပံဳးကာ ေခါင္းညိတ္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕မွာ အရင္ဆင္းသြားပါတယ္..။ အေမနဲ႕ ညီမေလးက ကြ်န္ေတာ့္လက္ေမာင္း တစ္ဘက္စီကို တြဲရင္း အေဖ့ေနာက္မွ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လိုက္ဆင္းခဲ့ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္သတိထားမိတာတစ္ခုက အေဖ့လိုပဲ အေမနဲ႕ ညီမေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာလည္း အျပံဳး ေတြ ကိုယ္စီနဲ႕ေလ…။

အခန္း (၃)

” ရွမ္းကန္ မလား အေဖ…”

” အင္းေကာင္းသားပဲ…။ ဂိုးေလ…”

သူက ဒီလိုသာေျပာေပမယ့္…။ အမွန္က ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစု မနက္ပိုင္း ေရႊတိဂံုလာၿပီးလို႕ နံနက္စာစားမယ္ဆိုရင္ ရွမ္းကန္မွာ Dim Sam စားေန ၾကပါ…။ ဒါဟာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႕ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစုရဲ႕ အစဥ္အလာတစ္ခုဆိုလည္း မွားမယ္မထင္ပါဘူး..။

ရွမ္းကန္ေရာက္ေတာ့

“အထဲမွာထိုင္မလား..။ အျပင္မွာပဲ ထိုင္မလားအေဖ…”

“လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အျပင္မွာပဲ ထိုင္တာေပါ့ကြာ…။ ေရကန္နားက ခံုမွာ လူလြတ္တယ္မလား..?”

“အင္း…။ ေကာင္းတယ္..။ သားလဲ ေဆးလိပ္ေသာက္လို႕ရတာေပါ့…”

အေဖကေတာ့ ဘာမွမေျပာ..။ သူ႕လက္ေမာင္းကို ယံုၾကည္မွဳ၊ နားလည္မွဳ၊ အားကိုးမွဳ ေတြျဖင့္ ခိုင္ျမဲစြာ တြဲထားတဲ့ အေမ့ဘက္ကို ၾကည့္ရင္း ေခါင္းတၿငိတ္ၿငိတ္ျဖင့္သာ…။ အေမက တစ္ခ်က္ေတာ့လွည့္ၾကည့္သည္..။ ကြ်န္ေတာ္ လွ်ာထုတ္ျပလိုက္ပါတယ္…။ ညီမက တြဲထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လက္ေမာင္းကို ျဖဳတ္ကာ မ်က္ေစာင္းထိုးပါတယ္..။

မွာစရာရွိတာေတြမွာ…။ နံနက္ေစာေစာမွာ ကန္ေတာ္မဂၤလာ ေရကန္ကို ျဖတ္ၿပီးတိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလညွင္းေတြကို ခံစားရင္း  မိသားစု စကားလက္ ဆံု ၾကပါေတာ့တယ္..။

“သား…။ မင္းဟိုမွာေနရတာ အဆင္ေျပရဲ႕လား..?”

“ကိုယ့္တိုင္းျပည္မဟုတ္ေတာ့လည္း ေျပတာေတြရွိသလို မေျပတာေတြလည္း ရွိတာေပါ့ အေဖရယ္..။ ဒါေပမယ့္လည္း သိပ္ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား မရွိ ပါဘူး..။ သူမ်ားေနသလို လိုက္ေန..။ သူမ်ားစားသလိုစား..။ သူမ်ား လုပ္သလို လုိက္လုပ္ေနရံုပါပဲ…။ ဒါေတြက အက်င့္ရေနပါၿပီ အေဖရာ..”

ဟင္းခြက္အခ်ိဳ႕နဲ႕..။ Jasmine Tea ေရာက္လာပါတယ္…။

“ကိုၾကီးတို႕ဆီမွာ ေဆာင္းတြင္းေတြဆို ႏွင္းေတြ က်မွာပဲေနာ္..။ တအားလွမွာပဲ…။ ညီမေလးက ႏွင္းေတြ တစ္ခါမွ အဲ့လိုမျမင္ဖူးဘူး..။ ေရာက္ဖူးျခင္ လိုက္တာ..။ ႏွင္းေတြၾကားထဲမွာ ေဆာ့ရတာ..။ Snow Man ေတြလုပ္ရတာ သိပ္ကို ေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းမွာပဲ…။ ေနာက္တစ္ခါ ကိုယ္ၾကီးထပ္သြားျဖစ္ရင္ လိုက္ျဖစ္ေအာင္ လိုက္ခဲ့ဦးမယ္…။”

“အာ…။ ဘယ့္နဲ႕ ငါ့ကို ေနာက္တစ္ခါ ထပ္သြားခိုင္းေနတာလဲ…။ တစ္ခါဆို ဆိုသေလာက္ မွတ္ေနပါၿပီဟာ..။ နင့္ဘာသာ သြားျခင္ရင္ ေယာက်ာ္းရမွ ဟန္းနီးမြန္းလိုက္ပို႕ခိုင္း…။”

“ဟြန္႕…။ အေကာင္းေျပာတာကို…။ ကိုယ္ၾကီးက စိတ္ကိုပုတ္တယ္…။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ညီမေလးတို႕ မိသားစုနဲ႕ အတူတူ မေန…”

“သမီး…။ ဟိုမွာၾကည့္စမ္း သစ္ခြေတြ လွလိုက္တာ…။ အေမတို႕ ျခံထဲမွာစိုက္ထားတဲ့ အမ်ိဳးအစားေတြပဲမလား…?”

“ဟယ္..။ ဟုတ္တယ္အေမ…။ လွတယ္ေနာ္..။ အမ်ားၾကီးပဲ…။ ဒါေပမယ့္ သမီးတို႕ ျခံထဲက အပြင့္ေတြက ပိုၾကီးတယ္ေနာ္…”

“ဟိတ္ေကာင္…။ အငယ္မ..။ နင္ေလ…။ ဒီေလာက္ႏွင္းေတာထဲ ေနျခင္တာ..။ ႏွင္းေတြပိုမ်ားမ်ားစားစား ၾကတာျမင္ျခင္ရင္ ဆိုက္ေဘးရီးယားသာ တန္းသြား..။ အဲ့ဒီ့မွာ ႏွင္းပိုၾကတယ္…။ ဟီး ဟီး”

ကြ်န္ေတာ့္ညီမလဲ လွ်ာထုတ္ျပရံုသာ ထုတ္ျပကာ ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ေပ..။

“သား..။ မင္း စာေတြေရာ လိုက္ႏိုင္ရဲ႕လား…။”

“အေဖ စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းၾကားဖူးတယ္မလား…?”

“ဟ ဘာလဲဟ မင္းဟာက အဆန္းပါလား..။ ဘာဆိုင္လို႕လဲ…။ လုပ္စမ္းပါဦး…”

“ဘယ္ကစလဲ…ဘယ္မွာဆံုးလဲ….သိသလို…. မသိသလိုပါပဲ…”

<<<<<<<ဟား…ဟား…ဟား….>>>>>

သားမိသားအဖအားလံုး တဟားဟား ျဖင့္ပြဲေတာ္ေတာ္ၾကသြားပါတယ္…။ စားၿပီးေသာက္ၿပီးေတာ့….။ ကြ်န္ေတာ္ စီးကရက္တစ္လိပ္ထုတ္ကာ မီးညိွ လိုက္ပါတယ္…။ အေဖနဲ႕အေမကေတာ့ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရင္း ကန္ေရျပင္ဘက္ကိုသာ ေငးၾကည့္ေနၾကပါတယ္..။ အငယ္မကေတာ့ နာေခါင္း ကို တမင္တကာ ရွံဳၿပီး လက္ကလည္း ေဆးလိပ္မီးခိုးေငြ႕ေတြကို ဖယ္ထုတ္ေနပါတယ္…။ အမွန္က မီးခိုးေငြ႕ေတြက သူ႕ဘက္ကို သြားျခင္းမဟုတ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတဲ့ အခိုက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းဟာ တိတ္ဆိတ္လို႕သာ ေနခဲ့ပါတယ္…။

“အေဖ…။ အေမ…။ ဒီမွၾကည့္ပါဦး..”

ကြ်န္ေတာ္ ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွ တစ္စံုတစ္ခုကို ထုတ္ယူလိုက္ပါတယ္…။ ဆင္တူ နာရီေလး ႏွစ္လံုးပါ..။ တစ္လံုးက ေယာက်ာ္း၀တ္…။ တစ္လံုးက မိန္းမ၀တ္ေလးပါ…။

“သား မုန္႕ဖိုးစုၿပီး..။ အေဖနဲ႕ အေမအတြက္ ၀ယ္ထားတာ….ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာေကာင္းတဲ့ ေငြရတုမဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ပါ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမ”

အေဖေရာ အေမေရာ ျပံဳးေနၾကပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြဟာ သာမန္အခ်ိန္ထက္ အနဲငယ္ပိုမို အရည္လဲ့ေနၾကပါတယ္..။ မေျပာ ျဖစ္တဲ့ စကားလံုးေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္…။ အငယ္မက ဟန္မေဆာင္ႏိုင္…။ ” ခဏ” ဟု ေျပာက စားပြဲ၀ိုင္းမွ ထသြားၿပီး အမ်ိဳးသမီး သန္႕စင္ခန္းဘက္ ထြက္သြားပါတယ္…။

” အာ အေဖတို႕ကလည္း အမွတ္ရလက္ေဆာင္ေပးတာ ၀မ္းနည္းစရာလား…။ ဒါကို သားေပးခ်င္လြန္းလို႕ ေရလည္စုထားရတာ..။ Brand ကိုလည္း ၾကည့္ဦး Tissot…! ဟဲ..ဟဲ..။ လွတယ္မလား အေမ…”

ကြ်န္ေတာ္ အာက်ယ္ အာက်ယ္သာ လုပ္ေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္၀န္းေတြထဲမွာေရာ သူတို႕လို မေျပာျဖစ္တဲ့ စကားေတြ ရွိေနသလား၊ မရွိေနဘူးလားဆိုတာကိုေတာ့….

ကြ်န္ေတာ္ ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ အေဖ့လက္ကို ယူ..။ သူ႕နာရီကိုခြ်တ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္နာရီကို ပတ္ေပးလိုက္ပါတယ္..။ ေနာက္ေတာ့ အေမ့လက္ကိုယူၿပီး ပတ္ေပးလိုက္ပါတယ္..။ အေမ့မွာေတာ့ နာရီမရွိပါ..။ အေမ့ကို ပတ္ေပးလိုက္တဲ့ နာရီအေပၚ ရုတ္တရက္ မ်က္ရည္စက္ တစ္စက္ ထိုးဆင္းသြားပါ တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကလား…? အေမ့ဆီကလား…? ကြ်န္ေတာ္ မေ၀ခြဲႏိုင္ခဲ့ပါဘူး…။

ဇာတ္သိမ္း

အေဖက ကားေသာ့ကို ဆြဲယူလိုက္ရင္း

” ကဲ ထုိင္ေနတာလဲ ၾကာၿပီသားေရ…။ တုိ႕ေတြ ျပန္ၾကရေအာင္..”

“အင္း ..။ ကားေသာ့ေပးေလ…။ သားေမာင္းမွာကို..”

အေဖက ကြ်န္ေတာ့္ပုခံုးကို ညင္သာစြာ ဖတ္လိုက္ပါတယ္…။ အေမက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္လက္ေမာင္းကို တြဲလိုက္ပါတယ္..။ အငယ္မက ကားနားမွာ ကားကိုမွီရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ၾကည့္ေနပါတယ္..။ ခပ္ေ၀းေ၀းကမို႕ သူငိုေနေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ့ရပါ…။

“သား..။ မင္းျပန္ဖို႕အခ်ိန္တန္ၿပီ သား…”

“အင္းေလ အခုလည္းျပန္မွာပဲေလ…။”

“မဟုတ္ဘူးသား.. မဟုတ္ဘူး…။ အခု မင္းျမင္ေနတာေတြ မင္းသိေနတာေတြအားလံုးဟာ အစစ္အမွန္ေတြမဟုတ္ဘူး..။ ဒါဟာ မင္းအိပ္မက္ မက္ေနတာပဲသား…”

ကြ်န္ေတာ္ အၾကီးအက်ယ္ တုန္လွဳပ္သြားပါတယ္..။ မဟုတ္ဘူး..။ မဟုတ္ဘူး..။ ဒါလံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခ်ိန္လံုးသူတို႕နဲ႕အတူတူ ရွိေနခဲ့တာ ဒါဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ အိပ္မက္မျဖစ္ႏိုင္ဘူး..။ အဓိပၸာယ္မရွိဘူး..။ ကြ်န္ေတာ့္အေတြးေတြ ဆူပြက္သြားပါတယ္..။

တစ္ခ်ိန္လံုးၿငိမ္ေနေသာ အေမက

“မင္းအေဖေျပာတာ ဟုတ္တယ္သား..။ ဒါဟာ မင္းအိပ္မက္ မက္ေနတာပါသားရယ္…။ ယံုလိုက္ပါ…။ တစ္ကယ္တမ္းဆို မင္းက အေမတို႕နဲ႕ မိုင္ေပါင္း ၈၀၀၀ ေက်ာ္ ေ၀းတဲ့ေနရာမွာပါသားရယ္….။ မင္းလက္ခံလိုက္ပါ…”

“အာ မဟုတ္ဘူး မဟုတ္ဘူး..။ ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ..။ အိပ္မက္ဆိုလည္း မျပန္ဘူးဗ်ာ..။ သားအေမတို႕ အေဖတို႕ ညီမေလးတို႕နဲ႕ပဲ ေနမယ္..။ မျပန္ဘူး…။ သားဟိုမွာ သိပ္အထီးက်န္တယ္..။ သားမေနျခင္ဘူး..။ သားအေမတို႕ အဖတို႕နဲ႕ပဲေနပါရေစ..။ သားကို ခြဲမသြားၾကပါနဲ႕ဗ်ာ။ သား အေမတို႕နဲ႕ပဲ အတူေနပါရေစ…သား…သား..။”

ကြ်န္ေတာ့္စကားေတြ မဆံုးလိုက္ပါ…။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေခါင္းေပၚသို႕ ညင္သာစြာ သပ္ငင္ေပးလိုက္တဲ့ အေဖနဲ႕ အေမရဲ႕ လက္အစံုႏွင့္အတူ….။

အေမွာင္ထုထဲသို႕ ………………….ကြ်န္ေတာ္………………လြင့္………….ထြက္…………ေျမာ……………..ပါ………..။

P.S- ဒီေန႕ (၉.၆.၂၀၀၉) ခုႏွစ္မွာက်ေရာက္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ မိဘႏွစ္ပါးရဲ႕ (၂၅) ႏွစ္ျပည့္ေငြရတုမဂၤလာပြဲ အထိမ္းအမွတ္ ခံစားေရး ဖြဲ႕ပါသည္။

]]> http://www.blackdream21.com/2009/06/08/we/feed/ 25 ေခါင္းစဥ္မရွိ http://www.blackdream21.com/2009/06/06/notitle/ http://www.blackdream21.com/2009/06/06/notitle/#comments Sat, 06 Jun 2009 12:18:34 +0000 BLACK DREAM http://www.blackdream21.com/?p=752 ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ ဆိုတာ
အနည္းဆံုးေတာ့
သတိရျခင္းအတြက္လားခြဲခြာျခင္းအတြက္လား
ေရးမိဖုိ႔ ေတြးမိဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။

ကြၽန္မ အမွတ္ရေနဆဲပါ။ အညႇဳိးတႀကီးရြာခ်တဲ့ မိုးဒဏ္ကို ခံလိုက္ရတဲ့ ကြၽန္မတို႔ ေက်ာင္းေလးကို ျပဳျပင္ေနဆဲ ၾကည္လင္တဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးေအာက္မွာ အျမင္မတင့္ေပမဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို စာသင္ေနတဲ့ တစ္ေန႔ကိုေပါ့။ သူတို႔ေလးေတြအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ ႐ိုးသြားမွာ မဟုတ္တဲ့ ဟယ္လင္ကဲလားရဲ႕ အံ့မခန္း စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပံုေတြကို မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္နဲ႔ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေျမႇာက္ကာ ပင့္ကာ ေကြ႕ကာ ၀ိုက္ကာနဲ႔ ကြၽန္မ အားပါးတရ ေျပာျပေနခဲ့တာေလ။ သူ ကြၽန္မကို ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ၾကည့္ေနခဲ့လဲမသိပါဘူး။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕အၾကည့္ဒဏ္ကို ခံရတဲ့သူတုိင္း ျဖစ္တတ္တဲ့ စိတ္အေနအထားမ်ဳိးေၾကာင့္ ကြၽန္မ သူ႔ကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ကြၽန္မရဲ႕အၾကည့္ကို လႊဲဖယ္ဖို႔ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းမျဖစ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ သူ အံ့အားတသင့္ၾကည့္ေနခဲ့တာ။ မနီးလွေပမဲ့ အေတာ္အသင့္ ေ၀းတဲ့ၾကားက သူ႔ရဲ႕ၾကည္လင္တဲ့႐ုပ္ရည္ကို ကြၽန္မ ျမင္လိုက္ရတယ္။ တဒဂၤ လႈပ္ခတ္သြားတဲ့ ရင္ခုန္သံျမန္ျမန္ေတြကို အဲဒီကတည္းက ႐ုိက္ခ်ဳိးခဲ့ရမွာေလ။

ေန႔စဥ္ရက္ဆက္မဟုတ္ေပမဲ့ တစ္ပတ္ ႏွစ္ခါေလာက္ေတာ့ သူ႔ကို ကြၽန္မ ေတြ႕ျဖစ္တယ္။ စာသင္ေဆာင္ရဲ႕ မနီးမေ၀းက ကေဖးဆိုင္မွာ ထိုင္ေနတတ္ေပမဲ့ ကြၽန္မကို လွမ္းၾကည့္ေနမယ္မွန္း ျမန္ဆန္လာတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြက အလိုလုိသိေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္မ ရင္ခုန္ခြင့္ရွိရဲ႕လားလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ဆန္းစစ္ေနခ်ိန္မွာပဲ မသိလိုက္တဲ့ဒဏ္ရာတစ္ခုက  ကြၽန္မႏွလံုးသားမွာ အျမစ္တြယ္သြားခဲ့တာ။ ကြၽန္မ ေနသားက်ေနခဲ့တာပါ အစ္ကိုရယ္လို႔ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသံတိတ္ ေရရြတ္ေနခဲ့မိတယ္။

*************************************************************************************

ေႏြ႕အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ေစတနာသန္႔သန္႔နဲ႔ေပးတာပါ။ ေႏြ အဂၤလိပ္၀တၳဳေတြ ဖတ္တာ ႏွစ္သက္တယ္ၾကားလို႔ အိမ္က ယူလာခဲ့တာ။ ရင္ထဲ့နင့္ ေနေအာင္ကို ဇာတ္လမ္းက ေကာင္းလို႔ေလ။ ယူပါ ေႏြ….။

မထင္မွတ္ထားတဲ့ သူ႔ကို ေတြ႕လိုက္ရလို႔ အံ့ၾသထိတ္လန္႔စြာနဲ႔ ကြၽန္မ ေျခစုံရပ္ လိုက္မိတယ္။ Khaled Hosseini ရဲ႕ The Kite Runner ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို တ႐ိုတေသကိုင္ၿပီး ကြၽန္မထံ လွမ္းေပးေနတဲ့ သူ႔လက္အစံုကို အမွတ္မထင္ ၾကည့္လိုက္မိရင္းနဲ႔ ျဖဴျဖဴသန္႔သန္႔ လက္တစ္စံုက ကြၽန္မကို ေငးေမာေစခဲ့ေသးတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ မလႊတ္တမ္း ကိုင္ထားခ်င္ေနမယ့္ လက္တစ္စံုကို ကြၽန္မ အဲဒီကတည္းက မၾကည့္သင့္ခဲ့ပါဘူး။

လက္မနဲ႔ လက္ညႇဳိးကို ထိစပ္လို႔ မ်က္ခံုးႏွစ္ခုၾကားကေန ရင္ဘတ္နားထိလႊဲယမ္းၿပီး ဘယ္လက္၀ါးေပၚ ညာလက္၀ါးကို ေဘးတိုက္ေထာင္ ျပလုိက္မိတယ္။  ႐ုတ္တရက္မို႔ အက်င့္ ပါေနတဲ့ လက္ေတြက လႈပ္ရွားသြားေပမဲ့ သူ ဘယ္နားလည္ပါ့မလဲလို႔ ေတြးၿပီး စာရြက္နဲ႔ ေဘာပင္ကို ထုတ္ဖုိ႔ ဟန္ျပင္လုိက္စဥ္မွာပဲ

ေတာင္းပန္စရာမလိုပါဘူး ေႏြရယ္၊ ကြၽန္ေတာ္က ျဖဴစင္စိတ္နဲ႔ ေပးတာမို႔ ေႏြသာလက္ခံေပးရင္ ကြၽန္ေတာ္ ေက်နပ္မွာပါ။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆို ေႏြ စာေရးျပစရာမလိုပါဘူး။ ေႏြေျပာတာေတြအားလံုးကို ကြၽန္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္….။

ညင္းသြဲ႕သြဲ႕ေရေမႊးနံ႔ေလးက သူ႔အမွတ္သညာတစ္ခုလုိ ဦးေႏွာက္ထဲကို ၀င္ေရာက္လာတယ္။ ကြၽန္မ တကယ့္ကို ေပ်ာက္ဆံုးသြားခ်င္ခဲ့တာပါ။ ေႏြက အျမဲရြက္သစ္ပဲ။ ေရာ္ရြက္မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာတတ္တဲ့ ေဖေဖသာ ခုေန ရွိေနမယ္ဆုိရင္ ကြၽန္မကို ဘယ္လိုရွင္သန္ေစမလဲ ကြၽန္မ သိပ္သိ ခ်င္တယ္။

ေႏြ မ်က္ရည္၀ဲေနတာလား။ ကြၽန္ေတာ္ မွားသြားတယ္ထင္တယ္။ ေႏြ မ်က္ရည္က်ေစဖို႔ ကြၽန္ေတာ္မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ေႏြ႕ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တာပါ။

ကြၽန္မ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆို ေရွာင္လႊဲမရလို႔ စကားေျပာရတဲ့အခါ စာေရးျပဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေႏြ ဆုိတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀မွာ ပါ၀င္ကျပဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ သူ႔ကို ကြၽန္မဘ၀ရဲ႕ စစ္မွန္ျခင္းေတြနဲ႔ မေရာေထြးလိုပါဘူး။

ေႏြ ဒီကအစ္ကို႔ကို ေက်းဇူးတင္ ပါတယ္။ စာအုပ္ကိုေတာ့ လက္မခံပါရေစနဲ႔။ ေႏြလည္း ဖတ္ဖို႔ သိပ္မအားလို႔ပါ။ ဖတ္ခ်င္တဲ့အခါက်ေတာ့ ငွားပါ့မယ္။

ကြၽန္မ စာေရးေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး မမွိတ္မသုန္လိုက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ သူက ျပံဳးတယ္။

ေႏြ႕လက္ေရးေလးေတြက ၀ိုင္းေနတာပဲ။ ေနာက္ဆို ေႏြ စာေရးျပလည္း ကြၽန္ေတာ္ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ေစာင့္ရတာ အဆင္ေျပသြားၿပီ။ ေက်းဇူးပဲ ေႏြ၊ ကြၽန္ေတာ့္ကို လက္ခံ စကားေျပာတဲ့အတြက္။ ကြၽန္ေတာ္ သြားေတာ့မယ္ေနာ္။ ေၾသာ္… ကြၽန္ေတာ့္နာမည္ ျမတ္ေထရာ ပါ….။

ေျပာရင္းနဲ႔ သူ ထြက္သြားေတာ့ ကြၽန္မတစ္ကိုယ္လံုး ေသြးေတြ ေအးခဲသြားသလို မလႈပ္မယွက္ ရပ္ေနမိတယ္။    ေႏြနဲ႔ နီးကပ္လာေလ အဲဒီလူဟာ ပူေလာင္လာေလပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ေႏြရဲ႕လမ္းဟာ ရြက္ေၾကြေတြ မ်ားလြန္းပါတယ္။ ဒီလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းခ်င္တဲ့သူဟာ ရြက္ေ<ကေတြကို မရွင္းေပးႏိုင္ရင္ေတာင္မွ မနင္းေခ်သင့္ဘူး မဟုတ္လား။ အစ္ကိုက လက္နဲ႔ ဖြဖြေလးေကာက္ယူၿပီး ေႏြကို ႀကိဳဆုိခ်င္ေပမဲ့ ေႏြရဲ႕ေရာ္ရြက္ေတြက ကြၽပ္ဆတ္ေနၿပီမို႔ အစ္ကို႔လက္ထဲမွာတင္ အစိတ္စိတ္အျမႊာျမႊာ ျဖစ္သြားေလာက္တယ္ အစ္ကို။ ကြၽန္မကေတာ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြရဲ႕ ပညတ္ရာသခင္ ေႏြ မို႔ ေႏြရဲ႕ျပယုဂ္ျဖစ္တဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေလးေတြ ေလမွာ၀ဲပ်ံေနတာကို ခံစားေနဦးမွာပါ အစ္ကုိ။

**************************************************************************

နံနက္ေ၀လီေ၀လင္းမွာပဲ ကြၽန္မရဲ႕ကြန္ပ်ဴတာက အီးေမးလ္ အသစ္ေရာက္ေၾကာင္း ႏႈိးေဆာ္လိုက္တဲ့အသံေၾကာင့္ လွည္းလက္စ တံျမက္စည္းကို ေထာင္ရင္း ကြန္ပ်ဴတာဆီ ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။

ေႏြ…    ေႏြ႕ေမးလ္ကို ေက်ာင္းကေန သိခဲ့တာပါ။ ေႏြ႕ Website ကိုလည္း ကိုယ္ ဖြင့္ၾကည့္တယ္။ ကေလးေလးေတြအေၾကာင္း ေႏြ ေရးထားတာ အရမ္းသ႐ုပ္ေပၚတာပဲ။ ဆရာမႀကီးက ေျပာတယ္၊ ေႏြ အဲဒီ            Website လုပ္ၿပီးကတည္းက ေက်ာင္းကို ေထာက္ပံ့ေၾကးေတြ အမ်ားႀကီး ေပးၾကတယ္။ အရမ္းလွဴၾကတယ္တဲ့။ ေႏြက တကယ္ေတာ္တယ္။ ကိုယ္ေတာင္ ခုခ်ိန္ထိ သူတစ္ပါးအတြက္ ဘာမွမစြမ္းေဆာင္ေပးႏုိင္ေသးဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီထဲမွာ ကေလးေတြနဲ႔အတူ ေႏြ တြဲ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံု ကိုယ္ ပရင့္ထုတ္ထားတယ္။ ေႏြ႕ကို ခြင့္ေတာင္းတာပါ။ ကိုယ္ အခုလို ေမးလ္ပို႔တာ ေႏြ႕အတြက္ အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစပါဘူးေနာ္။ ေႏြနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ကိုယ့္မွာ သိခ်င္တာေတြ သိပ္မ်ားေနတယ္။ ေႏြ႕ဘက္က တစ္လံုးမွ ဖြင့္ဟမလာဟာမွာကို သိလို႔ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ေႏြ႕ကို နားလည္ဖို႔ ႀကိဳးစာေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ေက်းဇူးပဲ ေႏြ၊ အခ်ိန္မီ ကိုယ့္ေရွ႕ကို ေရာက္လာေပးလို႔။ ေနာက္ေန႔ေတြ ကိုယ့္ေမးလ္ကို ေမွ်ာ္ေနေပးမွာလား။ ကိုယ္ ခု ခရီးထြက္ရေတာ့မွာေလ။ ေႏြ႕ကို ကိုယ္ေတြ႕မ်က္ျမင္ ႏႈတ္မဆက္သြားရလို႔ ကိုယ္ တကယ္ စိတ္မေကာင္းဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္မွာ ေႏြ႕ကိုယ္စား ေႏြခ်စ္တဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ ႐ိုက္ထားတဲ့ပံုရွိတယ္ေလ။ ခု အေရးတႀကီး ခရီးထြက္ရမွာမို႔ ဒီေလာက္ပဲ ေရးလိုက္တယ္။ ေနာက္မွ ထပ္ပို႔မယ္ေနာ္။ ေႏြ႕က်န္းမာေရးကို ဂ႐ုစိုက္။

ကိုယ့္ကို ေမွ်ာ္ေနေစခ်င္တဲ့
ျမတ္ေထရာ

ဖတ္လို႔ၿပီးသြားေပမဲ့ ေႏြ႕အၾကည့္ေတြက ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္ကေန မခြာခဲ့ဘူး။ ေႏြက ႏွလံုးသားကို သံမိႈေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အေသ ႐ိုက္ႏွိပ္ထားခဲ့တာ။ ခုေတာ့ သူနဲ႔ေတြ႕တိုင္း ႏွလံုးသားက သံမႈိေတြကို အရွင္လတ္လတ္ ဆြဲႏုတ္ခံရသလို ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ေတြနဲ႔ ေႏြ႕မွာ လူးလြန္႔ေနရတယ္။ ေဖေဖသာ ခုေန ကြၽန္မအနားရွိခဲ့ရင္ စိတ္ကူးမယဥ္ခ်င္ပါနဲ႔ သမီးရယ္ လို႔ ေျပာမွာ ေသခ်ာတယ္။

တီး ေတာင္…..

ဘဲလ္တီးသံၾကားေတာ့ ေမေမ ေစ်းကျပန္လာၿပီမွန္း သိလိုက္တယ္။ ကြၽန္မဘ၀မွာ ေမေမရွိရင္ ျပည့္စံုၿပီလို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ ေႏြးေထြး မႈေပးႏုိင္တဲ့ ကြၽန္မေမေမေလ။

**********************************************************************

သမီးငယ္ငယ္ကဆို သီခ်င္း ညည္းတယ္ေနာ္။ သမီး သီခ်င္းညည္းသံၾကားရင္ အရမ္းေပ်ာ္တာပဲ။ သမီးအေဖဆို ပိုဆိုးေသး၊ လံုး၀ အသံမေပးနဲ႔၊ သမီး ရပ္သြားလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္ေနတာ….။

အားပါးတရ ျပံဳးရႊင္စြာ ေမေမေျပာေတာ့ ကြၽန္မ ရွက္ရယ္ ရယ္လုိက္တယ္။ ေမေမ အဲဒီလိုေျပာတုိင္း ကြၽန္မ ငယ္ဘ၀ေလးကို အရမ္းသတိရမိတယ္။ ကြၽန္မဘ၀ လူျဖစ္စကတည္းက ခံစားခဲ့ရတဲ့ သိမ္ငယ္ျခင္းေတြဟာ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ့ေရွ႕ေမွာက္မွာ ဘယ္တုန္းကမွ ေနရာမရခဲ့ပါဘူး။

ေမေမ ဘာစားခ်င္လဲ၊ သမီး ညေန ေစ်းသြားလိုက္မယ္။ မနက္ျဖန္အတြက္ကုိေလ…..။

သမီးက ဘာမွမခ်က္တတ္ဘဲနဲ႔ ဘာ၀ယ္မွာလဲ။ မလိုပါဘူး။ ေမေမ့ဘာသာ မနက္ျဖန္မွ သြားမွာေပါ့….။

မနက္ျဖန္ ကြၽန္မေမြးေန႔မို႔ ေမေမ့ကို ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ေကြၽးခ်င္ခဲ့တာကို ေမေမ သိရက္နဲ႔စေနမွန္း သိလို႔ ကြၽန္မ ၿငိမ္ေနလိုက္တယ္။

မနက္ျဖန္ သမီး ေမြးေန႔ ေမြးလ ေမြးရက္ အကုန္တိုက္တယ္။ ေမေမတို႔ ဘုရားကို မနက္ ၄ နာရီေလာက္ ထသြားရင္ ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္ေနာ္။ အျပန္က်ေတာ့ သမီးလိုခ်င္တာ ေမေမ ၀ယ္ေပးမယ္ေလ။ သြားမွာလား သမီး    ေမေမက ဆန္ေဆးရင္း ကြၽန္မဘက္ကို လွည့္ၾကည့္ၿပီးေျပာေတာ့ ကြၽန္မ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္တယ္။

တိုက္ဆုိင္မႈမရွိပါဘဲ သူ႔ကို သတိရလိုက္ေတာ့ ကြၽန္မကိုယ္ ကြၽန္မ အျပစ္ရွိတဲ့လူတစ္ေယာက္လို ခံစားလိုက္ရတယ္။

သမီးစိတ္ေတြ ဟိုးအရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူး ေမေမရယ္… ေမေမ့အျပင္ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေနရာယူလာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို မဖယ္ထုတ္ႏိုင္လို႔ သမီးမွာ အျပစ္ရွိေနတယ္လို႔ ကြၽန္မ စိတ္ထဲကေန ေရရြတ္မိတယ္။ ေမေမကေတာ့ ဘ၀တစ္ခုလံုး၊ အေတြးေတြအားလံုးကို ကြၽန္မအတြက္ ပံုအပ္ၿပီး ရွင္သန္ေနတာေလ။ ကြၽန္မ သူ႔ကို ေမ့လိုက္ႏိုင္မွာပါေနာ္။

***************************************************************************

၂ ႏွစ္နဲ႔ ၆ လ ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ၊ ကြၽန္မနဲ႔ ဆံုေတြ႕ျခင္းအတြက္ ခုထိ ေနာင္တမရေသးတဲ့ သူနဲ႔ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကို သူနဲ႔စၿပီး သူနဲ႔သာ တိတ္တခိုး အဆံုးသတ္လိုက္မွာျဖစ္တဲ့ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ ေတြ႕ဆံုျခင္းေလ။ ကြၽန္မ သူ႔ကို ရင္ဆုိင္ဆုံေတြ႕ဖို႔ အားမရွိပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးခြဲခြာျခင္းအတြက္ သူ႔ဆီ ေမးလ္ေလးတစ္ေစာင္သာ ပို႔ခဲ့တယ္။ တစ္ေၾကာင္းတည္းပါ။ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ လို႔။

သမီး၊ ခါးပတ္ ပတ္ေတာ့ေလ…..။

ခါးမွာ ခါးပတ္ပတ္ရင္းက ေမေမ လွမ္းေျပာေတာ့မွ ကြၽန္မ ခါးပတ္ကြင္းကို လွမ္းကိုင္လိုက္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကြၽန္မတို႔ ေ၀းၾကေတာ့မွာပါ။ ေလယာဥ္ႀကီးဟာ ကြၽန္မကို သူနဲ႔ အေ၀းဆံုးေနရာထိ ေခၚေဆာင္သြားႏိုင္ေပမဲ့ ကြၽန္မရဲ႕ႏွလံုးသားကိုေတာ့ အပါမေခၚႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။    ကြၽန္မဟာ ႐ံႈးနိမ့္သူတစ္ေယာက္ပါ။ ေလာကႀကီးအတြက္၊ ကိုယ္တိုင္အတြက္၊ ၿပီးေတာ့ အစ္ကို႔အတြက္။

*************************************************************************

အဲဒီေန႔က ဘယ္တုန္းကမွ မေမွ်ာ္လင့္ရဲခဲ့တဲ့ သူမဆီက ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ စာကိုျမင္ေတာ့ မသိတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားက ေပ်ာ္ေနခဲ့လိုက္တာ… ကြၽန္ေတာ့္ကို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ အထိမ္းအမွတ္၊ သူမရဲ႕သတိတရရွိေနမႈအတြက္ ပဋိသႏၶာရစကားေပါ့။ ကြၽန္ေတာ့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ေကာင္းကင္ႀကီးက မနာလိုဘူးထင္ပါရဲ႕၊ အဲဒီေန႔က မိုးသက္ေလျပင္းေတြေတာင္ က်လိုက္ေသးရဲ႕။

တစ္လ တစ္ခါေတာင္ ေပၚလာဖို႔ခဲယဥ္းလြန္းတဲ့ သူမကို ရင္ေတြေမာေလာက္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ ေမွ်ာ္ခဲ့ရတာေလ။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ သူမမွာ မျမင္ႏုိင္တဲ့ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးေတြနဲ႔ နားလည္မႈေတြရွိတယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ယံုၾကည္တယ္။ သူမရဲ႕ ေအးစက္စက္အျပဳအမူေတြ၊ တစ္ခါတစ္ရံ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ့ၾသရတဲ့ သူမ ေျပာျပတတ္တဲ့ သူမရဲ႕ဘ၀အေၾကာင္းေတြ… ကြၽန္ေတာ့္အေတြးေတြထဲမွာ သူမနဲ႔သာ ျပည့္ႏွက္ေနတာပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈတစ္ခုေတာင္ ေမ့ေလ်ာ့ေလာက္ေအာင္ သူမကို ကြၽန္ေတာ္ အသန္႔စင္ဆံုး ျမတ္ႏိုးခဲ့တာပါ။ သူမပံုရိပ္ကို ၀ိုးတ၀ါးသာ ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြထဲမွာ သူမဟာ အၾကည္လင္ဆံုး အျပတ္သားဆံုး ရွင္းသန္႔စြာ လွပေနသူပါ။

တိုးေ၀ွ႔လာတဲ့ေလေျပရဲ႕ ညင္းသက္ေအးစက္မႈကို ခံစားရတဲ့အခါ သူမလည္း ေအးခ်မ္းပါေစလို႔ ဆုေတြေတာင္းမိတယ္။ ေႏြေလပူတိုက္ခတ္တဲ့အခါမ်ဳိးမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အနား သူမ ရွိေနသလိုမ်ဳိးနဲ႔ ေႏြးေထြးစြာ သူမကို သတိေတြ ရေနမိတယ္။ ေႏြ က နာမည္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ အရမ္းကို ေအးစက္တယ္ေနာ္ လို႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ သူမကို ကြၽန္ေတာ္ ေ၀ဖန္ေတာ့ ေႏြနဲ႔နီးကပ္လာေလ အဲဒီလူဟာ ပူေလာင္ နာက်င္လာေလပဲေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ တစ္ဖက္သားကို ထိခိုက္မႈမေပးခ်င္လို႔ ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ ေအးစက္သထက္ ေအးစက္သြားတာပါ လို႔ သူမက ျပန္ေျပာတယ္။

တကယ္တမ္း သူမနဲ႔ စိတ္ခ်င္းနီးလာေလ… သူမရင္ထဲက ပူေလာင္နာက်င္မႈေတြကို ျမင္ေတြ႕လာရေလ… ကြၽန္ေတာ့္ႏွလံုးသားေတြဟာ ေအးစက္သထက္ ေအးစက္သြားေလပါ။ သူမရင္ထဲက ပူေလာင္မႈေတြကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ဟာ တည္ၿငိမ္ေနဖို႔ လိုတယ္မဟုတ္လား။ သူမ နာက်င္ေနတဲ့ သူမဘ၀ကို ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ အသန္႔ရွင္းဆံုးအခ်စ္ေတြနဲ႔ ေအးခ်မ္းေစဖို႔… ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀ထဲကို သူမကို ေခၚေဆာင္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ ျပတ္သားစြာ ဆံုးျဖတ္ထားၿပီးသားပါ။ အဲဒီအတြက္ သူမ ကြၽန္ေတာ့္ကို ယံုၾကည္ေစဖို႔ အခ်ိန္လိုတယ္မဟုတ္လား။

သူမ ကြၽန္ေတာ့္ကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ စာေလး ေရးၿပီး ထားသြားခဲ့တာ ခုဆို ၆ လ တိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ ေႏြ႕ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ စိတ္ကူးေတြ၊ အနာဂတ္ေတြဟာ အိပ္မက္ဆန္ေနရင္ေတာင္ အဲဒီအိပ္မက္ကို မေၾကာက္လန္႔ေစဖို႔ ေႏြ႕နားမွာ ေမေမရွိေနရင္ ျပည့္စံုၿပီလို႔ သူမ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ႏႈတ္က မဖြင့္ဟခဲ့ေပမဲ့ ေႏြ႕ေမေမ မရွိေတာ့ရင္ေရာ….. လို႔ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ေမးေနဆဲပါ။ သူမအတြက္သာ ရည္ရြယ္ သင္ယူခဲ့တဲ့ ဘာသာစကားတစ္ခုက ကြၽန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္ထဲမွာ စြဲျမဲေနၿပီျဖစ္သလို သူမေၾကာင့္ ေလးနက္တည္ၿငိမ္ခဲ့တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ႏွလံုးသားကလည္း သူမအေပၚမွာသာ စူးနစ္ေနခဲ့ပါၿပီ။ သူမ ကြၽန္ေတာ့္ကို ရင္မဆိုင္လိုလို႔ ပုန္းကြယ္သြားခဲ့တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူမႏွလံုးသားကို သူမ လိမ္ညာခဲ့တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူမနဲ႔ သူမေမေမရဲ႕ဘ၀ေလးထဲကို ကြၽန္ေတာ့္ကို ေခၚယူဖို႔ မရဲလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမဟာ ကြၽန္ေတာ္ ျမတ္ႏိုးရေသာ ေႏြပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ျပင္းျပလြန္းတဲ့ စိတ္ဆႏၵေၾကာင့္ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ သူမနဲ႔ေတြ႕ခြင့္ရတဲ့အခါ ကြၽန္ေတာ္ကအရင္ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာခဲ့သလို အၿပီးအပိုင္ေ၀းၾကဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ေျပာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပန္လည္ေတြ႕ဆံုျခင္းအတြက္ ၀မ္းသာမႈ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူမ မလုိခ်င္တဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္ ႐ိုးသားစြာ ခံုမင္တဲ့အေၾကာင္းရယ္ေပါ့။ အဲဒီအခါ သူမရဲ႕ သြယ္လ်လွပတဲ့ လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြ လႈပ္ခတ္လို႔ သူမရဲ႕ ၀ိုင္းစက္တဲ့ မ်က္၀န္းနက္ေလးေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို အံ့အားတသင့္ ေမးခြန္းေတြ ေမးေနမလား၊ ဒါမွဟုတ္ ဘယ္တုန္းကမွမသိခဲ့တဲ့လူတစ္ေယာက္လို ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ေ၀းရာကို ထြက္ေျပးဖို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားဦးမလား မေသခ်ာပါဘူး။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္က ေႏြ ကို ျမတ္ႏိုးခဲ့ၿပီမို႔ ေႏြရဲ႕ သစ္ရြက္ေတြ ေ၀ျခင္း ေၾကြျခင္း အရာအားလုံးဟာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ တစ္သားတည္းပါပဲ။ အဲဒီလိုပဲ ေႏြရဲ႕ ေရာ္ရြက္ေတြ အေၾကြမေစာဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ အျမဲ ဆုေတာင္းေနမွာပါ။

Saturday 2008

P.S- ဒီပို႕စ္ကိုေရးသားသူမွာ တစ္ခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေရးေဖာ္ေရးဘက္ ျဖစ္တဲ့ စာေရးေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါ တယ္။ အေရးအသားကို ဖတ္ၾကည့္ရံုနဲ႕ ဘယ္သူျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ အရင္ကတည္းကရွိခဲ့တဲ့ Blogger အေဟာင္းေတြနဲ႕ စာဖတ္သူေတြသိႏိုင္ ပါတယ္။ စာဖတ္သူမ်ားကို ျပန္လည္ မွ်ေ၀ခံစားေစျခင္တဲ့ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ေဖာ္ျပေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒီ ပို႕စ္ကိုေရးသားသူဟာ ဘယ္သူျဖစ္ႏိုင္မလဲဆိုတာ နဲနဲေလာက္ ခန္႕မွန္းရင္ခုန္ၾကည့္လိုက္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ…။ :)

]]> http://www.blackdream21.com/2009/06/06/notitle/feed/ 11