အသံတွေ ကြားနေရပြီ…။
ဟိုနားမှာလည်း တိုးတိုးတိတ်တိတ်…။ ဒီနားမှာလည်း တိုးတိုးတိတ်တိတ်…။ တိုးတိုးတိတ်တိတ်တွေများလာတော့ အချို့ကို ရိုးရိုးရိပ်ရိပ် မြင်လာရသည်။ အချို့တွေ စိုးစိုးထိတ်ထိတ် ရင်ခုန်ကြသည်…။ အချို့တွေ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် မျှော်နေမိကြသည်…။
သူလည်း မျှော်နေမိသည်…။ (more…)
နိဒါန္း
၂၀၀၁ ခုႏွစ္
“ကိုဦး…။ ဖုန္းလာတယ္…။”
“ဟ…ဟ ဖုန္းတဲ့ဟ…။ ခဏေနၾကဦး…။ ခဏ..။ ခဏ..။ ခ်က္ျခင္း ျပန္လာခဲ့မယ္” ေဘာလံုးပြဲက အရွိန္ေကာင္းေနတုန္း ျဖစ္သည္။ ဒီေန႕လို လူစံု၊တက္စံု မကန္ရတာ ၾကာၿပီ..။ ကိုသူရ၊ ကို၀ထ၊ စြမ္းရည္ေအာင္၊ သီဟေအာင္၊ လွထြဋ္၊ သီဟံစိုး၊ ေအာင္ေအာင္၊ ဖိုးသာထူး…။ လူအကုန္ပါသည္..။ ကန္လို႕ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္…။ ဖုန္းဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဦးေႏွာက္စားသြားသည္..။ ဘယ္သူ႕ဆီကမွလည္း အေရးတႀကီးလာစရာ မရွိေပ…။
ဒီၾကားထဲ အခုလို ၿခံထဲမွာေဘာလံုးကန္ဖို႕ဆိုတာ နဲတဲ့အခြင့္အေရးမဟုတ္ေပ..။ အေဖလစ္တုန္း ကန္ရတာ ျဖစ္သည္။ အေဖသိသြားရင္ အိမ္ေပၚကေန ေခါင္းနဲ႕ ဆင္းရ ႏိုင္သည္..။ ေခါင္းနဲ႕ ဆင္းခိုင္းတာလဲ အေၾကာင္းရွိသည္။ ၿခံထဲမွာ ေဘာလံုးကန္တဲ့ အက်ိဳးအားျဖင့္ အိမ္နံရံမွာ ရွိတဲ့ေဆးေတြ ေဘာလံုးရာျဖင့္ အကြက္လိုက္ အကြက္လိုက္ေတြမနဲ…။ အခုခ်ိန္ (၂၀၁၁) အထိ ရွိေသးသည္..။ ကြဲသြားတဲ့ အဖြားရဲ႕ ကက္တေလရာ သစ္ခြပင္ေတြနဲ႕..။ မီးလံုးဖိုးေတြကလည္း မနည္းေတာ့ေပ…။ (more…)
ေလာကသည္ လွပေပသည္။ သို႕ေသာ္ ထို႕ထက္လွပေသာ ေလာကတစ္ခုအား သူဖန္ဆင္းဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့ေသာအခါ…
အလင္းသည္ အေရာင္မရွိေပ…။ သို႕ေသာ္ လူတို႕သည္ အလင္းေရာင္ ဟုေခၚေလ့ရွိၾကသည္…။ အလင္းေၾကာင့္ အေရာင္တို႕ ထြန္းလင္းခြင့္ရရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အလင္းမရွိပါက အေရာင္မရွိေပ…။ အေရာင္မရွိပါက…။ အေရာင္ဆိုးခံရျခင္းမ်ား မရွိႏိုင္ေပ…။ အေရာင္အဆိုးခံရျခင္းမ်ားမရွိပါက….။ အတိတ္ဆိုးမ်ား မရွိ ႏိုင္ေပ…။ အတိတ္ဆိုးမ်ားမရွိပါက အနာဂတ္ဆိုးမ်ားလည္း ရွိလာႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ…။ အနာဂတ္ဆိုးမ်ား မရွိေသာေၾကာင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား လိုတာထက္ ပိုမိုရွင္သန္ စရာ မလိုေတာ့ေပ…။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား နဲပါးသြားေသာအခါ လူသားတို႕၏ ေလာဘမ်ား နဲေကာင္းနဲသြားႏိုင္သည္…။ မႏိုင္မနင္းထမ္းထားရေသာ ဘ၀အေမာမ်ား အထိုက္အေလွ်ာက္ ေလ်ာ့ပါးေကာင္း ေလ်ာ့ပါးသြားေပလိ့မ္မည္…။
ထိုအခါ ေလာကသည္ ပိုမို လွပလာေပမည္ေလာ….?
လူတို႕တြင္ ေမြးရာပါ ဦးေႏွာက္တစ္ခုစီ လက္ေဆာင္ပါရွိေလသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုဦးေႏွာက္သည္ ခံစားတတ္ျခင္းဟူေသာ ေမြးရာပါ ႀကိမ္စာသင့္လာခဲ့ေလသည္။ သူ၏ မူလအလုပ္သည္ ခံစားဖို႕ေလာ၊ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ဖို႕ေလာ၊ ေတြးေတာ္ ေမွ်ာ္ျမင္ဖို႕ေလာ၊ ေကာက္က်စ္ယုတ္မာဖို႕ေလာ၊ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ သီခ်င္းသစ္ တစ္ပုဒ္ကို ေရးသား ဖို႕ေလာ၊ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာ အႏုပညာေျမာက္သည့္ ဟာသတစ္ပုဒ္ကို ရယ္ေမာဖို႕ေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ မိမိကိုယ္ကုိ လွည့္စားဖို႕ေပမ်ားေလာ…။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ သူသည္ ေမြးစကတည္းက မႏိုင္၀န္ထမ္းခဲ့ရေသာ သနားစဖြယ္ ျဖစ္တည္မွဳတစ္ခုသာ..။ တကယ္ဆို သူသည္ ဘုရားသခင္၏ မ်က္ႏွာသာ ေပးျခင္းကို မခံခဲ့ရေသာ ဖန္ဆင္းမွဳတစ္ခုသာ ျဖစ္ေလသည္။
တကယ္လို႕မ်ား ကြ်န္ေတာ္တို႕တြင္ ထိုဦးေႏွာက္ဆိုေသာအရာ ပါရွိမလာခဲ့ပါက…။ ေလာကတြင္..။ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္မ်ား ေလ်ာ့ပါးေနခဲ့ေပလိ့မ္မည္..။ သဘာ၀ ေဘးအႏာၱရယ္မ်ားေပၚေပါက္လာ မည္မဟုတ္ေပ…။ ဖန္ျပြန္သေႏၶသားသည္လည္းေကာင္း၊ ေသြးေခ်ာင္းစီး ႏ်ဴကလီးယား စစ္ပြဲမ်ားသည္ လည္းေကာင္း သမိုင္းစာမ်က္ႏွာ ထက္သို႕ တက္ခြင့္ရမည္မဟုတ္ေပ…။ ဘင္လာဒင္ သည္လည္း ေျမေအာက္ထဲက ထြက္လာစရာ အေၾကာင္းမရွိေပ…။ တရားမွ်တမွဳ၊ မတရားမွဳ တို႕သည္လည္း ရွိလာမည္မဟုတ္ေပ..။ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းသည္လည္း သိမ္ႀကီးေစ်း ေခါင္ မိုးေပၚတြင္ ဆိုင္ခန္းတစ္ခု ဖြင့္စရာမလိုေပ…။ ထိုအရာမ်ားအားလံုး တစ္ၿပိဳင္နက္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးတြင္ ဦးေႏွာက္မရွိခဲ့ဖို႕သင့္သည္..။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ေလာကတြင္ ႀကိမ္စာသင့္ေနေသာ ဦးေႏွာက္ေပါင္း ၆ ဘီလွ်ံေက်ာ္မွ ဒုကၡ စက္၀န္းအတြင္း လည္ပတ္ေနၾကေလသည္…။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တြင္ရွိေသာ ဦးေႏွာက္မ်ားအားလံုးကို ေဘာတယ္ကုလားထံရွိ ပဲႀကီးေလွာ္မ်ားျဖင့္ လဲလွယ္ စားေသာက္သင့္သည္…။
ထိုအခါ ေလာကသည္ ပိုမို လွပလာေလမည္ေလာ…?
ၾကယ္တို႕လွပစြာ လင္းလက္ၾကဖို႕အတြက္ အေမွာင္သည္ ဗီလိန္အျဖစ္ အသံုးေတာ္ခံခဲ့ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ့ဖူးသည္…။ သူရဲေကာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ေပၚထြက္လာဖို႕ အတြက္ ဗီလိန္ေပါင္းမ်ားစြာ နာမည္ပ်က္ခဲ့ၾကရဖူးသည္…။ ေလာကသည္ သူရဲေကာင္းမ်ား ေပါမ်ားမွ လွပမည္ဟု လူတို႕ အယူရွိၾကသည္..။ လူတိုင္းသည္ ေတာ္ခ်င္ ၾကသည္။ တတ္ခ်င္ၾကသည္..။ ဂုဏ္ျပဳခံခ်င္ၾကသည္…။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားခ်င္ၾကသည္…။ ထိုအခါ ထိုအရာမ်ားအားလံုး အထေျမာက္ဖို႕အတြက္..။ ကိုယ္စီ ဘ၀ ဇာတ္လမ္းမွာ မင္းသား၊ မင္းသမီးမ်ားအျဖစ္ ပြဲထြက္ႏိုင္ဖို႕အတြက္..။ ဗီလိန္မ်ားကို အပူတျပင္းရွာၾကသည္…။ သို႕ေသာ္ လူတို႕သည္…။ မိမိဘ၀ဇာတ္အတြက္ မိမိ မင္းသား ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္..။ အျခားလူတစ္ေယာက္၏ ဇာတ္အတြက္ ဗီလိန္ျဖစ္ေနမွန္းကို မ်ားေသာအားျဖင့္ သတိမထားမိၾကေပ….။ မ်ားစြာ သနားဖို႕ေကာင္းေပ သည္…။
သူရဲေကာင္းမ်ား ထြန္းကားမွ လွပမည္ ဆိုေသာ ေလာကႀကီးအတြက္…။ သူရဲေကာင္း မ်ားမ်ားထြန္းကားဖို႕အတြက္ ဗီလိန္မ်ားမ်ားလိုေပသည္.. ။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုး ဗီလိန္မ်ားအျဖစ္ တညီတညြတ္တည္း သရုပ္ေဆာင္ၾကပါ သူရဲေကာင္းမ်ား အမ်ားႀကီးေပၚထြန္းလာမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္..။ တစ္ေလာကလံုး ေကာင္းစားဖို႕…။ သူရဲေကာင္းထြန္းကားဖို႕ တစ္ေလာကလံုး ဗီလိန္လုပ္ၾကလွ်င္ လြန္စြာသင့္ေတာ္ေပမည္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ကမာၻေျမႀကီး၏ လည္ပင္းတြင္ ” ေပ်ာ္စ ရာ၊ ရႊင္စရာ ဗီလိန္ကမာၻ” ဟု စာတမ္းခ်ိတ္ထားလွ်င္ လြန္စြာလွပေပမည္..။ အျခားၿဂိဳလ္မွ ၿဂိဳလ္သားမ်ားလည္း အတုယူအားက်ကာ ႀကိဳးစားၾကပါက ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ အနႏၱစၾကာ၀ဌာႀကီးသည္ မၾကာေသာအခ်ိန္တြင္ ဗီလိန္စၾက၀ဌာႀကီး ျဖစ္လာမည္မွာ မလြဲေပ…။
ထိုအခါ ေလာကသည္ ပိုမို လွပသြားေပမည္ေလာ….?
သစၥာတရား၏ တန္ဖိုးသည္ သစၥာမဲ့ေသာ လူမ်ားႏွင့္ ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္မိေသာ အခါမွသာ ထင္ရွားစြာ ေပၚထြန္းလာတတ္စျမဲျဖစ္ေပသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လူသားတို႕သည္ မိမိတို႕ သစၥာရွိေၾကာင္းကို အျခားသာ သစၥာမရွိ (ဟု သူတို႕သတ္မွတ္ေသာ) သူမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ထိုးၿပီး ဂုဏ္ယူေလ့ရွိၾကသည္…။ ထိုသစၥာရွင္ႀကီးမ်ား သစၥာရွိျပဖို႕အတြက္ အျခားလူသား တစ္ေယာက္ အလိုလုိေနရင္း သစၥာမဲ့သူ စာရင္း၀င္သြားခဲ့ရသည္…။ ထို႕ေၾကာင့္ သစၥာရွိေသာ သူမ်ား မ်ားျပားဖို႕အေရး ကြ်န္ေတာ္ တို႕အားလံုး တညီတညြတ္တည္း သစၥာေဖာက္ျပဖို႕ လုိေပလိ့မ္မည္…။ အမုန္းစစ္မွ အခ်စ္စစ္သည္ ဆိုၾကသည္…။ ထိုအခါ အမုန္းမရွိေသာ အခ်စ္သည္ အခ်စ္မစစ္ ဟု အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္ေၾကာင္း စဥ္းစားမိၾကပါေလစ…။ ထိုကဲ့သို႕ဆိုလွ်င္ ခ်စ္သူတိုင္း အခ်စ္စစ္ၾကဖို႕ ခ်စ္သူတိုင္း ..။ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ တံေတြးနဲ႕ ေထြး..။ တစ္ေယာက္လည္မ်ိဳ တစ္ေယာက္တက္နင္း..။ တစ္ေယာက္ ငယ္ထိပ္ တစ္ေယာက္ ဖေနာင့္နဲ႕ေပါက္ကာ..။ ပက္ပက္စက္စက္ မုန္းတီးၾကဖို႕ လိုေပလိ့မ္မည္။ ထိုသို႕လုပ္ၿပီးေသာ သကာလမွသာ ငါနင့္ကို အရမ္းခ်စ္ေၾကာင္း အရမ္းမုန္းျပျခင္းျဖင့္ သက္ေသျပလိုက္တာပါဟု ဆိုၾကည့္ပါ…။ သင့္ခ်စ္သူသည္ သင့္အား ဘယ္လို တံု႕ျပန္ေၾကာင္း ေကာ္မန္႕တြင္ တစ္ခါ ျပန္လည္ေရးသားၾကပါ…။
ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လူသားမ်ားသည္ ပက္ပက္စက္စက္ သစၥာတရားမ်ား မဲ့ ၾကကာ..။ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ မုန္းတီးနာၾကင္ၾကျခင္းျဖင့္….။ ေလာကႀကီးသည္ သစၥာတရားထြန္းကားေသာ၊ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေသာ ကမာၻႀကီးတစ္ခုျဖစ္လာေပလိ့မ္မည္…။
ထိုအခါ ေလာကသည္ ပိုမို လွပလာေပမည္ေလာ….?
ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္မိသည္…။
သင္လည္း စဥ္းစားၾကည့္ေစလိုသည္…။
အျခားတစ္ေယာက္ကိုလည္း စဥ္းစားၾကည့္ဖို႕ တိုက္တြန္းေပးေစလိုသည္…။
ထိုအခါ ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးသည္ စဥ္းစား သူမ်ား ျဖစ္လာၾကမည္…။
ထို႕ေနာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးသည္ ႏြားတင္းကုတ္ တစ္လံုးကို အတူတကြ၀ယ္ယူကာ…။ ကိုယ္စီ နဖားႀကိဳးထိုးၾကရင္း အတူတူႏြားဇာတ္ခင္းၾကပါမည္။ ထို ႏြားတင္းကုတ္အတြင္း သို႕ …
(၁) အလင္းမ၀င္ေစရ
(၂) ဦးေႏွာက္မ်ားယူေဆာင္မလာရ
(၃) သူရဲေကာင္းမ်ားမလာရ
(၄) သစၥာတရား မရွိေစရ
ထိုအခါ ေလာကသည္ ပိုမို လွပသြားေပမည္ေလာ….? လွပသြားေပမည္ေလာ…?
ေလာကသည္ လွပေပသည္။ သို႕ေသာ္ ထို႕ထက္လွပေသာ ေလာကတစ္ခုအား သူဖန္ဆင္းဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့ေသာအခါ..ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုး ႏြားျဖစ္သြားၾက ေလသည္။
P.S- ဤ အက္ေဆးအား ႏြားဇာတ္ခင္းေသာ ႏြားအက္ေဆးဟု မမွတ္ေစရ…။
တစ္ကယ္ဆို ဘ၀သည္ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား အံ့ၾသစရာ မေကာင္းေသာ မ်က္လွည့္ပြဲတစ္ခုျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘ၀ကိုယ္စီတြင္ တစ္ခါတစ္ရံ ႀကိဳေတြးထား သည့္ အတိုင္း ျဖစ္တတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ႀကိဳမေတြးထားသည္မ်ား ျဖစ္တတ္သည္။
ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ ကံၾကမၼာကို ဖန္တီးဖို႕ ႀကိဳးစားၾကသည္။ ဖန္တီးၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကံၾကမၼာသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အား ဖန္တီးေသာအခါ မွင္သက္တုန္လွဳပ္ ေလ့ ရွိၾကသည္။ အတံု႕ႏွင့္အလွည့္သည္ ဒဂၤါးျပားတစ္ခု၏ မ်က္ႏွာျပင္ႏွစ္ဘက္ကဲ့သို႕ အစဥ္ဒြန္တြဲလွ်က္ရွိေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ မၾကာခဏ ေမ့ေနေလ့ရွိၾကသည္။
ဘံုလံုသီးကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ မစားဖူးေပ..။ ထို႕အတူ ငါးပ်ံကိုလည္း မျမင္ဖူးေပ..။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ဘံုလံုတစ္လွည့္ ငါးပ်ံတစ္လွည့္ဟူေသာ စကားပံုကို ကြ်န္ေတာ္ နားမလည္ေပ။ မွန္ကင္းဆိုေသာ အရာသည္ ဘာမွန္းမသိေပ..။ ထင္းကိုေတာ့ သိသည္..။ သို႕ေသာ္ ေလာကတြင္ မည္သည့္အခါကမွ် တစ္ခုထဲ (သို႕) တစ္ဘက္ထဲကို သိရံုမွွ်ျဖင့္ မျပည့္စံုေသာ သေဘာရွိသည့္အေလွ်ာက္ …။ မွန္ကင္းတစ္လွည့္ ထင္းတစ္လွည့္ဆိုေသာ စကားပံုကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္နားမလည္ေပ။ နားလည္ေအာင္ လည္း မႀကိဳးစားခဲ့ဖူးေခ်။ လူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္ဖို႕အတြက္ စကားပံုမ်ား၏ အဓိပၸါယ္မ်ားကို သိမွ ျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ မယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
သို႕ရာတြင္ ထိုစကားပံုမ်ားအားလံုးသည္ အတံု႕အလွည့္သေဘာကို ေဆာင္ၾကေၾကာင္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နားလည္ထားသည္။ စကားပံုမ်ားကို နားလည္ဖို႕ထက္ အႏွစ္သာရကို သိဖို႕သာ အဓိကျဖစ္သည္ဟု ကြ်န္ေတာ္မွတ္ယူလိုက္သည္။
တစ္ကယ့္တကယ္တမ္းတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ထင္မွတ္သလို အတိတ္သည္ အရိပ္တစ္ခုမျဖစ္ႏိုင္ေပ…။ အနာဂတ္သည္သာ အရိပ္တစ္ခုျဖစ္ေပလိ့မည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကိုယ္စီ ကိုယ္ငွဖန္တီးခဲ့ၾကေသာ၊ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ၾကေသာ အတိတ္ဆိုေသာ အလင္းေရာင္သည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ လက္ရွိပစၥဳပၸန္ေပၚသို႕ က်ေရာက္ေသာအခါ အနာဂတ္ ဆိုေသာ အရိပ္တစ္ခု ျဖစ္လာေပလိ့မ္မည္။ တစ္ခ်ိန္က (အတိတ္က) ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ လုပ္ရပ္…။ လက္ရွိ ပစၥဳပၸန္တြင္ ရပ္တည္ေနေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ခံယူခ်က္ အေပၚ မူတည္၍ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ အနာဂတ္သည္ ပံုေပၚလာေပလိ့မ္မည္။ ထိုအရိပ္ကို လိုလားသည္ျဖစ္ေစ…။ ျငင္းဆန္သည္ ျဖစ္ေစ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လက္ခံရေပ လိ့မ္မည္။
ထို႕ေၾကာင့္ အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္၊ အနာဂတ္ သံုးခုဆံုေသာအခ်ိန္ကို ဘ၀မြန္းတည့္ခ်ိန္ဟု ကြ်န္ေတာ္ သတ္မွတ္လိုသည္။
ထုိကဲ့သို႕ေနမြန္းတည့္ခ်ိန္သည္ တစ္ရက္တြင္ တစ္ခါသာရွိႏိုင္သလို..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ဘ၀မြန္းတည့္ခ်ိန္သည္လည္း တစ္သက္တြင္ တစ္ခါသာ ရွိႏိုင္သည္။ ထိုရွားပါး၍ ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲျဖစ္ေသာအခ်ိန္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ သတိျပဳမိဖို႕သာလိုသည္။ သတိမျပဳမိပါက ၂၀ ရာစု၏ ေနာက္ဆံုးေန၀င္ခ်ိန္ကို မၾကည့္လိုက္ရေသာ လူတစ္ေယာက္၏ ခံစားခ်က္ထက္ ပိုမိုျပင္းထန္ေသာ ခံစားခ်က္မ်ား ရွိလာေပလိမ့္မည္။ ၂၀ ရာစု၏ ေနာက္ဆံုးေန၀င္ခ်ိန္သည့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အတြက္ အေရးမပါလွ ေပ။ သို႕ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ဘ၀မြန္းတည့္ခ်ိန္မူကား ….။
အခ်ိဳ႕ေသာ အေျပာင္းအလဲမ်ားသည္ အံ့ၾသ စရာေကာင္းသည္။ အခ်ိဳ႕သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းသည္။ အခ်ိဳ႕သည္ ထိတ္လန္႕တုန္လွဳပ္ဖြယ္ေကာင္းသည္။ မည္သို႕ ပင္ျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုႏွင့္ၾကံဳတိုင္း မွတ္ခ်က္တစ္ခုေတာ့ ခ်ေလ့ရွိသည္။ အျခားလူကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုျခင္းရွိသည္ႏွင့္ မေျပာဆိုျခင္း သာ ကြာေပလိ့မ္မည္။ မိမိခံစားခ်က္ကို အမွန္အတိုင္းထုတ္ေဖာ္ျခင္းႏွင့္ ဘာမွမျဖစ္သည့္ ပံု ဟန္ေဆာင္ေနျခင္းသာ ကြာေပလိ့မ္မည္။ သို႕ေသာ္ ထိုအေျပာင္းအလဲ သည္ကား ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ိဳးကို အတိအက် ပံုေဖာ္ခဲ့ၿပီ…။ ျပင္ဆင္ခြင့္သည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕လက္ထဲတြင္သာမက..။ ဘုရားသခင္၏ လက္ထဲတြင္လည္း မရွိႏိုင္ေတာ့ဟု ကြ်န္ေတာ္ အတိအက် ယံုၾကည္သည္။
ေကြ႕ဟူသည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ အႏာၱရယ္ရွိသည္ဟု ယူဆႏိုင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးမ်ားတြင္ အႏာၱရယ္ေကြ႕ ဟူ၍သာ သတိေပးေလ့ရွိၿပီး။ ေပ်ာ္စရာေကြ႕ ဟူ၍ ေရးသားထားျခင္းမရွိသည္ကို ဆင္ျခင္ျခင္းျဖင့္ သိႏိုင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ လူတို႕သည္ ေကြ႕ဆိုလွ်င္သတိထားၾကသည္။ ထိုသတိထားမွဳႏွင့္ အတူ ေကြ႕၏ သေဘာအရ တစ္ဘက္တြင္ ဘာရွိသည္ကို မသိႏိုင္..။ မျမင္ႏိုင္..။ ထို႕ေၾကာင့္ စိတ္၀င္စားၾကသည္။ အခ်ိဳ႕..။ စိတ္လွဳပ္ရွားၾကသည္။ သို႕ေသာ္ ေသခ်ာသည္မွာ သတိ ကိုယ္စီေတာ့ထားၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ သတိရွိသူမ်ားျဖစ္ပါက ဟိုင္းေ၀းလမ္းမႀကီးမ်ား၏ ေကြ႕ တစ္ဘက္တြင္ ဘာရွိမည္ကို အနဲႏွင့္အမ်ား လွမ္းျမင္ ႏိုင္သည္။ ခန္႕မွန္းႏိုင္သည္…။ သို႕ေသာ္ ဘ၀တစ္ခု၏ ေကြ႕တစ္ဘက္ကို ျမင္ဖို႕ရာတြင္မူ….။
ခင္ဗ်ားတို႕သည္ လည္းေကာင္း၊ ကြ်န္ေတာ္သည္ လည္းေကာင္း ထိုကဲ့သို႕ေသာ ေကြ႕ ေပါင္းမ်ားစြာကို ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ဖူး၊ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကသူမ်ားရွိသည္။ ေကြ႕တို႕၏ မာယာကို ဒူးေထာက္လိုက္ရသူမ်ားရွိသည္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲတစ္ခုသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဘ၀၏ ေကြ႕တစ္ခု ျဖစ္သည္ဆိုပါဆို႕…။ အဲ့ဒီ့ေကြ႕၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ မတူညီေသာ ျခားနားမွဳမ်ား ဒုႏွင့္ေဒး ေပၚထြန္းလာခဲ့သည္။ အခ်ိဳ႕က် ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ေအာင္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ လိုခ်င္ေသာ အမွတ္မရၾက..။ အခ်ိဳ႕ မလိုခ်င္ေသာ အမွတ္မ်ားရသည္။ ထို႕ေနာက္ ဆိုက္ကားသမား၊ ကူလီ၊ ဆရာ၀န္၊ ေက်ာင္းဆရာ ဘ၀မ်ား ျခားသြားခဲ့သည္။ အျဖဴ အစိမ္းေန႕ရက္တို႕သည္ ထိုေကြ႕မ်ား၏ေနာက္ ခပ္ေ၀းေ၀းတြင္ မ်က္ရည္စက္လက္ႏွင့္ တေျဖးေျဖး ေမွးမွိန္သြားခဲ့သည္။ ထို႕ေနာက္ ေနာက္တစ္ေကြ႕…။ ၿပီး..။ ေနာက္တစ္ေကြ႕…။ ေကြ႕ေပါင္းမ်ားစြာ..။ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့သည္…။ ေက်ာ္ျဖတ္ၾကရဦးမည္…။
လူတို႕သည္ တစ္ေယာက္ထဲ ေမြးဖြားလာၾကသည္။ တစ္ေယာက္ထဲပင္ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားရသည္။ သို႕ေသာ္ တစ္ေယာက္ထဲ မေနတတ္ၾကျခင္းမွာ ထူးဆန္းသည္ ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း…? ေလာကကို တစ္ေယာက္တည္း ရင္ဆိုင္ရန္ သူရဲေဘာေၾကာင္ေသာေၾကာင့္ေလာ..? စုေပါင္း ညီညြတ္ေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း တစ္ရပ္အား တန္ဖိုးထားေသာေၾကာင့္ေလာ…? ဒါမွမဟုတ္…။ သူမ်ားေနလို႕ လိုက္ေနျခင္းေလာ…? သင္ကိုယ္တိုင္ စဥ္းစားဖူးပါသလား..။ ဘယ္အမ်ိဳးအစားထဲတြင္ ပါ၀င္ပါသနည္း?
ကြ်န္ေတာ့္အတြက္မူ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ကို တစ္ေယာက္ထည္း မေနႏိုင္သည့္တိုင္ ျဖစ္ႏိုင္သမွ် အေသးဆံုးေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းျဖင့္ တည္ေဆာက္ႏိုင္ရန္ အဆင္သျဖင့္ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးသည္။
သံေယာဇဥ္သည္ ခ်ည္ေႏွာင္တတ္ေသာ သေဘာရွိသည္။ ရုန္းထြက္ရန္ ခက္ခဲေသာ ႏြယ္ပင္တစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။ ထို႕အတူ… ။ ၀ါးမ်ိဳတတ္ေသာ သေဘာလည္း ရွိေပသည္။
ထို႕ေၾကာင့္ တတ္ႏိုင္သမွ် သံေယာဇဥ္ကင္းေသာဘ၀..။ ေနာက္ဆံုးမျဖစ္ႏိုင္သည့္အဆံုး..။ သံေယာဇဥ္နည္းေသာ ဘ၀ကို ထည္ေထာင္ဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ထိုကဲ့သို႕ တည္ေထာင္ဖို႕ ႀကိဳးစားျခင္းသည္ ခင္ဗ်ားတို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ထင္ထားသည္ထက္ မ်ားစြာခက္ခဲသည္။ ထိုခရီးသည္ ၾကမ္းတမ္းေပသည္။ ေပးဆပ္စေတးလိုက္ရသည္ မ်ားမွာ ရင္နင့္ဖို႕ေကာင္းလွသည္။ ေအးစက္စိုထိုင္းေသာ လမ္းတစ္ခုျဖစ္သည္။ ေခ်ာ္လဲလွ်င္ေရာထိုင္၍ မရေသာ လမ္းတစ္ခုျဖစ္သည္။ လူ႕ဂြစာဟု အဓိပၸါယ္ရေသာ အၾကည့္မ်ား အမွဳိက္ကားႏွင့္ တစ္စီးအျပည့္ရသည္။ ထုိ ခရီးလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႕အတြက္ ရိကၡာအျဖစ္ ဥပေကၡာ တရားမ်ားကို ေဖာေဖာသီသီ သယ္သြားဖို႕ လိုအပ္သည္။ သို႕မဟုတ္ပါက ထိုခရီးတစ္ေရွာက္ သင္စားသံုးစရာ ဥေပကၡာ ရိကၡာမ်ား မရွိေတာ့ေသာအခါ သင္ေရာက္လိုေသာ လြတ္လပ္မွဳ ပန္းတိုင္သို႕ ေရာက္ႏိုင္ ေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။
ဥေကၡာတရားသည္ မိစာၱဒိဌိ တစ္ခုမဟုတ္ေပ..။ ဘုရားေဟာထားေသာ ျဗဟၼာစိုရ္ တရားေလးပါးထဲမွ ေနာက္ဆံုးအခ်က္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ..။ ဘုရားေဟာႏွင့္ ညီေသာ အလုပ္တစ္ခုျဖစ္သည္။
သင္သည္ လူ႕ဘ၀ဆိုေသာ ခရီးရွည္တစ္ခုအား ျဖတ္သန္းေနစဥ္တြင္…။ သံသရာဆိုေသာ အစေပါင္းမ်ားစြာ ပိုမုိရွည္လ်ားသည့္ ခရီးရွည္တစ္ခုအား တစ္ခ်ိန္တည္း တြင္ ျဖတ္သန္းေနေၾကာင္း အခါအားေလ်ာ္စြာ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ေပလိ့မ္မည္။ ဘုရားရွင္၏ တရားတစ္ခုတြင္ ဓမၼဆိုသည္မွာ သံသာရာ၏ တစ္ဘက္ကမ္းကို ေရာက္ရွိ ေအာင္ ပို႕ေပးေသာ ေဖာင္တစ္ခုသာျဖစ္ေၾကာင္း…။ သံသရာ၏ ထိုတစ္ဘက္ကမ္းသို႕ ေရာက္ရွိသြား (သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္သြား) ပါက ထို ဓမၼဆိုေသာ ေဖာင္ကို ဖက္တြယ္ထားရန္ အေၾကာင္းမရွိေၾကာင္း…။ ဓမၼသည္ပင္လွ်င္ ဖက္တြယ္ထားစရာ တစ္ခုမဟုတ္ပါက..။ အဓမၼဟူသည္မူ ဆိုဖြယ္ရာ မရွိေၾကာင္း ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့ဖူးသည္။
ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္လည္း ထို႕အတူပင္ျဖစ္သည္။ သင္သည္ သံသရာ ခရီးတစ္ခုကို သြားေနေသာ ခရီးသည္ျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သင့္တြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ (သို႕) ခရီး ေဆာင္ အိတ္တစ္လံုးပါေပလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ သံသရာ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ အဆင္ေျပေစေရး၊ ခ်မ္းသာစြာေနထိုင္ႏိုင္ေရး၊ စသည္ျဖင့္ ထိုထိုေသာ ေကာင္းျခင္းမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ကာ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ေက်ာပိုးအိတ္ (ေက်ာပိုးအိတ္ပဲ ဆိုၾကပါစို႕) ကုသိုလ္မ်ားကို မ်ားႏိုင္သမွ်မ်ားေအာင္ ထည့္ၾကသည္။ စုေဆာင္း ၾကသည္။ တန္ဖိုးထားၾကသည္။ ေလးမွာျခင္းတူတူ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲသို႕ မည္သို႕မွ် ေကာင္းက်ိဳးမေပးႏုိင္ေသာ အကုသိုလ္မ်ား မထည့္ၾကျခင္း (သို႕) တတ္နိုင္သမွ် မထည့္မိေအာင္ ႀကိဳးစားၾကျခင္းသည္ မ်ားစြာ ယုတၱိရွိေပသည္။ သို႕ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ေသာ အခ်က္တစ္ခု က်န္ရွိခဲ့ေလသည္…။
ေကာင္းျခင္းကို ေပးတတ္ေသာ ကုသိုလ္သည္ လည္းေကာင္း၊ အကုသိုလ္သည္လည္းေကာင္း ကိုယ္စီ အေလးခ်ိန္ရွိေပသည္။ အကုသိုလ္အတြက္ မထူးျခားသျဖင့္ မေျပာလို..။ သို႕ေသာ္ လူတို႕သည္ လိုခ်င္တက္မက္သည့္ ေလာဘႏွင့္ ေတြေ၀ေစတတ္ေသာ ေမာဟတို႕၏ ဖံုးလႊမ္းမွဳေၾကာင့္ ကုသိုလ္မ်ားကို ထည့္ရာတြင္ အေလး ခ်ိန္ အေၾကာင္းေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ၾကေပသည္။ ထိုအခ်က္က ကြ်န္ေတာ္တို႕အဖို႕ သံသရာ၏ တစ္ဘက္ကမ္းကို မေရာက္မွီစပ္ၾကား..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ခရီးကို ပိုမို ၾကာရွည္ ေစခဲ့သည္။ ပိုမိုေလးလံေစခဲ့သည္…။ ထို႕ကုသိုလ္မ်ား၏ အက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ သံသရာတစ္ဘက္ကမ္းကို မေရာက္ခင္စပ္ၾကား ေလာက စည္းစိမ္မ်ားကို ခံစား မိန္းေမာရင္းျဖင့္ အခ်ိန္မ်ားကို ျဖဳန္းတီးမိၾကေလသည္။ (ထိုကဲ့သို႕ အခ်ိန္ျဖဳန္းရင္း မိမိသတိမထားမိလုိက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ အကုသိုလ္မ်ားသည္လည္း မိမိထည့္ သည္ျဖစ္ေစ မထည့္သည္ ျဖစ္ေစ မိမိတို႕၏ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲသို႕ အလိုလို ၀င္ေရာက္လာေပသည္။) ထိုသို႕ျဖင့္ သံသရာ တစ္ပါတ္ျပန္လည္ေပသည္။ ေကာင္းျခင္းမ်ား ၿပီးေသာ အခါ..။ အဆုိးတရားမ်ား..။ ထိုသို႕ျဖင့္ …. ခရီးသည္ ရည္မွန္းခ်က္ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ေလသည္..။
ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ကိုယ္စီ ကိုယ္ငွ ေက်ာပိုးအိတ္မ်ားထဲတြင္ ကုသိုလ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အကုသိုလ္ေသာ္လည္းေကာင္း မည္သည့္အရာမွ မထည့္မိဖို႕ လိုအပ္သည္။ သို႕မွသာ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္စြာျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ အႏၱိမ ပန္းတိုင္သို႕ ေခ်ာေမာလွ်င္ျမန္စြာေရာက္ေပလိ့မ္မည္..။
သို႕ေသာ္ ေကြ႕မ်ားကိုကား သတိထားဖို႕ လိုအပ္ေပသည္။
ကြ်န္ေတာ္သည္ ယခုအခါ..။ မနက္ျဖန္ဆိုေသာ ေန႕ရက္ ပညတ္တစ္ခုမွ စကာ…။ ကြ်န္ေတာ့္၏ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲသို႕ ႏုလံုးသား တစ္ခုအား ထည့္ကာ သံသရာ တစ္ဘက္ မေရာက္ခင္အထိ ေခၚေဆာင္သြားဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေလသည္။ ထိုဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ေကြ႕တစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။ ထိုေကြ႕၏ အျခားတစ္ ဘက္တြင္ ဘာေတြရွိမလဲဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ မျမင္ႏိုင္ေပ…။
ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ျခင္းေလာ..။ ေတြေ၀ေနျခင္းေလာ…။ တုန္လွဳပ္ေနျခင္းေလာ…။ စိတ္၀င္စားေနျခင္းေလာ…။ ကြ်န္ေတာ္ မဆင္ျခင္ႏိုင္…။ ထိုသို႕ မဆင္ျခင္ႏိုင္မွီမွာပါ ကြ်န္ေတာ္သည္ သံသရာ၏ တစ္ဘက္ကမ္း (သို႕မဟုတ္) သံေယာဇဥ္မ်ားႏွင့္ ေ၀းရာသို႕သြားေနေသာ လမ္းေၾကာင္းမွ ပထမဆံုးအႀကိမ္ စတင္၍ ဦးတည္ခ်က္ ေသြဖယ္ သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါသည္…။
P.S- This Is The Last Post For My Old Life & I Am Starting To Step Into A New Life, Tomorrow! God Bless My Shadow!!
ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ သာမန္ေန႕ရက္တစ္ခုအျဖစ္…။ သာမန္ မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္…။ သာမန္လည္ပတ္ေနေသာ သာမန္ နာရီမ်ားႏွင့္….။ သာမန္ ပညတ္မ်ားၾကားထဲ…။ သာမန္လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္…။ တဖန္…။ သာမန္ ပံုစံမ်ားအတိုင္း ျပန္လည္ႏိုးထလာခဲ့ၾက ျပန္ေလသည္…။
သာမန္ေသာက္ေနၾက ႏြားႏို႕တစ္ခြက္သည္။ သာမန္ညွစ္ေနက် ႏြားမတစ္ေကာင္ထံမွ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သို႕ေသာ္ ထိုသာမန္မဟုတ္ေသာ သာမန္ ႏြားႏို႕သည္..။ သာမန္အတိုင္း ညွီစိမ့္ေသာ အနံ႕အရသာ ရွိပါလိ့မ္မည္။ သာမန္အတိုင္း အလိုအလွ်ာက္ဟလာေသာ ပါးစပ္ေပါက္မွ တစ္ဆင့္..။ သာမန္အတိုင္း လည္ေခ်ာင္းအတြင္းသို႕ စီး၀င္သြားသည္မွာ တကယ့္ သာမန္ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ခႏၶာကိုယ္သည္ သာမန္ေန႕မ်ားေလာက္ ႏြားႏို႕ရဲ႕ အဟာရကို လိုခ်င္မွ လိုပါလိ့မ္မည္။ သို႕ေသာ္ သင္သည္ သာမန္အတိုင္း Drill တစ္ခုကို လိုအပ္သည္ျဖစ္ေစ မလိုအပ္သည္ ျဖစ္ေစ အလိုေလွ်ာက္လုပ္ေနမိေၾကာင္းကို သာမန္အားျဖင့္ သိရွိမည္မဟုတ္ေပ..။
သာမန္အတိုင္း ညွစ္လိုက္ေသာ သင့္ရဲ႕သြားတိုက္ေဆးဘူးသည္ သင့္စိတ္ထဲတြင္ ဘာမွ ထူးျခားမေနေသာ္လည္း…။ မေန႕က တိုက္ခဲ့ေသာသင့္ရဲ႕ သြားတိုက္ေဆးဘူးထက္ အနဲငယ္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္က်သြားေၾကာင္းကို သာမန္အားျဖင့္ သင္ သတိထားမိမည္ မဟုတ္ပါ။ သင္သည္ သာမန္အတိုင္း ပင္ ေရခ်ိဳးခန္းရဲ႕ နံရံမွာ ကပ္ထားေသာ မွန္အား ၾကည့္ေပလိ့မ္မည္။ ထိုအခါ…။ ထုိမွန္သည္ သင္ ယခင္ေန႕က အသံုးျပဳခဲ့ေသာ မွန္ထက္ သာမန္ အတုိင္း အနဲငယ္ မွဳန္၀ါးလာေၾကာင္း…။ သင့္ရဲ႕ ဆံပင္မ်ားသည္ သာမန္ထက္ အနဲငယ္ပိုရွည္လာေၾကာင္း..။ သင့္ရဲ႕ အေရျပားမ်ားသည္ သာမန္ အတိုင္း တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ တြန္႕ေၾကလာေၾကာင္း..။ သင့္ရဲ႕ သက္တမ္းသည္ သာမန္အတိုင္း ပိုမိုအိုမင္းလာေၾကာင္း…။ စသည့္ သာမန္ေပါင္း မ်ားစြာအား..။ သာမန္အားျဖင့္…။ သင္ လွ်စ္လွ်ဴ ရွဳလိုက္ျခင္းမွာ သာမန္ေန႕ရက္တစ္ခုရဲ႕ သာမန္ရိုးက် အစတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။
သာမန္မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္..။ သာမန္ပဲျပဳတ္သည္တစ္ေယာက္သည္…။ သာမန္ေအာ္ေနၾကအတိုင္းေအာ္ကာ လွည့္လည္ေရာင္းခ်ေနႏိုင္ပါသည္..။ သို႕ေသာ္ ပဲျပတ္ရဲ႕ ေစ်းကေတာ့ မေန႕ကအတိုင္း သာမန္ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္..။ ထိုနည္းတူ ထိုပဲျပဳတ္သည္ရဲ႕ေတာင္းထဲက ပဲျပဳတ္ေတြသည္ မေန႕ကအတိုင္း သာမန္ ျဖစ္ခ်င္မွလည္း ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္…။ ပဲျပဳတ္သည္ ဆိုေသာ ပညတ္သည္ သာမန္ ျဖစ္သည္…။ သို႕ေသာ္ ထိုပဲျပဳတ္ကို ေရာင္းေသာ သူရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္ မေန႕ကအတိုင္း သာမန္ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါလိ့မ္မယ္ (မေန႕ကထက္ ပိုညစ္ညမ္းလာပါတယ္)..။ ထို႕အတူ ပတ္၀န္းက်င္သည္ သာမန္ မဟုတ္ (မေန႕ကထက္ ပိုညစ္ညမ္းလာပါတယ္) ေလထုသည္ သာမန္မဟုတ္ (မေန႕ကထက္ ပိုညစ္ညမ္းလာပါတယ္) ယဥ္ေက်းမွဳ သည္ သာမန္မဟုတ္ (မေန႕ကထက္ပို ညစ္ညမ္းလာပါတယ္)… ထို႕ေၾကာင့္ ယေန႕သာမန္မ်ားသည္ သာမန္ အားျဖင့္ မေန႕က သာမန္မ်ားႏွင့္ တူသေယာင္ေယာင္ရွိေသာ္လည္း သာမန္အတိုင္း မေန႕က သာမန္မ်ား မဟုတ္ၾကေတာ့သည္မွာ သာမန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ တစ္ခုပင္ ျဖစ္ပါသည္။
Company ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို သာမန္မဟုတ္ေသာနည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ သာမန္သူေဌးဟု သူ႕ကိုသူထင္ေနေသာ သူေဌးတစ္ေယာက္၏ သာမန္အသံုးစရိတ္သည္ သာမန္လူတန္းစား မိသားစု ေပါင္းမ်ားစြာ၏ သာမန္ရိုးက် ရွာေဖြထားေသာ ေငြေၾကးဥစၥာတို႕ႏွင့္ သာမန္အတိုင္း အခ်ိဳးတူညီျခင္းမရွိသည္မွာ သာမန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္တစ္ခုအျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သာမန္အတိုင္း သတ္မွတ္လို႕ ရႏိုင္မည္ မထင္။ ေငြစကၠဴသည္ သာမန္အရြယ္အစားအတိုင္းျဖစ္သည္။ ေငြစကၠဴသည္ သာမန္အေလးခ်ိန္အတိုင္း ျဖစ္သည္။ ေငြစကၠဴသည္ သာမန္အတိုင္း စုတ္ျပဲေလ့ရွိသည္။ သို႕ေသာ ထိုေငြစကၠဴရဲ႕ တန္ဖိုးသည္ ထူးျခားစြာ သာမန္တန္ဖိုးအတိုင္း ျဖစ္မေနသည္မွာ သာမန္အတိုင္း ဟုတ္ပါေလစ..။
သာမန္မဟုတ္ေသာ ထိုသူေဌး၏ သာမန္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္သည္…။ သာမန္မိသားစုတစ္စုရဲ႕ သာမန္ ထမင္း၀ိုင္းေပါင္း ၁၀၀ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သာမန္မဟုတ္ေသာ ထိုသူေဌး၏ သာမန္ အႏွိပ္ခန္းေၾကးသည္..။ သာမန္ မိသားစု တစ္စု၏ သာမန္ ဒဏ္ေက်ေဆးဘူးေပါင္း သိန္းႏွင့္ ခ်ီကာ ညီမွ်သည္။ သာမန္မဟုတ္ေသာ ထိုသူေဌးရဲ႕ Hammer တစ္စီးသည္ သာမန္ မိသားစု တစ္စုလံုးရဲ႕ ဖင္ေနာက္မီွးတစ္ပိုင္းျပတ္ေနေသာ ရာဘာဖိနပ္ ေပါင္း သန္းႏွင့္ခ်ီကာ ညီမွ်သည္။ သို႕ေသာ္ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေသာ သာမန္လူမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ သာမန္အတိုင္းပင္ လက္ပိုက္ ၾကည့္ေနသည္မွ လြဲကာ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ၾကျခင္းမွာလည္း သာမန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ တစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။
သာမန္ေၾကြက်သြားေသာ ပန္းတစ္ပြင့္၏ ဇာတ္သိမ္းသည္…။ သာမန္ ေကြ်ၾကသင့္သည့္ ရာသီဥတုတစ္ခု မဟုတ္ခဲ့သည္မွာ သာမန္ျဖစ္ရပ္တစ္ခုသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ သာမန္ရိုးက် သတ္မွတ္ႏိုင္ရန္ အေတာ္ပင္ ခက္ခဲေပလိ့မ္မည္။ ထို ပန္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္၏ အညွာတိုင္သည္ သာမန္ ပန္းပြင့္မ်ားကဲ့သို႕ ရွိသင့္ေသာ ခံႏိုင္ရည္ အရည္အခ်င္းမျပည့္မွီသို႕ေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ သာမန္ ပန္းပြင့္ေလးမ်ား တိုက္ခတ္ခံရေလ့ရွိေသာ သာမန္ ေလေျပတို႕ထက္ ျပင္းထန္သည့္ သာမန္မဟုတ္ေသာ ေလေျပတို႕ပိုမိုတိုက္ခတ္ျခင္း ခံရသို႕ေလာ…။ သို႕မဟုတ္…။ ထုိပန္းပြင့္ေလး၏ အလွသည္ သာမန္ ပန္းပြင့္မ်ား၏ အလွထက္ ပိုမိုထူးကဲ၍ သာမန္မဟုတ္ကာ လွပေနေသာေၾကာင့္ သာမန္မဟုတ္ေသာ လက္မ်ား၏ ခူးေျခြ ခ်နင္းျခင္း (သို႕မဟုတ္) ပန္ဆင္ျခင္း ကို သာမန္အတိုင္း ခံလိုက္ရျခင္းေလာ…။ ဒီအရာတို႕သည္ သာမန္ျဖစ္စဥ္မ်ားပင္ေလာ..။ သို႕မဟုတ္ သာမန္ မဟုတ္ေသာ ျဖစ္စဥ္မ်ားေလာ…။ သို႕ေသာ္ ထိုပန္းပြင့္ေလးသည္ သာမန္ အနိစၥ တစ္ခုရဲ႕ သေဘာကို သာမန္အတိုင္းပင္ ရိုးရိုးေလး သက္ေသျပခဲ့ သည္။ သူသည္ သာမန္ဖူးပြင့္ခဲ့သည္…။ ထို႕ေနာက္ သာမန္ ေၾကြလြင့္သြားခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕ရဲ႕ လွပခ်ိန္ (သို႕မဟုတ္) လွပခြင့္ သက္တမ္းသည္ သာမန္အခ်ိန္ကာလထက္ တိုေတာင္းခဲ့ျခင္းကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ မ်က္စိစံုမိွတ္ကာ သာမန္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု အျဖစ္ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ၾကပါစို႕…။
သကၠရာဇ္အားျဖင့္ AD 3000 ဘက္သို႕ ခ်ဥ္းႏွင္း ၀င္ေရာက္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။
ကမာၻ၏ ဗဟိုလည္မွတ္မွဳ စနစ္မ်ား တိမ္းေစာင္း လြဲမွားစျပဳလာျခင္းမွအစ…။ သတၱ၀ါ (အဓိက လူ) တို႕၏ ခံယူခ်က္ႏွင့္ အေတြးအေခၚမ်ား တရွိန္ထိုး ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည့္ေနာက္ ကမာၻတစ္၀ွမ္းတြင္ ေၾကာက္မယ္ဖြယ္ရာ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးတစ္ခု ေပၚေပါက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။
(မွတ္ခ်က္။ ။ အက္ေဆး ေနာက္ပိုင္းတြင္ သတၱ၀ါ ဆိုေသာေ၀ါဟာရအစား လူ ဆိုေသာ ေ၀ါဟာရ ျဖင့္သာ ဆက္လက္ေရး သားသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ ဤအက္ေဆးသည္ လူ မ်ားကိုသာ ရည္ရြယ္ကာ ေရးသား ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္..။)
ထိုေတာ္လွန္ေရးကို ကမာၻတစ္၀ွမ္းမွ “ဒုတိယကမာၻေတာ္လွန္ေရး (သို႕) သက္ရွိ၀ါဒ ေတာ္လွန္ေရး” လို႕ ေခၚဆို အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္…။
ေတာ္လွန္ေရးေပၚေပါက္လာရျခင္း၏ အဓိကဇစ္ျမစ္မွာ အေၾကာင္းအရာမွာ လူသားတို႕၏ စကားလံုးႏွင့္ ေ၀ါဟာရမ်ားကို ေဖာင္းပြစြာတီထြင္ခဲ့ၾက ျခင္း၊ သံုးစြဲ (သို႕) သတ္မွတ္ခဲ့ၾကျခင္းတို႕ေၾကာင့္ စတင္ခဲ့ပါတယ္..။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာမွ စစ္ပြဲမ်ားႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးသမိုင္းမ်ား ကို ျပန္လည္ သံုးသပ္ၾကမည္ဆိုပါက လူသားအခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ စစ္ပြဲမ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးမ်ားသာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ၾကပါတယ္…။
ထိုအခ်ိန္က ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးေသာ စာေရးဆရာမ်ား၊ သိပံၸပညာရွင္မ်ားက လက္ရွိကြ်န္ေတာ္တို႕ ေရာက္ရွိေနေသာ သကၠရာဇ္တြင္ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ေသာ စစ္ပြဲမ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးမ်ားမွာ လူသားႏွင့္ အျခားကမာၻမွ အႏာၱရယ္မ်ား၊ လူသားႏွင့္ စက္ယႏာၱယားတို႕၏ စစ္ပြဲမ်ားပင္ ျဖစ္ေပၚလာလိ့မ္မည္ဟု ၾကိဳတင္ခန္႕မွန္႕သံုးသပ္ခဲ့ၾကပါတယ္..။ သို႕ေသာ္ ထိုေဟာကိန္းမ်ားသည္ တစ္ကယ္တမ္းတြက္ လံုး၀ မွားယြင္းခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။ ထုိကဲ့သို႕ မွားယြင္း ေသာ ေဟာကိန္းမ်ား ထုတ္ခဲ့ရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းမွာ ၎တို႕အေနျဖင့္ လူသားတို႕ႏွင့္ အနီးကပ္ဆံုးတြင္ ထာ၀ရတည္ရွိခဲ့ေသာ သက္မဲ့အရာ၀တၳဳ မ်ားအေပၚ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ ျခင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္…။
ေရွးေဟာင္းအေတြးအေခၚ (လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ေက်ာ္) မ်ားအရ သက္ရွိႏွင့္ သက္မဲ့မ်ား၏ ကြဲျပားျခားနားမွဳအေပၚ အမ်ိဳးမ်ိဳးခြဲျခား သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္…။ သက္ရွိမွန္လွ်င္ အသက္ရွဴရမည္။ သက္ရွိမွန္လွ်င္ ခံစားခ်က္ရွိရမည္။ သက္ရွိမွန္လွ်င္ အသိဥာဏ္ရွိရမည္။ စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾက ပါတယ္…။ ၎တို႕ ထိုကဲ့သို႕ ေျခအၿငိမ္မေန လက္အၿငိမ္မေန ေ၀ါဟာရမ်ားႏွင့္ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ ခ်က္မ်ားကို ခ်ျခင္တိုင္းခ်၊ ထုတ္ျခင္တိုင္း ထုတ္ခဲ့ျခင္းမ်ား၏ ရလာဒ္မ်ားအေနျဖင့္ လက္ရွိ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေခတ္မွ လူသားမ်ား ယခုအခါ အလူးအလဲ ခံေနၾကရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။
၂၉ ရာစုႏွစ္မတိုင္မွီ အထိတည္ရွိခဲ့ေသာ ထုိေရွးေဟာင္းအေတြးအေခၚပညာရွင္မ်ားႏွင့္ အေတြးေခ်ာ္ ပညာရွင္မ်ားသည္ ထိုကဲ့သို႕မွားယြင္းေသာ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား၊ ေဟာကိန္းမ်ားကို ထုတ္ခဲ့ရံုသာမက လက္ရွိ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရင္ဆိုင္ေနရေသာ “ဒုတိယကမာၻေတာ္လွန္ေရး” ျဖစ္ေပၚလာဖို႕အတြက္ အဓိက အစပ်ိဳး မ်ိဳးေစ့ခ်ေပးခဲ့ၾကေသာ သမိုင္းတရားခံမ်ားလည္း ျဖစ္ပါတယ္…။
အေၾကာင္းမွာ ၎တို႕သည္ ထိုကဲ့သို႕ မည္သည့္အရာမ်ားသည္ သက္ရွိမ်ားျဖစ္သည္။ မည္သည့္အရာမ်ားသည္ သတ္မဲ့မ်ား ျဖစ္သည္ဟု ပညာရွင္ မ်ားပီပီ ၿပီးၿပီးေရာ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကၿပီးသည့္ေနာက္တြင္….။ ထုိသူတို႕မွပင္ တစ္ဖန္ သက္မဲ့မ်ားသည္ အသက္ရွဴၾကေၾကာင္း….။ သက္မဲ့မ်ားတြင္ ခံစားခ်က္မ်ားရွိေၾကာင္း..။ သက္မဲ့ မ်ားတြင္ အသိဥာဏ္မ်ားရွိေၾကာင္း စတင္ေဖာ္ထုတ္ကာ ျပသနာအား မီးစေမႊးခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္….။
ထိုရလဒ္မ်ားအျဖစ္…
ေနရာမွာ တစ္ကမာၻလံုးဆိုင္ရာ သက္ရွိသက္မဲ့ တန္းတူညီမွ် အခြင့္အေရးရရွိေရး ဌာနႀကီးရဲ႕ အစည္းအေ၀း ခန္းမအတြင္း ျဖစ္ပါတယ္…။ ခန္းမရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုမွာ ထိပ္ဆံုးေနရာတြင္ သက္ဆိုင္ရာအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၏ အၾကီးအကဲ မ်ားထိုင္ရန္သတ္မွတ္ေပးထားေသာ စင္ျမင့္ႏွင့္ မိန္႕ခြန္းေျပာစင္ ရွိပါတယ္..။ က်န္တဲ့ ခန္းမတစ္ခုလံုးမွာ ရွိသည့္ ခံုမ်ားကိုေတာ့ Column သုံးခု ပိုင္းျခားသတ္မွတ္ထားပါတယ္..။ လက္၀ဲဘက္အစြန္ဆံုးတြင္ လူမဟုတ္ေသာ သက္ရွိမ်ား၏ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက ေနရာယူၾကပါတယ္..။ အလယ္ Column တြင္ လူသားမ်ား၏ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားမွ ေနရာယူ ၾကကာ။ လက္ယာအစြန္ဆံုးတြင္ေတာ့ ယခင္ သက္မဲ့မ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံခဲ့ရေသာ သက္မဲ့မ်ား (၀ါ) သက္ရွိမ်ား စာရင္းတြင္ အၾကံဳး၀င္ဖို႕အတြက္ ၾကိဳးစားေနေသာ သက္မဲ့မ်ားမွ ေရြးခ်ယ္ေစလႊတ္လိုက္ေသာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕မ်ားက ေနရာယူထားၾကပါသည္။ (လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ေထာင္ခန္႕က ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးေသာ ကမာၻ႕ကုလသမဂၢအဖြဲ႕အစည္း၏ အစည္းအေ၀းခန္းမကို မ်က္လံုးထဲ ျမင္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္)
အစည္းအေ၀းခန္းတစ္ခုလံုးကို အၾကမ္းဖ်ဥ္းခြဲျခားၾကည့္လိုက္ပါက…။ ေလာကတြင္ (လူမပါ) သက္ရွိမ်ား၊ သက္မဲ့မ်ား မ်ားစြာရွိသည့္အနက္…။ က်န္ေသာ အဖြဲ႕မ်ားမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားမွာ ရာခိုင္ႏွဳန္း ၆၆.၆၆ သာ အစည္း အေ၀းတက္ေရာက္ခြင့္ရရွိကာ လူလည္ (အလယ္ Column မွာထိုင္ေသာေၾကာင့္ လူလည္ လို႕ေခၚျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ “လူလယ္” ႏွင့္ မမွားၾကပါကုန္…။) မ်ားမွာမူ တစ္ကမာၻလံုးရွိ သက္ရွိ၊ သက္မဲ့မ်ားအားလံုး၏ ၃၃.၃၃ ရာခိုင္ႏွဳန္း စာ တက္ေရာက္ခြင့္ရရွိေနျခင္းမွာမူ…။
နိဒါန္း
အေဖ…။ ညက…။ သား…။ အိပ္မက္ေတြမက္တယ္…။ အိပ္မက္ထဲမွာ အေရာင္ေတြ မညီညာဘူး..။ ပညတ္ေတြမညီညာဘူး..။ အသံေတြမညီညာဘူး။ ဘ၀ေတြ မညီညာဘူး..။ အင္း…။ ရင္ခုန္သံေတြလည္း မညီညာဘူးေပါ့ အေဖရယ္…။
အိပ္မက္ (၁)
အိပ္မက္ထဲမွာ…။ နံရံအခ်ိဳ႕လည္း ပါတယ္ အေဖ..။ ထူးျခားတာက အဲ့ဒီ့နံရံေတြမွာ “နား” မပါၾကဖူးတဲ့ေလ…။ ခပ္သဲ့သဲ့ ငိုရွိဳက္သံအခ်ိဳ႕ၾကားမွာ အခ်ိဳ႕ အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြက ခါးလွပါတယ္ အေဖရယ္..။ ေမတၱာမိုးေခါင္၊ သစၥာေရရွား..။ ဒီသဘာ၀တရား ႀကီးက တစ္ခါတစ္ေလ တစ္ကယ္ပဲ တရားရဲ႕လား အေဖ…?
အိပ္မက္ထဲမွာ…။ လူအခ်ိဳ႕…။ အစားတစ္လုပ္စာ လုံေလာက္တဲ့ ေငြအသျပာရဖို႕ သူတို႕အစာအိမ္ကိုသူတို႕ ျဖဳတ္ ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႕ ထုတ္ေနၾကတယ္…။ စပါးလံုးတစ္ေထာက္စာ အေရျပားတစ္ခု အ၀တ္အစား၀တ္ႏိုင္ဖို႕ ကိုယ့္သားေရကို ကိုယ္လွီးထုတ္ ပိတ္စတစ္အုပ္နဲ႕ လဲေနၾကတယ္…။ လူအခ်ိဳ႕ရွင္ သန္ဖို႕…။ လူအခ်ိဳ႕ ယဇ္စဥ္ တက္ေနရတယ္…။
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႕ရက္တဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္…။ ရုတ္တရက္..။ စုတ္တစ္ခ်က္အမွားမွာ…။ စုတ္ျပတ္သတ္သြားေတာ့..။ စေတးလိုက္ရတာ ဘ၀တစ္ခု လံုးေပါ့ အေဖ..။ ရမၼက္ေတြၾကား ရုန္းကန္လွဳပ္ရွား…။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ား..။ သားတို႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အနားေပးဖို႕ေတာင္ ေမ့ခဲ့ၾကတာ ၾကာၿပီ ထင္ပါတယ္ အေဖရယ္…။
အိပ္မက္ (၂)
အိပ္မက္ထဲမွာ…။ မ်က္မွန္ေတြ အရမ္း ေရာင္းေကာင္းတယ္ အေဖ…။ အဲ့ဒီ့မ်က္မွန္က ဘယ္သူ႕ကိုမဆိုၾကည့္ လိုက္တာနဲ႕ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ေက်ာကုန္းမွာ ေလွခါး ဘယ္ႏွစ္ထစ္ ပါတယ္ဆိုတာ ျမင္ရတယ္…။ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ဦးေႏွာက္ ထဲမွာ ဓာတ္ဆီ ဘယ္ႏွစ္ဂါလံ ပါတယ္ဆိုျမင္ရတယ္…။ အင္း…။ အဲ့ဒီ့လူရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ အတၱဘယ္ႏွစ္ပိသာ ပါတယ္ဆိုတာလည္း ျမင္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့အေဖရယ္..။
အိပ္မက္ထဲမွာ….။ သားမွ်ားမိတဲ့ငါးက…။ အရိုးထြားတယ္…။ ေခ်းခါးတယ္…။ ေဘးတိုက္သြားတယ္…။ ေရခဲ ရိုက္ထားတယ္…။ ေျခေထာက္မ်ား တယ္..။ ေနာက္ၿပီးေတာ့…။ အင္း…။ နားရြက္လည္း နဲနဲကားတယ္ အေဖ…။ သူကေျပာတယ္…။ ငါဟာ ရွားပါး “ငါး”…။ မင္း မမွ်ားလည္း..။ ငါ့ကို စားခ်င္တဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးတဲ့…။ စုပ္လည္းဆူး..။ စားလည္းရူး…။ မထူးပါဘူးအေဖရယ္…။ သား…။ စည္သြပ္ဘူးထဲ ထည့္လိုက္တယ္….။
သန္းေခါင္ထက္ ညဥ္႕မနက္ဖူး ဆိုတဲ့စကား…။ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ၾကားရင္…။ ဟားပါလိ့မ္မယ္ အေဖ…။ အလင္းနဲ႕ အေမွာင္ၾကား…။ သူသိတဲ့ အမွန္တရားက…။ အေရာင္ေတြ သိပ္မမ်ားလွပါဘူး…။ မယံုတစ္၀က္ ယံုတစ္၀က္နဲ႕…။ အလင္းဆိုတာ အေမွာင္ထက္ျမတ္ေၾကာင္း…။ ဘယ္ “ေတာင္” ကိုတက္ၿပီး…။ သားသူ႕ကို သက္ေသထားရမလဲ အေဖ…?
အိပ္မက္ (၃)
အိပ္မက္ထဲမွာ..။ သစ္ပင္ေတြ ေတြ႕တယ္အေဖ..။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့သစ္ပင္ေတြက ေျမျပင္မွာ အျမစ္မတြယ္ပဲ တိမ္ေတြထဲမွာ အျမစ္တြယ္တယ္ေလ..။ သူတို႕က တိမ္ညႊန္႕စားၿပီး ဖြားၾကတာတဲ့…။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ကမာၻ႕ဆြဲငင္အားက ဘယ္သူ႕ကိုမွ လက္လီ၊လကၠား ေစ်းစ ကား မမ်ားခဲ့ဘူး မဟုတ္လားအေဖ…? သူတို႕သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြေတာ့လည္း ဒီေျမျပင္ေပၚပဲ သက္ဆင္းခဲ့ရတာပဲ မဟုတ္လား အေဖ?
အိပ္မက္ထဲမွာ…။ ဧရာ၀တီဘက္က ျပန္လာတဲ့…။ ေလေျပအခ်ိဳ႕နဲ႕လည္းေတြ႕တယ္ အေဖ…။ “ဒီေကာင္ ေလပဲ ရွိတာပါကြာ..” လို႕ ေျပာတတ္တဲ့ လူေတြကို မေက်နပ္လို႕..။ ထိေတြ႕ကိုင္တြယ္ျခင္း၊ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏိုင္ျခင္း မရွိႏိုင္ေအာင္ေလာက္ေအာင္ ႏူးည့ံေပမယ့္..။ ေလမွာလည္း သူ႕အားနဲ႕ သူရွိ ေၾကာင္းသက္ေသျပၿပီး ျပန္လာတယ္လို႕ေတာ့ ေျပာသံၾကားမိတယ္..။
တစ္ကယ္ေတာ့ အိပ္မက္ဆိုတာ သားအတြက္ေတာ့ တစ္ခါက ေျပာဖူးသလို….။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေန႕စဥ္ရက္ဆက္မွန္မွန္ စားသံုးခဲ့တဲ့ နံနက္စာ သက္သက္ပါပဲ အေဖရယ္…။
နိဂံုး
ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဖူးေပါ့အေဖရယ္..။ ေလာကမွာ အေဖလို႕ ေခၚႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေလးရွိတုန္း…။ အေဖ့ ေမြးေန႕မွာ..။ အမွတ္တရအေနနဲ႕..။ မက္ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ေလးေတြအေၾကာင္း တိုင္တည္ ရံုေလာက္ပါ…။ သားလို တိုင္တည္ခြင့္မရေတာ့တဲ့ သူေတြရဲ႕ ကိုယ္စားလည္း ပါတာေပါ့ အေဖ ရယ္…။
P.S- HAPPY BIRTHDAY DAD!!!
နိဒါန္း
တစ္ကယ္ေတာ့ သူမဟာ
ေၾကြမက်တတ္တဲ့ သစ္သီးတစ္လံုးမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး
သူကသာလွ်င္ ဆြဲင္အားမဲ့ခဲ့တဲ့ ကမာၻေျမျပင္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တာပါ…။
BLACK DREAM
“Oh think twice, its another day for You and me in paradise”
“ဟဲလို…။ ေမ လား…?”
“ဟုတ္တယ္ ေမာင္…။”
“အဲ့…။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဖုန္းေတြ ဘာေတြေတာင္ ဆက္လို႕ပါလား..? ၾကည့္ရတာ ေကာင္မေလး ေတာ္ေတာ္လြမ္းေနတယ္ထင္တယ္…။ ဟဲ ဟဲ”
“အဟင္း..။ အဲ့ဒါလဲ ပါပါတယ္ ေမာင္ရယ္…။”
“ေနပါဦး အဲ့ဒါလည္း ပါပါတယ္ဆိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ ဘာအေၾကာင္းရွိ ေနေသးလုိ႕လဲ…?”
“ဟုတ္တယ္ ေမာင္…။ ေမ….။ ေမာင့္ကို အေရးႀကီးတာ ေျပာစရာရွိလို႕ ဆက္လိုက္တာ…။ ေမာင္အခ်ိန္ ရတယ္မလား..? ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာလို႕ ရတယ္မလား ေမာင္…?”
“အင္း…။ ေနဦး..။ အခုက ရံုးမွာ…။ ခဏေနရင္ေတာ့ အိမ္ျပန္မယ္ေလ..။ ေမ အဆင္ေျပမယ္ဆို ၇ နာရီေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ဆက္လို႕ရမလား..။ ေမာင္ ဒီမွာက ေလာေလာဆယ္ အလုပ္ေလးေတြ လက္စသတ္စရာရွိေနလုိ႕…။”
“အိုေက ေမာင္…။ ဒါဆို ေမ ည ၇ နာရီ က်ရင္ ေခၚလုိက္မယ္…။”
“အိုေကဗ်ာ..။ ေစာင့္ေနမယ္…။”
“ေမာင္…..။”
“ဟင္…? ဘာလဲ… ေမ…? ဘာေျပာစရာ ရွိေသးလို႕လဲ…?”
“ဘယ္လိုအေၾကာင္းတရားေတြေၾကာင့္ ဘယ္လိုအက်ိဳးဆက္ေတြပဲ ျဖစ္လာခဲ့ ျဖစ္လာခဲ့…။ ေမာင့္ကုိ ေမ အျမဲခ်စ္ေနမယ္ဆိုတာကုိ ယံုေပးပါေနာ္ ေမာင္….။”
“အဲ..။ ဟဲလို…?”
တီ…။ တီ….။ တီ….။ တီ…။ တစ္ဘက္က ဖုန္းခ်သြားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္…။
အခန္း (၁)
ဦးေႏွာက္သည္
ဘ၀အား စစ္ကူေပးေသာအခါတြင္
ႏွလံုးသားသည္ ကားစင္တက္ရေလသည္..။
BLACK DREAM
တစ္ခ်က္ခ်က္ ျမည္ေနေသာ နံရံေပၚက နာရီကိုၾကည့္ရင္း ေမႏွင္းစက္ တစ္ေယာက္ အေတြးစစ္မ်က္ႏွာျပင္မွာ သက္ျပင္းေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ က်ဆံုး လွ်က္ ရွိပါတယ္။ အဆက္စပ္မရွိေသာ အေတြးစအခ်ိဳ႕..။ အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္နဲ႕ အနာဂတ္ ဆုိတဲ့ ကာလသံုးပါးၾကား အေျပးအလႊား စစ္ကစား လွ်က္ ရွိေနပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳးလိုအပ္ပါသလဲ…? ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳး ရွိသင့္ပါသလဲ..? သူမမွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ႏွစ္ခုရွိသည္…။ ပထမတစ္ခုက ဦးေႏွာက္နဲ႕ယွဥ္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္..။ ဒုတိယက ႏွလံုးသားနဲ႕ယွဥ္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္။ ထိုသို႕ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွစ္ခု ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ၾကေသာ အခ်ိန္တြင္မူ…။
လူတို႕သည္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ မိမိကုိယ္တိုင္ ဘာမွန္းမသိေသာ အရာမ်ားအား အရူးအမူး လိုခ်င္ ေတာင့္တတတ္ေလ့ရွိကာ…။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ထိုဘာမွန္းမသိေသးေသာ အလံုးစံု ၿပီးျပည့္စုံမွဳအားရရွိ ရန္အတြက္…။ မိမိတြင္ ပိုင္ဆိုင္ ရရွိၿပီးျဖစ္သည့္ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ ပိုင္ဆုိင္မွဳမ်ားကိုပင္ ရူးမိုက္ စြာ စြန္႕လႊတ္တတ္ေလ့ ရွိၾကပါတယ္..။ သူမလည္း ထိုနည္းတူပင္…။ ၿပီးျပည့္စံုေသာ ဘ၀ဆိုသည္မွာ မည္သို႕ေသာ အရာမွန္းမသိသည့္တိုင္ ထိုၿပီး ျပည့္စံုေသာ ဘ၀အား ရရွိပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ သူမ စြန္႕လႊတ္ခဲ့ရသည့္ ပမာဏမွာ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ အေတာ္ပင္ မ်ားျပားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သူမ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာကပင္ ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ နားလည္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္…။
သူမေမြးဖြားခဲ့ေသာ အမိေျမ…။ သူမခ်စ္ေသာ မိသားစု…။ သူမခ်စ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား…။ ပတ္၀န္းက်င္..။ ရိုးရာ..။ ယဥ္ေက်းမွဳ…။ ဓေလ့ထံုးစံ…။ ေႏြးေထြးမွဳ…။ ေမတၱာတရား…။ ယုတ္စြအဆံုး ေထာင္ျမင္လို႕ စြန္႕လႊတ္လိုက္ရေသာ ရာတန္အခ်ိဳ႕…။ ထားပါေလ…။ ေရႊျပည္ေတာ္ကား ေမွ်ာ္တိုင္း ေ၀းေနေသးသေလာက္ ဒီတစ္ခါ သူမထပ္မံစြန္႕လႊတ္ဖုိ႕ ျဖစ္လာသည့္အရာကေတာ့ သူမ၏ ၀ိဥာဥ္တို႕ ရွင္သန္ အျမစ္တြယ္ရာ သူမ၏ ႏုလံုးသား အလွည့္ ျဖစ္လာခဲ့ေလၿပီ…။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ သူမသည္ ႏုလံုးသားမဲ့သူ တစ္ဦးမဟုတ္ပါ။ ထို႕အတူ။ ေမြးရာပါ ဦးေႏွာက္တစ္လံုး လဲ သူမတြင္ ပါရွိခဲ့ေလသည္။
နိဒါန္း
Check Mate သည္ စစ္တုရင္ကစား၀ိုင္းတစ္ခုအတြက္ ဇာတ္သိမ္းကကြက္ တစ္ခုျဖစ္သည္ဟု သင္အဆိုျပဳမည္ဆိုပါက..။ Check Mate ဟူေသာ စကားလံုးသည္ ထိုစကားလံုးျဖစ္ေပၚလာဖုိ႕ရန္အတြက္ က်ဆံုးသြားခဲ့သည့္ မ်ားစြာေသာ စစ္တုရင္ တပ္သားမ်ားအားလံုးအား စစ္တုရင္ဘာသာ စကား ျဖင့္ ” အေလးျပဳ” ဟု အမိန္႕ေပးျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သူ ျပန္ေျပာျဖစ္မွာ ေသခ်ာေပသည္…။
အခန္း (၁)
“Love All…”
သူေရာ…။ ေစာအယ္ဒိုေရာ…။ အသံလာရာဆီသို႕ ျပိဳင္တူလွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္…။
ဆည္းဆာသည္ အေနာက္ဘက္ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းတြင္ အဆံုးမရွိေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အား ေရးသားေနသည့္ႏွယ္…။ တစ္ခ်က္ခ်က္ ေတာင္ကုန္းေပၚ ကို ျဖတ္သန္းတိုက္ခိုက္လိုက္ေသာ ေလႏွေအးတစ္ခ်ိဳ႕သည္ မၾကာခဏ ခိုးခိုးခ်လိုက္ေသာ သူ႕ရဲ႕သက္ျပင္းအခ်ိဳ႕အား အဆံုးအစမဲ့ေသာ အနႏၱ စၾကာ၀ဌာဆီသို႕ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္သြားၾကေလသည္…။
” ဗိုလ္လံု…။ သက္ျပင္းေတြ ခ်လွခ်ည္လားဗ်…။ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္အေပၚမွာပဲ အာရံုထားရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ..။ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္တစ္ခုမွာပဲ အာရံုထားပါ ဗိုလ္လံု..။ အရာအားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာရွိတဲ့ လက္တစံုထဲနဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ခြင့္ကို ဘုရား သခင္က ေပးမထားပါဘူး…။” ေၾသာ…။ သူ႕သက္ျပင္းေတြကို သူၾကားသြားသည္ပဲ…။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ သင့္ရဲ႕ သက္ျပင္းသံမ်ားကိုပင္ သင္လံုျခံဳစြာ မထိန္းသိမ္းႏိုင္ ေၾကာင္း သင္သိထားႏွင့္ သင့္ပါသည္။
“ခင္ဗ်ားေျပာတာ မွန္ပါတယ္ဗ်ာ…” ျပံဳးရင္း ျပန္ေျဖလိုက္ေသာ သူ႕ရဲ႕ စကားအဆံုးမွာ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ျပံဳးလွ်က္ ၾကည့္ ႏွင့္ေနၿပီးသား ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္..။
ျမင္ကြင္းသည္ ဖုန္အနဲငယ္ထေနေသာေၾကာင့္ မသဲကြဲေပ။ ဖုန္တို႕သည္ လူတို႕၏ျမင္ကြင္းအား နံရံတစ္ခုကဲ့သို႕ လံုး၀ ကြယ္ ေပ်ာက္သြားေအာင္ ကာ ကြယ္ႏိုင္ျခင္းမရွိသည့္တိုင္ အနဲႏွင့္အမ်ားဆိုသလိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အျမင္အာရံုမ်ားကို ေ၀၀ါးသြားေစသည္ မွာေတာ့ ေသခ်ာလွေပသည္…။ သို႕ေသာ္ ထိုမွဳန္၀ါး၀ါး ဖုန္ေတြၾကားထဲ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လက္ကနဲ လက္ကနဲ ျဖစ္သြားေသာ အရာအခ်ိဳ႕ တက္ၾကြ လန္းဆန္းစြာ လွဳပ္ရွားေနၾက သည္ကို သင္သတိထားမိပါက ေတြ႕ရွိႏိုင္ပါတယ္…။
ဟုတ္ပါတယ္..။ တစ္ေန႕တာကို ႏွဳတ္ဆက္ကာနီး ေနမင္းဆီမွ အလင္းတန္းတို႕သည္ အကၤ်ီခြ်တ္ထားလို႕ ေခြ်းတျပိဳက္ျပိဳက္က်ေနေသာ ပိုက္ေက်ာ္ ျခင္းခတ္ေနၾကသည့္ ႏွစ္ဘက္ေသာ အသင္းသားတို႕၏ ခႏၶာ ကိုယ္ေပၚသို႕ က်ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္ ထိုကဲ့သို႕ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္တြင္ လက္ကနဲ လက္နဲ ျဖစ္သြားျခင္းျဖစ္ပါတယ္…။
ဆံုးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္အတူ သူ ကစားကြက္ေျပာင္းလုိက္သည္…။ နယ္ရုပ္တစ္ေကာင္ကို ေရွ႕သို႕တစ္ကြက္တက္လိုက္ျခင္းျဖင့္ သူရဲ႕ တိုက္စစ္အဟုန္ ကို ပိုမိုျမွင့္တင္ဖို႕ လွဳပ္ရွားလိုက္ပါတယ္..။
အခန္း (၂)
“ေစာအယ္ဒို..။ ခင္ဗ်ားက ကရင္ျဖစ္ၿပီး ဘယ္လိုျဖစ္လို႕ ရွမ္းထဲ ေရာက္ေနရတာလဲ..?”
“ဒါ အထူးအဆန္းတစ္ခုလား ဗိုလ္လံု..။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ တိုင္းရင္းသားေတြေလ…။ ဒီအမိႏိုင္ငံၾကီးမွာ အတူတကြေပါက္ဖြား ၾကီးျပင္းခဲ့ၾကတဲ့သူေတြ ပဲ မဟုတ္ဖူးလား…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိခင္ၾကီးရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လြတ္လပ္စြာ လွဳပ္ရွား ေနထိုင္ခြင့္မရွိႏိုင္ဖူးလား..? လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ ၾကိဳးစားပိုင္ခြင့္မရွိဖူးလား..? လြတ္လပ္စြာ ရဲရင့္က်ဆံုး ႏိုင္ခြင့္မရွိဘူးလား ဗိုလ္လံု…? “
” မွန္ပါတယ္..။ ဒါကို ကြ်န္ေတာ္မျငင္းပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႕…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိခင္ၾကီးရဲ႕ ရင္ခြင္ၾကီးထဲကေန စြန္႕ခြာသြားမွာကို စိုးရိမ္မိတာ ေတာ့ အမွန္ပဲ ေစာအယ္ဒို..”
ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ဒီတစ္ခါ သက္ျပင္းခိုးခ်သူမွာ သူမျဖစ္ႏိုင္ေပ..။
” Hope…. Two!”
“ဗိုလ္လံု႕ လူေတြ တယ္စြာသကိုးဗ်…။ ကြ်န္ေတာ့္ေကာင္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႕ထဲမွာဆို တကယ့္ နာမည္ၾကီးေတြဗ်…။ သူတို႕ ရွာတိုက္တဲ့ အရက္ပု လင္းနဲ႕ ေဆးလိပ္ဘူးေတြ ကြ်န္ေတာ္ ေသာက္ခဲ့ရတာ မနဲလွဖူး..။ ဟား..ဟား “
” ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိတာ တစ္ခုရွိတယ္ ေစာအယ္ဒို…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က လူေတြက ဒီပြဲကို အားကစားတစ္ခုအေနနဲ႕ ယွဥ္ျပိဳင္ေနတယ္..။ ဒါေပ မယ့္ ခင္ဗ်ား လူေတြက တိုက္ပြဲတစ္ခုကို တိုက္ခိုက္ေနသလို ကစားေနတယ္..။ ဒါဟာ သူတို႕အတြက္ ဖိအားကို ပိုမိုျဖစ္ေပၚၿပီး အေရးနိမ့္ဖို႕အတြက္ အခြင့္အလမ္းကို လက္ကမ္းၾကိဳေနသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္…။”
အခန္း (၁)
ေလႏွင္ရာလြင့္ရလို႕
ေၾကကြဲရတဲ့အထဲမွာ
ဘယ္တုန္းကမွ
ရြက္ေလွေတြ မပါခဲ့ဘူး…။
BLACK DREAM
သူ႕ရဲ႕ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ မထင္မွတ္တဲ့အရာေတြ မထင္မွတ္တဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ မၾကာခဏဆိုသလို ၾကံဳေတြ႕ရတတ္တာ သူ႕အတြက္ အထူးအဆန္း တစ္ခုမဟုတ္ခဲ့တာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ…။ အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြထူေျပာပါတယ္ဆိုတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းေတြေပၚကို ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္ ကတည္းက စတင္ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့သူမို႕…။ အခုလို ႏွစ္ကာလ ၾကာရွည္လာၿပီျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႕အတြက္ အရာရာဟာ ေနသားက်ေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္ ပါတယ္…။ ကိုယ္ပိုင္ ရင္ဆိုင္မွဳ…။ ကိုယ္ပိုင္ သံုးသပ္ခ်က္…။ ကိုယ္ပိုင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာ သူေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရာ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ သူ႕ေနာက္က အရိပ္ေတြလို မ်က္ေျခမျပတ္ လိုက္ပါခဲ့ပါတယ္…။ တကယ္ဆို….။ သူေလွ်ာက္လွမ္းရာ ဘ၀ခရီးလမ္းဟာ အမ်ားသူငွာေတြထက္ အခ်ိဳးအေကြ႕ အေျပာင္းအလဲေတြက မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပိုမိုမ်ားျပားလွပါတယ္…။ သာမန္လူေတြ ၾကံဳေတြ႕ေနၾက…။ ၾကီးမားပါတယ္ဆိုတဲ့ ျပႆနာ ေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သူ႕အတြက္ေတာ့ အျပံဳးမပ်က္ေစခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ…။
အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြမ်ားလွတဲ့ ဘ၀ျမစ္ေၾကာင္းေတြၾကား အခုဆိုရင္ သူ႕ဘ၀ ရြက္ေလွကို ဟန္ခ်က္ညီညီ ထိမ္းတတ္ခဲ့ပါၿပီ…။ သူျဖတ္သန္းရာ ျမစ္ ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္…။ တစ္ညိမ့္ညိမ့္တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလႏုေအးေတြကို ခံစားရင္း ရြက္လႊင့္ခဲ့ဖူးသလို…။ ရိုက္ခ်က္ျပင္းျပင္း မုန္တိုင္းေတြရဲ႕ ၾကားထဲမွာလည္း သူတင္ ကိုယ္တင္ ရြက္လႊင့္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္…။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ လူအခ်ိဳ႕သူ႕ရြက္ေလွေလး အေပၚတက္လာၿပီး သူနဲ႕အတူ ခရီးၾကံဳ လိုက္ပါခဲ့ၾကတယ္…။ မၾကာခဏဆိုသလို လိုရာေရာက္သြားတဲ့ လမ္းၾကံဳအခ်ိဳ႕ သူ႕ရြက္ေလွေလးေပၚက ျပန္လည္ထြက္ခြာသြာၾကတယ္…။ အခ်ိဳ႕က လက္ျပႏွဳတ္ဆက္သြားတယ္..။ အခ်ိဳ႕က ေက်ာခိုင္းစြန္႕ခြာသြားတယ္…။ အင္း…။ အခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ပင္ လမ္းတစ္၀က္မွာ ကန္ခ်ခဲ့ဖူးတယ္။
သူ ရြက္လႊင့္ရာ ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ မၾကာခဏဆိုသလို သူ႕ဘ၀ရဲ႕ ရြက္ေလွေလးကို ခဏတာ နားခိုဖို႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္…။ ေရွ႕ဆက္သြားရမယ့္ ခရီး အတြက္ လိုအပ္တာေတြ ျဖည့္ဆည္းဖို႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္…။ ေနာက္ဆံုး ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ အထီးက်န္ခဲ့တဲ့ သူ႕၀ိဥာဥ္ကို အနားေပးဖို႕အတြက္ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ဆိပ္ကမ္းအခ်ိဳ႕မွာ ဆိုက္ကပ္ခဲ့ဖူးတယ္….။ အခ်ိဳ႕ဆိပ္ကမ္းေတြက သူ႕ရြက္ေလွေလးကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ၾကိဳဆိုၾကတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိပ္ကမ္း ေတြကေတာ့ လူစိမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူ႕ကို ႏုလံုးသားအစိမ္းေတြနဲ႕ ၾကည့္ၾကတယ္…။ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ဆိပ္ကမ္းေတြၾကေတာ့လဲ မသိလိုက္ မသိ ဖာသာ…။ သူတို႕နဲ႕ မဆိုင္သလို…။ အင္း…။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ပါေစ..။ ေက်းဇူးတင္စရာေလးတစ္ခုကေတာ့ ဘယ္ဆိပ္ကမ္းကမွ သူ႕ကို ခါးခါးသီးသီး ႏွင္မထုတ္ခဲ့ၾကဖူးဘူး..။
အခန္း (၂)
တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ
ပုဇြန္ေခါင္းတစ္ခုေပါ့
လူေတြယိုသမွ် အညစ္အေၾကးအားလံုး
သူ႕ေခါင္းထဲမွာပဲ စုခဲ့ေလရဲ႕…။
BLACK DREAM
သူရြက္လႊင့္ရာ ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ သူ႕အတြက္ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ အေတြ႕အၾကံဳေတြကို ရွဴရွိဳက္ခြင့္ရခဲ့တယ္…။ ဘ၀ဆိုတဲ့အရာက လူေတြ ကို ဒုကၡေပးေနတာလား…။ လူေတြက ဘ၀ဆိုတဲ့အရာကို ခုတုံးလုပ္အသံုးခ်ေနၾကတာလားဆိုတာကိုသူ အတိအက်ၾကီးမဟုတ္ေတာင္ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေလာက္ ေလ့လာႏိုင္ခဲ့တယ္…။ သူျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႕ ခ်ိန္ထိုးသံုးသပ္မိတယ္…။ လူေတြဟာ သူတို႕လိုခ်င္တာေတြကို ရရွိပိုင္ဆိုၿပီးတဲ့ ေနာက္ မလုိအပ္ေတာ့တဲ့ အမုန္းေတြ…။ အာဃာတေတြ…။ ေလာဘေတြ…။ ေဒါသေတြ…။ ေမာဟေတြကို အညစ္အေက်း စြန္႕ျပစ္ပစၥည္းတစ္ခု အျဖစ္အသြင္ေျပာင္းကာ ဘ၀ဆိုတဲ့ ျမစ္ျပင္ထဲကို စည္းမရွိ၊ ကမ္းမရွိ စြန္႕ျပစ္ခဲ့ၾကတယ္…။ ပထမ…။ မ်က္ႏွာလႊဲတယ္…။ ေနာက္ သူတို႕ အရွဳပ္ထုပ္ကို ဘ၀ဆိုတဲ့ျမစ္ျပင္ေပၚ သြန္ခ်စြန္႕ျပစ္တယ္…။ ဒီလိုနဲ႕….။ လူေပါင္းမ်ားစြာ….။ အညစ္အေၾကးေပါင္းမ်ားစြာ…။ မ်က္ရည္ေပါင္းမ်ား စြာ….။ ဒီျမစ္ျပင္မွ အဆိပ္မသင့္ ဘယ္သူသင့္မလဲ…။
