အမွာ
ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္းက ေရာက္ယက္ခတ္ေနတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႕ Post ေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္တင္ခဲ့တဲ့အေပၚ မူတည္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ျဖစ္၊ ပ်က္ေနတဲ့ စိတ္ေတြကို သတိထား မိပံုရတဲ့ ..။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မမ်ားလွစြာေသာ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္ အရွင္ညာဏစာရ ထံမွ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို ေပးပို႕လာေသာ ဆံုးမ စာ (ေပးစာ) ကို ကြ်န္ေတာ္ကဲ့သို႕ပင္ သံသရာ ပင္လယ္ကို ျဖတ္ကူးရင္း ေလာကဓံတရားႏွင့္ စီးျခင္းထိုးေနၾကတဲ့ အျခားေသာ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွစ္မ်ားႏွင့္ မိတ္ေဆြမ်ား အတြက္ ျပန္လည္ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္…။
ဆရာေတာ္၏ ေပးစာအား မည္သည့္ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္မွဳမွ မျပဳလုပ္ပဲ ဆရာေတာ္ေပးပို႕လိုက္သည့္အတိုင္း ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္…။
P.S – အေၾကာင္းအရာႏွင့္ ဆံုးမစာကေတာ့ တိုေတာင္းေပမယ့္ အလြန္တရာမွ အႏွစ္သာရျပည့္၀လွပါေၾကာင္း…။
******************************************************************************************************
ဒကာ ဘလက္
တေလာက ဦးဇင္း တက္ေနတဲ့ တကၠသိုလ္က ေဆြးေႏြးပြဲတခုက ဖိတ္လို႔ သြားျဖစ္တယ္။ ဦးေဆာင္ ေဆြးေႏြးတာကေတာ့ ျမန္မာဆရာေတာ္တပါး တိဘက္ဘုန္းေတာ္ၾကီးတပါး မဟာယာန ဘုန္းေတာ္ၾကီးတပါးေပါ့ေလ။ ဦးဇင္းကေတာ့ ျမန္မာဆရာေတာ္အတြက္ စကားျပန္အျဖစ္ တက္ခြင့္ရပါတယ္။
ေဆြးေႏြးတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ တရားထိုင္ျခင္း-တဲ့။ သုံးပါးစလုံး ကိုယ့္အျမင္ေတြကို တင္ျပၾကတယ္။ အမ်ားၾကီးဆိုပါေတာ့ ဒကာဘလက္ခ္။ အဲဒီတုံးက ပေရာ္ဖက္ဆာတေယာက္က ေမးခြန္းတခုေမးတာကိုေတာ့ ခုထက္ထိ အမွတ္ထင္ထင္ ရွိေနဆဲပါ။
သူေမးတဲ့ ေမးခြန္းက တရားထိုင္ျခင္းသည္ ေကာင္းသည့္အလုပ္ျဖစ္ပါလ်က္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုက်ိဳးမ်ားကို ေတြ႕ႀကဳံရတတ္ပါသလဲ-တဲ့။ ခုေနခါ ဒကာဘလက္အတြက္ တိုက္ဆိုင္မႈရွိတဲ့ ေမးခြန္းတခုမ်ား ျဖစ္ေနမလားလို႔ မွ်ေ၀လိုက္တာပါ။
ဘုန္းေတာ္ၾကီး သုံးပါးစလုံး အေျဖေတြ ကိုယ္စီ ေပးၾကေပမယ့္ ဦးဇင္းကေေတာ့ လားမားဘုန္းေတာ္ၾကီး ေပးတဲ့ အေျဖကို အၾကိဳက္ဆုံးျဖစ္ပါတယ္။ သူေျဖတာက ဥပမာေလးနဲ႔ ဆိုေတာ့ ခုထက္ထိကို မွတ္မိေနတုံးပါပဲ။
သူတို႔ရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ ဓမ္ရ္ဆာလာ(ဓမၼသာလာ)က တိဘက္ျပည္မၾကီးရဲ႕ အလယ္ပိုင္းမွာ ရွိပါသတဲ့။ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ဘယ္အရပ္မ်က္ႏွာက လာသည္ ျဖစ္ေစ ေတာင္တန္းေတြကို ေက်ာ္ရတယ္။ ေကြ႕ေတြကို ျဖတ္ရပါတယ္။ ေတာင္ေတြကိုပဲ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေကြ႔ေတြကိုပဲ ျဖတ္ျဖတ္ အားေတာ့ စိုက္ရတာပါပဲ။ တေတာာင္ကို ေက်ာ္ဖို႔ အတက္လမ္းကို ၾကိဳးပမ္းရတဲ့အခါ ငါ အေပၚကို ေရာက္ေနပါေပါ့လား-လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တလြဲမာန မထားမိဖို႔ လိုသလို ေတာင္ဆင္းလမ္းကို ေလ်ာက္မိတဲ့ အခါေတြမွာ ငါမွာျဖင့္ နိမ့္ပါးေနပါပေကာလားလို႔ အားငယ္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ေတာင္ကို တက္ေနျခင္းသည္လဲ ဓမ္ရ္ဆာလာနဲ႔ နီးဖို႔ အေၾကာင္းတခု ျဖစ္သလို ေတာင္ေပၚက ဆင္းေလ်ာက္ျခင္းက လဲ ဓမ္ရ္ဆာလာ ၿမိဳ႕ေတာ္နဲ႔ နီးဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္-တဲ့။
ဒီဥပမာေလးနဲ႔ ဟပ္ၿပီး ဓမၼေရးမွာမွ မဟုတ္ပါဘူး ေလာကေရးမွာလဲပဲ ေကာင္းက်ိဳးနဲ႔ပဲ ၾကဳံၾကဳံ ဆိုးက်ိဳးနဲ႔ပဲ ေတြ႕ေတြ႕ ျဖတ္သန္းရမယ့္ အေတြ႕အၾကဳံေတြ အျဖစ္ တည္ၿငိမ္စြာၿပီး ျဖတ္သန္း ႏွလုံးသြင္းဖို႔ လားမား ဘုန္းေတာ္ၾကီးက အၾကံျပဳပါတယ္။
ဦးဇင္းလဲ ခုခ်ိန္အထိ ေတာင္ေပၚေတြကို ေရာက္တဲ့အခါ လတ္ဆတ္တဲ့ ေလေတြကို တ၀ၾကီး ရႈလို႔ တလြဲမာနလို႔ မဆိုႏိုင္သည့္တိုင္ သာယာမႈေတြကိုေတာ့ လိုအပ္တာထက္ပိုလို႔ ဆုပ္ကိုင္မိတဲ့ အခါေတြ ရွိေနဆဲပါ။ ေတာင္အဆင္းလမ္းနဲ႔ ၾကဳံေလတိုင္း ညည္းညဴမႈေတြနဲ႔ မကင္းႏိုင္ေသးပါဘူး။ ေကြ႕ေတြကို ျဖတ္ဖို႔ ေသြးမေၾကာင္သည့္တိုင္ ေျခလွမ္းေတြ ေႏွးေနဆဲဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သုံးသပ္မိပါတယ္။
ေတာင္ေပၚကို ေရာက္ခိုက္ လိုအပ္တာထက္ ပိုၿပီး မသိမ္းပိုက္မိဖို႔ ေတာင္ဆင္းလမ္းကို ေလ်ာက္မိေလတိုင္း စိတ္မပ်က္မိေစဖို႔ လားမားဘုန္းေတာ္ၾကီးရဲ႕ အေျဖစကားကို မၾကာမၾကာ ႏွလုံးသြင္းမိပါတယ္။
ေကြ႕ေတြကို ျဖတ္ဖို႔ ၾကဳံလာခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လိုအပ္တာထက္ ပိုၿပီး သတိမထားမိဖို႔ ၾကိဳးစား ျဖစ္ပါတယ္။ သတိက မပိုဘူး မဟုတ္လားလို႔ေတာ့ ေမးစရာ ရွိပါတယ္။ သတိက ပိုတယ္လို႔ေတာ့ မရွိပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္က သတိထားတယ္ဆိုေပမယ့္ တကယ္ သတိထားတာဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ မၾကာၾကာ သုံးသပ္ၾကည့္ဖို႔ လိုမယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ တခါတရံမွာက်ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ တြန္႔ဆုတ္မႈက သတိလို႔ အေယာင္ေဆာင္တတ္တယ္ မဟုတ္လား။
လိုရာဆႏၵ ျပည့္၀ေအာင္ ၾကိဳးစားႏိုင္ပါေစ။
ကုိမည္းေရ.. ဆရာေတာ္ေပးတဲ့ ဆံုးမ စကားက အဖုိးတန္လွပါရဲ႕.. ေတာင္ေပၚေရာက္ေနလဲပဲ တလြဲမာန မျဖစ္နဲ႕။ ေတာင္ေအာက္ကို ဆင္းသြားရလဲပဲ စိတ္ပ်က္ျခင္း မျဖစ္နဲ႕။ ဥပမာေလးက ေနရာတုိင္းအတြက္ သံုးတတ္ရင္ သံုးတတ္သလို အဖုိးတန္ပါတယ္ ကိုမည္းေရ..
great post! thx for sharing dude!
u did great job bro .. it’s a cool post ever.
ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဆံုးမစာ…. ဆရာေတာ္ကို ေက်းဇူးတင္ေႀကာင္း သတင္းပို. ကိုရင္ဘလက္