Black Dream

About Your Dreams & About My Dreams…

About Me

I am a freelance Web Designer & Photographer. Who Loves Arts. Especially Music, Literature & Photography. Yes, Also Addicts To Soccer. Love The Country. Love The Coffee. Love The Cigarettes. Love The Cameras. Love The Guitars & Love My Wife...! (More...)

ေသြးပူ…

အဟမ္း..။ အဟမ္း…။ စပြားပါမယ္…။

စိတ္ထဲရွိတာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာခ်င္လို႕ေရးတာပါ..။ ဘာအက်ိဳးမွ ရွိနိုင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ကိုေတာ့ အတိအက် အာမခံပါတယ္ ..။

ယံုခ်င္မွေတာ့ ယံုၾကပါလ့ိမ္မယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္ဘေလာ့ကို ကိုယ္တိုင္ ဖြင့္မၾကည့္တာ ၂ လေက်ာ္သြားပါၿပီ ။ ဘာေၾကာင့္ဖြင့္မၾကည့္ မိတာလည္း ဆိုတာကေတာ့ အေၾကာင္းမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သလို..။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာေၾကာင့္မွန္း တစ္ကယ္မသိႏိုင္တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါ လ့ိမ္မယ္..။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ စာေတြေရးသည္ျဖစ္ေစ မေရးသည္ျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ကို ဘယ္တုန္းကမွ မပိတ္ခဲ့ပါဘူး…။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့…။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ဆိုတာကို ဖဲၾကိဳးျဖတ္ၿပီး မဖြင့္လွစ္ခဲ့လို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…။

ဘာေတြလုပ္ေနလဲ..? ဘယ္ေတြေပ်ာက္ေနလဲ…? ဘယ္သူမွမေမးေပမယ့္…? ကိုယ့္ကိုယ္ကို နာမည္ၾကီး လူသိမ်ားၿပီးေတာ့ လူေတြ စိတ္၀င္စားေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပံုစံဖမ္းၿပီး ေျပာၾကည့္ခ်င္ပါတယ္..။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ လိုင္းေျပာင္းသြား (တစ္မ်ိဳးမထင္ၾကပါကုန္) လို႕ပါ..။ အမွန္က လိုင္းေၾကာင္သြားတယ္လို႕ ေျပာလည္း ရပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ အခု အုန္းသီးတစ္လံုးရထားပါတယ္..။ ေန႕ေန႕ညည ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီ့ အုန္းသီးကို ကိုင္ကာ ဖင္တစ္ျပန္ေခါင္းတစ္ျပန္ေလ့လာေနပါတယ္..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ၀ါသနာတစ္ပင္ကေန အျခားတစ္ပင္ကို ခဏခဏခုန္ကူးတတ္တဲ့ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္မို႕ပါ..။

အရာရာကို စိတ္၀င္စားလြယ္တယ္…။ ေလ့လာလြယ္တယ္…။ တတ္ေျမာက္လြယ္တယ္…။ ကြ်မ္းက်င္လြယ္တယ္…။ ဒါေပမယ့္….။ ၿငီးေငြ႕လည္း လြယ္တတ္ပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွ ၿငီးေငြ႕မသြားတဲ့ အရာေတြ…။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ထဲက ဘယ္လိုမွ ထုတ္ျပစ္လို႕မရႏိုင္ တဲ့အရာေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္…။ Romantic ဆန္ဆန္ေတြ…။ နက္နက္နဲနဲေတြ မေတြးၾကပါနဲ႕..။ ကြ်န္ေတာ္ အအိပ္၊အစားနဲ႕ ေဆးလိပ္ကိုေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ မၿငီးေငြ႕ခဲ့ပါဘူး…။ အႏွဳတ္ ၂၀ ေလာက္ေရာက္ေနတဲ့ ႏွင္းေတာထဲမွာ ေဘာလံုးကန္ရဲ ေလာက္တဲ့ သတၱိမရွိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္…။ အခုဆိုေပါင္ခ်ိန္က ၁၅၀ ေက်ာ္စျပဳလာပါၿပီ…။

အခုဆို ပထမႏွစ္၀က္စာေမးပြဲၿပီးလို႕ ဒုတိယႏွစ္၀က္ ျပန္စေနပါၿပီ..။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ဘ၀ကေနၿပီးေတာ့ မၾကာေတာ့တဲ့ ကာလမွာ ရရွိေတာ့မယ့္ မဟာဘြဲ႕အတြက္ စာတမ္းျပဳစုေနရတဲ့ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္သို႕ စတင္ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္..။ တကယ္ကို အခ်ိန္ေတြက အကုန္အျမန္လွပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ တကယ္ပဲ အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတာ သိပ္ကို သိသာလြန္းပါတယ္…။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြက စာမေရးေတာ့ဘူးလားလို႕ေမးၾကပါတယ္…။ တကယ္ဆုိ ဒီေမးခြန္းကို ကြ်န္ေတာ္ေျဖစရာ မလိုလွဘူး ထင္ပါတယ္..။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မွ စာေရးဆရာ တစ္ေယာာက္ မဟုတ္ခဲ့တာပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ Website ေတြက ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွစ္မေတြက ေမတၱာပို႕ၾကတယ္..။ သူတို႕ ေတာင္းထားတဲ့ အကူအညီေတြ မေပးေတာ့ဘူးလားတဲ့…။ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ပဲ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ ေနမိ ခဲ့တယ္…။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အေပၚမွာေျပာခဲ့သလိုပဲ မေရရာလွပါဘူး..။ လူမွဳေရး ခံစားခ်က္ေတြ လည္းနဲနဲပါတယ္..။ ကိုယ္ပုိင္ခံစားခ်က္ေတြလည္း နဲနဲပါတယ္ (မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေတာ္ရံုတန္ရံုေလာက္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ကို သိပ္ၿပီး ဦးစားေပး ေရွ႕တန္း တင္ေလ့မရွိပါဘူး..။) လူမွဳေရးညံ့ဖ်င္းေသာကာ စကားအေျပာအဆိုမတတ္ေသာ (ကြ်န္ေတာ္ညံ့တာထက္ ပိုည့ံၾကပါတယ္) လူေတြေၾကာင့္ လည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္..။

ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူကေမးေမး…။ အားလားဆိုရင္ေတာ့…။ လံုး၀ပါပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ မအားပါဘူး…။ ဘာလို႕မအားတာလဲ…။ မအားခ်င္လို႕ မအား တာပါ..။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႕ အခ်ိန္နဲ႕အမွ်ေတြးေနရတဲ့ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ မအားပါဘူး…။

“မင္းအႏုပညာသမားစစ္တယ္ဆိုရင္ မင္းေရးမယ့္စာေတြကို ေလးေလးနက္နက္ေစာင့္ဖတ္ေနမယ့္ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကို မင္းေလးစားသင့္တယ္။” အဟမ္း အဟမ္း..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆရာၾကီးအထာနဲ႕ ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ..။ ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ ငတိက မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာနဲ႕ တစ္လံုးပဲ သူ႕ကိုျပန္ေမးမိတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အႏုပညာသမားလို႕ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္သူကအခြ်န္နဲ႕ မလိုက္တာလဲ…?

ဒီေမးခြန္းကို အတည္တက်ေမးလာမယ္ဆိုရင္ ..။ တစ္ကယ္လဲ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေျဖစရာမရွိပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလဲ..? အႏုပညာသမားလား..? အင္ဂ်င္နီယာလား…? စစ္သားလား…? ဓာတ္ပံုဆရာလား..? အားကစား သမားလား…? ကြ်န္ေတာ္ ဘာလားမွ မဟုတ္ပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္စစ္စစ္ျဖစ္ဖို႕ ၾကိဳစားေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ မျဖစ္ေသးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပါပဲ..။ ဒီ့ထက္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာမွ မပိုပါဘူး..။ ( တစ္ကယ္ပါ တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္လို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသံုးရတာေတာင္ မလံုမလဲ ျဖစ္မိတယ္..။ “တကယ္ေရာ မင္းကိုယ္ တိုင္ဟုတ္ရဲ႕လား? မင္းကိုယ္မင္း ပိုင္ရဲ႕လား? ” လို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ေတြးမိပါတယ္..။)

အာ…။ မရဘူး..။ အၿမွီးကဆြဲ…။ ေခါင္းကဆြဲ…။ လူမွန္ရင္ (လူမွန္မွန္၊ မမွန္မွန္ လူေတြနဲ႕မလြတ္ကင္းႏိုင္ေသးရင္၊ လူလို႕သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕သတ္မွတ္ထားတဲ့ လူေတြရဲ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ေနေနေသးတယ္ဆိုရင္) ေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုေပး..။ ဒါပဲ…။

ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အခုေလာေလာဆယ္ အလင္းေတြ အေမွာင္ေတြနဲ႕ ေဆာ့ေနပါတယ္…။ တစ္ခါတစ္ေလ ေထာင့္ေတြပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္က လက္နဲ႕ ပန္းခ်ီဆြဲဖို႕ေနေနသာသာ ၀လံုးေတာင္ ၀ိုင္းေအာင္ မေရးတတ္ေလေတာ့…။ ကြ်န္ေတာ္အခု စက္ေတြရဲ႕အကူအညီနဲ႕ အလင္းနဲ႕ ဖန္တီးတဲ့ ပန္းခ်ီကားေလးေတြ ဆြဲတတ္ေအာင္ က်င့္ေနပါတယ္…။ ( အာ..။ မိေက်ာင္းသား..။ လွ်ာကလည္း ရွည္ပါ့..။ လိုရင္းေျပာ) ဟုတ္ကဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနပါတယ္…။ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့စုေဆာင္းထားတဲ့ ေငြေလး ရယ္..။ အိမ္က အေဖနဲ႕အေမကို လည္ပင္းညွစ္ၿပီးေတာင္းထားတဲ့ ေငြေလးရယ္ေပါင္းၿပီး Nikon D90 တစ္လံုး၀ယ္ကာ မဲမဲ ျမင္သမွ် အကုန္ လိုက္ရိုက္ေနပါတယ္…။ (အရင္က ပိုးဟပ္ေလးေတြ ရွိတဲ့အခန္း..။ အခုဆို ပိုးဟပ္ေတြေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္ လက္ခ်က္ေၾကာက္လို႕ အျခားအခန္းေျပးကုန္ၾကပံုရတယ္…။ အခန္းထဲမွာ တစ္ေကာင္မွ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး )

အရင္ စာေတြေရးတုန္းကလိုပဲ ကိုယ္ရိုက္ထားတဲ့ပံုေတြကို သူမ်ားေတြက (အရူးစိတ္ခ်မ္းသာရင္ ကမာၻၾကီး ေအးခ်မ္းပါတယ္ဆိုၿပီး ) အားေပးတဲ့ အခါ..။ ေကာ္မန္႕ေတြေရးၾကတဲ့အခါ…။ အဟုတ္ႀကီးထင္..။ ႏွလံုးပီတိ ဂြမ္းဆီထိကာ..။ အရူးဘံုေျမာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္..။ (အခုက ပိုဆိုးပါတယ္..။ အရင္က ကိုယ့္ဘာသာစကားနဲ႕ ေရးတဲ့စာဆိုေတာ့ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြေလာက္ပဲ ဖတ္ၾကပါတယ္..။ အခုကေတာ့ ဓာတ္ပံုဆိုေတာ့ ကိုယ္နဲ႕သိသည္ျဖစ္ ေစ မသိသည္ျဖစ္ေစ ႏိုင္ငံတကာက လူေတြကပါ ၾကည့္ရွဳခံစားႏိုင္…။ အားေပးႏိုင္ၾကပါတယ္…။)

ဒီေနရာမွာ သတိထားမိတာေလး တစ္ခုျဖည့္စြက္ေျပာခ်င္ပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္ ဓာတ္ပံုေတြတင္လို႕ရတဲ့ ေ၀ဖန္မွဳေတြ၊ မွတ္ခ်က္ေလးေတြဟာ အရင္က ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့စေရးတဲ့ကာလမွာ ရခဲ့တဲ့ မွတ္ခ်က္ေလးေတြလိုပါပဲ..။ အရမ္းအရသာရွိပါတယ္..။  မင္းကိုငါေပးလို႕ ငါ့ကို မင္းျပန္ေပးရ မယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေတြ မပါေလေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႕ေကာင္းပါတယ္..။)

“ဟာ ေတာ္လိုက္တာ…။ ခင္ဗ်ားဟာ တကယ့္ ဘက္စံုရအႏုပညာရွင္ပဲ…။” ဟိ..။ တစ္ကယ္လို႕ မ်ားတစ္စံုတစ္ ေယာက္က ထိုကဲ့သို႕ေျပာလာေသာ္…။ ကြ်န္ေတာ္ ရုပ္တည္ႀကီးနဲ႕ တဟဲ ဟဲ လုပ္ေနပါ့မယ္..။ ေခ်ာ္လဲေရာ ထိုင္…။ ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ တကယ္အရည္အခ်င္းရွိဖို႕ထက္…။ အဓိကက လူအထင္ႀကီးခံရဖို႕ပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ။

ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဘေလာ့မွာ ေအးေအးေဆးေဆး စာေလးေရးေနတုန္းက domain ဖိုး hosting ဖိုးေလာက္ ေလးပဲကုန္ပါတယ္..။ ဒါကလည္း အေဖ့မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ လုပ္ငန္းေတြအတြက္ Website ေလးတစ္ခုေလာက္ လုပ္ေပးလိုက္ရင္..။ တစ္ႏွစ္စာ မဟုတ္ဖူး..။ ၅ ႏွစ္စာေလာက္ ျပန္ကာမိ ပါတယ္..။ အခုေတာ့ ေျခအၿငိမ္ေနႏိုင္ လက္အၿငိမ္မေနႏိုင္ ကင္မလာ တစ္လံုး၀ယ္လိုက္တာ …။ ဆင္ဖိုးထက္ ခြ်န္းဖိုးေတြက ပိုပိုၾကီးလာပါတယ္..။ လိုခ်င္ျပန္ၿပီ ဘာ Lens, လိုခ်င္ျပန္ၿပီ Tripod , လိုခ်င္ျပန္ၿပီ Flash လူလဲ ေတာ္ေတာ္ ခြ်တ္ခ်ံဳက် (ခက္ဆစ္- ခါး၀တ္ကို ခြ်တ္ကာျခံဳရေလာက္ေအာင္ ဆင္းရဲသည္။ ) ေနပါၿပီ..။

ကြ်န္ေတာ္ လက္ကျမင္းထားတဲ့ပံုေတြကို ကြ်န္ေတာ့္ Facebook မွာ အျမဲတင္ပါတယ္..။ Blog မွာေတာ့ တင္ဖို႕ အစီအစဥ္မရွိေသးပါ…။ အစီအစဥ္ျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း ဒီစာေရးတဲ့ေနရာမွာ တင္ျဖစ္ဖို႕ထက္ ဓာတ္ပံုအတြက္ သီးသန္႕ Blog တစ္ခုလုပ္ၿပီး တင္ျဖစ္ဖို႕က မ်ားမယ္ထင္ပါတယ္…။ ဟင့္အင္း..။ ရဘူး..။ ရဘူး..။ ဒီမွာပဲတင္ ဆိုရင္ေတာ့..။ ဒီမွာတင္ပါ့မယ္…။ ပံုေတြခ်ည္းပဲတင္ရင္ ပ်င္းမွာဆိုးလို႕ (အဲ့လို ဆြဲေဆာင္မွဳရွိပါတယ္) ကြ်န္ေတာ္ သိထားတာေလးေတြ တတ္ထားတာေလးေတြကို..။ ဆရာၾကီးဟန္ အျပည့္နဲ႕ နဲနဲပါးပါး ထည့္ေဖာ ၿပီး တင္ေပးပါ့မယ္…။

ကြ်န္ေတာ္ပြားေနတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့မ်ားသြားပါၿပီ..။ ဆက္ေရးဖို႕ရွိတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြလည္း ေရးခ်င္စိတ္ မရွိတဲ့အတြက္ ဆက္မေရးျဖစ္ပါဘူး..။ ေလာကမွာ ဆရာေတြသိပ္မ်ားတယ္…။ အဲ့ဒီ့ဆရာေတြပဲ ဆက္ေျပာၾက ပါေစ..။ ကြ်န္ေတာ့္လို ငခြ်တ္တစ္ေကာင္အေနနဲ႕ကေတာ့ ဘာမွ ဆက္ေျပာဖို႕ မလိုအပ္ပါဘူး..။

အေရးအၾကီးဆံုး တစ္ခု ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္..။ ဒီတစ္ခါအတည္ပါ…။ ကြ်န္ေတာ္ အႏုပညာသမား မဟုတ္ပါဘူး..။ အႏုပညာကို ၀ါသနာပါတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ ဘယ္အႏုပညာပညာရပ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ခံစားပါတယ္..။ စိတ္၀င္စားပါတယ္..။ ကိုယ္တိုင္လိုက္လုပ္တာ မလုပ္တာက တစ္ပိုင္းပါ…။ အခုဆို ကြ်န္ေတာ္ စိတ္၀င္စားျခင္း၊ ခံစားျခင္းအျပင္ ကိုယ္တိုင္လုိက္လုပ္တဲ့ အႏုပညာအမ်ိဳးအစား ႏွစ္ခုရွိပါၿပီ..။ ပထမ တစ္ခုကေတာ့ စာေရးတာ..။ အခု ဒုတိယတစ္မ်ိဳးကေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္တာေပါ့…။

ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဖန္တီးထားတဲ့ မျဖစ္စေလာက္ အႏုပညာေလးေတြကို ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ေလးမွာ အခြင့္သင့္တဲ့ တစ္ေန႕ေတာ့ ခ်ျပခ်င္ပါတယ္..။ အမ်ားစုက ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ကိုလာရင္ (မ်က္စိလည္ၿပီးလာေသာသူမ်ားကို မဆိုလိုပါ) ေသေသခ်ာခ်ာ ေမာင္းတင္ၿပီးလာၾကပါတယ္..။ မ်က္မွန္ၾကီးေတြတပ္..။ ေကာ္ဖီခြက္ၾကီးေတြခ်…။ ေဆးလိပ္ၾကီးေတြခဲၿပီး..။ ဒီဘဲ ေရးတာေတြကို အတြင္းအားနဲ႕ ဖတ္မယ္ဆိုၿပီး..။ အမွန္က ကြ်န္ေတာ္ အဲ့လိုမျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး..။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေပါ့..။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း တကယ့္ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေနရတာကို ႏွစ္သက္တဲ့လူ တစ္ေယာက္ပါ…။ (ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ကိုဖတ္ၿပီး “ထင္” တစ္လံုးနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ကို Gtalk မွာလာအပ္ၿပီးေတာ့မွ..။ ကြ်န္ေတာ္ ငေပါမွန္းသိလို႕ တပ္လန္သြားတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပါ..။ မယံုရင္ သူတို႕ကိုေမးၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္)  ဘာပဲလုပ္ေနရ လုပ္ေနရ ကြ်န္ေတာ္က အဲ့ဒီ့လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ထဲမွာ ေျမာေနရရင္ ေက်နပ္ေနတတ္တဲ့ေကာင္ပါ…။

အခု ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်လိုက္ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ဟာ အရင္က စာေတြခ်ည္းေရးတဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ..။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေနရာကို တစ္ကယ့္ Blog တစ္ခုအျဖစ္ ဖန္တီးဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါၿပီ (ကြ်န္ေတာ့္ကို ညီအစ္ကိုလို ခ်စ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ေရးတဲ့ စာေတြကို နက္နက္နဲနဲ အျမဲေ၀ဖန္ အားေပးခဲ့တဲ့ ကိုမိုးေမာင္ (Happycloud) လို အစ္ကိုေတြ ကေတာ့ သေဘာက်မယ္ မထင္ပါဘူး)..။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ္ ဒီ Blog ေလးမွာ စာေတြ ဆက္ေရးႏိုင္ဖို႕ အခ်ိန္သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ ေရႊျပည္ေတာ္ (ေရႊျပည္သူ မဟုတ္ပါ) ဆီကို ျပန္ရပါေတာ့မယ္…။

ဒီေတာ့ အရင္လို စိတ္ရူးေပါက္မွ ထထေရးမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ ေရးခ်င္တာေတြ ေျပာခ်င္တာေတြ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္သြားတဲ့အခါ အမ်ားၾကီး မေျပာလိုက္ရပဲ က်န္ေနရစ္ခဲ့ႏိုင္ပါတယ္..။ ျပန္သြားတဲ့အခါ ဆက္ေရးလို႕ရတယ္ ဆိုေပမယ့္ အေျခအေနနဲ႕ အခြင့္အေရးက ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ ဒီေလာက္ေပးႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့လို႕ပါပဲ..။

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ေပါသမွ်..။ ရူးသမွ်…။ ကို ခြင့္လႊတ္နားလည္ ဖတ္ရွဳ အားေပးခံစားၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ မမ်ားလွတဲ့ ဒီ အနက္ေရာင္အိပ္မက္တစ္ခုရဲ႕ ၀ိဥာဥ္ကို တန္ဖိုးထားၾကတဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွစ္မမ်ားအားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ပဲ တန္ဖိုးထားပါေၾကာင္း ေျပာၾကားရင္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပြားၾကမယ္ ေဟ့ေကာင္းေကာင္း အစီအစဥ္ကို နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ..။

ရႊီ…။ ေျဖာင္း…။ ေျဖာင္း…။ ေျဖာင္း…။ အေစာၾကီးကတည္းက ၿပီးသင့္တာ…။

P.S- စာျမန္ျမန္ျပန္ေရးေစခ်င္ပါက Comment မ်ားမ်ားေပးၾကပါကုန္…။

Cateogry : Personal

All Rights Reserved. Copyright © & Developed By Black Dream