ေခါင္းစဥ္မရွိ

1 views

ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ ဆိုတာ
အနည္းဆံုးေတာ့
သတိရျခင္းအတြက္လားခြဲခြာျခင္းအတြက္လား
ေရးမိဖုိ႔ ေတြးမိဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။

ကြၽန္မ အမွတ္ရေနဆဲပါ။ အညႇဳိးတႀကီးရြာခ်တဲ့ မိုးဒဏ္ကို ခံလိုက္ရတဲ့ ကြၽန္မတို႔ ေက်ာင္းေလးကို ျပဳျပင္ေနဆဲ ၾကည္လင္တဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးေအာက္မွာ အျမင္မတင့္ေပမဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို စာသင္ေနတဲ့ တစ္ေန႔ကိုေပါ့။ သူတို႔ေလးေတြအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ ႐ိုးသြားမွာ မဟုတ္တဲ့ ဟယ္လင္ကဲလားရဲ႕ အံ့မခန္း စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပံုေတြကို မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္နဲ႔ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေျမႇာက္ကာ ပင့္ကာ ေကြ႕ကာ ၀ိုက္ကာနဲ႔ ကြၽန္မ အားပါးတရ ေျပာျပေနခဲ့တာေလ။ သူ ကြၽန္မကို ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ၾကည့္ေနခဲ့လဲမသိပါဘူး။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕အၾကည့္ဒဏ္ကို ခံရတဲ့သူတုိင္း ျဖစ္တတ္တဲ့ စိတ္အေနအထားမ်ဳိးေၾကာင့္ ကြၽန္မ သူ႔ကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ကြၽန္မရဲ႕အၾကည့္ကို လႊဲဖယ္ဖို႔ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းမျဖစ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ သူ အံ့အားတသင့္ၾကည့္ေနခဲ့တာ။ မနီးလွေပမဲ့ အေတာ္အသင့္ ေ၀းတဲ့ၾကားက သူ႔ရဲ႕ၾကည္လင္တဲ့႐ုပ္ရည္ကို ကြၽန္မ ျမင္လိုက္ရတယ္။ တဒဂၤ လႈပ္ခတ္သြားတဲ့ ရင္ခုန္သံျမန္ျမန္ေတြကို အဲဒီကတည္းက ႐ုိက္ခ်ဳိးခဲ့ရမွာေလ။

ေန႔စဥ္ရက္ဆက္မဟုတ္ေပမဲ့ တစ္ပတ္ ႏွစ္ခါေလာက္ေတာ့ သူ႔ကို ကြၽန္မ ေတြ႕ျဖစ္တယ္။ စာသင္ေဆာင္ရဲ႕ မနီးမေ၀းက ကေဖးဆိုင္မွာ ထိုင္ေနတတ္ေပမဲ့ ကြၽန္မကို လွမ္းၾကည့္ေနမယ္မွန္း ျမန္ဆန္လာတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြက အလိုလုိသိေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္မ ရင္ခုန္ခြင့္ရွိရဲ႕လားလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ဆန္းစစ္ေနခ်ိန္မွာပဲ မသိလိုက္တဲ့ဒဏ္ရာတစ္ခုက  ကြၽန္မႏွလံုးသားမွာ အျမစ္တြယ္သြားခဲ့တာ။ ကြၽန္မ ေနသားက်ေနခဲ့တာပါ အစ္ကိုရယ္လို႔ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသံတိတ္ ေရရြတ္ေနခဲ့မိတယ္။

*************************************************************************************

ေႏြ႕အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ေစတနာသန္႔သန္႔နဲ႔ေပးတာပါ။ ေႏြ အဂၤလိပ္၀တၳဳေတြ ဖတ္တာ ႏွစ္သက္တယ္ၾကားလို႔ အိမ္က ယူလာခဲ့တာ။ ရင္ထဲ့နင့္ ေနေအာင္ကို ဇာတ္လမ္းက ေကာင္းလို႔ေလ။ ယူပါ ေႏြ….။

မထင္မွတ္ထားတဲ့ သူ႔ကို ေတြ႕လိုက္ရလို႔ အံ့ၾသထိတ္လန္႔စြာနဲ႔ ကြၽန္မ ေျခစုံရပ္ လိုက္မိတယ္။ Khaled Hosseini ရဲ႕ The Kite Runner ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို တ႐ိုတေသကိုင္ၿပီး ကြၽန္မထံ လွမ္းေပးေနတဲ့ သူ႔လက္အစံုကို အမွတ္မထင္ ၾကည့္လိုက္မိရင္းနဲ႔ ျဖဴျဖဴသန္႔သန္႔ လက္တစ္စံုက ကြၽန္မကို ေငးေမာေစခဲ့ေသးတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ မလႊတ္တမ္း ကိုင္ထားခ်င္ေနမယ့္ လက္တစ္စံုကို ကြၽန္မ အဲဒီကတည္းက မၾကည့္သင့္ခဲ့ပါဘူး။

လက္မနဲ႔ လက္ညႇဳိးကို ထိစပ္လို႔ မ်က္ခံုးႏွစ္ခုၾကားကေန ရင္ဘတ္နားထိလႊဲယမ္းၿပီး ဘယ္လက္၀ါးေပၚ ညာလက္၀ါးကို ေဘးတိုက္ေထာင္ ျပလုိက္မိတယ္။  ႐ုတ္တရက္မို႔ အက်င့္ ပါေနတဲ့ လက္ေတြက လႈပ္ရွားသြားေပမဲ့ သူ ဘယ္နားလည္ပါ့မလဲလို႔ ေတြးၿပီး စာရြက္နဲ႔ ေဘာပင္ကို ထုတ္ဖုိ႔ ဟန္ျပင္လုိက္စဥ္မွာပဲ

ေတာင္းပန္စရာမလိုပါဘူး ေႏြရယ္၊ ကြၽန္ေတာ္က ျဖဴစင္စိတ္နဲ႔ ေပးတာမို႔ ေႏြသာလက္ခံေပးရင္ ကြၽန္ေတာ္ ေက်နပ္မွာပါ။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆို ေႏြ စာေရးျပစရာမလိုပါဘူး။ ေႏြေျပာတာေတြအားလံုးကို ကြၽန္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္….။

ညင္းသြဲ႕သြဲ႕ေရေမႊးနံ႔ေလးက သူ႔အမွတ္သညာတစ္ခုလုိ ဦးေႏွာက္ထဲကို ၀င္ေရာက္လာတယ္။ ကြၽန္မ တကယ့္ကို ေပ်ာက္ဆံုးသြားခ်င္ခဲ့တာပါ။ ေႏြက အျမဲရြက္သစ္ပဲ။ ေရာ္ရြက္မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာတတ္တဲ့ ေဖေဖသာ ခုေန ရွိေနမယ္ဆုိရင္ ကြၽန္မကို ဘယ္လိုရွင္သန္ေစမလဲ ကြၽန္မ သိပ္သိ ခ်င္တယ္။

ေႏြ မ်က္ရည္၀ဲေနတာလား။ ကြၽန္ေတာ္ မွားသြားတယ္ထင္တယ္။ ေႏြ မ်က္ရည္က်ေစဖို႔ ကြၽန္ေတာ္မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ေႏြ႕ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တာပါ။

ကြၽန္မ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆို ေရွာင္လႊဲမရလို႔ စကားေျပာရတဲ့အခါ စာေရးျပဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေႏြ ဆုိတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀မွာ ပါ၀င္ကျပဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ သူ႔ကို ကြၽန္မဘ၀ရဲ႕ စစ္မွန္ျခင္းေတြနဲ႔ မေရာေထြးလိုပါဘူး။

ေႏြ ဒီကအစ္ကို႔ကို ေက်းဇူးတင္ ပါတယ္။ စာအုပ္ကိုေတာ့ လက္မခံပါရေစနဲ႔။ ေႏြလည္း ဖတ္ဖို႔ သိပ္မအားလို႔ပါ။ ဖတ္ခ်င္တဲ့အခါက်ေတာ့ ငွားပါ့မယ္။

ကြၽန္မ စာေရးေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး မမွိတ္မသုန္လိုက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ သူက ျပံဳးတယ္။

ေႏြ႕လက္ေရးေလးေတြက ၀ိုင္းေနတာပဲ။ ေနာက္ဆို ေႏြ စာေရးျပလည္း ကြၽန္ေတာ္ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ေစာင့္ရတာ အဆင္ေျပသြားၿပီ။ ေက်းဇူးပဲ ေႏြ၊ ကြၽန္ေတာ့္ကို လက္ခံ စကားေျပာတဲ့အတြက္။ ကြၽန္ေတာ္ သြားေတာ့မယ္ေနာ္။ ေၾသာ္… ကြၽန္ေတာ့္နာမည္ ျမတ္ေထရာ ပါ….။

ေျပာရင္းနဲ႔ သူ ထြက္သြားေတာ့ ကြၽန္မတစ္ကိုယ္လံုး ေသြးေတြ ေအးခဲသြားသလို မလႈပ္မယွက္ ရပ္ေနမိတယ္။    ေႏြနဲ႔ နီးကပ္လာေလ အဲဒီလူဟာ ပူေလာင္လာေလပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ေႏြရဲ႕လမ္းဟာ ရြက္ေၾကြေတြ မ်ားလြန္းပါတယ္။ ဒီလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းခ်င္တဲ့သူဟာ ရြက္ေ<ကေတြကို မရွင္းေပးႏိုင္ရင္ေတာင္မွ မနင္းေခ်သင့္ဘူး မဟုတ္လား။ အစ္ကိုက လက္နဲ႔ ဖြဖြေလးေကာက္ယူၿပီး ေႏြကို ႀကိဳဆုိခ်င္ေပမဲ့ ေႏြရဲ႕ေရာ္ရြက္ေတြက ကြၽပ္ဆတ္ေနၿပီမို႔ အစ္ကို႔လက္ထဲမွာတင္ အစိတ္စိတ္အျမႊာျမႊာ ျဖစ္သြားေလာက္တယ္ အစ္ကို။ ကြၽန္မကေတာ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြရဲ႕ ပညတ္ရာသခင္ ေႏြ မို႔ ေႏြရဲ႕ျပယုဂ္ျဖစ္တဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေလးေတြ ေလမွာ၀ဲပ်ံေနတာကို ခံစားေနဦးမွာပါ အစ္ကုိ။

**************************************************************************

နံနက္ေ၀လီေ၀လင္းမွာပဲ ကြၽန္မရဲ႕ကြန္ပ်ဴတာက အီးေမးလ္ အသစ္ေရာက္ေၾကာင္း ႏႈိးေဆာ္လိုက္တဲ့အသံေၾကာင့္ လွည္းလက္စ တံျမက္စည္းကို ေထာင္ရင္း ကြန္ပ်ဴတာဆီ ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။

ေႏြ…    ေႏြ႕ေမးလ္ကို ေက်ာင္းကေန သိခဲ့တာပါ။ ေႏြ႕ Website ကိုလည္း ကိုယ္ ဖြင့္ၾကည့္တယ္။ ကေလးေလးေတြအေၾကာင္း ေႏြ ေရးထားတာ အရမ္းသ႐ုပ္ေပၚတာပဲ။ ဆရာမႀကီးက ေျပာတယ္၊ ေႏြ အဲဒီ            Website လုပ္ၿပီးကတည္းက ေက်ာင္းကို ေထာက္ပံ့ေၾကးေတြ အမ်ားႀကီး ေပးၾကတယ္။ အရမ္းလွဴၾကတယ္တဲ့။ ေႏြက တကယ္ေတာ္တယ္။ ကိုယ္ေတာင္ ခုခ်ိန္ထိ သူတစ္ပါးအတြက္ ဘာမွမစြမ္းေဆာင္ေပးႏုိင္ေသးဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီထဲမွာ ကေလးေတြနဲ႔အတူ ေႏြ တြဲ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံု ကိုယ္ ပရင့္ထုတ္ထားတယ္။ ေႏြ႕ကို ခြင့္ေတာင္းတာပါ။ ကိုယ္ အခုလို ေမးလ္ပို႔တာ ေႏြ႕အတြက္ အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစပါဘူးေနာ္။ ေႏြနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ကိုယ့္မွာ သိခ်င္တာေတြ သိပ္မ်ားေနတယ္။ ေႏြ႕ဘက္က တစ္လံုးမွ ဖြင့္ဟမလာဟာမွာကို သိလို႔ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ေႏြ႕ကို နားလည္ဖို႔ ႀကိဳးစာေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ေက်းဇူးပဲ ေႏြ၊ အခ်ိန္မီ ကိုယ့္ေရွ႕ကို ေရာက္လာေပးလို႔။ ေနာက္ေန႔ေတြ ကိုယ့္ေမးလ္ကို ေမွ်ာ္ေနေပးမွာလား။ ကိုယ္ ခု ခရီးထြက္ရေတာ့မွာေလ။ ေႏြ႕ကို ကိုယ္ေတြ႕မ်က္ျမင္ ႏႈတ္မဆက္သြားရလို႔ ကိုယ္ တကယ္ စိတ္မေကာင္းဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္မွာ ေႏြ႕ကိုယ္စား ေႏြခ်စ္တဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ ႐ိုက္ထားတဲ့ပံုရွိတယ္ေလ။ ခု အေရးတႀကီး ခရီးထြက္ရမွာမို႔ ဒီေလာက္ပဲ ေရးလိုက္တယ္။ ေနာက္မွ ထပ္ပို႔မယ္ေနာ္။ ေႏြ႕က်န္းမာေရးကို ဂ႐ုစိုက္။

ကိုယ့္ကို ေမွ်ာ္ေနေစခ်င္တဲ့
ျမတ္ေထရာ

ဖတ္လို႔ၿပီးသြားေပမဲ့ ေႏြ႕အၾကည့္ေတြက ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္ကေန မခြာခဲ့ဘူး။ ေႏြက ႏွလံုးသားကို သံမိႈေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အေသ ႐ိုက္ႏွိပ္ထားခဲ့တာ။ ခုေတာ့ သူနဲ႔ေတြ႕တိုင္း ႏွလံုးသားက သံမႈိေတြကို အရွင္လတ္လတ္ ဆြဲႏုတ္ခံရသလို ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ေတြနဲ႔ ေႏြ႕မွာ လူးလြန္႔ေနရတယ္။ ေဖေဖသာ ခုေန ကြၽန္မအနားရွိခဲ့ရင္ စိတ္ကူးမယဥ္ခ်င္ပါနဲ႔ သမီးရယ္ လို႔ ေျပာမွာ ေသခ်ာတယ္။

တီး ေတာင္…..

ဘဲလ္တီးသံၾကားေတာ့ ေမေမ ေစ်းကျပန္လာၿပီမွန္း သိလိုက္တယ္။ ကြၽန္မဘ၀မွာ ေမေမရွိရင္ ျပည့္စံုၿပီလို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ ေႏြးေထြး မႈေပးႏုိင္တဲ့ ကြၽန္မေမေမေလ။

**********************************************************************

သမီးငယ္ငယ္ကဆို သီခ်င္း ညည္းတယ္ေနာ္။ သမီး သီခ်င္းညည္းသံၾကားရင္ အရမ္းေပ်ာ္တာပဲ။ သမီးအေဖဆို ပိုဆိုးေသး၊ လံုး၀ အသံမေပးနဲ႔၊ သမီး ရပ္သြားလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္ေနတာ….။

အားပါးတရ ျပံဳးရႊင္စြာ ေမေမေျပာေတာ့ ကြၽန္မ ရွက္ရယ္ ရယ္လုိက္တယ္။ ေမေမ အဲဒီလိုေျပာတုိင္း ကြၽန္မ ငယ္ဘ၀ေလးကို အရမ္းသတိရမိတယ္။ ကြၽန္မဘ၀ လူျဖစ္စကတည္းက ခံစားခဲ့ရတဲ့ သိမ္ငယ္ျခင္းေတြဟာ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ့ေရွ႕ေမွာက္မွာ ဘယ္တုန္းကမွ ေနရာမရခဲ့ပါဘူး။

ေမေမ ဘာစားခ်င္လဲ၊ သမီး ညေန ေစ်းသြားလိုက္မယ္။ မနက္ျဖန္အတြက္ကုိေလ…..။

သမီးက ဘာမွမခ်က္တတ္ဘဲနဲ႔ ဘာ၀ယ္မွာလဲ။ မလိုပါဘူး။ ေမေမ့ဘာသာ မနက္ျဖန္မွ သြားမွာေပါ့….။

မနက္ျဖန္ ကြၽန္မေမြးေန႔မို႔ ေမေမ့ကို ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ေကြၽးခ်င္ခဲ့တာကို ေမေမ သိရက္နဲ႔စေနမွန္း သိလို႔ ကြၽန္မ ၿငိမ္ေနလိုက္တယ္။

မနက္ျဖန္ သမီး ေမြးေန႔ ေမြးလ ေမြးရက္ အကုန္တိုက္တယ္။ ေမေမတို႔ ဘုရားကို မနက္ ၄ နာရီေလာက္ ထသြားရင္ ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္ေနာ္။ အျပန္က်ေတာ့ သမီးလိုခ်င္တာ ေမေမ ၀ယ္ေပးမယ္ေလ။ သြားမွာလား သမီး    ေမေမက ဆန္ေဆးရင္း ကြၽန္မဘက္ကို လွည့္ၾကည့္ၿပီးေျပာေတာ့ ကြၽန္မ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္တယ္။

တိုက္ဆုိင္မႈမရွိပါဘဲ သူ႔ကို သတိရလိုက္ေတာ့ ကြၽန္မကိုယ္ ကြၽန္မ အျပစ္ရွိတဲ့လူတစ္ေယာက္လို ခံစားလိုက္ရတယ္။

သမီးစိတ္ေတြ ဟိုးအရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူး ေမေမရယ္… ေမေမ့အျပင္ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေနရာယူလာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို မဖယ္ထုတ္ႏိုင္လို႔ သမီးမွာ အျပစ္ရွိေနတယ္လို႔ ကြၽန္မ စိတ္ထဲကေန ေရရြတ္မိတယ္။ ေမေမကေတာ့ ဘ၀တစ္ခုလံုး၊ အေတြးေတြအားလံုးကို ကြၽန္မအတြက္ ပံုအပ္ၿပီး ရွင္သန္ေနတာေလ။ ကြၽန္မ သူ႔ကို ေမ့လိုက္ႏိုင္မွာပါေနာ္။

***************************************************************************

၂ ႏွစ္နဲ႔ ၆ လ ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ၊ ကြၽန္မနဲ႔ ဆံုေတြ႕ျခင္းအတြက္ ခုထိ ေနာင္တမရေသးတဲ့ သူနဲ႔ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကို သူနဲ႔စၿပီး သူနဲ႔သာ တိတ္တခိုး အဆံုးသတ္လိုက္မွာျဖစ္တဲ့ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ ေတြ႕ဆံုျခင္းေလ။ ကြၽန္မ သူ႔ကို ရင္ဆုိင္ဆုံေတြ႕ဖို႔ အားမရွိပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးခြဲခြာျခင္းအတြက္ သူ႔ဆီ ေမးလ္ေလးတစ္ေစာင္သာ ပို႔ခဲ့တယ္။ တစ္ေၾကာင္းတည္းပါ။ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ လို႔။

သမီး၊ ခါးပတ္ ပတ္ေတာ့ေလ…..။

ခါးမွာ ခါးပတ္ပတ္ရင္းက ေမေမ လွမ္းေျပာေတာ့မွ ကြၽန္မ ခါးပတ္ကြင္းကို လွမ္းကိုင္လိုက္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကြၽန္မတို႔ ေ၀းၾကေတာ့မွာပါ။ ေလယာဥ္ႀကီးဟာ ကြၽန္မကို သူနဲ႔ အေ၀းဆံုးေနရာထိ ေခၚေဆာင္သြားႏိုင္ေပမဲ့ ကြၽန္မရဲ႕ႏွလံုးသားကိုေတာ့ အပါမေခၚႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။    ကြၽန္မဟာ ႐ံႈးနိမ့္သူတစ္ေယာက္ပါ။ ေလာကႀကီးအတြက္၊ ကိုယ္တိုင္အတြက္၊ ၿပီးေတာ့ အစ္ကို႔အတြက္။

*************************************************************************

အဲဒီေန႔က ဘယ္တုန္းကမွ မေမွ်ာ္လင့္ရဲခဲ့တဲ့ သူမဆီက ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ စာကိုျမင္ေတာ့ မသိတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားက ေပ်ာ္ေနခဲ့လိုက္တာ… ကြၽန္ေတာ့္ကို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ အထိမ္းအမွတ္၊ သူမရဲ႕သတိတရရွိေနမႈအတြက္ ပဋိသႏၶာရစကားေပါ့။ ကြၽန္ေတာ့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ေကာင္းကင္ႀကီးက မနာလိုဘူးထင္ပါရဲ႕၊ အဲဒီေန႔က မိုးသက္ေလျပင္းေတြေတာင္ က်လိုက္ေသးရဲ႕။

တစ္လ တစ္ခါေတာင္ ေပၚလာဖို႔ခဲယဥ္းလြန္းတဲ့ သူမကို ရင္ေတြေမာေလာက္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ ေမွ်ာ္ခဲ့ရတာေလ။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ သူမမွာ မျမင္ႏုိင္တဲ့ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးေတြနဲ႔ နားလည္မႈေတြရွိတယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ယံုၾကည္တယ္။ သူမရဲ႕ ေအးစက္စက္အျပဳအမူေတြ၊ တစ္ခါတစ္ရံ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ့ၾသရတဲ့ သူမ ေျပာျပတတ္တဲ့ သူမရဲ႕ဘ၀အေၾကာင္းေတြ… ကြၽန္ေတာ့္အေတြးေတြထဲမွာ သူမနဲ႔သာ ျပည့္ႏွက္ေနတာပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈတစ္ခုေတာင္ ေမ့ေလ်ာ့ေလာက္ေအာင္ သူမကို ကြၽန္ေတာ္ အသန္႔စင္ဆံုး ျမတ္ႏိုးခဲ့တာပါ။ သူမပံုရိပ္ကို ၀ိုးတ၀ါးသာ ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြထဲမွာ သူမဟာ အၾကည္လင္ဆံုး အျပတ္သားဆံုး ရွင္းသန္႔စြာ လွပေနသူပါ။

တိုးေ၀ွ႔လာတဲ့ေလေျပရဲ႕ ညင္းသက္ေအးစက္မႈကို ခံစားရတဲ့အခါ သူမလည္း ေအးခ်မ္းပါေစလို႔ ဆုေတြေတာင္းမိတယ္။ ေႏြေလပူတိုက္ခတ္တဲ့အခါမ်ဳိးမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အနား သူမ ရွိေနသလိုမ်ဳိးနဲ႔ ေႏြးေထြးစြာ သူမကို သတိေတြ ရေနမိတယ္။ ေႏြ က နာမည္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ အရမ္းကို ေအးစက္တယ္ေနာ္ လို႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ သူမကို ကြၽန္ေတာ္ ေ၀ဖန္ေတာ့ ေႏြနဲ႔နီးကပ္လာေလ အဲဒီလူဟာ ပူေလာင္ နာက်င္လာေလပဲေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ တစ္ဖက္သားကို ထိခိုက္မႈမေပးခ်င္လို႔ ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ ေအးစက္သထက္ ေအးစက္သြားတာပါ လို႔ သူမက ျပန္ေျပာတယ္။

တကယ္တမ္း သူမနဲ႔ စိတ္ခ်င္းနီးလာေလ… သူမရင္ထဲက ပူေလာင္နာက်င္မႈေတြကို ျမင္ေတြ႕လာရေလ… ကြၽန္ေတာ့္ႏွလံုးသားေတြဟာ ေအးစက္သထက္ ေအးစက္သြားေလပါ။ သူမရင္ထဲက ပူေလာင္မႈေတြကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ဟာ တည္ၿငိမ္ေနဖို႔ လိုတယ္မဟုတ္လား။ သူမ နာက်င္ေနတဲ့ သူမဘ၀ကို ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ အသန္႔ရွင္းဆံုးအခ်စ္ေတြနဲ႔ ေအးခ်မ္းေစဖို႔… ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀ထဲကို သူမကို ေခၚေဆာင္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ ျပတ္သားစြာ ဆံုးျဖတ္ထားၿပီးသားပါ။ အဲဒီအတြက္ သူမ ကြၽန္ေတာ့္ကို ယံုၾကည္ေစဖို႔ အခ်ိန္လိုတယ္မဟုတ္လား။

သူမ ကြၽန္ေတာ့္ကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ စာေလး ေရးၿပီး ထားသြားခဲ့တာ ခုဆို ၆ လ တိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ ေႏြ႕ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ စိတ္ကူးေတြ၊ အနာဂတ္ေတြဟာ အိပ္မက္ဆန္ေနရင္ေတာင္ အဲဒီအိပ္မက္ကို မေၾကာက္လန္႔ေစဖို႔ ေႏြ႕နားမွာ ေမေမရွိေနရင္ ျပည့္စံုၿပီလို႔ သူမ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ႏႈတ္က မဖြင့္ဟခဲ့ေပမဲ့ ေႏြ႕ေမေမ မရွိေတာ့ရင္ေရာ….. လို႔ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ေမးေနဆဲပါ။ သူမအတြက္သာ ရည္ရြယ္ သင္ယူခဲ့တဲ့ ဘာသာစကားတစ္ခုက ကြၽန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္ထဲမွာ စြဲျမဲေနၿပီျဖစ္သလို သူမေၾကာင့္ ေလးနက္တည္ၿငိမ္ခဲ့တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ႏွလံုးသားကလည္း သူမအေပၚမွာသာ စူးနစ္ေနခဲ့ပါၿပီ။ သူမ ကြၽန္ေတာ့္ကို ရင္မဆိုင္လိုလို႔ ပုန္းကြယ္သြားခဲ့တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူမႏွလံုးသားကို သူမ လိမ္ညာခဲ့တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူမနဲ႔ သူမေမေမရဲ႕ဘ၀ေလးထဲကို ကြၽန္ေတာ့္ကို ေခၚယူဖို႔ မရဲလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမဟာ ကြၽန္ေတာ္ ျမတ္ႏိုးရေသာ ေႏြပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ျပင္းျပလြန္းတဲ့ စိတ္ဆႏၵေၾကာင့္ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ သူမနဲ႔ေတြ႕ခြင့္ရတဲ့အခါ ကြၽန္ေတာ္ကအရင္ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာခဲ့သလို အၿပီးအပိုင္ေ၀းၾကဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ေျပာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပန္လည္ေတြ႕ဆံုျခင္းအတြက္ ၀မ္းသာမႈ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူမ မလုိခ်င္တဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္ ႐ိုးသားစြာ ခံုမင္တဲ့အေၾကာင္းရယ္ေပါ့။ အဲဒီအခါ သူမရဲ႕ သြယ္လ်လွပတဲ့ လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြ လႈပ္ခတ္လို႔ သူမရဲ႕ ၀ိုင္းစက္တဲ့ မ်က္၀န္းနက္ေလးေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို အံ့အားတသင့္ ေမးခြန္းေတြ ေမးေနမလား၊ ဒါမွဟုတ္ ဘယ္တုန္းကမွမသိခဲ့တဲ့လူတစ္ေယာက္လို ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ေ၀းရာကို ထြက္ေျပးဖို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားဦးမလား မေသခ်ာပါဘူး။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္က ေႏြ ကို ျမတ္ႏိုးခဲ့ၿပီမို႔ ေႏြရဲ႕ သစ္ရြက္ေတြ ေ၀ျခင္း ေၾကြျခင္း အရာအားလုံးဟာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ တစ္သားတည္းပါပဲ။ အဲဒီလိုပဲ ေႏြရဲ႕ ေရာ္ရြက္ေတြ အေၾကြမေစာဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ အျမဲ ဆုေတာင္းေနမွာပါ။

Saturday 2008

P.S- ဒီပို႕စ္ကိုေရးသားသူမွာ တစ္ခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေရးေဖာ္ေရးဘက္ ျဖစ္တဲ့ စာေရးေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါ တယ္။ အေရးအသားကို ဖတ္ၾကည့္ရံုနဲ႕ ဘယ္သူျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ အရင္ကတည္းကရွိခဲ့တဲ့ Blogger အေဟာင္းေတြနဲ႕ စာဖတ္သူေတြသိႏိုင္ ပါတယ္။ စာဖတ္သူမ်ားကို ျပန္လည္ မွ်ေ၀ခံစားေစျခင္တဲ့ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ေဖာ္ျပေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒီ ပို႕စ္ကိုေရးသားသူဟာ ဘယ္သူျဖစ္ႏိုင္မလဲဆိုတာ နဲနဲေလာက္ ခန္႕မွန္းရင္ခုန္ၾကည့္လိုက္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ…။

---