တူညီေသာ ျခားနားခ်က္မ်ား…
နိဒါန္း
“ေၾသာ္….။ အခုေတာ့လဲ မင္းေရာက္ၿပီလာပဲ…”
တစ္ဘက္မွ စီးၾကိဳၿပီးေျပာလိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သူခပ္ရဲ႕ရဲ႕ အျပံဳးတစ္ခုျဖင့္သာ တံု႕ျပန္လိုက္ပါတယ္…။ မလိုဘူးေလ…။ ဒီလူနဲ႕ ဒီလူ ေလာက နီတိေတြ..။ အေပၚယံ စကားလံုးေတြ….။ ဒီေလာက္ဆို သူ႕ရင္ထဲရွိတာေတြကို သေဘာေပါက္သြားမွာပါ…။
“ေအးေဆးေပါ့ကြာ…။ ထိုင္…။ ေရာ့…။ ေဆးလိပ္ေလးဘာေလးေသာက္ဦး…။ အေမာေျပမွ စကားေျပာၾကတာေပါ့…”
“ဟင့္အင္း…။ ငါေဆးလိပ္မေသာက္တတ္တာ မင္းေမ့သြားၿပီထင္တယ္….”
တစ္ဘက္မွ သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ၿငိတ္ရင္း ျပံဳးလို႕သာေနပါတယ္…။
“ဘာပဲ ေျပာေျပာငါက ဒီေနရာကို မင္းအရင္ေရာက္ေနတာဆိုေတာ့ ငါက အိမ္ရွင္ပဲေလ..။ ဧည့္၀တ္ေက်ရေပမေပါ့…။”
သူဘာမွ ျပန္မေျပာမိ…။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကိုသာ ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္…။ တကယ္ကုိ မယံုႏိုင္စရာပင္…။ သူနဲ႕ သူ႕သူငယ္ခ်င္းၾကား ဘာေတြကြာျခားသြားခဲ့လဲ…? ဘယ္လိုအေျခအေနေတြက မတူညီမွဳေတြကို ဖန္တီးခဲ့လဲ…။ တကယ္ဆို အနဲနဲ႕အမ်ားေတာ့ တူညီေနသင့္တာေပါ့..။ အခုေတာ့…။ သူ႕အတြက္ အံ့ၾသျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ စကားတစ္ခြန္းသာ ဆိုႏိုင္ခဲ့သည္…။
“မင္းအရင္လိုပဲ….။ ဘာမွ ေျပာင္းလဲမသြားဘူးေနာ္….”
အခန္း (၁)
တကယ္ေတာ့ သူတို႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေ၀းကြာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္…။ အတိအက် နီးပါးေျပာရရင္ ႏွစ္ (၄၀) နီးပါးေပါ့။ သူနဲ႕ သူ႕သူငယ္ခ်င္းဆိုတာက တကယ့္ကို ညီအစ္ကိုပမာ..။ တိုင္ပင္ဖက္..။ ေဆြးေႏြးဖက္…။ ျငင္းခုန္ဘက္…။ တူညီတာေတြရွိခဲ့သလို..။ သဘာ၀ အတိုင္း မတူညီမွဳေတြကလဲ ပံုမွန္ေမြးဖြားခဲ့ၾကတာ အဆန္းတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ရာ…။ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္…။ မထင္မွတ္ တဲ့ေနရာမွာ သူတို႕ေတြ ခြဲခြာၾကဖို႕ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့သည္…။ သူတုန္လွဳပ္ခဲ့သေလာက္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဘာမွမခံစားရသည့္ အတုိင္း တကယ့္ကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တည္ၿငိမ္လြန္းလွခဲ့သည္…။
သက္တူရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေပမယ့္…။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြ…။ အယူအဆေတြ…။ အျမင္ေတြဟာ သူ႕ထက္ပိုမို တည္ၿငိမ္ခဲ့ တာေတာ့ သူ၀န္ခံရေပလိ့မ္မည္..။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စကားလံုးေတြတိုင္းဟာ သူ႕အတြက္ေတာ့ ဘာသာေဗဒ အသစ္တစ္ခုလို အျမဲျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ သူအၾကိမ္ၾကိမ္ နားလည္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္…။ သူ႕အတြက္ေတာ့ အလွမ္းေ၀စျမဲ ေ၀းေနခဲ့ဖူးပါတယ္..။ သူတစ္ခါတစ္ေလ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ဘာ ေတြကိုမ်ား ေတြးေနပါလိ့မ္…။ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္လိုမ်ားေတြးေနပါလိ့မ္လို႕ သိခ်င္လြန္းလွပါတယ္…။
“မင္းကို ၾကည့္လိုက္ရင္ အျမဲတမ္း ဘာမွမခံစားရသလိုပဲ..” သူရဲ႕စကားဟာ ဟာသတစ္ခု မဟုတ္သည့္တိုင္ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ႏွဳတ္ ခမ္းတစ္စံုမွာ မထီတရီ အျပံဳးေတြ ဖူးပြင့္ခဲ့ရပါသနည္း…။
“မင္းကိုငါေျပာမယ္…။ ၾကီးမားတဲ့ ေက်ာက္ေတာင္၊ ေတာင္တန္းၾကီး ေတြကအစ..။ ေသးငယ္တဲ့ ေက်ာက္တံုးတစ္ခုအထိျဖစ္လာဖို႕ဆိုရင္ ေသးငယ္တဲ့ သာမန္မ်က္စိနဲ႕ေတာင္ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အမွဳန္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ စတင္ခဲ့ရတယ္..။ အဲ့ဒီ့ အမွဳန္ေလးေတြဟာ တေျဖးေျဖး အခ်ိန္ၾကာလာတာ နဲ႕အမွ် ဖိအားေတြ၊ အပူေတြ၊ အနည္က်မွဳေတြေၾကာင့္ တစ္ေျဖးေျဖးက်စ္လ်စ္သိပ္သည္းၿပီးေတာ့ မာထန္တဲ့ ေက်ာက္တံုး ေက်ာက္ဆိုင္ေတြ…။ ေနာက္ေက်ာက္ေတာင္ေတြ..။ ေတာင္တန္းၾကီးေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္…။”
“ဟိတ္ေကာင္…။ ငါေမးတာနဲ႕ မင္းေျပာေနတာနဲ႕ ဘာဆိုင္လို႕လဲ…။ မင္းကေျပာလိုက္ရင္ အဲ့လိုေတြခ်ည္းပဲ..။ အရင္းမရွိ…။ အဖ်ားမရွိ..။”
“ခဏေနဦးေလကြာ…။ ဆိုင္လာလိ့မ္မယ္…။ အဲ့ဒီ့ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေက်ာက္တံုးတစ္ခုဟာ သာမန္အားျဖင့္ ခိုင္မာတယ္ ဆိုေပမယ့္ သူတို႕ေတြရဲ႕ သဘာ၀ ျဖစ္တည္မွဳအစဟာ အင္မတန္ေပ်ာ့ေျပာင္း ေသးငယ္လွတဲ့ အမွဳန္ေလးေတြမ်ားစြာပါ၀င္ေနတယ္ဆိုတာ ကိုေတာ့ မင္းလက္ခံေလာက္ပါၿပီ…။”
သူ… သူ႕သူငယ္ဆက္ေျပာမယ့္စကားကိုသာ အာရံုစိုက္ေနလိုက္မိပါတယ္…
” ဒီလိုပဲကြ…။ လူတစ္ေယာက္ရင့္က်တ္တယ္…။ ဒါမွမဟုတ္ မင္းေျပာသလို “ဒီေကာင့္ၾကည့္ရတာ ဘာမွခံစားတတ္မယ့္ ပံုမေပၚပါဘူးကြာ” ဆိုတာမ်ိဳး က အဲ့ဒီ့လူေက်ာက္ျဖစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းတို႕ကေတြ႕လို႕သာ အဲ့လိုေျပာႏိုင္ၾကတာ…။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ေက်ာက္ျဖစ္သြားဖို႕ ဆို တာ ေသးငယ္တဲ့ ထိခိုက္ခံစားမွဳေတြ…။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ေသာကအမွဳန္ေတြ..။ မ်ားျပားလွတဲ့ ျမိဳသိပ္မွဳေတြကေန တေျဖးေျဖးစတင္ခဲ့တာပဲ…။ အဲ့ဒီ့ ေသးငယ္ လွတဲ့ ခံစားမွဳေတြ တေျဖးေျဖး စုပံုအနည္က်လာတဲ့ေနာက္…။ ဘ၀ရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ ဖိအားနဲ႕ ေသာကရဲ႕ အပူေတြကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္ဆုိင္ခဲ့ ရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႕ရဲ႕ စိတ္အစံုဟာ ေက်ာက္ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္…။ တကယ္ဆိုရင္ အဲ့လိုဘာမွ မခံစားတတ္ဘူးလို႕ မင္းတို႕ထင္တဲ့သူေတြက မင္းတို႕ ငါတို႕ေတြထက္ အမ်ားၾကီးခံစားတတ္…။ အဲ..။ ဒါမွမဟုတ္…။ ခံစားဖူးတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲကြ….။“
အခန္း (၂)
“ဒါနဲ႕ မင္းအခုလာတာက…?”
“ငါလာတဲ့ ကိစၥကိုမေျပာခင္…။ ငါသိျခင္တာ တစ္ခုကို မင္းအရင္ေျပာျပႏိုင္မလား..?”
“အင္း…။ ဆိုစမ္းဘာဦး…။”
” ဒီမယ္သူငယ္ခ်င္း…။ အခုအသက္အရြယ္ၾကီးေရာက္တဲ့အထိ မင္းမွာငါ့ကိုေမးစရာေမးခြန္းေတြ မကုန္ႏိုင္ေသးဘူးလား…? ဒီလိုပဲ မင္းအျမဲ သူမ်ား ကို ေလွ်ာက္ေမးေနတာ မင္းကိုမင္းေမးဖို႕ေရာ အခ်ိန္ရေသးရဲ႕လား…။ ဟမ္…။ ေဟ့ေရာင္…”
“ဒါေတြထားစမ္းပါကြာ…။ ငါအခုေမးမွာကိုပဲ မင္းေျဖ…။ မင္းနဲ႕ငါနဲ႕ လမ္းခြဲခဲ့ၾကတာ ငါတုိ႕ အသက္ (၂၀) ေလာက္က အခုဆို ငါ့အသက္ (၆၀) ေက်ာ္ၿပီ..။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ငါတို႕မေတြ႕ခဲ့ၾကတာ ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီ…။ ဒီေလာက္ႏွစ္ေတြ အခ်ိန္ေတြၾကာခဲ့တာေတာင္ ငါ့မွာ ေျပာင္းလဲမွဳေတြ မ်ားစြာျဖစ္ခဲ့သေလာက္ မင္းက်ေတာ့ ဘာလို႕ ဘာမွမေျပာင္းလဲရတာလဲ….။ ဒါကို ငါသိျခင္တယ္…။”
“ဟား…ဟား..။ ငါဘာေၾကာင့္ မေျပာင္းလဲသလဲဆိုတာ မင္းကိုမေျပာျပခင္..။ မင္းကို ငါေမးခြန္းတစ္ခုေမးမယ္…။ မင္းတို႕ အသက္အရြယ္ဆုိတာကို ဘာနဲ႕တုိင္းလဲ ေဟ့ေရာင္…”
“ဟ..။ အသက္အရြယ္ပါဆိုမွေတာ့ အခ်ိန္နဲ႕ တိုင္းရတာေပါ့ဟ..။ အခ်ိန္နဲ႕မတိုင္းလို႕ မင္းၾကီးေဒၚၾကီးနဲ႕ ငါကတိုင္းရမွာလား..”
“ဟဲ..ဟဲ..။ ေအးဟုတ္ပါၿပီကြာ..။ မင္းေျပာသလို အသက္အရြယ္ကို အခိ်န္နဲ႕မတိုင္းပဲ ငါ့ၾကီးေဒၚၾကီးနဲ႕တိုင္းတာကမွ မင္းတို႕အတြက္ ပိုအဓိပၸါယ္ရွိဦး မလားပဲ…”
“ေနစမ္းပါဦး…။ ဒါဆို မင္းက အသက္အရြယ္ဆိုတာကို အခိ်န္နဲ႕ မတိုင္းတာျခင္လို႕ ဘာနဲ႕မ်ားတိုင္းတာျခင္ ေသးလို႕လဲ…”
“လြယ္ပါတယ္ကြာ…။ အသိတရားနဲ႕ တိုင္းတာမွာေပါ့…”
“ဘာ…! အသက္ကို အသိတရားနဲ႕တိုင္းမယ္…? ဟုတ္လား…? ” သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စကားေၾကာင့္ သူေတာ္ေတာ္ေတြေ၀သြားမိသည္…။
” ဟုတ္တယ္…။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ သက္တမ္း…။ ရင့္က်တ္မွဳေတြကို အခ်ိန္နဲ႕တိုင္းတာျခင္းဟာ တကယ္ေတာ့ အခ်ည္းအႏွီးပဲ…။ ဒါေတြဟာ မိမိ ကိုယ္ မိမိ လွည့္စားျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ..။ မင္းတို႕ငါတို႕ လူသားေတြဟာ ကိုယ္တိုင္ဖန္ဆင္းထားတဲ့ ေလွာင္ခ်ိဳင့္တစ္ခုအတြင္းမွာ ကိုယ္တိုင္ အခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံ ေနၾကရတယ္…။ အစစအရာရာကို အခ်ိန္ေတြနဲ႕ တိုင္းၾက..။ တာက်…။ အခ်ိန္မေလာက္ဘူးေျပာၾက…။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အခ်ိန္ေတြပိုတယ္ေျပာ ၾက…။ ဒီလိုသာတိုင္းတာၾကေၾကးဆို ငါေမးမယ္….။ နာရီမၾကည့္တတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္…။ ဒါမွမဟုတ္…။ နာရီမရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္…။ ဒါမွမဟု တ္ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ပညတ္ကို မဖန္တီးထားတဲ့ အျခားေသာ သတၱ၀ါေတြအတြက္ အသက္အရြယ္ကုိ မင္းတို႕ ဘယ္လိုတိုင္းတာၾကမလဲ…?”
သူဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ…။ သူ႕မွာသာ ဘာမွျပန္ေျပာစရာ စကားမရွိတာ…။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အဆက္မျပတ္ ဆက္ေျပာလွ်က္…။
“ကဲ မင္းတို႕ေျပာသလို…။ လူေတြရဲ႕ အသက္အရြယ္နဲ႕ ရင့္က်တ္မွဳေတြကို အခ်ိန္နဲ႕တိုင္းၾကပါၿပီတဲ့ကြာ…။ အဲ့ဒါဆို ငါေမးမယ္..။ အဲ့လိုအခ်ိန္နဲ႕ တိုင္းတာသတ္မွတ္လို႕ မွန္ေၾကး…။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အသက္အရြယ္ၾကီးလာလို႕ ရင့္က်တ္လာေၾကးဆိုရင္…။ မင္းတို႕ေျပာေျပာေနတဲ့ “အသက္ၾကီးၿပီး အခ်ိန္မစီးဘူး” ဆိုတဲ့စကားက ဘာလို႕ေပၚလာေသးလဲ…။ အသက္ကျဖင့္..။ ေအးမင္းတို႕ လို အခ်ိန္နဲ႕တိုင္းၾကည့္ရင္ေပါ့ကြာ..။ အိုမင္း ရြတ္တြေနၿပီ..။ ေခါင္းထဲမွာက အသိဥာဏ္နတၳိ…။ ဘာမွသံုးစားလို႕မရတဲ့…။ နလပိန္းတုန္းေတြ…။ အိုနာက်ိဳးကန္းေတြၾက ဘာလို႕ အသက္ ၾကီးေပမယ့္ မရင့္က်တ္ၾကလဲ..။ ဘာလို႕ အသိဥာဏ္မရွိၾကလဲ…။ ေအး…။ ထပ္ေျပာမယ္…။ မင္းတို႕ေျပာသလို အခ်ိန္နဲ႕ တိုင္းတာလို႕ အသက္ အရြယ္ ငယ္ေပမယ့္ ရင့္က်တ္တည္ၿငိမ္ၾကတဲ့ လူငယ္ေတြ…။ ကေလးေတြၾကေတာ့ မင္းတို႕ ဘယ္လို သတ္မွတ္ၾကမလဲ…။ အဲ့ဒီ့အမ်ိဳးအစား ႏွစ္ခုကို မင္းယွဥ္ၾကည့္လိုက္…။ ဘယ္သူဟာ လူၾကီးလဲ…? ဘယ္သူဟာသူငယ္ႏွပ္စားလဲ…? အဲ့ဒါေၾကာင့္မင္းကို ငါေျပာတာ လူေတြရဲ႕ အသက္ကို ရက္ေတြ ႏွစ္ေတြ၊ အခ်ိန္ေတြနဲ႕ တိုင္းတာမယ့္အစား..။ အဲ့ဒီ့လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင့္က်တ္မွဳပမာဏ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာကို စံခ်ိန္စံႏွဳန္းတစ္ခုထားၿပီး သတ္မွတ္ရင္ ပိုအဓိပၸါယ္ရွိႏိုင္တယ္….။ စကာမစပ္…။ ငါ့ၾကီးေဒၚၾကီးေတာ့ ခ်မ္းသာေပးပါကြာ…။ ဟဲ ဟဲ…။”
အခန္း (၃)
သူ…။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ့စကားေတြ နားေထာင္ၿပီးေတာ့..။ တစ္ခုခုကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းပဲ သိသြားသလိုလို…။ သိၿပီးသားရိုးရွင္းတဲ့ ကိစၥေတြ ကပဲ ျပန္ လည္ရွဳတ္ရွပ္ခတ္သြားသလိုလို…။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို သူဇေ၀ ဇ၀ါျဖစ္သြားတာပါပဲ..။
“ေဟ့..။ ဒါေတြထားပါဦး…။ မင္း မိန္းမနဲ႕ ကေလးေတြေရာ…။ အဆင္ေျပၾကရဲ႕လား…။ အခုေလာက္ဆို မင္းလည္း ေျမးေတြ ဘာေတြေတာင္ ရေန ေလာက္ေရာေပါ့…။ ဟဲ ဟဲ”
သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕စကားသံၾကားမွ သူ႕အာရံုေတြ ျပန္လည္ အသက္၀င္လာခဲ့သည္..။
“ေအး…။ ဒီလိုပါပဲကြာ…။ မိန္းမကေတာ့ အသက္ၾကီးလာေတာ့… က်န္းမာေရးက ေရႊတစ္ေန႕ ေငြတစ္ေန႕ပဲေပါ့…။ သားမသမီးေတြကေတာ့ သူ႕ အိမ္ေထာင္နဲ႕သူ အဆင္ေျပၾကပါတယ္…။ ငါ့ေျမးေတြလဲ အခုဆို ေက်ာင္းေတြ ဘာေတြတက္ေနၿပီ…”
“မင္း တို႕မလဲ…။ ဇယားရွဳပ္လိုက္တာကြာ….” ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ျဖင့္ ေျပာေနေသာ ဒီေကာင့္မ်က္ႏွာအား ငယ္ငယ္ကစိတ္ႏွင့္သာဆိုလွ်င္ ေျပးထိုးၿပီး ဂုတ္သာခြစီးထားလိုက္ျခင္သည္…။ သူကေတာ့ အျပံဳးမပ်က္…။ သူႏွင့္မဆိုင္သလို….။
“ဒါနဲ႕…။ အခု မင္းကငါ့ဆီ ဘာလာလုပ္တာလဲ….။ ဘ၀ရဲ႕အထုအေထာင္းေတြ၊ အေကြ႕အေျပာင္းေတြကို မခံႏိုင္ေတာ့လို႕ ငါနဲ႕အတူေနဖို႕ အၿပီး ေျပာင္း လာတာလား..။”
“အၿပီးေျပာင္းလာရေအာင္…။ မင္းငါ့ဆီမွာ ဘာအထုပ္အပိုးေတြေတြ႕လို႕လဲ…။ အခုက ခဏလာတာကြ…။ ေအး….။ ဒါေပမယ့္ မင္းေျပာသလို ဇာတ္ရွဳပ္ေတြ ရွင္းစရာရွိတာရွင္းၿပီးရင္ေတာ့ ငါမင္းဆီအၿပီးေျပာင္းလာျဖစ္မယ္…။ ငါလဲ မေနျခင္ေတာ့ဘူးကြာ..။ ဒီရုပ္နဲ႕ ခႏၶာၾကီး ၿငီးေငြ႕လွၿပီ…။”
“ေအးေလ…။ လာမယ္ဆိုအခ်ိန္မေရြးပါပဲ…။ ငါကေတာ့ မင္းလိုအဲ့ဒီ့ ဒဏ္ေတြမခံစားျခင္လို႕ ေစာေစာစီးစီးကတည္းက အဲ့ဒါေတြနဲ႕ ေ၀းတဲ့ဒီေနရာ ေလးမွာေနလာခဲ့တာပဲ…။ ငါေခၚတုန္းက မင္းမွမလိုက္တာ…။”
“မင္းသြားတဲ့ နည္းၾကီးနဲ႕ေတာ့ ငါမလိုက္ျခင္ပါဘူးကြာ…။ ကဲ..။ ဟုတ္ပါၿပီ…။ မင္းေျပာသလို ပဲထားပါေတာ့…။ ငါေမးတာ ေျဖဦး…။ ငါၾကေတာ့ အႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္နဲ႕မကာမိေအာင္ ေျပာင္းလဲသြား သေလာက္ မင္းက်ေတာ့ ဘာလို႕ မေျပာင္းလဲသြားသလဲ…”
“ဟား…ဟား။ ငါလား…။ ဘယ္ေျပာင္းလဲပါ့မလဲကြာ..။ ဒါကလြယ္ပါတယ္ကြာ…။ ငါေနထုိင္တဲ့ေနရာမွာက အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ပညတ္ေတြမရွိဘူးေလကြာ။”
သူတစ္ခ်က္ေတြေ၀သြားသည္…။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ပညတ္ေတြမရွိတဲ့ေနရာဆိုပါလား….။
ဇာတ္သိမ္း
သူ႕အသိစိတ္ေတြ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ ျပန္လည္ထိေတြ႕လာၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သူသတိထားမိလိုက္သည္…။ အၾကားအာရံုထဲတြင္လည္း စကားသံအခ်ိဳ႕ မသဲမကြဲ ၾကားေနရသည္…။ သူအားတင္း၍ မ်က္လံုးအစံုကိုဖြင့္ေတာ့…။ စိုးရိမ္မွဳေတြ၊ အံ့ၾသမွဳေတြ ျပည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေပါင္းမ်ားစြာက သူ႕ခႏၶာ အေပၚ အဆက္မျပတ္ ရြာခ်ေနၾကသည္…။ သူစကားလံုး အခ်ိဳ႕ကို အတိုဆံုးႏွင့္ အျပည့္စံုဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေျပာလိုက္သည္…။ သူေျပာေသာ စကားလံုးမ်ားႏွင့္မကာမိေအာင္ ေမာဟိုက္ျခင္း လွိဳင္းလံုးမ်ားက သူ႕ႏုလံုးၾကြက္သားကို ရိုက္ခတ္လာသည္…။
ဖ်က္ကနဲအရိပ္တစ္ခု သူ႕ေဘးနားက အမွတ္တမဲ့ ျဖတ္သြားတာေတြ႕လိုက္လို႕ သူသတိထားမိလိုက္သည္….။ အခန္းေထာင့္တြင္ စီးကရက္တစ္လိပ္ အား ငယ္စဥ္ကအတိုင္း တရွိဳက္မတ္မတ္ ဖြာရွိဳက္ရင္းသူ႕ကို ျပံဳးျပေနေသာ အသက္ႏွစ္ဆယ္၀န္းက်င္ခန္႕သာ ရွိေသးသည့္ လူငယ္တစ္ဦး…။ သို႕မဟုတ္…..။ သူ႕ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း…။ သူ ျပန္ျပံဳးျပလိုက္မိသည္…။ ထို႕ေနာက္တြင္မူ….
“ကြ်န္ေတာ္စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ…။ လူနာအသက္မရွိေတာ့ဘူး….”
အခန္းတစ္ခုလံုး ငိုေကြ်းသံမ်ားျဖင့္ ဆူပြက္သြားသည္…။
“လာစမ္းပါကြာ…။ က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြကို လွည့္ၾကည့္မေနနဲ႕…။ အခ်ိန္တန္ရင္ သူတို႕လည္း အခု မင္းငါ့ေနာက္လိုက္လာသလိုပဲ…။ မင္းေနာက္ကို လိုက္လာၾကပါလိ့မ္မယ္…”
သူ႕သူငယ္ခ်င္းေျပာတာ ျဖစ္ႏိုင္သည္…။ တစ္ခ်ိန္ၾကလွ်င္ေတာ့ သူတို႕လည္း အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ပညတ္ေတြေ၀းရာသို႕ ေရာက္လာၾကဦးမည္သာ ျဖစ္ပါ သည္။
P.S- ပညတ္မ်ားအတြင္း ပိတ္မိေနျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ၾကပါေစ…။
အမ လာသြားပါတယ္..
ေကာ႕မန္႕လာေရးလို႕ေက်းဇူးပါ။
ဘေလာ႕ဂ္ကေတာ႕ ေမာ္ဒရိတ္လုပ္ထားပါတယ္။ ေဒါ႕ကြန္းကေတာ႕ တခါတခါ စပင္ထဲေရာက္သြားတတ္လို႕ ေပၚျပီးေပ်ာက္သြားတယ္ထင္တယ္။
ေနာက္လဲလာျပီး ပိုစ္ေတြ ေသခ်ာလာဖတ္ပါဦးမယ္..
Like or Dislike:
0 
0
အင္း… ေကာင္းလိုက္တာ… ေရးသမ်ွေတြထဲမွာ ဒီပို႔စ္ကို အၾကိဳက္ဆံုးပဲ။ ဖတ္္ၿပီးေတာ့ …. ဟိုး… အရင္အခ်ိန္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ကို သတိရလိုက္သလိုပဲ
Like or Dislike:
0 
0
ဟာ ေကာင္လိုက္တာညီရာ တကယ္ကိုေလးစားေလာက္ပါတယ္
စာသာေလးေတြက ကိုလည္း အဆင္႔သင္႔နးီပါေလာက္ကိုျဖစ္ေနပါၿပီ
“ဟဲ..ဟဲ..။ ေအးဟုတ္ပါၿပီကြာ..။ မင္းေျပာသလို အသက္အရြယ္ကို အခိ်န္နဲ႕မတိုင္းပဲ ငါ့ၾကီးေဒၚၾကီးနဲ႕တိုင္းတာကမွ မင္းတို႕အတြက္ ပိုအဓိပၸါယ္ရွိဦး မလားပဲ…”
“ေနစမ္းပါဦး…။ ဒါဆို မင္းက အသက္အရြယ္ဆိုတာကို အခိ်န္နဲ႕ မတိုင္းတာျခင္လို႕ ဘာနဲ႕မ်ားတိုင္းတာျခင္ ေသးလို႕လဲ…”
“လြယ္ပါတယ္ကြာ…။ အသိတရားနဲ႕ တိုင္းတာမွာေပါ့…”
ဒီစာသားကိုေတာ႔ အႀကိဳက္ဆံုးဘဲ လွပတဲ႔ လူသားတေယာက္
ဘဝကိုရႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားေနပါတယ္
ထာဝရေလးစားခ်စ္ခင္လွ်က္ ေနာင္ေတာ္ နတ္လူမုန္း
ခတၱ ငရဲျပည္ ထာဝရနတ္ျပည္ ( ေနခ်င္တာေလးပါ )
Like or Dislike:
0 
0
ညီေရ…အခ်ိန္ဆိုတဲ့ပညက္ခ်က္ေတြနဲ႔ေ၀းရာ…
ညီေျပာတဲ့ … အဲဒီေနရာမွာေရာ အခ်ိန္ဆိုတာရွိေနမွာပဲ မဟုတ္လား…
တကယ္က အဲလုိအခ်ိန္မရွိတဲ့ေနရာကလြတ္ေျမာက္ဖို႔ဆုိတာ…
သာမန္လူသားေတြအတြက္ မလြယ္ကူပါဘူး…
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ညီ ေရးထားတာကို အကိုသေဘာက်တယ္…
ညီေျပာခ်င္တာကိုလည္း သေဘာက်ပါတယ္…
အဲ… အယူအဆေလးတစ္ခုပဲ….
ေသသြားတာနဲ႔ အခ်ိန္ဆုိတာ ကင္းကြာသြားပီလုိ႔မ်ား ညီေသျခာေျပာႏိုင္မလား…စဥ္းစားမိတာေလးကို
အေတြးေလးပြားၾကည့္တာပါကြာ…
ခင္မင္ေလးစားမႈျဖင့္
ဖုိးေမာင္
Like or Dislike:
0 
0
ေက်ာက္ေတာင္ျဖစ္မွ လူေတြက သတိထားလာမိၾကတာပဲ .. အမႈန္အမႊား ဘ၀ကေတာ့ ဘယ္သူကမွ ဂရုမျပဳခဲ့ၾကဖူး .. ခံစားခ်က္ေတြ မ်ားလာတဲ့ အခါမွာလည္း လူေတြဟာ တည္ျငိမ္သြားတတ္ၾကတယ္ ..
အေတြးေလးမုိက္တယ္ အကုိ .. အဲဒီအပုိဒ္ေလးကုိ သေဘာက်တယ္ .. အဆုံးသတ္ကေတာ့ ထုံးစံတုိင္း မွန္းထားတာနဲ႔ လြဲတာပါပဲ ;D
Like or Dislike:
0 
0
သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ဒါဆို အသက္ နွစ္ဆယ္ေလာက္ကတဲက ေသျပီးသြားျပီေပါ့?
Like or Dislike:
0 
0
အင္းး…. အနီေရာင္နဲ႕ေရးထားတဲ့စာေတြ ၾကိဳက္တယ္။ အေတြးအေရးကေတာ့ ကုိဘလက္ပဲေလ ေျပာေနစရာမလုိေတာ့ပါဘူး။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ အဲလိုဆို သူက တေစၦျဖစ္သြားတာေပါ့ေနာ္..
Like or Dislike:
0 
0
အသက္ကို အသိတရားနဲ႔ တိုင္းမယ္ တဲ့.. အရမ္းသေဘာက်သြားျပီဗ်…
သဘူေတာ ပါေၾကာင္း….
Like or Dislike:
0 
0
ေက်ာက္ခဲတံုးေလးျဖစ္ခ်င္တယ္ အနီေရာင္စာသားေတြၾကိဳက္တယ္ အစ္ကိုေရ့ ။ ကိုလင္းထက္ ေမးသလိူု သူ႕သူငယ္ခ်င္းက အသက္ ၂၀ ေလာက္ထဲက ေသျပီးေနျပီေပါ့ အဲ့လိုလား ။
Like or Dislike:
0 
0
ပညတ္မ်ားအတြင္း ပိတ္မိေနျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ဖို႔ေတာ့ စိတ္ဝင္စားတယ္အစ္ကို။ ဒါေပမယ့္ ေသဆံုးျခင္းက အမွန္တကယ္ လြတ္ေျမာက္ျခင္းဆီ ေခၚေဆာင္ေပးႏိုင္ပါမလားလို႔ေတာ့…..။
Anyway, စကားလံုးအထားအသိုနဲ႔ ဇာတ္ကြက္ေတြက လွပါတယ္။ ဘာျပီးဘာလာမယ္ မွန္းမရပဲ အဆံုးထိဖတ္ခ်င္ေအာင္ သိခ်င္ေအာင္ ေခၚသြားႏိုင္တဲ့ ဂုဏ္သတၱိလို႔ေခၚမလားပဲ အဲဒါေလး အစ္ကို႔ ပို႔စ္တိုင္းမွာ ေတြ႔ရတယ္။ အားေပးေနပါတယ္။ အခုပို႔စ္ရဲ့ ဇာတ္လမ္း အထားအသိုေလး ၾကိဳက္ပါတယ္
Like or Dislike:
0 
0
ဘယ္သူဟာ လူၾကီးလဲ…? ဘယ္သူဟာသူငယ္ႏွပ္စားလဲ…? အဲ့ဒါေၾကာင့္မင္းကို ငါေျပာတာ လူေတြရဲ႕ အသက္ကို ရက္ေတြ ႏွစ္ေတြ၊ အခ်ိန္ေတြနဲ႕ တိုင္းတာမယ့္အစား..။ အဲ့ဒီ့လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင့္က်တ္မွဳပမာဏ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာကို စံခ်ိန္စံႏွဳန္းတစ္ခုထားၿပီး သတ္မွတ္ရင္ ပိုအဓိပၸါယ္ရွိႏိုင္တယ္….။
အမကေတာ့ ဒီေနရာေလး ၾကိဳက္တယ္ ေမာင္ေလး၊ ဒါေပမဲ့ အေပၚက သူေတြ ေမးသလို ေမးခ်င္မိတယ္၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက အသက္ ၂၀ ထဲ ကေသသြားတာ လားလို႔။
Like or Dislike:
0 
0
ဘယ္သူဟာ လူၾကီးလဲ…? ဘယ္သူဟာသူငယ္ႏွပ္စားလဲ…? အဲ့ဒါေၾကာင့္မင္းကို ငါေျပာတာ လူေတြရဲ႕ အသက္ကို ရက္ေတြ ႏွစ္ေတြ၊ အခ်ိန္ေတြနဲ႕ တိုင္းတာမယ့္အစား..။ အဲ့ဒီ့လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင့္က်တ္မွဳပမာဏ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာကို စံခ်ိန္စံႏွဳန္းတစ္ခုထားၿပီး သတ္မွတ္ရင္ ပိုအဓိပၸါယ္ရွိႏိုင္တယ္….။
ညီမေလးလည္း လူၾကီးျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားရဦးမယ္…
Like or Dislike:
0 
0
အသက္အရြယ္ဆိုတာ…အခ်ိန္ကာလနဲ႔မတိုင္းတာရဘူး..
အသိဥာဏ္နဲ႔တိုင္းတာရတယ္..ဆိုတာ…ေလးကအေကာင္းဆံုးေပါ့..
ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္..
လူငယ္ေပမယ့္..
အေတြးအေခၚအေရးအသား..အသိဥာဏ္ေတြရင့္သန္ေနတာကို
စာေကာင္းတစ္ပုဒ္ဖတ္ခြင့္ရတာအတြက္..ေက်းဇူးေမာင္ေလးေရ..
Like or Dislike:
0 
0
ၾကီးေတာ္ၾကီးနဲ႔ တိုင္းတာကိုပဲ စိတ္ဝင္စားတယ္ဗ်ိဳးးး
Like or Dislike:
0 
0
အင္း .. ေလးစားတယ္ဆရာသမားရယ္ .. ဖတ္ရင္းနဲက စဥ္းစားစရာေတြလည္းေပၚလာတယ္ .. ေရးလည္း ေ၇းတက္ပါဘိဗ်ာ
Like or Dislike:
0 
0
ေရာက္တဲ့ေန ့ေတာ့ လိုက္သြားမယ္ဗ်ာ ။
Like or Dislike:
0 
0
ေကာင္းလိုက္တဲ့ ပို ့စ္ေလး…..။ ဟုတ္တယ္….အသက္အရြယ္ကို အသိတရားနဲ ့ မတိုင္းတာႏိုင္ေသးတဲ့ သူေတြ တပံုၾကီးရွိေသးတယ္။
Like or Dislike:
0 
0
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ေက်ာက္ျဖစ္သြားဖို႕ ဆို တာ ေသးငယ္တဲ့ ထိခိုက္ခံစားမွဳေတြ…။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ေသာကအမွဳန္ေတြ..။ မ်ားျပားလွတဲ့ ျမိဳသိပ္မွဳေတြကေန တေျဖးေျဖးစတင္ခဲ့တာပဲ…။ အဲ့ဒီ့ ေသးငယ္ လွတဲ့ ခံစားမွဳေတြ တေျဖးေျဖး စုပံုအနည္က်လာတဲ့ေနာက္…။ ဘ၀ရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ ဖိအားနဲ႕ ေသာကရဲ႕ အပူေတြကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္ဆုိင္ခဲ့ ရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႕ရဲ႕ စိတ္အစံုဟာ ေက်ာက္ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္…။ တကယ္ဆိုရင္ အဲ့လိုဘာမွ မခံစားတတ္ဘူးလို႕ မင္းတို႕ထင္တဲ့သူေတြက မင္းတို႕ ငါတို႕ေတြထက္ အမ်ားၾကီးခံစားတတ္…။ အဲ..။ ဒါမွမဟုတ္…။ ခံစားဖူးတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲကြ….။“
အဲဒီစာသားေတြကို ႏွစ္သက္မိပါတယ္။
Like or Dislike:
0 
0
စာေရးေကာင္းလို႔ ေတာ္ပါတယ္လို႔ ေလးေလးစားစားေျပာမွ လာေျပာင္
ျပသြားတယ္… ျပန္နွဳတ္လိုက္ေတာ႔မယ္…
ေမာင္မ်ိဳးပို႔စ္မွာ စာေရးေကာင္းတဲ႔ ဘလက္ဒရင္းလို႔ ဖတ္မိလို႔ အစ္မက
လာမလို႔ စဥ္းစားထားတာ… ေမာင္ဘလက္က အရင္ေရာက္လာလို႔
ေက်းဇူးပါ။
ပို႔စ္ေကာင္းေတြ အမ်ားၾကီးေရးနိုင္ပါေစ.
စာေရးေကာင္းတဲ႔သူေတြကို အားက်ပါတယ္.. အဆင္ေျပပါေစ.
Like or Dislike:
0 
0
အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ပညတ္နဲ႔ တကယ္ကင္းလြတ္တဲ့ ေနရာဆိုတာကို ေသခ်ာသိခ်င္တယ္။ စိတ္ကူးယဥ္သက္သက္ျဖစ္တဲ့ ေကာင္းကင္ဘံုဆိုတဲ့ ေနရာလား။
သံသရာထဲမွာပဲ က်င္လည္မယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ပညတ္နဲ႔ လြတ္တဲ့ေနရာမရွိဘူးေနာ္။ ပရမတ္ေတြကိုပဲ ရွာေဖြစားသံုးမွ ပညတ္နဲ႔ လြတ္မယ့္လမ္းကို ေတြ႔ႏိုင္မယ္။
အေရးအသားကေတာ့ မိုက္တယ္။ အဲ.. အယူအဆနည္းနည္းေလး ရွင္းျပအံုး။
Like or Dislike:
0 
0
ပထမပိုင္းဖတ္ရင္း နဲ႕ ေနာက္ဆံုးပိုင္းကို ခန္႕မွန္းလို႕ဘယ္လိုမွ မရႏိုင္တဲ့ စာေရးစတိုင္..။ ဇာတ္သိမ္းပိုင္း ကို မွန္းလိုက္တိုင္း အျမဲလြဲတဲ့ အေရးအသား အေတြးအေခၚ.. ေတြပိုင္ဆိုင္တာ ဘယ္သူလဲလို႕ေမးရင္ ..။ ဟားဟား ဘလက္ဒရင္းဘဲေပါ့ဗ်ာ..။
Like or Dislike:
0 
0
ရွိပဲ နဲ ့ညာတယ္…၀ါးးး… :-’(
Like or Dislike:
0 
0
SO NICE.. YOU KNOW.. I WILL COME BACK FOR YOUR NEXT ပိုစ္……… CARRY ON..
Like or Dislike:
0 
0
ႊအရမ္းေကာင္းတဲ့ပိုစ့္ပါ။ဖတ္ၿပီးေတြးစရာဆင္ၿခင္သံေ၀ဂယူစရာပါ။
လူတစ္ေယာက္ရင့္က်တ္တယ္…။ ဒါမွမဟုတ္ မင္းေျပာသလို “ဒီေကာင့္ၾကည့္ရတာ ဘာမွခံစားတတ္မယ့္ ပံုမေပၚပါဘူးကြာ” ဆိုတာမ်ိဳး က အဲ့ဒီ့လူေက်ာက္ျဖစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းတို႕ကေတြ႕လို႕သာ အဲ့လိုေျပာႏိုင္ၾကတာ…။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ေက်ာက္ျဖစ္သြားဖို႕ ဆို တာ ေသးငယ္တဲ့ ထိခိုက္ခံစားမွဳေတြ…။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ေသာကအမွဳန္ေတြ..။ မ်ားျပားလွတဲ့ ျမိဳသိပ္မွဳေတြကေန တေျဖးေျဖးစတင္ခဲ့တာပဲ…။ အဲ့ဒီ့ ေသးငယ္ လွတဲ့ ခံစားမွဳေတြ တေျဖးေျဖး စုပံုအနည္က်လာတဲ့ေနာက္…။ ဘ၀ရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ ဖိအားနဲ႕ ေသာကရဲ႕ အပူေတြကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္ဆုိင္ခဲ့ ရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႕ရဲ႕ စိတ္အစံုဟာ ေက်ာက္ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္…။ တကယ္ဆိုရင္ အဲ့လိုဘာမွ မခံစားတတ္ဘူးလို႕ မင္းတို႕ထင္တဲ့သူေတြက မင္းတို႕ ငါတို႕ေတြထက္ အမ်ားၾကီးခံစားတတ္…။ အဲ..။ ဒါမွမဟုတ္…။ ခံစားဖူးတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲကြ….။“
ဒီစာသားေတြကိုအရမ္းၾကိဳက္ပါတယ္။မွန္လဲမွန္ပါတယ္။
တစ္ခ်ိန္ၾကလွ်င္ေတာ့ သူတို႕လည္း အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ပညတ္ေတြေ၀းရာသို႕ ေရာက္လာၾကဦးမည္သာ ျဖစ္ပါ သည္။
အင္းတစ္ခ်ိန္ၾကရင္ အခ်ိန္ဆို တဲ့ ္ပညတ္ေတြနဲ႔ေ၀းရာသို႕ေရာက္ၾကရမွာပါ။
ပညတ္မ်ားအတြင္းပိတ္မိၿခင္းမွလည္းအၿမန္ဆံုးလြတ္ေၿမာက္ခ်င္ပါၿပီ…
Like or Dislike:
0 
0
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ေက်ာက္ျဖစ္သြားဖို႕ ဆို တာ ေသးငယ္တဲ့ ထိခိုက္ခံစားမွဳေတြ…။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ေသာကအမွဳန္ေတြ..။ မ်ားျပားလွတဲ့ ျမိဳသိပ္မွဳေတြကေန တေျဖးေျဖးစတင္ခဲ့တာပဲ…။ အဲ့ဒီ့ ေသးငယ္ လွတဲ့ ခံစားမွဳေတြ တေျဖးေျဖး စုပံုအနည္က်လာတဲ့ေနာက္…။ ဘ၀ရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ ဖိအားနဲ႕ ေသာကရဲ႕ အပူေတြကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္ဆုိင္ခဲ့ ရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႕ရဲ႕ စိတ္အစံုဟာ ေက်ာက္ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္…။ တကယ္ဆိုရင္ အဲ့လိုဘာမွ မခံစားတတ္ဘူးလို႕ မင္းတို႕ထင္တဲ့သူေတြက မင္းတို႕ ငါတို႕ေတြထက္ အမ်ားၾကီးခံစားတတ္…။ အဲ..။ ဒါမွမဟုတ္…။ ခံစားဖူးတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲကြ….။“
ဒီစာသားေလးကိုအရမ္းႀကိဳက္ပါတယ္ကိုဘလက္ေရ။
Like or Dislike:
0 
0