လြင့္ေျမာျခင္း ခရီးစဥ္

တစ္ခါမွ ေလာကဟာ ဒီေလာက္အထိ သာယာၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းမွန္း သူမေတြးမိခဲ့ပါဘူး…။ အရာအားလံုးဟာ ၿငိမ့္ေညာင္းသာယာစြာ..။ ႏူးည့ံ ေပ်ာ့ ေျပာင္းစြာ…။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ….။ တစ္လႊာျခင္း တစ္လႊာျခင္း လွခ်င္တုိင္းလွေနပါတယ္…။ မထင္ခဲ့ဖူး…။ ဒီေလာက္သာယာ လိ့မ္မယ္လို႕ သူတစ္ခါမွ မထင္ခဲ့ဖူး…။ ဒီလိုမွန္းသာသိရင္ ဒီအခြင့္အေရးမ်ိဳးကို သူကိုယ္တိုင္အေစာၾကီးကတည္းက ဖန္တီးခဲ့တာေပါ့…။ ညံ့လိုက္တာ…။ ကိုယ့္ ကိုယ္ကို ေတာ္ေတာ္ အသံုးမက်မွန္း အခုမွ သူ႕ကိုသူသိေတာ့တယ္…။ တစ္ကယ္ဆို အေစာၾကီးကတည္းက ေျပာပါလား..။ ေလာကဆိုတာ ကိုကင္းရာခိုင္ႏွဳန္း မသတ္မွတ္ရေသးတဲ့ မူးယစ္ေဆး၀ါး တစ္မ်ိဳးဆိုတာ…။ ဘ၀ဆိုတဲ့ မူးယစ္ေဆး၀ါးကို ရူးသြပ္စာ စြဲလမ္းခဲ့ၿပီးမွေတာ့…။ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ဦးမွာတဲ့လဲ…?

အၾကားအာရံုေတြထဲမွာ ပါးလွပ္လွပ္ ေလတိုးသံအခ်ိဳ႕ကို သူခံစားမိတယ္…။ အတိတ္ဆိုတဲ့ ခပ္ေပါေပါ တပ္မက္မွဳတစ္မ်ိဳးအေၾကာင္း တီးတိုး အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုေနၾကတာမ်ားလား…။ မ်က္၀န္းအစံုကို ေျဖးညွင္းစြာ မွိတ္လိုက္တဲ့ခဏ…။ အာရံုဆိုတဲ့ ပန္းခင္းၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ ခံစားခ်က္ဆိုတဲ့ ေရာင္စံု ပန္းပြင့္ေတြ ခန္႕ျငားစြာ ပြင့္ေ၀လာခဲ့တယ္..။ ေနာင္တဆိုတာ မိုးလြန္မွ ထြန္ျခ ျခင္းဆုိတဲ့ ခပ္တံုးတံုးအေတြးအေခၚေတြ လာမေျပာပါနဲ႕..။ မိုး လြန္ရင္ ေရသြင္းစိုက္မယ္..။ ဒီလိုအေတြးအေခၚနဲ႕ ရွင္သန္ေနမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မွဳအတြက္ ၂၁ ရာစုမွာ ေနရာေတြ သိပ္ရွားတယ္..။ ရွဴသြင္းဖို႕ လတ္ဆတ္တဲ့ ေလေကာင္းေလသန္႕ေတြ သိပ္ရွားတယ္..။ ေ၀မွ်ဖို႕ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေတြ သိပ္ရွားတယ္..။ စိတ္ေတာ့မရွိေလနဲ႕ အဲ့လို လူမ်ိဳးအတြက္ ေသသြားရင္ ျမဳပ္ဖို႕ ေျမကအစရွားတယ္…။

သူ႕ဘ၀ကိုသူ လြတ္လပ္စြာ ေဖာက္ထြက္ခြင့္ေပးဖို႕ အတြက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္..။ ၾကိဳးစားတိုင္းေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတာ ဒဏၰာရီပံုျပင္ထဲ က အေပါစား သူရဲေကာင္းေတြပဲ ရွိတယ္။ အင္း…။ ျဖစ္ႏုိင္တာတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္..။ သူတို႕ဘာလို႕ ေအာင္ျမင္လဲ? ဒဏၰာရီထဲက သူရဲေကာင္း ေတြမွာ အတိတ္ေတြ အနာဂတ္ေတြမရွိဘူးေလ..။ သူတို႕ရွင္သန္ေနတဲ့ ၅ မိနစ္စာပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္စာေလာက္ပဲ ပိုင္ဆိုင္ေလေတာ့…။ သူတို႕လိုပဲ လုပ္တိုင္းေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့…။ အတိတ္တို႕…။ အနာဂတ္တို႕ဆိုတဲ့ မလိုတစ္မ်ိဳး လိုတစ္မ်ိဳး သတၱ၀ါႏွစ္ ေကာင္ကို လားပင္စင္သာ ေပးလိုက္ေပေတာ့..။

သူ႕ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ကို တိုးေ၀ွ႕ေနတဲ့ ေလေျပေတြကုိ သူယုယစြာ နမ္းရွိဳက္ေနမိတယ္..။ သူအာရံုေတြကို ေသခ်ာ စူးစိုက္ၾကည့္ေတာ့ ဒီေလျပည္ေတြထဲ က ရနံ႕တစ္မ်ိဳးကို သတိထားမိလိုက္တယ္…။ ဟုတ္တယ္…။ ေလမွာ အနံ႕ရွိတယ္…။ တစ္ျပိဳင္ထဲမွာပဲ သူခ်က္ျခင္းသတိထားမိလိုက္တယ္..။  အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ သူသိလိုက္တယ္..။ သူ႕ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး အမွားၾကီးမွားခဲ့ၿပီ..။ ဘယ္သူေျပာလဲ…? ေလမွာ အေရာင္မရွိဘူး..။ အနံ႕မရွိဘူး..။ အရသာမရွိဘူးလို႕…? အာရံုငါးပါးထဲက တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို ျပီးျပတ္ေအာင္ သုတ္သင္ျပစ္ႏိုင္ဖို႕ပဲ လိုအပ္တယ္။ တဒဂၤဆိုတဲ့ သူ႕လက္ထဲမွာရွိေတာ့တဲ့ မမ်ားလွတဲ့ အခ်ိန္အတိုင္းအတာေလးအတြင္းမွာ ရရွိလိုက္တဲ့ သူ႕ရဲ႕အသိတရားေတြဟာ သူျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္း ပ်က္ရယ္ျပဳၾကေလၿပီ..။ အခုဆိုရင္ သူ႕စိတ္နဲ႕ ခႏၶာဟာ အခ်ိန္နဲ႕ေနရာ ကို တေရြ႕ေရြ႕ ျဖတ္ေက်ာ္ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္…။

အခုလို ေလဟုန္ထဲမွာ လြင့္ေျမာေနဖို႕ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူ႕ရဲ႕ အိပ္မက္ကမာၻကို ခ်ယ္လွယ္ျခင္း ျပဳခဲ့ပါတယ္..။ တစ္စကၠန္႕စာ လူသားဆန္ဖို႕ သို႕မဟုတ္ တစကၠန္႕စာ အိပ္မက္တစ္ခုအား အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ဘ၀တစ္ခုလံုးနဲ႕ လဲရတာ တန္တယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ဟာ သူ႕ရဲ႕ ဇာတိ၊ ဇရာ၊ မရဏ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ နက္ရွိဳင္းစြာ တြယ္ၿငိေနတဲ့ အျမစ္ေပါင္းမ်ားစြာထဲက အျမစ္ တစ္ခုပဲေပါ့…။

တကယ္ေတာ့ ေလာကရဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြဟာ ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြ သီးသန္႕သာျဖစ္ပါတယ္..။ ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြဟာ ရန္ဘက္ေတြမဟုတ္ ပါဘူး..။ သင္သိပါသလား..? ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြ Harmony ျဖစ္သြားတဲ့အခါမွာ သူမတူေအာင္ ခိုင္ျမဲတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာတရားတစ္ခုကိုေပါ့..။ မေမ့ပါနဲ႕..။  မိုးထိေအာင္ ျမင့္မားတဲ့ အေဆာက္အဦးၾကီး တစ္ခုရဲ႕ေအာက္ေျခမွာ နက္ရွိဳင္းတဲ့ Foundation တစ္ခုရွိခဲ့ဖူးတယ္..။ သို႕မဟုတ္…။ ရွိေနတယ္ ဆိုတာကိုေပါ့…။

တကယ္ေတာ့ ေလာကရဲ႕ အလွတရားေတြကို နက္ရွိဳင္းစြာ ခံစားသိရွိႏုိင္ဖို႕..။ ေလာကရဲ႕ အမွန္တရားေတြကို ေဖာက္ထြင္းကာ ထိုးထြင္းသိျမင္ႏိုင္ဖို႕ လိုအပ္ႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုဟာ သူထင္ထားခဲ့သလို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မဟုတ္ခဲ့ပါ…။ အခုသူ႕ကိုပဲ ၾကည့္ေလ..။ သူျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္မွာ ရရွိခဲ့တဲ့ အသိတရားေတြဟာ…။ တစ္ကယ္ေတာ့ အခုသူ႕ရဲ႕ ခဏတာသာ ၾကာျမင့္လိုက္တဲ့ ေလဟုန္ထဲမွာ ေျမာလြင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ တိုေလးေလာက္ပင္ တန္ဖိုးမရွိေတာ့ေပ…။ ဒါေၾကာင့္ အိုင္းစတိုင္းက ” အခ်ိန္ဟာ ပရမတ္မဟုတ္ဘူ၊ ပညတ္သာျဖစ္တယ္..။ တကယ္လို႕မ်ား အရာ ၀တၳဳတစ္ခုဟာ ခရီးတစ္ခုကို မူလရွၿပီး အရွိန္ထက္ ပိုျမန္ဆန္ေအာင္သြားႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုလွ်င္..။ အခ်ိန္ဟာ တိုေတာင္းသြားတာကို သင္တို႕ ထူးဆန္းစြာ ေတြ႕ရွိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္” လို႕ General Relativity Theory မွာအတိအလင္း ေျပာၾကခဲ့ျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္…။

သူမွိတ္ထားတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုကို ပိုမိုနက္ရွိဳင္းစြာ မွိတ္ျပစ္လိုက္ပါတယ္…။ သူ အလိုလိုမ်ား ျပံဳးမိသြားေၾကာင္း ကိုယ့္ကုိယ္ကို သတိထားမိလိုက္ပါ တယ္..။ သူ႕ဆႏၵေတြ ျပည့္၀ခဲ့ၿပီေလ….။

********************************************************************************************************

ေနာက္ေန႕နံနက္တြင္ေတာ့ ၁၅ ထပ္ေပၚမွေန၍ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ခုန္ခ်ကာ မိမိကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္သြားသည့္ သတင္းမ်ားသည္ တကၠသိုလ္ တစ္ခုလံုးတြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႕လွ်က္သာ ရွိပါေတာ့သည္….။

********************************************************************************************************

*လားပင္စင္ = ေရွးအခါက ကႏာၱရတြင္ ခရီးဆက္မသြားႏိုင္ေတာ့ေသာ လားမ်ားအား သတ္ျပစ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ထုိသို႕လုပ္ျခင္းကို လားပင္ စင္ေပးတယ္လို႕ ေခၚပါတယ္။

P.S- ဘာကိုအေျခခံၿပီးေရးတယ္ဆိုတာေတာ့ အေရွ႕အပုဒ္ဖတ္ထားတဲ့ သူေတြသိၿပီးသားမို႕ မေျပာေတာ့ပါဘူး ခင္ဗ်ာ   ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သပ္သပ္စီသာ ခံစားၾကဖို႕ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။

(3 votes, average: 5.00 out of 5)

 Loading ...